장음표시 사용
61쪽
miensis Monasterii Abbas , deinde piseopus Bracharensi . omo in Orientem prosectus adeo honis litteris, ac disciplinis operam au vie, ut brevi doctissimis quibusque vel par Lset, vel anteferretur. Porro ex Oriente in aulaeciam cum trajecisset, Suevo ab Ariano err re ad Catholiear religioni veritatem traduriit. Plurima scripsisse Isidoru Hispalensis, ac irae prodiderunt; at libros de Virtutibuς, apistin larum, audibus potissimum cumularunt, CD nonum Collectionem, quam ex Graecis Synodis adornavit. Hanc autem Collectionem temporubus sere iisdem prodiisse , quibus Dionysiana in
Urbe prodiit, eaque Carthagine, quae Ferrandi est, non pauci meminerunt sed haec ita accipienda sunt, ut utroque illorum posterior Martinus habeatur . errandus enim anno DLΙ viata excess1t, ut Facundus Hermianensi memoria tradidit : Dionysius autem per ipsa initia Imperii Justinianaei , se eulique sexti anno sere XXX. versionem suam curavit, aut citius fortasse is Martinus , si XXX anno exegit in Hispania, lanno DLXXIII. ut Baronius auctor est, vel DLXXX ut allius, diem obiit, amno XXXXIII. vel L venit in Hispaniam Ii dem autem caussis permotum Bracharensem quibus Dionysius , collegisse apparet , nempe multis, magnisque incommodi antiqua versi ni quod is in praefatione pluribus ostendit, quam operi praemisit. Ceterum Collectioni par
62쪽
ies duae sunt. Altera eo Cariones complexus est, qui ad personas, res ritusque Ecclesiae referuntur altera autem eos, qui ad Laicos, quo v cant, pertinentes res continent; quod ipse inpra fatione item indicat, cujus haec sunt verba . Id primum, inquit, Mermans, ut illa, quae ad Epis
μι, mel unimensam Clerum pertinent, una in parte con
scripta sint similiter se quae Laicos pertinent, simul sunt adunata ut de quo capitulo scire aliquis oluerit, post Curisus inienis . Duae memorantur Collectioni hujus editiones, vetus una, quam omneς Conciliorum Collectiones exhibent nova alaera, quam se Garsias ait in Conciliorum Hispaniae Collectione ex antiquis MSS. edidisse. Neque id postremo arbitror negligendum, ante Antonii Democharis editionem Decreti Gratiani, Coli estionem hanc Martini Bracharensis citari ita consuevisse, quasi Martini Pontificis Romani, qui multis post annis floruit, illa esset. De qua rein Contius, memochares meminerunt; late Antonius Augustinus Dialogorum lib. I. Dialogo X. XI. III sed hae hactenus. Cetera, quae ad rem pertinent, deinceps expendet nus.
63쪽
UNIVERSO ACROASIS III.; inagi AE EQUITUR nunc, ut ad Cre
Tm di seonium veniamus , deque Col- lactione illius paucis dispute-
. mus Episcopus Africanus fuit, I ac Leontii Imperatoris floruit temporibus. Res in Africa auis Iohanne Patricio, duce str Duo atque eximio , gestas, carminibus desertipssit quamobrem viris aetatis suae eruditissimis annumerari meruit Εjus in Jure Canonico per duo memorantur , alterum quod Canonum Breviarium appellatur quo opere , Fulgentii Ferrandi morem secutuς, tituli trecentis, C nonibus Conciliorum citatis, a tisicum Decretis, verbi non recitatis, Ecclesiasticam disciplinam complaxus est. Alterum, quod vel Lhermanonum, vel Canonum Concordia nuncupatur, qua parte tituli iisdem, ordine retento, Canones ac Decreta non modo citantur,
64쪽
sed, ωλὰm is etiam recitantur. Et quoniam magna similitudo est inter Cresconii Breviarium, Fulgenti Ferrandi fieri consuevit, ut huic illud adjiciatur in pluribus editionibus ex utibus illa maxime o amendatur , quae Divione anno a Christo nato MDCXLIX. Petri Fraim eisie Chimeti studio ae labore adornata est. Illud etiam de Collectione hac arbitror anima,
vertendum, principem reiconium, Pontificum Romanorum Epistolas Decretales inter Canones retulisse quem moren alii deinceps non pauci tenuere. Hanc Collectionem Ecclesiae Orient,tis codex mox excepit; qui in Concilio Sexto Oecumenico Trullano anno DCLXXXI. confirmatu esse dicitur . Constatus autem est ex codice Canonum Ecclesiae univeris, iisque addi rionibuς, quo Canone secundo quini sexta SP nodi commemorantur. Isque est codex illa, quem Iohannes Tiliu ex Bibliotheca Canonicorum
Divi Hilarii Pictaviensis Graece edidit , deinde
etiam Elias Ehingerus, ad quem Zonara & Baliasam interpretationes suas attexuerunt . Iuri, elum est in hoc Codice , ut in eum primum Patrum sententiae conjecta sint, quemadmodum
in Creseonii libro de Epistoli Pontificum contigisse diximus nisi quod antea Canone Basilii suo Nomoeanoni Scholasticus adjecerat. Porro sub idem sere tempus, quo codex Orienz li confirmatus est in Synodo Nicaena seeunda, Jus Canonicum in Occidente incrementa non
65쪽
exigua progressusque epit. Etenim Hadrianus Pontifex Carolo Magno Imperatori Canonum Collectionem, apistolarum misit, quam com fecerat Exiguus, de quo dictam est, ut Ecclesiae Oecidentales ex illa regerentur quo empore probabile est, hane Collectionem in Ger maniam transiisse. Aliam deinde Hadrianus ador navit, ex anonibus Graecis Latinisque ac Synodis Romanis, apistolis compluribus, quam anno a Christo nato DCCLXXXV. Cal. Octobr. tradidit Ingetramno Hanc Ludovicu Iacob a S. Carolo in Bibliothecae Pontificia lita L in in .driam Vita, Conciliorum voIumen appellat, ac maxime commendat. Et quoniam per haec tempora Leges lata piates ad Ecclesiam pertinentes, a Carolo Magno Imperatore, iisque, qui post hunc imperium tenuerunt, quas Ansegissis, Ambas Lobiensis, aenedictu Levita collegerunt, de iis ordine etiam videamus . Victis Long bardis, Imperium Carolus adeptus est, sub se- euli non initium . Armorum , ac Litterarum laude Druit quodque hanc gloriam superat rei celesiasticae curam magnam gessit que adtiiodum de eo scriptores Iures prodiderimi; in his Rhegino, Abbas ruiniensis, in Chron,
co Maxime celebratur Synodus Franeo urtem
sis, quae, Carolo adnitente, per Pontificem imdieta est, in qua summa Latria cultuς, sacris Imagini hus exhibendus, qui a Graeci in secunda Nicaena Synodo statutus, decreta'ae putabatur,
66쪽
proscriptus, damnatusque est a Germanis, Gabiis Episcopis Leges deinde naultae condita ab eo dem de rebus Eeelasiasticis, deinde, Ludovico Pio, ejus filio, ac Lothario nepote quae Capitula, vel Capitularia appellari solent Faransegii libris quattuor collegisse dicitur Sigebertus , Non, chus emblaeensis hujus meminit in Chronico ad annum CCCXXVII. his verbis: - Abias rabiensis, dicta Impediatorum G oli tam ω Ludo Uri sius , ad Musa am litem
tinentia, usta libellis Q it. Idem eorum edam L cta ad mundanam legem pertinentia in duobus aeqv λωli, digessi . Hos deinde libros tribus aliis Bene dictu Levita auxit, in qu in superiorum Imperatorum, quos memoravimus, Edicta colat
lit, Walia praeterea attexuit de qua re is me minit in satione Coi Iectionis sua . Virum doctum, coptimat religionis studiosissimum,' Pontificum Romanorum suis , multi tradid rant. Capita non pauca Collestionis hujuceo meinorantur in pluribus Conciliis , euiusmodi Troslejanum est , Ticinense , Coloniense . Deliae item Antonius Augustinus verba iacit, de Emendatione Gratiant Iib. ΙΙ. Dialogo X. seq. quibus locis de ordine hare habet indisem, in
quit, noli a eo exposiore eontenti simus es Colt monis opere, es, atauunt, quo dat, accipiamus mmnia me sine ulla inseriptione proponuntur, etiamsi ex alii, si is intelligamus sint. Magnae auctoritati Capitularia hae in Gallia fuisse , omnino
67쪽
constat eaque obscura, corrupta locis pluri-hus primus Iohannes Titius restituere conatus est, isto retrus pithoeus cujus rei Mirarus, Sirmundus, ac Iustellus meminerunr. Quies stellus de ibi etiam memorat Ludovici I ii, clijus hac est inscriptio De I firmatioue a seum
Di filium Capi lis istiusmodi, de quibus adhue didium est, Capitula sinceps accesseres, a Carinio Calvo, Rege prianum Galliae, deinde Imperatore, edit, qui patris avique exemplum sc-cutus, Ecclesiae ratione tueri, amplifilare nequaquam dubitavit eorumque Capitularia in conventu apud Carisiacum anno DCCCLXXVII. confirmavit . Sed quae Calvus edidit , recent ii deinde , digessitque vir eruditissimus, Jacobus Sirmundus, quibus etiam addidit alio rum Capitularia, qui deinceps imperarunt L dovici nimirum II Carolomanni, Caroli implicis, alia quae omnia animadversionibus ill stravit. Ceterum id arbitror monendum de Capitularibus, ea a capitibus appellata esse, qua voce arvo illo Lege Regiae significabantur quod Sirmundus docuit in praefatione . Iu Anserim inquit, Abbatis, Benedicti Leeta Collectionibus,
nudae Regum ac morae leges sunt, sua Capitula πνο-
ealant. Capitula aurem, seu Capita ob eam rem appellabantur , quod breviter is capitulatim rem proponerent. Ac barbaraneis , an D
68쪽
lina illa sit, nil ego quaeram cum praesertim
de hae re Antonius Augustinus multis clisputarit. Certe antiquam esse constat is ante Caroli,
Ansegi , ac Theodulphi tetrapora in uia possitam id quod tegorii Is Pontificis Maximi, qui anno DCCXIV obtinuit Ponti Matum, a piculare indicat us rei Ludovicus Iacob a Sanesto Carolo in Bibliothecae Pontilietae lib. I. meminit . Nunc ordo ipse ser , ut de Isidori
Mercatoris Collectione, quae turba tot concivit in Ecclesia, dileeptemus. Ea porro prodiit inbtio non seculi, hominis otiosi, subdolique opera, cujus Christi Ecclesia non indiguit, utpote cui rerum maximarum copia aliunde suppetat; nec fue ullo egeat, vel mendacio, quae cris, tu sinceris , quae germanis praesidiis abundet. Sedra Isidoro hoc, qui tandem uerit, velis tius quis non uerit videamus. Initio certum est,
Hispalensem non suisse, Divum scilicet, etsi id
probare videantur Decreti Gratiantinoinani e inendatores in admonitione Decreto praefixa Antonii Augustini vera atque aperta sententia est, neminique eruditorum nunc ignota. Haec collhctis, inquit, Isidoro Hispalensi tribui non pol si, auq pem
musta Funt os ejus mortem conseripta, is es in Syn dus gen/ralis, Comilia To,tana VI et V L- t. a ad XIII in editis, Ult in meteritis, meriat in Bracsarens II HEc Augustinus, recte, ut semper solet Isidoru enim diem suum obiit
anno DCXXXVI. quemadmodum I demptus
69쪽
Diaconus , aliique prodiderunt ideoque nee Concilii Toletani XI. quod anno DCLXXV. bitum est, nec Concilii VI quod anno DCLVXLI. meminisse potuit. Praeterea sati constat, auctorem hunci post annum DCC vixisse, eum ex Epistola ad Ethibaldum Regem , Bonifacii, Moguntini Archiepiscopi , quae scripta est post
annum DCCXLIV. non pauca corrasisse appareat Nonnulli existimarunt, ex Iuliani Toletani Chronico, Isidorum Mercatorem, Episcopum S lubensem, Collactionem Epistolarum Decretalium
Veterum Pontificum edidisse . Sed Chronicoci istiusmodi rejiciunt eruditi viri afficitumque I
liano prorsus arbitrantur. Qiuidam tandem p tant Monachum fuisse, qui e veteri sanctorum Episcoporum more Peceriorem appellarit, cum Mercator esset , eumque e solo benico, ut Bibi delius ait, hebeti ingenio hominem, rabulam, nebulonem emersisse . Qui revera ille fuerit, nullus scit sed tamen haec dii certa sunt, o lectionem hanc Isidori Mercatoris se peccat ris, nomine nunc appellari, eamque ud vanaem, fictam, falsam ab eruditi omnibus hodie repudiari. Rem ita esse, paucis ostendam, hominum gravi situorum auctraritatibus, Margumentati nibus non millis commemoratis. Et quod oeptia et ad auctoritares, ut Bovit Salmassii Usserit, Tu recrematae Cardinalis, Didaci Covarruvias,
Christiani Lupi,is aliorum mittam testimonia;
70쪽
eiliorum noni aeteribo. Miram est, inquit, ii 1 doctissimis Turriano, tui , , quiliniam aliis , in
tanta eruditionis Ecclesiastica luce probari potuisse Neretales illas Epistolas , a quocumque se Mercatore, seu Peccatore fabricatas, , anti3uis Roman Urbi, Pontificibus circiter annam Christianae pocέ octingemtesimum suppositas. Aio enim perspisaeuus miris formes missintvr se adtram tempore , ut nulla arte, nulla certissa, aut purpurio fucari possint. Ea omnes, saltem plerasque earum, repudiarum miri eruditissimipιique oraelatores Catholici, Baronius, Bellarminus, Perronius, Contius, Antonius Augustiis , Grinus, Simmundus, Peta ius, Ducaeus, Marci, inquetus . ut
alios modo , me antiquiores , si e recentiores. yentis os obiam. Addit , se probare non posse nomelli se Udam studium, qui mala te excisis u dem, sed minus prudenti se considerato , certe non fecundum sciemtiam, easdem suectas, ae penitus repudiata defendere aggressus est. Non tali auxilio, nee senseribus istis indiget, aut unquam inriguit Romana Ecclesia. Eadem sere Papenbrochius, ac viri summi duo, iidem-θue Cardinales, Johannes Bona, micolauς C. sanus recitarunt. Venio ad rationes quae cum plurimae afferantur , paucis ego CDntentu ero. Porro si vera illae, germanaeque sunt Epistolis Decretales, ab Isidoro commemoratae, cur antiquis patribus , ac Romanis Pontificibus ad n num usque Ecclesiae seculum suere ignota, CirrHieronymo , Eusebio P cur Dionysio viguo qui cum summam diligentiam adhibui et in