장음표시 사용
21쪽
nostris; et aliam epistolam mittit Sub hac inscriptione : Omnibus presbyteris, qui in parochia nostra eo istunt apud Mansitona. lδ, col. 1084 . Item poncilium Turonense anni 8 IJ, cauone 13 : Unusquisque Episeopud parochiam suam perscrutari nitatur.
Item in quodam stoluto Lotarii imperatoris snpud Mansi tom. 14, eol. 68 , agundo de quibusdam deliciis, jubetur delinquentem recludi in aliquo monasterio Episcopi, in cujus purochis est. Item in coitellio Parisiensi anni 829 dioecesis semper Voce parochiae designatur.
Item in Carisiacensi anni 837. Et Meldensi anni 845, canone 50. Et in Patavino avni 850, atque Vinloniensi ejusdem anui. Et ut Ticinensi aruit 855. uem in eapitulis Hinc mari Rhemensis stunt 852, ct in epistola ejusdem ad clerum suum apud Mansi, toni. 15, col. 499 . Item in concilio Dicassivo anni 86T; ct tu Vormatensi
Item in Pontigonensi anui 876, cauone 6; ct in Mogon- lino anni 888, canone 14. Item in constitutionibus Riculphi Suessioneusis Episeopi anni 889. Item tu synodo Forocheimensi anni 890. Item in Nannetensi, cauoue 7 et l5. Item in epistola Sorgii III Papae anni 906. Item apud Flodoardum qui initio speculi tu scripsil vox parochia ad exprimendam dioecesim usurpatur lib. t Hist. cap. t 2 et passim . Item in epistola synodica Baterii Voronensis Episeopi Vergus annum 932.
Item in synodo Landavensi anni 950. Item in quadam synodo Normannue ejusdem aevi apud Mavia. tom. 19. eol. 432 . Item in vita saucii Auselmi Cantuariensis lib. 2 ubi ita
22쪽
ratur, ei apud Lugdunum exulanti ab Archiepiscopo Lugdunensi datam lacultatem sui me, ut episcopale o ieium per totam parochiam suam pro velle merceret ἰ unde et multi confluxere. ut a sancto Anselmo Sacramentum confirmationis acciperent. Permansisse eumdem Ioquendi usum anno 1006 videri po- tost apud Mansi stom. 19, col. 284, 285 et 286J. Item reperitur in synodo Saliguristadiensi anni 1022; et Lemovicensi anni 103l. In vita sancti Hugonis abbatis Cluniaeensis hahetur: Sanctus Humo tradi fit hominem illum in munus no leni Episcopi Cabilonensis, cujus parochis erat.
In epistola 3 Leonis IX anni circitor l049, parochia pro designanda tota provincia metropoli lana adhibetur. Item parochiae vocabulum pro designanda dioecesi reperius usurpatum anno l05l apud Mansi, tom. is, col. 797ὶ; et in epistola 2 Stephani IX Papae, et in littoris Alexandri II apud Mansi, tom. is, col. 946J. Item frequenter apud sanctum Gregorium VI l qui ad Pontificatum assumptus cst anno l075. Item in epistolis is et 48 Urbani II anui I 088 ; ut in omnibus sere opistolis PaScalis II anno 1099. Perrexit idem usus Surculo duodecimo. ut generatim videri potest pervolvendo tomos Mansi 20 et 2 l. Imo in concilio Lateranensi IV anni 1215, canono 3 occurrit adhuc propria parochia in sensu propria' dioecesis.
QUAE, NOTAE IN MO UME TIS ANTIQUITATES REPERIRI DEBEA' T. LT CONCLUDI P SiT IN IIA MEATIONEM Pl Eni DL PAROCHO PROPRIE DICTO.
l' Necessc est agi de utiquo proshytero curam animarum habente. Id cnim proprium D t essentiale est purochorum Diuitigeo by Corale
23쪽
offeti, ut alicujus populi curam spiritualem gerant, verbi nempe divini pabulo animas nutriendo, et Sacramenta ministrando.
2' Haec tamen uola non sussicit ut statim concludi possit paroelium sui me cum preSb terum, qui tauquam curam animarum gerens in aliquo antiquo monumento exhibetur; sed requiritur insuper ut is ab Episcopo distinctus sit. Nam Episcopus etiam, et quidem maxime, curam animarum totius sua
dioeceseos gerit, quin tamen Sit paroelius in stricto hujus vocabuli sensu. Per parochum nempe intelligitur ille qui curam
animarum quoad certam dumtaxat dioeceSanorum partem nouautem quoad totam dioecesim gerit. Unde ex eo quod in veteri aliquo monumento agatur de Sacerdote curam animarum gerente, argui nequit hunc fuisse parochum, nisi simul oxhibeatur tanquam ab Episcopo diversus. et in certam aliquam plebem, non aut m in totam dioecesim, dictam aut marum curam exercenS PraeSertim cum apud eruditos exploratum sit, sacerdotis, paStoris, doctoris, utque etiam presbyteri nomine donatos identidem antiquitus sui Sse Episcopos. 3' Sed neque satis est aliquem Sacerdotem, ab Episeopo divorsum, in antiquis documenti S exhiberi tauquam animarum eurae incumbentem, ut continuo parochum eum fuisse argui valeat. Requiritur insuper ui aut marum cura in certam plebem ipsi commissa fuerit ire 1' modum stabilis ostioli, uota autem
transitoris ad supplendum impedito Episcopo, qui caeteroquin soleat quoad hauc plebem per Seipsum curae munia explere. Porro quod antiquitus soliti sint Episcopi animarum curam per seipsos exercere, et ubi SuStinendo labori impares forent, ex presbyteriis suis modo hunc modo illum ad explendas vices suas deputare, apud erudit cxplorata res est. Unde ad arguendum extitisse olim parochos, Salis non est iu ,eteri aliquo monumento legi aliquem Presbyterum exercendis muniis ad
animarum curam pertinentibuS operam navasse. Si enim
prout frequens crat) depulatus legatur ad dicta curae munia aliquis cathedralis ocelesiae clericus, seu quod idem est, prout
24쪽
in tractain d Capitulis ostpusum a nobis suu aliquis canonicus, ut modo apud hunc, modo apud illam plebem vices suppleret Episcopi, tum in spargendo divini verbi semivo, tum in ministraudis sacris mystoriis; atque Husmodi do putatio inteΙligi possit tanquam more transitoria, nec necesse inserat eium aliquod jam tunc jure receptum et firmatum, vi cujus curam exercendum habuerit; non magis ejusmodi presbyter parochus fuisse eensendus erit, quam parochus hodie cen-ssetur missionarius aliquis ab Episcopo ad aliquam parochiam missus, ut ibi quadragesimales conciones habeat, et fideles
ad ipsum recurrentes Sacra exhomolo si expiet. 4' Insuper, sicut hodie par horum vicarii omnia sere munia ad curam animarum pertinentia exercent, et tamen DPquaquam parochi sunt, ita qui legitur antiquitus ejusmodi munia
obiisse parochus dicendus non erit, niSi constet deputatum eum suisse ad principaliter exercendam sub Episcopo curam non autem dumtaxat ad auxiliandum alteri, cui cura commisSasit.
5' Ex eo vero quod olim mos non fuerit presbyteros ordinare nisi ad certum titulum et certum ossicium, perperam concluderetur parochum fuisse eum qui legitur aliqua curaemunia obiisse. Nam presbyteri cathedrales, Seu canonici, etsi nil titulum cathedralis e clesiae ordinati, Episcopo in civitat θot per totam dioecesim auxiliabantur in exercenda animarum cura; nec lumen ipsi parochi erant, cum commissa cuique ipsorum per modum stabilis ossicii non foret in certam aliquam plebem cura. Et pariter ordinali ad custodienda martyrum Oratoria, in civitatibus erecta, seu dcclesias a cathedrali distinctus, atque ad fundendas inibi preces, potuerunt identi-dom ab Episcopo in auxilium pastoralis curae modo huc Inodo illuc advocari. Unde revera ex eo solo quod quis referatur aliqua curae muniu antiquitus exercuisse, inservi nequit par
6' Atque hinc jam satis introspici potest, quam aretioso sundamento ullatur infra explodondum systema parochia listarum. Diuit Corale
25쪽
qui statim ac in minuis monumentis in aliquem oranduim qui curae animarum munia quoquomodo expleverit, vel se iam ipsam solam sacerdotis, vel presbyteri, Pastorisse vocem deserimam vident, extitisse jam tunc par hos inclamant, et E clesiae eoaetaneam paroeliorum institutionem coneludunt. Non legitima eerte conclusio haec : sed ad probandum liae vel illa aetato extilisso par hos, ostendendum Omnino est, jam tum commissam Presbγteris fuisso in curias dioeceseos partes animarum curam, vel proprio nomine tuon autem vi rinliter gora nomine alteriusὶ exerconclam. vel si nomino et ice Episeopij per modum saltem ossieti stabilis. non vero transitoriae missionis et deputationis. Quanam vero aetatu ita constitui parochos contigerit, intinquam expendamus. abs re non erit subjicere quod Marius Lupus, idem argumentum traetaturus, sic pri notabat :a Majoris perspicuitatis gratia, quae praeeipuc tu definitio-
e nibus requiritur, non unam Sed duplicem pro temporum et diversitate proferam desinitionem, ut omnis cavillandi amo-a veatur oecasio. Antiquissimis itaquo occlesiae temporibus ad α quartum usque salutis Saeculum, parochiarum nomine timu telligo disportitos quorumdam fidelium peculiares coetus, et qui liturgi eis diebus alicubi apud presb3teros seisdem prae a sidentes, et seorsim ab Episcopo sacra facientes, legitime
a convenire consueverant, cou entum sei licet habere. duoda ad reliqua vero saecula usque ad annum millesimum, quo a consistam, attinet, parochias desinio, ecclesias a eathedralia dis incias, cum eisdem attributis regiunculis, quae eodem a nomine censebantur, in quibus congregabantur fideles in illo a tractu degentes, et a preSbytero ab Episcopo ipsis, aut ui u dulatioue aut alia ratione, praeposito, eidemque subjecto,a ex injuncto proprio munere, dominicis festisque diebus pu-α Hira missarum peragebantur solemnia, et christianae relia gionis ministrabantur sacramenta : seu strictius peculiaresu oeclesias in quibus a presbytero, seorsum ab Episcopo, cum a ebristiana plebe cidum credita ox ossicio sacri habebantur
26쪽
legitimi convenius . n In praelatione operis de Paroeriis, pagina IV.)Εquidem Benedictus XIV Nyn. dic esum, 1. 3, c. 5, n. ij existimavit presbyteri vocabulum ad designandos parochos antiquitus fuisse usurpatum. Adductis enim nonnullis documentis, in quibus occurrit denominatio haee, sic adnotat:. Quibus in locis, sicuti et in aliis vetustis eanonibus, Sacerit Otum et presb lerorum nomine parochos designari advertit
Sed memoria recolendum quod in citati operis praelatione praemonet clarissimus Pontifex, non ca mente a se editum hoc opus, ut suae ibi expositis sententiae aliam quam privati scriptoris auctoritatem haberent; ast eo dumtaxat consilio, quo sua commentaria in decretales evulgavit olim Innocentius IV,
qui facile pussus est sunt ipsiusmet Benedicti XIV verba) opinion suas. quas tanquam privatus doctor proposuerat, ab aliis
cloeloribus Oppugnari. Cum ergo hac in re laudato Pontifici non assentiant doctores gravissimi prout Marius Lupus, Nardus, aliique priorum subselliorum viri , non est cur non liceat hanc ejus sententiam deserere; eo vel magis quod non alia illam auctoritate fultam proponat, quam schismatici Van-ΕSpe-uji; cujus docti ina, non in alia sorsan magis, quam in hac de parochis materia, erronea fuit atque pestifera.
Ad probandam haue thesim duo stabiliemus : l' certam et conStuntem prioribus ecclesiae' saeculis viguisse disciplinam, ut fideles dioeceseos omnes, tum intra , tum extra opiscopalem civitatem degentes, nonnisi cum Episcopo sacrum conVentum Seu sacram liturgiam celebrarent; 2' inde autem e inci nullos tunc temporis extilisse parochOS. Diuitiam by Go le
27쪽
Priorihus Melesiae sareulis instar legis ubique vigeniis suil, ut fideles, tum intra, tumeliam extra episeopalem civitatem degentes, nonnisi apud Episcopum saeros eoa ventus sacrariive liturgiam celebrarent.
Probatur 1'. Eruditorem avetoritate. - Unanimem hac de re praeclarissimorum scriptorum sententiam Sic memorat Marius Lupus, in suo eximio opere de Paroeciis ante annum 1000
diss. 2, capite 5, pagina l73, odit. Bergomi) :α Complures eruditissimi et primi subsellii viri unanimesa tradidero, et locupletissime in medium allatis antiquorum a testimoniis confirmarunt, christi fideles unius civitatis, et et antiqui Mimis temporibus etiam proximorum n orum, ad a sacram celebrandam liturgiam quocumque tandem loco, auta in ipsa urbe, aut in suburbanis, penes EpiScop ... qu a tiescumque per gentiles licebat in unum convenisse. Idem a servatum perieque fuisse, postquam praeter unum primo tem- et plum proprie dictum, in urbibus aedificari coeptae sunt quae-a dam aliae sacrae pedes : nam nihilominus ad eam solummodo
a in qua Episcopus sacra faeiebatoccurrebant, ibique tantum
a celebrabatur Synaxis. Hunc Vero morem etiam data a Con- et stantino pace quarto Saeculo perdurasse Plerique nsuerunt. a Horum clarissimorum auctorum longum sane indiculum
a contexere pomem; sed ut heterodoxos caeteroquin eruditisa simos complures omittam, inter catholicos paucos quosdam a solum commemorare sit satis; nempe Christianum Lupum,u Sismondum, Valesium, Morinum, Pagium, Fleury, et Thina massinum. Insuper doctissimi viri qui de liturgicis egerunt a rebus, tradunt presbyteros urbiem non solum apud Epi- a scopum eonvenisse omnes liturgiciis diebus, cum diaconibusa et caeteris clericis populoque, sed una cum eodem Episcopo a missam celebrasse et eucharistiam consecimo, eo propea modum pacto quo nunc usurpatur in presbyterorum ordia 2 Disiti geo by Cooste
28쪽
si nationibus, et generatim apud Graecos adhuc usu receptum
Probatur 2'. Directe eae antiquis monumentis. - Iustinus
mart3r in Apologia 2) : Solis die, omnium qui in urbibus, vel
in agris degunt, in eumdem locum eonventus fit Prapositus praeest et Eucharistiam facit. . . Distributio fit cuique proesenti rabsentibus per diaconos mittitur. Haec verba thesim plenissime ovincunt. Nonnulla tamen alia documenta subjungemus, cquibus paloat disciplinam ejusmodi etiam post sanctum Iustinum perdurasse. Tertullianus libro de sum, capite 3ὶ : Sed
quomodo colligemus, inquit, guomodo dominica solemnia relebrahimus ' Habes noetera luee Christi luminosam : non potes dis mrere per singulas, sit tibi in tribus ecclesia : melius est turbas tuas
aliquando non videas, quam addieas. Ibi Tertullianus, jam in Montanistarum haeresim misere lapsus, catholicos Episcopos reprehendit, quod, persecutionis tempore, pecunia redimerent saeuitalem colligendi fideles, et dominica Solemnia celebrandi. Probat autem ille textus, adeo fuisse Episeoporum morem fideles omnes in unum colligendi, ut numerata pecunia hoc impetrare non dubitaverint.
Sanctus Ignatius martTr : Si enim unius aut alterius precatio tantam vim hubet, quainto magis illa qum Discopi est et totius Ecelerior. Oui igitur in conventum non venerit, jam suste Dia elatus est, et seipsum separavit et judicavit sepist. ad Ephes. , n. 5 . Date igitur operam ut sapius eongregemini ad gratias Deo agendas. . . Ouando enim s ius m idem loci eone nitis, labefaetantur vires satanae ibid. , n. 13 . Omnes in gratia nominutimeongregamini eommuniter si hi d. , D. 20 . Ita neque et vos sine Episcopo et presbyteris quidquam ostite; neque operam detis ut
quidquid vobis seorsum rationi videtur eonsentaneum; sed in unum eonvenientibus una sit oratio, una seprecatis, tina mens ... Omnes
itaque velut in unum templum Dei concurrite, velut ad unum a tare cpist. ad Magnesianos, n. 6 . Operam detis ut una Eucharistia viamini; una enim est caro Domini Nostri Ies Christi, et unus Caliae, unum altare, steria unus Episcopus cum presbyteris Disiligod by Corale
29쪽
et diaminis epist. ad Philadelphios, n. 4 . Crebrius e ventus
flant, nominatim omnes inquire, servos et ancillas ne superbe em
temnas cpist. ad Polycarpum, n. 4ὶ.Canon apostolicus 32, ex versione Dionysii Exigui: Si quis
Presbyter eontemnens Discopum suum, seorsum collegerit, et aliud altare ereaeerit, nihil habens quo reprehendat Episcopum in causa pietatis et justitis, deporiatur quasi principatus amator Mistens; est enim tyrannus; et meteri clerici quicumque tali eonsentiunt, deponantur, laici vero segregentur : Me autem post unam et secundam et tertiam obsecrationem fieri eonveniet. Hervetus ita vertit : Si quis presbyter eontempto proprio Episcopo seorsum congregationem fecerit, et alterum altare Deril. . . deponatur, ut imperium obtinendi cupidus et est enim tyrannus, etc. Luculen-lissimo probat canon ille nullas adhuc hoc tempore sidest tertio aut forte etiam quarto saeculo) exstitisse parochias, Si ein civitatibus episcopalibus, sive extra eas. Num, ut scitissime animadvertit Τhomasianus sparte l, lib. 2, c. 2l, n. 4ὶ: α Sia in urbe vel ruri plures fuissent ecclesiae parochiaeque, adu quas coiret popuIus, et in quibus presbyter sacra celebraret, re illis certe verbis ad significandum schisma usi non essenta majores nostri; nec illum dicerent ferocire in Episcopum, et a rebellare velle, eeel iamque conscindere, qui alibi cona ventum saceret quam ubi adesset Episcopus, aut qui eri-u geret altare aliud, ab eo diversum ubi Episcopus celevi braret. BConcilium Antiochenum, anni 341, mnone 5: Si quis pre
byter aut diaconus Episcopum proprium eontemnens, se ab ecclesia sequestraverit, et seorsum eolligens altare constituit, et comm nenti Episcopo non aequieverit, nec consentire vel obedire voluerit semel et iterum voeanti, hic damnetur omnimodo, nec ultra re medium consequatur, quia suam recipere non potest dignitatem :quod si Melesiam eonturbare et sollicitare persistat, tanquam seditiosus per potestates eateras opprimatur lex versione Di
nysii Exigui . Quem locum ita retulit Isidorus Mercator : Si
quis presbyter vel diaconus, eontempto suo viscopo, se ipsum ab Diuiti do by Corale
30쪽
20 TRAGATUS DE PABOCHO. Ecelesia s gregaverit, et Privatim apud se eoilectis populis altare erigere ausus fuerit. . ., hunc modis Omnibus deponendum . . . Ouod si etiam perseveraverit conturbans et concitans Melesiam, per eam quoe foris est potestatem tune tanquam seditiosum corripi oportet. Ex hoc canone idem prorsus concludendum ac ex superiori canone apostolico.
In eoncilio Carthaginensi secundo, anni 390 in codice alii- canorum canonum, D. 10 et 11 , postquam ita proposuisset Felix Episcopus : Si quis forte presbyter, ab Episcopo correptus, tumore
vel superbia inflatus putaverit separatim sucrimis Deo osserenda, Mel aliud erigendum altare contra erelesiasticam sidem vel discipi nam crediderit, non eaeeat impunitus p et Genesius Episcopus sententiam suam protulisset his verbis : Meessario disciplinre emi siastiem et Mei congrua sunt: sancitum est decretum in hune modum : Si quis presbyter a praeposito suo correstius. . ., Superbia quod absit) instat , serernendum se ab Episcopi sui communione aerit, et separatim cum aliquibus sehisma fererit, meri tum Deo obtulerit, anathema habeatur et locum amittat; nihilominus et de civitate et congregatione in qua fuerit longius depellatur, ne vel ignorantes vel si lires mentes serpentina fraude deeipiat; quomiam, secundum Apostolum, Melesia una est, una sides, unum
baptisma l). Ex praecuatis canonibus concludit Marius Lupus,
si hos canones, antiquiorem confirmantes disciplinam, sep K Pa OS Sacros conventus seorsum ab Episcopo in civitatibus re interdixisse et nefarios declarasse; ideoque apertissimere fidem sacere, cum conditi aut confirmati fuere, nullas in
et urbibus justas fuisse parochias n de Paroeciis, dissert. 2, cap. 6, pag. 20l, editio Bergomi 1788ὶ. Objectiunculam a tem quae fieri posset, in his nempe canonibus animadverti
contra conventus Sacros qui a pruSbyteris Seorsum ab Episcopo serent schismatis de causa, non vero contra Synaxes Seu conventus sacros omni schismatis suspicione immuties, diluit Marius Lupus, ibidem pagina 204.
lὶ Confirmatus luit ille eanon in eoneilio cartilaginensi sexto anni sis.