De regulis juris canonici liber unicus, auctore Francisco Antonio Fœbeo Societatis Jesu. Opus posthumum

91쪽

bus modis amitti potest . mittitur enim per occupationem ab alio factam, cum animo aempostidendi, ubi tamen adverte e supradictis, quod si talis occupatio facta sit ignorante domino, aut antiquo pomemore, quamdiu durat talis ignorantia , non acquiritur Occupatori nil sola polselgio naturalis; siquidem pomessio civilis durat apud priorem possiemorem gn rantem , qui adhuc retinet animum possiesioris, ut constat ex L clara possid re .g. qui a tnundinas, de acquirenda possiestione, de que acquiri non potest ab occupatore, quia

ejusdem specie possiessio apud plures esse insolidum non potest ut expresse habetur in I. p sideri . . ex contrario, T de acquirenda possessione. Ut igitur in tali casu amittatur ab antiquo possessore etiam possiesisto civilis opus est , ut , vel postquam sciverit rem ab alio oceu palam, negligat, vel repetat quidem suam possiessionem, sed ab occupatore repellatur, nec postit , aut velit ei reustere, vel arbitrans se nec admittendum , nec praevasiturum desistit aggredi talem possiessionem quia scilicet ad amissionem pomestionis civilis requiritur scientia, uatientia prioris possessoris Ita desumitur ecl. Clam possdera o k qui a nundinas , si nolι 7. l. 3. id, quod . quod autem E de acquirenda possiessione suamvis saltus V. de acquir possest. Atque hici

ta discrimen inter mobilia , immobilia pro

re praesenti. Messio enim rerum mobilium amittitur etiam ignoranii, ut docet Glost in ead c quamvis altar,rat expressi habetur in si rem mobisem M. F. eod. it.

- Item amittitur possessio rei immobilis per fis negli-

92쪽

Tis. I Reg. III. D negligentiam domini, qui longo tempore aia

fuerit, nec aliquem suo loco reliquerit, neque etiam protestetur se nolle amittere possestiornem, in quo casu prςlumitur dominus oblitus ejusdem rei. Ita desumitur ex coartam 37. E de usurpationibus, & usucapionibus. et Demum aliis omissis, qu videri possunt apud Iuristas in tit de acquirenda, vel amittenda possestione, amittitur, e possessio rei immobilis per ejus occupationem a mari, vel assumine, non quasi per transsitum, sed permanenter, ut constat e L possideri 3. f. Labeo ff. de ac uir potas&2 His circa possessionem prςsuppositis, intentum praesentis regulae est , poliessionem ad praescribendum esse necesiariam , ita ut res praescribi non positi, nisi ea a praescribente possideatur. Immo juxta communem Doctorum sententiam , nec quaecumque possessio sufficit si avide sola possessio naturalis latis non est; sed requiritur civilis, quae specialiter intelligi tu nomine possessionis. Videri potest Covari in Comment ad reg. possessor p. a. in princ. 23 Hinc infertur quod si quis , absente mmino, aut ignorante occupet aliquam Mus rem immobilem, non potest illam praescribere, quia solum habet possessionem naturalem. Idem conat ingit, si interim ille Occupator eamdem rem alteri vendac qui eam bona fide emat , atque retineat quia neque ille emptor bonae fidei poterit rem illam praescribere, cum Q. Iam habeat ejus rei possessionem naturalem civilis vero possessio sit apud dominum absentem ignorantem, quousque reversus,is sciens ad DBessionem non admittatur, aut ali

93쪽

M Tis. III. u. ILqua ratione ab ea aggredienda desistat, ut patet e dictis. 24 Item insertur , quod si quis sit incapax possessionis, aut dominii alicujus rei non polsit illam praescribere. Hinc est, quod diximus ab initio explicationis hujus regulae, videlicet Laicos praestribere non posse jus exigendi decimas nomine, & auctoritate propria, ut habetur in Q Caussa 7 de praescriptionibus; quia tale jus est spirituale is ad Ecclesiasticos pertinens . . Laici autem ex dispoisione legis de se non sunt

capaces possiessionis rerum sacrarum. a Praeterea insertur, colonum, depositarium.

aliosque similes, qui alterius nomine rem detianent, praescribere ipsam non posse, si ipsam

alteri vendant, neque emptorem, quamvis Izbonae fidei possie illam praescribere, quia stilicet non habent possessionem civilem , quae perseverat in proprietario. Usufructuarius etiam cum non possideat civiliter proprietatem rei , sed solum jus utendi, non potest proprietatem prae scribere, sed solum jus utendi. 25 Addo cum communi Doctorum sente tia, ad praescribendum necesse esse, ut civilis possessio rei non sit interrupta, sed continuata toto tempore ad praescriptionem requisito adeoque interrupta possessione , etiam praescriptionem interrumpi , ita ut si redeunte possessione , imposterum sit praescribendum, necesse sit incipere in percurrere denuo totum tempus ad praescriptionem requisitum quod colligitur e G illud . de praescriptionibus Ad hujus rei clariorem intelligentiam, adve te discrimen , quod est inter praescriptionem interrumpi, praescriptionem dormire is prae-

94쪽

τι m. Reg. Ur 8 . scriptionem non currere , qui modi loquendi sunt fatis frequentes apud DD. in materia depraescriptionibus . Praescriptio interrumpi dicitur, quando tempus praeseriptionis praeteritum redditur ineptum ad praescriptionem, ita ut si imposterum praescribendum sit, necesse sit iterum incipere, & percurrere totum tempus ad

praescriptionem requisitum. Contingit talis interruptio dupliciter scilicet naturaliter , vel civiliter . Interrumpitur naturaliter , quando aliquid cessat de substantialibus reuuisitis , puta si esset postsessio civilis , aut bona fides Interrumpitur civiliter , quandocintervenit actus aliquis juridicus , aut legalis, qui ex disipositione legis habeat interrumpere praescriptionem, ut est verbi gratia contestatio litis in ordine ad interrumpendam praescriptionem longissimi temporis. Videri potest Panorm incit C. illud n. s. seqq.

a Praescriptio dicitur dormire, quando per aliquod tempus suspenditur ejus cursus , ita

ut detracto tempore , in quo dicitur dormire possit computari tempus praeteritum ante dormitionem , cum tempore sequente post dormitionem is ex utroque constitui unum integrum tempus necessarium ad praescribendum . Hoc modo dicitur dormire praescriptio contra pupillam , quamdiu dura ejus aetas

pupillaris , ut constat e l. Mut 3 Cod de

Praescriptione 3o annorum . Secundo contra Ecclesiam carentem Praelato , aut habentem Praelatum impotentem ad agendum , ut a te ex capite I. ex Canone auditis s. de Praescriptionibus 'ertio dormit praestri

Ptio tempore belli , juxta textum expressum

95쪽

lla Tit. III rLin C. ex tran missa Io. de praescriptionibus videri potesties de just. r. a. ηρ. 78.

18 Dicitur demum praescriptio non currere,

uia non incipit, ex eo quia ab initio aliquideficiat ad praescriptionem requisitam , ut puta, quia res non erat praescriptibilis, aut quia quis erat incapax possessionis , aut dominii aut quia jura praescriptionem impediebant, in quo ultimo casu neque sussicit possessio longissimi temporis, usi cum bona fide probetur etiam titulus , aut nisi sit possestio tanti

temporis, ut de memoria contrarii non existat, juxta textum epressum in cap. I. de praeseriptionibus in . 29 Quaeres utrum si quis bona fide succedat alteri in possessione alicujus rei , possit con Patar temtas , quo prior possessior pomedit ita ut ex illo tempore, & simul ex eo, quo

ipse successior possidet, componatur unum int scriptionem, quod Iuris periti vocant , uti a cessione temporis auctorum in ordine ad praescribendum λ3 Resp. e supra dictis in explicatione regulae praecedentis, vel eme sermonem de successiore univerriti, qualis est heres, vel de successore particulari, qualis est legatarius, donatarius, emptor c. Rursus vel Te sermonem de successiore succedente alteri, qui dit,is praescriptionem inchoavit, sed absolvere non potuit , quia antequam ompleretur tempus praescriptionis , res transivit ad manus possiemoris , vel me sermonem de successiore,

qui alteri succedat a quo puscriptis inchoari. continuari non potuit ue puta , quia habuit

malam

96쪽

Tir. II Ret. III. D malam fidem , sive veram sive per fictionem

iuris, qualem supra diximus habere heredemina mediatum pomessoris malae fidei.3 Successor sive universalis, sive particularis succedens alteri, qui praeseriptionem inchoavit, & corninuavit usque ad tempus translatς possessionis, po est uti possessione sui anteces-lbris ejusque tempus computara pro complenda praetcriptione, ut v gr. si antecessor bona fide possedit is praescriptionem continuavit

post o. annos continuo inter prapsentes, si immediate post illos . annos successor bona fide continue possessionem per alios duos an nos continuos inter praesentes, elapsis iis duobus annis praescriptio erit completa. Ita ha tu expresse in . inter Vendatorem , A. G-

vina Instit de usucapionibus ι ubi tamen id, quod addi in , hoc procedere , etiamsi succeiaso interim cognoscat rem illam possessam L se alienam , emendatum est a jure Canoniaco , quia de jure Canonico requiritur, ut bona fides sit continuata toto tempore posses sionis ad praescriptionem requisito . tatio autem est manifesta, quia in tali casu transla-- ta rei possessione, transfertur etiam omne jus, quod habuit antecessor circa anulam rem . Cum igitur antecessor habuerit jus eam rem sibi praescribendi intra tempus legitimum, cu ius partem jam explevit, consequenre transi Iatum est etiam hoc jus in succe*orem o D se fidei, ut expleto reliquo tempore res praescribatur.

3a conversu successor sive universalis, sive particularis succe calteri, qui possedit mala fide, vel vera, vel per fictionem iuris, talis m

97쪽

quam successor non potest computare tempus pomessionis sui antecessbris ad complendam pra scriptionem, ut sumitur e l. An vitium s. aede diversis temporalibus praescriptionibus,&ex L Pomponius 3 ff. de acquirenda possest. Ratio autem est manifesta quia possessio antecessoris fuit per se inutilis ad praescriptionem, utpote carens bona fide ergo non potest ea computari ad praescriptionem complendam . Adde ex supradictis, quod si sermo sit de successore universali, nempe de herede possessoris malae fidei verae realis , talis heres non solum potest uti accessione temporis, quo auctor possedit propter rationem assignatam , sed neque potest ipse praescribere per suam propriam pos . sessionem , quamvis it bonae fidei qui R ilicet cum per fictionem iuris repraesentet personam defuncti, censetur etiam persistionem juris habere malam fidem, quam habuit defunctus; possessor autem malifidei ullo tempore non prςscribit 33 Contra regulam hactenus explicatam nonnulla objiciuntur is solvuntur a Glossa Primum est, captus ab hostibus praescribere potest, exi. Iusto ri uitia de usurpationibus vel usucapionibus, & tamen captus ab hostibus nihil possidet cum ab alio possideatur , ex LCum haeredes 23. g. in bifff. de acquirenda possest. Ergo falsum est, quod sine possessione praeseriptio non procedat. Secundo quia ince intingitis de dolo is contumacia habetur quod quando actor ex decreto juris debet poni in potassione rei custodiendae, & propter Ium , vel potentiam rei non admittitur , vel admissus ejicitur, transacto anno essicitur verus possestor adeoque in tali casu actor ille,

98쪽

quamvis vere non possideat, attamen prae1criribit annaliter . Ergo praescriptio procedit sine

vera possestione.

34 Resp. ad primum dist. ant raptus abhoastibus praescribere potest per se ipsum id, quod per se ipsum possidebat, ego anti praescribere potest per alium, quem habebat in potestate , quando captus fuit , quam potestatem per hinctionem juris , censetur continuasse toto remamre captivitatis, postquam liberatus iuit, conciant. Eamdem quoque distinctionem admittit alatera pars antecedentis: Ubi dicitur , quod captus ab hostibus nihil possidet quamvis enim nihil per se ipsum possideat, possidere tame

potest per alium , quem in sua potestate habet, ut per servum, aut filium . Desumitus haec distinctio ex L h postlimimo 29. st de Captia

usurpationibus, & usucapionibus. Iuxta cujus sensum expressum intelligenda etiam est obj cta lex Iusto, ubi quando solum dicitur existens in captivitate posse praescribere, conceditur id tantum de iis rebus, quas iterum ejus servus, aut filius ex caussa peculii posside cunde in tali casu non admittitur praescriptio sine qualibet possessione, quandoquidem possesito servi, aut filii censetur per fictionem juris esse possessio domini, aut patris. 33 Ad secundum respondetur alam illum expressum in C. Contingit , non esse contrarium doctrinae traditae de necesiitate possessi ni ad praescribendum. Quod enim in eod. C. dicitur, est, actorem illum perdolum, aut vim piohibitum a Reo , ne possessionem capiat elapso anno ensendum else iamquam posteis

99쪽

; in II Reg. IV. rem, ne scilicet alter, qui illum ita prohibuit;

commodum, & utilitatem reportet te malitia sua adeoque beneficium concessum ab illo Ca- non est tantummodo in ordine ad acquirendam possessionem Totum autem hoc non est conutrarium iis, quae diximus circa necessitatem possessionis in ordine ad acquirendum domissium per praescriptionem. Aliae etiam solutiones ejusdem objectionis videri possunt apud Glos in praesenti reg. Iuris, non procerit. G. IV. . Peccat m non remittitur, isi situatur

ablatum.

aec regula desumitur ex s. usust in L 1 Epist. q. adiacedonium, cujuS verba reteruntur a Gratiano in cap. si res alien I. q. quaest. . ab Alexandro III in cum tu . de Usuris ex quo casus figurari potest, sicutis erit sequitur . . Quod autem S de Userpationibus δε lucapionibus , ubi

dicitur, vitium furti non purgari, nisi res revertatur in potestatem veri Domini, nec sufficere , quod revertatur in potestatem illius cui fuit subrepta, si non erat verus Dominus, sed custos, Ac Ad clariorem intelligentiam regulae notandum est, primo nomine peccati hic specialiter intelligi peccatum illud, quod committitur tum per iniustam ablationem rei alienae tum etiam per iniustam detentionem; siquidem quoad periculum animae / quoad inducenda obligationem restituendi , similia sunt

100쪽

IB. m. Reg. IV. injuste detinere, ac invadere alienum, ut habetur in Q Saepe contingit S de restitutione Spoliatorum item intelligi peccatum , quod committitur in inserendo injuste alteri damnum, etiamsi nihil utilitatis inde perveniat ad eum, qui injuste damnum intulit, quia etiam in tali circumstantia peccatum illud non di--titur, si damno passo, sussicienti restituti

ne non compensetur , ut notat Glos in hanc Ieg. v. ablatum,in sumitur e e. siqui1 de Ciaricis 39. a. q. rura ex toto titulo de Injuriis , de damno dato, qui est in quinto Decreta l. Notandum est secundo, remissionem e cati lumendam esse hic tum prout conceditur a Deo, tum etiam prout ponitii ab Ecclesia per bis tionem Sacramentalem quia neque Deus praedictum peccatum condonat , neque Sacerdos sacramentaliter absolvere debet , nisi

fiat sufficiens resti utio, ubi ea fieri possit, aut nisi serium in effica restituendi propositum interveniat ubi poterit, supposito tamen, quod is, cui facienda esset restitutio , eam liberali hin praesuppositis, intentum praesentis regulae est, reccatum injustitiae , quod omni

titur in auferenda, seu retinenda re aliena,&universaliter in inserendo alteri damnum, non

remitti apud Deum, & ab Ecclesia sacramentaliter ne absolvi, nis1 Gmnum illatum suf- scienti restitutione compensetur Ratio est manifesta quia quamdiu tale damnum suffcienter non compensatur fit voluntarie nocumentum, injuria proximo , unde in supra cis

resse quoad periculum animae injuste detinere,