Febronius abbreviatus, cum notis, adversus neotericos theologos et canonistas etc. Tomus 1. 5.

631쪽

ipsum D. Bernardum in aciem praeducat 1 sed methinein Febronius, se D. Bemardum mox superiori paragrasio falsis Isidori decro. talibus obcaecatum pronuntiasse , & num Contra eas Adversarius profertur . teste dol,larca , Natali praeter nomen & aetatem in se nihil mali aut salsi, sed potius disciplinam quam aut quinti SMculi continere. Qiridis quid sit, ex his minoribus unum , alterum ve Febronio lubens eoncedo, sotiores t men , quantumcunque adves sus Isidori deis cretales inelament, eas nihilominus in sensu Febronii, de eum in finem neutiquam impugnant, ut tales, quales ipse, inde sequin Ias ded ant. Non voeat , omnium me tem & argumenta speciatim indagare. I tam rei summam ad subsequentes quaesti

nes reducimus.

uuaeritur r. utrum pes Isidori deere ies in Ecclesia aliquid essentiale , nempoquoad Dogmata fidei & morum immutatum sit Τ si ita, tunc portae inseri praevaluerunt

632쪽

adversus Ecclesiam, & haec in essentialibus deiecit, adeoque verum erit, Dod Epipolae decretales seducant b fide Christ. At hae sunt calumniae Novatorum, & ultima propositio damnata fuit ut haeretica in Synodo comstant. adversus Wiclessum. Niror, Febr nium hanc objectionem, quam sibi Italus jam opposuit, a se non amoliri, dum Tom. Ill. 7. ait , Italus audet sustinere, per eas

Decretales ) nihil subsantisis fuisse immuta

tum in Ecclesia. - Ut virum hunc erroris convincamus m. Et tamen Italus editi ne mihi lucensi de anno I77o. clare asserit.

se per e. g. essentiast intelligere Dogmata ad fidem & mores spectantia. Haut existimo; Febronium cum Blom

dello & Novatoribus sentire, quod Ecclesia tu his desecerit. Quamquam sibi non co. haereat secundum mitiora eum judico dum Tom. Il. Apolog. Advers. 4. Theolog. pag. 3O5. ait : de doctrina his non quaritur :, hunc noluit coi rumpere Isdorus, sed disciplianam, extollendo papam supra modum. Si ergo solum circa disciplinam quaestio versatur.

633쪽

Quaer. Ido. utrum ea in Ecclesia mutari

non possit 8 utique de hoc nemo dubitat. dum etiam in veteri Ecclesia mutationem quandoque subiit. Quaer. 3. utrum a Saeculo IX. nulla existiterit causa immutandi disciplinam, praeter has solas decretales ΤQuper. q. utrum per decretales Isidori rom. Pontifici jus aliquod accreverit, quod prius nullo modo aut titulo habebat ΤNos admittimus, Saeculo IX. & X. diis sciplinam in multis immutatam, & quodammodo jus novum introductum suisse: negamus' vero, illas decretales disciplinae mutandae causam extitisse, vel rom. Pontifici inde noQVa jura accrevisse, quae prius non habebat& nunquam exercuit. Historia ecclesiastica tin flebili illis Saeculis Ecclesiarum statis lassicientes hujus mutationis causas nobis subministrati D. Amori in Vindic. Iur. Ec les. Tom. 3. Differt. 5. has recenset. I. Ab eo tempore , quo Episcopi Commitatibus &, Principatibus aucti evaserunt laudatarii R

634쪽

sq3 gum & Imperatorum, personaliter cum suis ' vasallis exercitus sequi compulsi sunt, quae perversio durabat quatuor ferme Saeculis. In aliis quoque regnis erant perpetua bella imtestina vel cum Barbaris. a. Episcopi sic Principatibus aucti plerumque instruebant Palatia sua instar aulae saecularis copioso commitatu Nobilium specularium, . cum quibus perpetuo versari debebant. a. Eorum pler,

. que implicabantur negotiis & litibus saec Laribus. 4. Ipsi cum aliis bella gerebant. s. Ex desectu Academiarum rarissimi per tingebant ad mediocrem scientiam juris. 6. Cum taropa in plus quam centum dominos scissa filii, multis in locis Episcopi eidem Metropolitano subjecti in territoriis quatuor, quinque aut sex Principum siti erant, qui ob dissidia, aemulationes. vel metum conspis tionis recusabant suis Episcopis licentiam comparendi in Synodo provinciali; imo hao de causa saepe Reges in propriis regnis prolabebant Episcopis instituere generales co ventus. 7. Apud Metropolitas non habebatur stylus Curiae & lex constans, lassiciens

ad dirigendas panes litigautea in causis

635쪽

troversis. Optabilius autem est, partibus I, tigantibus certare in tribunali, . in quo reperitur lex de stylus constans, in quo possit sumdare suam intentionem. 8. Cum Synodi Episcoporum Provinciales non possint diu d Tare sine maximo Diaecesium detrimento in absentia suorum Pastorum , impossibile est.

intricatas causas cum omnibus documen iis &α , si multae concurrant, exacte discutia singulis Episcopis. q. Si causae omnes per Provinciam deserantur ad Synodum pro vincialem , debebit singulis annis Synodus celebrari propter multitudinem appellati num & causarum, quod fieri nequit sine marcimis molestiis & impetas Episcoporum. Eo. Per dependentiam a consessu tot ludis eum & Consultorum episcopasium perpetuo

variatorum non abbreviantur , sed protr .huntur lites, nec minuuntur, sed augenturm ensae litigantium. I l. Tolerabilius est

Episcopo judicari a Papa, quam ab aequali, sic quia facilis ac stequens erat appellatio ab Episcopo ad Concilium provinciale vel me. 3tropolitanum, hoc Episcopo molestum accidere , ejusque judicium contemptum redde

636쪽

re poterat. 1a. Partes plus assistentiae de executionis sper/re possunt a Papa occurrit dein D. Amori objectioni, quod baec omnia veterem Ecclesiam non abster ruerint a deserendo Conciliis provincialibus definitivo judicio. At respondet, in veteri

Ecclesialias pausas omnes , non extitisse ; primis Saeculis major erat charitas, rarae lites Episcopi negotiis secularibus & militiae non distenti, δἰ ipsi Canonum conditores sup- . runt. Sed crescento per orbem numero midelium , 'refrigescente charitate, multipliaeatis litibus , etiam judicia dc Canones murutiplicari debebant: his tandem in magnum numerum excrescentibuS , non ampliuS asebitrii , sed multae scientiae, experientiae &indaginis res erat, causaβ intricatas decb. uere Aecedunt his violentia Metropolitan irum nonnunquam in Episcopos, qui lubemtius a Sede apostolica, quam in Concilia provinciali judicari volebant, & alia saepe in Conciliis provincialibus in damnum Rebpublicae vel Ecclesiae perperam gesta , unde '

637쪽

tolles talia Concilia vel reprobari, Velemen dari, vel causae de novo tractari debebant.

Primi generis exempla praebet non solum Ecclesia orientalis per tot violentas depon, tiones Episcoporum , sed insigne est etiam inter caetera illud Hincmari rhemensis in suum Nepotem Hin arum laudunensem. Quis nescit tragicam illem Scenam, & vex tiones crudeles avunculi Rhemensis in Ne- .potem laudunensem, qui illo ordinante ter in Synodis provincialibus judicatus. & non solum Episcopatu privatus, in exilium actus. sed demum etiam serro vinctus & oculis o batus suit' ubi canones dant facultatem Synodis provincialibus tam dire divexandi. Episcopum constatrem Τ ter appellavit La dunensis. sed appellationis nulla ratio babita suit. Τalis suit Hincmarus, heros Febronii cujus auctoritate evincere vult, Isidori d cretales pontificiae Potestati incrementum speporisse; quippe ejus intererat, suam malam 'causam quomodocunque defendere. Similissere suit violentia Hinemari in Romadum Episscopum suessionensem. Hinc Christian. L pus in not. ad canon. Sardic. ait: Metropo G- - P p

638쪽

solita in Ruthadum suessionensem Episcopumeragieam Barbariem edixit Meolmus L nullum in inridente Episcopum deponi posse me pro via licentia. Taceo ea, quae in causa Loth rii junioris hi duobus Conciliis aquisgrane 'mus, & plura alia, quae tapae patrocina tibus in vota suorum Principum Episcopis haud consis iter ad Canones gesta sene. I se Ludovie. , Thomassim de Discip. Eceles:

rem. I. pari. I. Cap. 48. multis probat, non

ram. Pontificibus, sed ipsis Metropolitis imputantam esse suae Potestatis imminutionem. dum pro qus conservatione & vigore Pontia sera prius multum taliterint. Habes inde, tot causas mutandae pristianae disciplinae, quando nota tam falsae decretales, quam vel denegata justitia, ves nimia violentia oppressi , vel judicio Metropolit norum audacius resistentes Episeopi. Hi que quam plurima ansam dederunt tot a

pellatisrubus, lino necessitatem imposuerum:

639쪽

Pontificibus, causas ad se trahendi, & pr videndi , ne disciplina omnino collabatur. Recte igitur dixit Italus : Si Febronius de sui smiles sunt autem hodiedum plurimi

antiquam disciplinam inclamant, restituane Primaeva tempora, reddant apostolicos m Tes, tradant pristimim Ecclesiae statum, imo ει Venerationem, creent alium gregem &Postea contra Pastor supremum renitentem, ct sine necessitate innovantem insurganti Quod autem siperius dixi, per Isidori decretales rom. Pontifici non nova jus a cessisse, quae prius non habebat vel numquam exercuit, id per singula rapita suis Iocis speciatim demonstrabitur, quamvis ab eo tempore propter laxatam ubivis disciplinam, corruptos mores, ea jura latius e

plicare, & iisdem, quam prioribus Saeculiaser olebat, frequentius uti necessum fuerit. Ex hactenus dissis igitur sie eo ludo etsi mutatio in Systemate Melestae non quoad dogmata fidei & morum , sed solum quoad disciplinam lacta fuit, quae variari potest: si alias lassicientes hujus variationis causae

dari possunt, & revera tales exuim: si deniquu

640쪽

nique rom. Pontifici nullum novum jus in laaccrevit, sed tantum temporum necessitas coegit ut illud , quod jam habebat, sese apertius & latius explicaret, tunc vanae &stivolae sunt omnes querelae contra salsas Isidori deci etales , & Sede apostolica vel insensis vel minus addictis solum pro praetextu inserviunt, eam infamandi.

Uerum est, quod illa collectio decreta. lium inciderit in ea tempora, ubi necessitas erat innovandi, & occasione harum mutatio sors facilius cessit : at aliae justae causae, mutationis suberant, & summi Pontifices jure suo agebant consentientibus, imo &petentibus saepe Episcopis, verbo post decretales Isidori facta est quaedam mutatio in disciplina, sed non propter decretales facta fuit. Nec obstat, in vim hujus mutationis has decretales quandoque allegatas fuisse; siquidem ejusdem dc aliae rationes fuerunt',

neque decretales pro solo iundamento h bebat ; allegatur autem saepius id, quod noctius atque receptum est , quamvis nec unicum, nec Praecipuum causae argumentum sit.