장음표시 사용
591쪽
---- ' 35 a. usque ad Ecclesiae nascentis exordia & Cl mentem P., qui ad Corinthios scripsit Epiastolam, refert. Dum igitur una eX parto natura Centri & unionis has relationes exsegit, eaeque ad jura Primatus pertinent, im
ter quae ab ipso Febronio reponuntur cit. g. 6. Ex altera parte a primitivis Ecclesias Saeculis originem suam habeant, quarum Epocha assignari nequeat, hinc sequitur, eas secundum tritam Augustini regulam ad umiditionem apostolicam, vel omnino divinam
referri debere , ideoque hoc ipso, &praecipue quia in jure Primatus originario & eL sentiali landantur, a Pontifice pro jure po stulari. Frustra l. c. Adversarius illud Gre.. gorii M. subjungit, verbum jussonis , p/to, is
me removete , & hic istas relationes vocat comsuetudinem multorum & non necessariam r volintegrum suum para graphum sextum in Cap. a. ENpugnat Febroilius, Vel modo concedat,
has relationes Pontifici jure deberi, & pro jure postulari. Quare jus relationum statum monarchicum omnino firmat, imo praesupponit.
592쪽
556 ----Evanescit quoque illa inanis distinctio
hic Num. 7. adhibita inter relationes de rebus flatum universalis Ecclesia tangentibus. Utique Papa 'vi Primatus suam sollicitudinem ad omnes Prouincias ρο Getistias extendere debet, uti ipse Febronius fatetur, & exempla, testimoniaque a Febronio allata Cap. a. g. 6. probant, & clare demonstrant, de 'gulis quibusque Provinciis, ait Concilium Sardici &Innocentius I. Per omnes Provincias , quod per totum mundum possit omnibus Ecclesis incommune prodisse, diversorum confesta ad Petri Sedem referenda esse. Igitur non solum ea , quae universam simul Ecclesiam, sed etiam
singulas particulares Ecclesias attinent. Quae autem referri debebant , iisdem Febronii exemplis oponuntur. Quoties fisi ratio ventilatur. Innocent. I. Epist. ad Conc. M,Iev. super anxiis rebus, qua se tenenda sententia , idem i. c. in rebus ad Ecclesta satum peditinentibus, s quid dubitati is fuerit exortum. Avit. Ten. Epist. 36. in cauo G sitibus se scoporum. Concit. Sardic. Can, 3. q. & 7. ea omnia , quor ad GHeso cum spectant flatum. Iustin. l. 7. Cod. de M. Trinit. qua ad diser-plina
593쪽
plinae rationem O Canones pertinent. Innocent. I. Epist. 3. ad Concit. Tolet. , adeoque in summa ea omnia, quae sidem, mores, le- iges , disciplinam , & statum seu regimen Ecclesiae externum ubivis & in singulis etiam Provinciis atque Ecclesiis concernunt. Ex proprio igitur ore judicatur Febr nius, has relationes non meram eo uetudinem multorum & arbitrariam, sed veterem
praxin in traditione stabilitam, & in essenti li jure Primatus landatam esse, adeoque arom. Pontificibus pro ossicio. jureque post lari, has relationes etiam ab Ecclesiis paristicularibus deberi in rebus anxiis, dubiis, fidem, disciplinam & Ecclesiae statum spe tantibus. Hinc nos , etiam nolente Febro nio , Primatum Jurisdictionis, ultimatum judicium, & quodamodo insallibilitatem Pomtificis congrue deducimus. Sit, quod ad Cyprianum Primatem A ricae , & ad alios Patriarchas etiam relatio nes lactae, vel fieri jussae sinti Convenienserat, ut inferiores Episcopi prius cum suo Primate conferrent, praecipue si propter di-
594쪽
stantiam ad Papam lacilis recussus non esset. Attamen hi ipsi, si causa erigebat, postmodum ad Papam reserebant, & in rebus gravioris momenti quivis Episcopus per se ad eundem referre potuit, quod patet ex tot decretalibus Epistolis ad paniculares Ecclesias & Episcopos datis. Nihil interest , utrum mediate vel immediate consuleretur Pontifex, attamen in rebus majoris momenti inde ultimatum judicium exspectam
Ad 1. Qua fronte pebronius Innocem tium I. accusat , quod majores causas ex praetenso Synodi statuto 4e veteri consuet dine reserendas esse scripserit 8 si jam ante ipsum hoc in Conciliis Sardicens, Arelatens, 'duobus Carthaginensibus ab anno 255. receptum & 0bservatum fuit. An 1nnocem rius , qui anno goa. Petri Cathedram asce dit, veterem consuetudinem & traditionem non melius novit, quam ultra tredecim Ss culis posterior Febronius ' vel an S. hic Pomtifex omnino mentibus est , dum scripsit,
Gnosii satiat, ta uetui consuetudo exigit ν
595쪽
si talia tam lacile negare liceat, quid amplius ex traditione & veterum testimoniis certum habebimus Τ Iulius I. Innocentio 6 annis anterior. Rescripto ad Orient. scribit:
jores causas , U Esi oporum judicia antiqua Apostolorum, eorumque successorum atque nonum authoritas reservavit. .Hinc patet, I nocentium P. non primum fuisse , qui ca fas majores reservavit, aut reserendas dixit, dein teste Iulio hanc consuetudinem ab Ap stolis, horumque successoribus, adeoque re ditione apostolica , demum etiam ex Can num , utique in Synodo aliqua constitui
rum authoritate derivari. Julius ergo e dem , quae Innocentius, imo adhuc clarius loquitur. In Iaisce duobus testibus an non
At eo tempore dicebant Pontifices, setantum consistos esse , postea consilia in mandata , directorium in Imperium migrarunt. Fors existimas, responsa Pontificum non nisi eonflia suisse pro libitu amplectenda veI relucienda , vel eos. ad consulta non potuisse legem
596쪽
gem dare ' falleris : siquidem rescripta Primcipum data solum ad con stationem vel δε plicationem alterius vim legis habent, si publice promulgantur, Vel corpori juris ins runtur. Illi autem Pontifices in suis rescriptis ad consulta praecipiebant, prohibebant,
sanciebant, poenas contra refractarios 'statuebant, atque ea in Conciliis provincialibus , vel alias per Episcopos promulgari jubebant, uti Cap. II. fg. 7. '& 8. ostendimus : igitur illa rescripta non mera Conflia, sed jam mam data erant. Rescripta vel decretales Epist lae, ait Barthel Annoti ad Ius Can. Tit. 3. de Rescript , faciunt jus universale, quia vesPontifex voluit illas extendere ad similes ea a veI quia relatae sunt in Corpus Iris. Potuit ergo Pontifex ad relationes & consulta dare legem ex his etiam patet responso Ad a. Conseri etiam, quae diximus in Not. ad Cap. II. gg. 7. & 8. Ad a. V 4. Inutiles quaerelae t ante omisne jus Isidorianum Pontifices vi Primatus habebant jus exigendi relationes in causis gravioribus, jus decidendi, statuendi, uti di satis
597쪽
latis hie & alibi ostendimus, igitur & imponendi obligationem recipiendi & se conso mandi , sive dein novum jus conderent, sive dubia circa jus constitutum deciderent. Iam . ante Concilium Nicaenum Stephanus P. v nientes ab haeresi prohibuit baptizari cel berrimo illo decreto: nihil innovetur, nisi quod traditum est. Cornelius P. decreto edito p ' eem lapsis reddidit, Idololatris veniam conis cessit , notamque controversiam decidit, dsquo Eusebius Lib. 6. Cap. 35. & Cypriam Epist, 67. jam pridem Collega noster Cornelius sanxit, ejusmodi homines la os quidem ad m, nitentiam posse admitti, ab ordinatione autem Curi ρο sacerdotali honore prohiberi. Notum est decretum Victoris P. de celebrando P schate , & aliud Zepherini P., de quo Τe
milianus : audio, edictum esse propositum quidem peremptorium et Pontifex scilicet maximus , Episeopus Episcoporum dicit. In antiquissimis collectionibus Epistolarum roman. Pontificum praemittuntur passim haec verba: incipiunt decreta Leonis , decreta Symaehi, de creta Sirisii, decreta Innocentii m. SS. P
tres Epistolas & rescipia pontificum tanquam Pars L Nn d
598쪽
decreta & constitutiones citant: sic Augustinus Epistolam Zosimi, Sixti, Coelestini, Athanasius Julij dc alii aliorum Pontificum rescripta & decreta , tanquam Ecclesiae Ιωges allegant.
Audiamus denique universas Ecclesias pro rom. Pontificum legibus loquentes , H, spaniam in Concilio Toletano III. permaneant in suo vigore Conciliorum omnia consituta , Uripodica sanctorum romanorum Proesulum Apisolae , o decernente Hilario P. nulli fas susne satus sui periculo vel divinas consitutiones, vel apostolica Sedis decreta temerare. Galliam antiquam in Concilio Τuron. II. Nos ergo hoe sequentes, quod vel Paulus Aposolus, vel Papa Innocentius satust , in Canonitus noseris inferentes. Africam Epist. ad Innocenti P. ut salutis nostrae mediocritatis etiam aposolicaesis adhibeatur aut horitas. Dardanam re fclipta ad Gelas P. saluberrima apostolatus --sri praecepta , qua oportet, devotione suscepiamus. Universum denique Orientem Epist. ad Hormisum. Quia non potes Domini nosri. Hatermitti sententia, tu es Petrus, qua'o' ' ur
599쪽
ter sequenter in omnibus Sedem apostolicam, praedicamus omnia , qua ab issa decreta sunti Caecus sit, qui in his non clare rom. Pomtificibus assertam leges serendi potestatem intuetur, & haec quidem jam ante introductas Isidori decretales dicta & gesta sunt. Ad .
quid ergo tot circuitiones, exceptiones, vi ilentae aut malevolae explicationes , ubi res
in propatulo est ΤAd 5. Febronius non omnia fideliter
proponit : assert, quae invidiam creare po9 sunt, & ignoros scandalizare, omittit, quae . excusationem adstruunt. Febronio longe aequior est D. Barthel. Ait hic quidem loci citi novam disciplinam in Ecclesiam inductam suisse per frequentes appellationes, relaxationes Canonum, & adiectas conditi nes pro valide & licite celebrandis Conciliis minoribus ; unde etiam recursus & rescripta insigniter augebantur. At causam hujus rei addit e ex hoe neutiquam, ait, cum Pro tesantibus inferre licet: ergo tum temporis Ἀ-
. ritus Ecclesia dissipatas evanuit ' nam eum Diaritus Ecclesiis sit ad oedimationem, non ad N n a . sim
600쪽
fructionem , F refrigescente Maritata fulum rigor ille Cunonum haud amplius expediret , Melesia eodem ducta Ipiritu istum recte immut vis. Haec omisit Febronius , & eorum loco sic inserius suum iudicium profert: hac ad imsignes sequioris crvi eorruptelas pertinent. AE ter sensit proba antiquitas. En i quantum Barthelius & Febronius inter se distent. Vbdentur autem haec ultima Febronii verba in ipsa Protestantium objectione a Barthelio
consulari. Caeterum dispensationes, exemptiones, Privilegia tum non primum caepore, quod suo loco monstrabimus, attamen se quentiores invaluore, & hoe refrigescente Charitate, usi rigor Canonum haud amplius expe-
diebat. Ad 6. Veteres illi & sancti Pontifices ante omnes Isidori decretales laudabant reis serentes : an vero non laudare licet observantiam veteris juris & traditionis' an hoc iis in malum sensum pro libitu interpretari, s spectos reddere, & invidiosam rationem si tus idcirco affingere licet ν dein ad dispem