Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

611쪽

gnitate Aaron, Anthoritate Moyser , Iudicatu Samues , Potestate Petrus , Unctione Chri s.

Tu es , cui claves traditor , cui oves creditae

sunt. Sunt quidem V alij earli janitores , Ugregum Pastores. - Habent illi assignatos sibi greges , singuli singulos, tibi uniuersere diti sunt, uni unus, nee mado ovium, sed tarisorum tu unus omnium Pastor. Ex amplissimis his verbis , figurarum plenis, nihil eruitur, quam sollicitudo omnium Ecclesia..rum. AEvo D. Bernardi Systema salsarum decretalium jam praevaluerat; unde minimo mirandum, si idem vir sanctus secundum hujus corruptae oeeonomiae id.m locutus fuerit , & quaedam scripturae loca in eumdem sensum traxerit, quae secundum se sp ctata illuc nulla ratione pertinere noscuntur. 7. Haec lucem dare possunt aliis similibus Patrum locis, in hanc causam allegari solitis, quam nulla ratione evincunt.

Si genuina Primatus jura Patribus amiam dederunt, de illis a Iulmis verbis lori

612쪽

sdis in Collegio Iudicum, nisi Patres tantum lusisso velis; neque solum hi talia in aestu

Concertationes, sed ut plurimum narrando, asserendo & profitendo locuti sunt. Italus hic Febronio satis apposite & veraciter respondet. Avide corradit Febronius ea omnia , quae Primatum Pontificis impugnant, unde demum sive ex fonte sacro, pros no , vel haeredicati proveniant, omnia im,icte concludunt, & in solidam authorit tem admitti debent. Econtra si scriptura, si Patres p . nostra sententia pugnant, e rum verba inin ac modo intelligi posti, Iat, elocutiones Auratae, & amputata sunt. At si ita est , quis credat amplius SS. P trum verbis 8 an non quivis rejicere poterii. haec Metaphorim, ista Hyperbolica, illa anseptιllata esse, nec in sensu littorali summi d bere Τ verum an non sic tota traditio, quae SS. Patrum testimoniis innititur, dubia re ditur, imo penitus eversatur, & demum hi,

dum do Sede apostolica magnifice loquuntur, adulatores, assentatores Sc parasiti dicen dlarent Τ

613쪽

sdrent ν quod impium est. Graeci utique

dixerunt , qua honoris causa dicta sunt, intonsequentiam trahi non debere. At haec utruque in Uiι eo enationis dixerunt, & ip1is adhuc probandum restabat, ea non vere &proprie, sed solum honoris ea a dicta fuisse. Sed quis nescit, in Conciliis non interm dias disputationes, sed finem attendendum esse Τ contrarium ipsis probatum fuit, & in fine graeci manus victas dedore, atque Pr, matum universalem rom. Pontificia definiem do subscripserunt. Haec attendere debuisset

Febronius.

Ad 1. Verba Christi de Primatu Petri universali & Iurisdictionis recte & proprie

intelligenda esse, Cap. I. in not. invicte demonstratum suit. Non igitur abusus sed g nuinus usus est horum verborum, si ad Pr, matum adplicentur. Ad a. Verba Hyeronimi non nisi communionem cum Sede romana exprimunt: nbmium parcus es, amplius quid exprimunt: Hyeronimus scripsit tempore schismatis, in quod totus oriens scindebatur: in his turbis

nil sibi securius & certius fore exis abat, Pan I. O . quam

614쪽

quam communionem tenere cum romanade: verum dc huius communionis rationem& argumenta addit, quae praeprimis attei di debent, nempe quia supra illam Petram adsectam Ecclesiam sciebat, & quia quivis extra hanc communiouem profanus est, cum non Chrisi, sed antichristi sit, ideoque per hanc communionem se ab omni erroris perbculo immunem praestat, quae omnia in C thedra Petri inerrantiam & insallibilitatem in fide praesupponunt. Igitur non sola Communio , sed etiam neeessitas & ratio eommuni nis exprimitur. Econtra in sensu Febronii Ecclesia super Cathedram Petri non est fum

data, sed super omnes apostolos, prosanus non est, qui extra hanc domum agnum c medit, modo in Ecclesia aliqua comedat,

quia omnes Episcopi autoritate sunt aequales, non romana Ecclesia sola audienda est, sed quaevis Ecclesia, quia illa dono inerarantiae non gaudet. Vides hinc, quare. Febronio verba Hyeronimi visa sint nempe quia eius systemati directe adve

fautur.

615쪽

Ad s. Nelato, quid in Augustini

43. Febronium sors offendere possit, nisi vox Principatus, At Augustinus haud sacile patietur, a Febronio se corrigi, postquam inlibris retraitationum omnia corrigenda ipsa correxit, & retractavit; neque tam impurudens erit Febronius, ut Augustinum , qui Udori decretalibus decipi nondum potuit, inter assentatores romanae Cathedrae reponat, quando eum Irenaeo, Epilianio & aliis

illorum temporum Patribus locutus suit, qui Detrum communiter principem apostoloruis, K eius Primatum Principalum adpellant. Haud igitur Augustino propter vocem ripatus molestus sit pebronius, concedatquo eam sana mente & in proprio sensua S. Do tore adhibitam fuisse.

in secundo textu Febronius ipse in Papa Ius indicendi concilia recognoscit, & quidem vi Primatus, quod aperte negat Cap. 6, g. a. M 3. de Concit. Dum vero S . Augustinus iniunctium necessitarem vocat, valde dubito, o o a utriun

616쪽

Ad Gratis omnino. fingitur Astos suos synodales relationes ideo solum romam misisse, ut eorum doctrina cum romanae Ecclesiae doctrina conseratur, ac si particularium Ecclesiarum doctrina pro formando judicio romanonecessaria foret; sed econtra, ut si Asro. rum doctrina cum romana Pontificis consent,ret, tum illam approbaret, hinc ait S. Doctor, hoe is te probari volumus, utrum User rivulus

exiguus ex eodem , quo tuus. --ans emanet

rapite fluentorum, Igitur doctrina africana j udicio romano non in subsidium venire debuit, sed potius tunc solum approbari & com firmari meruit, quando & quia romanae do trinae conformis est. Pariter minus vere dixit Febronius, quod Metustinus facta collatione in responsis Imnocentii P. sententiam universalis Ecclesiae invenisse ratus, exclamaverit: eausa ita est.'Duo Concilia asticana non ad totam Eccle-sam, nec ad synodum universalem missa sunt, sed ad solam sedem romanam, ab hoc

solum

617쪽

2. 583 solum Augustinus ea probari voluit Me iste probari volumus , ab hac etiam sola peremintorie decisa fuit, & dein exclamavit Augustinus, e fa festa est. Igitur Augurinus judicium romanum censuit esse ultimatum& infallibile. Neque obstat, Augustinum dixisse, quod Innocentius non potuerit aliud respondere, nis quod antiquitus aposolica S

dis romana euis eateris perseveranter tenet sic

Isio. Quippe romana non tenebatur prius caeteranam Ecclesiarum particularium se tentiam & doctrinam exquirere , sed harum sententia & consensus in illa tacito jam includebatur propter nexum unitatis, ob quamcδterae cum romana in doctrina conspirare detebant, utpote in qua tanquam centro haerebat traditionis apostolicae depositum; unde haec tantum suam sententiam promem bat , quae etiam censeri debet sententia ali rum Ecclesiarum, communione doctrinae de fidei cum ipsa conjunctarum, hicque est semius verborum Augustini. Tandem male s

gillat Augustinum Febronius, eatissam finitam non fuisse, nisi postea in Synodo ephesina.

Certe in sententia Augustini per judicivino o a m

618쪽

romanum causa finita fuit, non tamen em ror finitus orat, hinc Augustinus querebatur, error u imam finiatur. Hoc vero ad Coo.tumaciam haereticorum pertinet, non ad labefactandum judicium romanum inferri potest. Causa Arii in Concilio vicaeno finita fuit, error tamen finitus non fuit, qui dein cum authore iterum in Conciliis sardicensi, mediolanensi, romano, parisiensi sine omni praejudicio ni ense Synodi damnatus fuit. Vere igitur Augustinus dixit, causam finitam esse, nec ad ullum amplius Concilium respexit, vel necessarium esse censuit. Dum vero Augustinus alibi de Donatistis db xerat, ipsis post judicium romanum adhuc restire planar i Ecclesia Concilium, id S. P ter non in proprio , sed in sensu & Persona

Donatistorum praeserebat: ecce putemus, ait, , quod idem est, ac sponamus, quod dicunt,

eos non habuise bonos Iudices Ue. Quippe de Concilio prelatensi postea ab Imperatore ipsis concessb aperte dixit, hoc non suisse recesurium , & datum fuisse solum eorum per , perstati, non jure atque ad cohibendam

. hyphinc Lm. caeterum s juxta mentem s.

619쪽

mi sis Augustini Donatistis revera adhuc restabat Concilium, quare huic, postquam illis com cessum fuit, aeque non adquievere , sicuti Judicio romano , & insuper ad Imperat rem appellaverunt 8 igitur causa eorum n que Concilio finita suisset. Confer. Cap. I. ig. 7. in Not.

Ad Similis sere responsio est. Quaer tantum, de quibus Episcopi romcniitteris, dc Pudicio romano SOZomenus loquatur , Vel intelligi debeat y scripsit Damasus P. contra haereses iunci grassantes ad Paulinum anti clienum Epistolam, ab orientalibus Episco. pis subscribendam : scripsit & aliam ad Episcopos orientales, qua Synodum constant,nopolitanam I. cor 'rmavit, testatur huc Ph tius author hac in parte nomini suspectus Lib. 7. de Synod. ubi de Synodo constantisn . L ait: quibus haudi multo pos V Dam sus Di opus Romoe eadem confirmans atque sentiens accessi. Si de prima Epistola Sozomeno sermo sit: igitur ad solam Episco romani sententiam controversa terminutasma si quirine, & quoestia snem tandem acco :

620쪽

84 mmmmmmmrisse videbatur ante omne Concilium, quod

ju ad contumaciam erroris frangendam parte adhuc celebratum fuit ; dico ex par te , nam & aliae Synodi hujus congregUdM

causae suberant, nempe ut nicaeva fides cois,

firmaretur, & Constantinopoli ordinaretur Episcopus teste Socrate Lib. 5. C. 8. at tali modo elucet authoritas romani Episcopi in Oriente certe maxima, qui ibi ad suum j dicium tam promptos & obsequentes habuit Episcopos ; neque his saltem Concilium n . cessarium, vel quaestionem non finitam esse visum est, si singuli quievere , o controversia terminata fuit. Sit, quod error finitus non fueriti & alii rursus motus ciere non dest, terint, quod, ut dixi, etiam post damna . tos errores in Conciliis generalibus nica no , ephesino , chalcedonensi &c. factum est, quamvis causa terminata fuisset. Tam tam reverentiam vero & obsequium soli P

triarcha & Episcopis Occidentis reliquos Patriarchas & Episcopos Orientis, in tanta

controversa inter eos mota, mox tam prompute exhibuisse, statimque cessisse , credibus. nua est. Si autem Soromenus de secunda υ in Epi. '