장음표시 사용
61쪽
34 QuAEsTro Quo D OBETICA taxAEt, sicut Iudas , quod raram paenitentiam nunq m assciretor: sed per hoc non improbat Ludder, quin timer sit initium paenitentia: quis porri morim paretur o acquiratur poenitentiata Is est scopin negotii, quom Lu
Et infra: Volumin solum impetrare, quod timor pana valeat ad para dam Poenitentiam: quia timore concipitur, o ita timor si mitium Poenia
Admittit ibidem Luthero Eckius, quod recordatio legis, o intuitin poenarum noti faciant poENITENTEM. nam ab hu, quis non d: citur paen tens. Addit: Tamen illa Iaciunt plerumque ut succedat amor lialis, o a hoc conducunt o adiuvantqpro ranio valent ad Poenitentiam parandam.
Solis radiis clarius est, quod Echius admittat Luthero paenitentiam non sufficere si procedat ex solo timore, nec perveniat ad filialem: dicit tamen se conclusinonem Lutheri in parte re3cere: quia ex illo assumpto inserebat Lutherus Potnitentiam non incipere a timore, ut ibidem diserte cxplicat Euhius & improperat Luthero. Mentitus eii ergo Lutherus dicens, quod Catholici docerent poenitentiam ex solo timore genennae conceptam sufficere cum sacramento poenitentiae, salebantur enim Catholci , ut audivimus ex L kio, quod si quis vellet ita re in timore servili dumtaxat, quod veram
Paenitentiam nunquam adipisceretur.
Ex quo Joannis Echii responso patet meram fuisse Lutheri calumniam, quando dixit, quod Catholici docerent Attritionem servilem cum Sacramento sussicere. Ut autem efficacius illud ipsum probem, profero Ioannis Morini viri doctissimi luculentam attestationem. Scribit ille lib. 8 de poenit. c. quod Attritio ex sola formidine concepta , talissa Poenitente CoGNiTA, immutate sese habens , legitima b sus ciens sit praparatio aι
gratiam in sacramento suscipiendam, Authores fuerunt Melchior Canin Francisci Victoria discipulio , ct Henricin quidam Salmanticen s Doctor, ante hos inquit ille solertissimus indagato neminem legi qui sic doceret, aut ocere perhiberetur. Hac quoio plane nora s, o omnibuι Sch Iasticis ante hac saeculum incognita , ut recte adnotavit Alexander PUo
Ex quibus verbis propono illi recentiori tale dilemma. Alteruter mentitus est, vel Morinus, quando negavit Scholasticos ante tempora Lutheri docuisse Attritionem servilem cum Sacramento sussicere, vel Luthe us, quando assirmavit. Mentitum fuisse Morinum nullosundamento, mentitum suisse Lutherum, propter innumera alia ejus dem mendacia, summolandamento asseritur. mo.
62쪽
Da surri craNTrA ATTRietiosis &c. Rem autem Morinus in suo testimonio addidit: a Pinnitente cognita. Quia ante Lutheri tempora nonnulli Scholastici,quamvis pauciores,docuisse videntur Attritionem ex sola formidine poenae conceptam sufficere cum Sacramento, dum Mo iana fide existimaretur provenire ex amore Dei.
Sed illi nulla ratione fi veni Adversariis, existimarunt enim quod
Florentino de Tridentino non satis consorme est) quod Saframen tum Poenitentiae propter bonam fidem suscipientis suppleret desectum doloris, vel saltem quod in ipso Sacramento insunderetur u rus dolor & vera Contritio. Quam sententiam amplexus videtur Ioannes Rossitas, nequis
illum Adve 'rijs patrociniri sibi persuadeat. Colligo hoc evidenter
nisi me ullit 'niectura ex verbis, quae habet in confutatione articuli 3. ubi scribit: Ego ιωι DOLOREM voTo saltem AFFECTATuba exigi non dubito. Agit de eo, qui accedit ad absblutionis Sacramentum, & docet, quod sufficiat si habeat dolarem Urctarum, hoc est si bona fide conetur & putet se habere dolorem ex cha ritate provenientem. UndE quaecumque scribit de lassicieatia timoris in Sacramento Poenitentiae,ex hoc loco explicanda sunt, quod scilicet putet Attritionem ex timore provenientem cum Sacramento
suffcere, dummodo existimetur & sit issectita, ut sic dicam, Con
q. IV. Expenditur, qua st Contriti em inter o Attritisnem disserentia. SI quis velit hanc esse differentiam, quod Attritio salutaris non sit
vera & realis Contritio prout quidam docere videmur dicendum est, quod illa differentia sit fictilia, & imaginaria: constat enim ex argumento septimo, ejusque probationibus, quod omnis Attritio
salutaris, sit vera& realis Contritio. Quia tamen per antonomasiam Contritio solet distingui ab AN tritione, seu Contritione impet secta, operae pretium erit expendersi qua ratione Theolini utrumque distinxerint. sunt autem hac in parte diversissimi, ut propterea D.Caram uel in sua Theolmia sundamentali scribat: Quo disserant modo Contritio& Attritis conantur explicare Theologi , nec unquam ita clare possunt, ut animus scrvulosin conquiescat. Patebit hoc legenti antiquos Scholasticos, quorum aliqui docent Attritionem esse Contritionem essentialiter imperfectam , sicut scelus non animatus imperfectὰ est homo: alii docent nonnisi accidem
63쪽
6 Qu Aas τio Quo ni χου TTr Ataliter imperfectana, sicut puer imperfecte est homo, &gradus remis sus albedinis impersecte est albedo. Undὰ Ioannes Maior in . Mult
famigerari viri de discrinime inter attritionem c C tritionem super icia liter loquuntur. Quia nimirita non satis illas impers ctiones Attritio nis dii tinguunt. Nos interim aliquis Attritionis & Contritionis dis serentias proponemus. P Rivo itaque multi antiqui SchoIastici Contritionem vocabant displicentiam de omnibus peccatis: Attritionem vero, displicentiam de aliquibus sed non de omnibus peccatis. Ita rem illam expliciet Thomas ab Argentina in dist. 17. art. 2. Hinc inquit, quo Doctores quandoque dicunt, qtiod attritio semper est insermo, ιρι mcbarii te: quia quamdiu isto modo teritur δε aliquim, o non ciρmni με,
tamdiu caret virtute Dei ca charitatis.
Et secundum hane noti inem actus Attritionis est essentialiter imperfectus, nec potest fieri vera Contritio, diffrrique essentialitera Contritione, neque sufficit cum sacramento, ut constat ex Tri
SECuNDO. Attritio dissert a Contritione, quod ille habot Con
tritionem qui dolet se patrasse peccatum, ille Ait itionem, aut Con . tritionem imperfectam, qui dolet se dolere non posse. Ita Caran uel. Etiam secundum hanc notionem actus Attritionis est essentialiter imperscctus, nec potest fieri vera Contritio, dissertque essent alitera Contritione, neque reconciliat cum Sacramento, ut constat ex eodem Tridentino. TER Tio. Aliqui distinguunt Contritionem ab Attritione,quod Contritio proveniat ex assectu benevolentiae in Deum, Attritio vero ex timore solius poenae, v. g. gehennae & Sed& hujusmodi Attritio essentialiter imperfecti est, neque potest fieri vera Contritio, aut reconciliare cum Sacramento, ut constat ex
AReto. Nonnulli distinguunt Contritionem ab Attritione,si ut timorem filialem ab initialit quod scilicet Contritio proveniat merὸ ex amore benevolentiae , quo poenitens Deum persecta Charitate complectitur et Attritio autem proveniat partim ex amore benevolentiae, quo poenitens Deum complectitur, partim ex formidi poenae: ita ut Attritio habeat quodammodo duos oculos, unum ad culpam, seu offensam Dei dilecti, alterum ad poenam, & comm dum proprium.
64쪽
DE SuFFiCIENT 1 A ATTRITi is &c. 37sura loquuntur de Attritione. Videatur Albertus Pighius controversea nona. Et haec Attritio, quam initialem possiimus dicere, non est essentialiter impersecta, neque differt essentialiter a contritione, sicuti timor initialis non distinguiturin substantia a filiali iuxta D.Thomam
Reconciliit autem cuin Sacramento, si cum fiducia Divinae missricordiae, & voto praestandi reliqua coniuncta sit, quae ad ritu suscipiendum hoc Saciamentum requiruntiar. Qui NTo. Contritio differt ab Attritione praecedente, quod coniuncta sit cum gratia sanctificante, Attritio non. Ia distinguit D. Thomas quaestione 28. de veritate art. 8. ad 3. Diceηdum , inquit, quod Contritio ab Attritione precedente non diceri solum secundum inten- somm doloris, sed etiam iNFORMATIONEM GRATIAE. Et ιra Contria ιρ habet aliquem ordinem posterioritatis ad gratiam , quam non babet
Quae doctrina communis erat tempore Alberti M. Cum enim Pist. 16. quaereret, utrum Ηιtritio feri queat Contritio' Respondct, quemadmo-rim communiter icitur attritio est dolor de peccatis non procedens ex charitate or gratia. Contritio vero dolor de peccatis ex cbaritate, o gratia profluens.
Et Attritio in hac si ni ficatione,neque est actus estentialiter impe sectus, neque diffst essentialitera Contritione. Meo quoque iudicio, inquit idem Author, uuin o idem dolor in suus TANT1Α potest esse at-rritis oe Coatritis, sicut idem in re est fias insermis o siles formata. Cui doctrinae consent neum est, quod legimus apud Doctorem subtilem, quod attritio fiat Contritio sine omni mutatioηe realii ruactus. Unde memini me legisse in conclusionibus decerptis ex Scoto Duaci impressis Anno i 6 o. Quod idem omninὲ motin contra peccasum, qui fuit attritio, sine omni prorsus mutatione , adreniente charitate, seu gi tia ex q*a si actin forma ,st etiam Contritia. Vide etiam Tatare- tum in dist. H, q. r. D. autem Bonaventura in A. dist. 17. explicat, quomodo id fieri possit, Concedo, inlati, quod actus qui in principis sui est attritio, ante-qVam interrumpatur flat Contritio, ut patet is motu quo quis radit ad F risam, set invia gratia infundatur. apropter secuta diu hanc significationem Contritio de Attritio sunt idem actus, disserunt tamen extrinsece penes adjunctum, vel non adjunctum gratiae sanctificantis consortium. SEx To. Multorum Doctorum de re Theologica optime merit u rum
65쪽
8 QuAEsrio Quo DLIBET ICArum sententia est, quod Contritio & Attritio tantum disierant nes intensum & remissum, sive secundum maiorem & minorem ejus-N. 4. de dem speciei persectionem. Hinc Caietanus vocat commune dictum, Attriit. quod Contritio Se Attritio disserant secundum magis & minus. De Sacra. Et sane G illi elmus Pariensis, qui inter primos Atttritionis memi- Poenit p.3x nit, diserte docet N probat, quod amor Attritionis & Contritionis, sint secundum idem, is P RoPrER ID ΕΜ. Sunt, inquit, ani inincius dem speciei, cst ita non disserunt nisi secundum magis o minis. Et instar Erunt eiusdem speciei amor praparator- id est Attritio inamor, qui
DE coniti. Tamdem fuisse sententiam D. Thomae, Scoti, & aliorum,testatur P. Josephus Angles Valentinus ordinis Minorum in floribus Die logicarum quaestionum. Possem Adriani, aliorumque, qui ante Tridentinum scripserunt, testimonia proferre: sed quorsum, cum res sit satis manifestat mare sufficiet ostendere, quod etiam post Tridentinum eadem doctrina. placuerit non exiguae notae Theologis. Eminentissimus Cardinalis Constantius Sarnanus Anno I 22. scripsit summam Theologicam Clementi octavo nuncuparim: de qua cecinit noster Angelus Rocca a Camerinor ordine , qua lava sacri scripiere Magistri, Par pulvi bli facili continet arte liber. Pit is x. In huius Summae loco sexto inter caetera scribit: Attritio vistat.
dem albedo numtro, pat0seri intensiora, ita planὸ idem actis remissus potest feri inteημι. Materialiter ergo idem sunt, scut domin vaca O lucidare' enim Attritio velat lux aurora, qua sensim incrementa lucis suscipiensesscitur meridies. Comparatio autem illa inter auroram, & meridiem ex una parte, & Attritionem & Contritionem ex alia parte familiais rissima suit antiquis, prout videri potest apud Sylvestrum verbo
Adact. 3. Ruardus etiam Tapperus tacite approbat doctrinam doctissimi P viri cui loquitur) Praeceptoris sui sanctissimi Domini Adriani, quod non quilitet dolor Ob Dei super Omma dilecti olisensam, sit Contritio, sed ire solum, qui est vehemens ct intensis, non repidus o remisin. Simis ter petrus B in seldius in tuo Enchiridio Theologorum manibus tritissimo probat illorum Doctorum sententiam, qui tradunt Attritionem, o Contritionem non disserre nisi penes iniensum or remissum, ita
66쪽
attrisionem vocat Contrit em impersectam.
In hac itaque sententia, quae multorum doctorum virorum caloculo probatur, Attritio non dissert essentialiter a Contritione, potestque hominem reconciliare cum Sacramento, quamvis non possit sine
SEPTiMO. Nonnulli distinguunt inter Contritionem persectam,& impersectam, sicut inter charitatem persectam, &imperfectam. Quemadmodum ergo inchoata charitas, inchoata Iustitia est, &perfecti charitas, periem iustitia est: ita etiam iuxta illos inchoata charitas,inchoata seu impersecta Contritio est, & persori charitis, persecta Contritio est. Quae autem in illa sententia dicenda sit, persecta charitas, alterius indaginis est. D. Ioannes i. cap. scribit, quod in hac persecta est
Charum Dei nobiscum, ut fduciam habeamin in die iudicij. Et infra: Perfecta Charitas seras mittit timorem. Qualem Charitatem teste B. D rotheo, habebat beatus Antonius solitus dicere: Ego nusquam Deum
Augustinus tractatu s. in Epistolam Ioannis Charitatis persectionem in eo sitam esse exiit imat, quod quis possit dicere cum Apostolo: Mihi virere Christus est θ mori lucrum. Joannes Clim acus gradu so. de vinculo fidei & Charitatis, persectam Charitatem ita describit:
Charitas denique perfecta est, cuiusque adrorsa, pravam intentionis, cog rationis, depositio. Charuas entiri non cogitat malum. Charitas o tranquillitas, o filiorum adeptio sesu nominibus distincta sunt. B Dorotheus supra, Charitatem persectam intelligit in illis verbis Apostoli: Quis nos separabit a Charitate Christit Cum enim dixisset, quod ille, qui malum fugit Ob metum servus est; ct , qui rursum ob spem praemj, mercenarius, describens persectam Charitatem hominis Deo adhaerentis: Degustat, inquit, ct pervenit in sensum quemdam veri ipsius boni, nec ab eo cresti amodo aut vult, aut potest. Quid enim i in ipsum potest ut ait apostolus a Charitate Christi divelleret Tunc, in PERFECTAM flν mensuram ct flatum pervenit, o diligit bonum propter seipsum, time que cum diligit, atque bis persectus est timor. Alii aliter Charitatis persectionem explicant: ut, ut sit, clarum est, quod iuxta modum illum explicandi, Attritio disserat a Contriti ne, quod in praesenti nobis lassicit. In qua tamen explicitione fatendum est, cum Gregorio de Valentia quoa vera,seu persecti Contritiod scillime habetur. LXAug. denat. & gra. De divino
67쪽
6o QuAEs Tio Quo DLI 2ETIeΑEx dictis hoc paragrapho constat , Contritionem & Attritionem non confundi, quandoquidem iuxta diversas Authorum sententias, de quarum veritate ali 0 amplum discrimen assignetur inter Coris tritionem persectam & Attritionem, seu impersectam Contritionem. f. m. Expenditur philippi Melanchionis, aliorum, doctrina, quod Dei dilectio non positi esse in peccatore non iustis caro, Uleηdituri, qπο aliqua Dei propter se dilectio, sea ι baritas generaliter dicta positi prace-dιre iusti cationem, quamxis nou item habitus charitatis, vel actus ab illo elicitus.
IN stant tamen nonnulli, de contendunt nos Attritionem a Conis tritione non secernere, proptereὲ quod hujulmodi Attritionem cum Sacramento exigamus, quae ante susceptionem Sacramenti peccatorem iustificet, Deoque reconciliet. id ital Quoniam,inquiunt, ad Attritionem salutarem cum Sacramento exigimus charitatem, non potest autem charitas esse in homine non iustititato,neque potest praecedere peccatoris cum Deo reconciliationem. Verum nuic argumento pro parte responsum est sub initium prinpositae quaestionis,quando *.zaistinximus charitatem generaliter &specialiter dictam. Quamvis enim neque habitus charitatis, qui per antonomasiam dicitur charitas, neque actus charitatis, qui ab illa profluit,possint,esse in homine non iustificato, vel praecedere peccat ris cum Deo reconciliationem e potest tamen motus charitatis gen
raliter dictae, etiam in peccatoribus reperiri, & separari a iustificatio ne, seu hominis cum Deo reconciliatione. Quod quidem possem variis argumentis comprobare , nisi res illa ab aliis tractata & discuta suisset. Quare unicum tantum, ab aliis non propositum, sed efficax proferam argumentum. Itaque sic disputor Philippus Melanchion, aliique Lutherani Consessionis Augustanae negarunt in peccatoribus possi reperiri charitatem seu Dei propter se dilectionem, volueruntque illam non posse separari a reconciliatione hominis cum Deor atqui Catholici Scriptores doctrinam illam reprobarunt. Quidni ergo nos etiam reprobemus 'Utramque praemissam propositionem probant, quae adversus Ap
logiam Philippi Melanchionis scribit Albertus Pighius, alijque Catholici. - Scripserat enim Philippus Melanchion in sua Apologiar μη pars
potest rum diligere, quem iratum picit, o pracipitare veste in gehenηam. .
68쪽
Dg sum CIENTI A ATTRiTIONIs &c. ci Adversus hanc doctrinam ita scribit Albertus Pighius controversia nona: Nec est verum, quod subinia recurrit apud adversarios , non prius ηρι posse Di LiGERE Deum, quam de iam facta fit RECONCILiATIO,
O remisionem peccaterum acceperimin. Subdit hanc dicti sui causam: Quid preb bet, quominiis istum pessimus diligere, quem Omnis nobis boni Au-rborem certὸ crediruis' a quo nos conditos, ιῶm nabilissemus , ut sua beatitudinis in aeternum participes o consortes faceret Huns talem, ita a nobis apprehensum, in hoc ipse actu, in hoc ipso ad illum reditu, quamvis peccatis nostris adhuc merito sensum, nos diuere imp ibile est orci Sunt
hac impia impiorum hominum commenta ct mendacia. Nec se continer, quin hac vehementi oratione sermonem claudat: An non debemus ante converri ad Deum, quo ipse vicisim convertatur ad nos i an accedemus ad illum quem non Di LIGI Musi
Similia scribit Joannes a Daventria ad articulum tr. Consessionis Augustanae . adversarii , inquit, sine Cu Axii Aeta asserunt peccatorem iustificari, in is iustum esse, quia dilectio sut eorum verbis dicamus) non ades nisi priui Derit siti facta reconciliatio. Non rideo an quidquam dici posset ineptius. Et infra: Si Deo placet,non brηὸ dixit Ioaηver: qui non di- I Ioan. 3. Igit manet in morte. Et iterum et Stat irrefragabilis illa Ioannis sententia: Devi Charitas est, o qui manet in Charitate, in Deo manet, o Deus in eo. Quod I Deus Charitas est, compertum est , alienum esse a Deo, qui L Ioaa. q.
Cumque Adverarii obiecissent, quod per fidem habemus accessum ad Deum, atque idcirco non requiri charitatem, respondet, Habemus igitur accessum ad Deum, ut inquit apostolus per sitim: non illam Ad Rom sympluom, sed per f6m, qua per CHARITATEM Operatur. Item Matthias Bredemtachius in cap. 3. Matthaei: Quod adversari,' Mnostri bic ingerunt, non posse prius nos diligere Deum, quam reconciliatio
per fiam ct rem filo peccatorum si perfecta: salsum est, O ram Scriptura,
quam rationi contrarium. Rationi, quis enim non videt, quam si omni humanitati consentaneum, ut eum amemus, qaem nostra iniustitia grapiter Ufensum, tamen sciamus paratum esse ad veniam, ad recipiendum nos ingratiami stu is inquam tam inhumanus, ut talem non amet, etiam ante r conciliationem sadiam ἶ Scriptura, qua expresie ιι rur, Mariam Magdalenam dilexisse multum, antequam a ad rei, remittuntur tibi peccata tua Lusa T.
Videri potest Ruardus Tapperus ad atticulum q. pagina a 83. &Robertus Bellarminus lib. i. de iusificati ope cap. i 3. ubi probant, Deum , etiam iratum posse diligi ante reconciliationem.
69쪽
6r QuAEsTIo Quo DLIBET ICAQuin & ipse Luthetus, qui initio suae desectionis docuerat poenia. tentiam solo amore concipi, postmodum tamen docuit, quod charitas non posset praecedere iustificationem, uti constare potest ex ijs, quae supra argumento i. dicta sunt. Oecolampadius etiam videtur quid simile docuisse, prout eolligi- Pit rix hac responsione Iacobi Latomi r Pratereo item, quod negat Oeco-
iampadius, qualemcumque CHARITAT , is erga Deum amore1 emanere in homi tu peccatore,contra eumdem Augustinum 4 amri.ι Iulia num dicentem: non omnis charitas, sed charitas de corde puro.
Atque ex his omnibus imprimis manifeste apparet,quod Lutherani docuerint dilectionem Dei, seu charitatem non posse reperiri in homine peccatore, cui Deus iratus est, sive qui Deo nondum recoliciliatus est per fidem justificantem. Item, quod Catholici Scriptores doctrinam illam impugnaverint, tamquam rationi & Scripturae contrariam. Quorum Catholicorum Doctorum vestigiis insillando diciti us ad Attritionem salutarem requiri charitatem generaliter dictam, quae possit esse in homine peccatore, priusquam in Sacramento facta sit reconciliatio, nequaquam tamen habitum charitatis, vel actum ex illa provenientem. Non ignoro doctrinam Lutheranorum plurimum disserre a d ctrina Scriptorum Catholicorum, qui omni charitati etiam generaliter dictae, vim justi ficandi attribuunr. Siquidem Lutherani docent reconciliationem, saltem causalitate praecedere Dei dilectionem, illi autem Catholici Scriptores, ὸ contra Dei dilectionem causalitate priorem esse reconciliatione. Illi docent reconciliationem fieri ratione solius fidei: Hi ratione charitatis & justitiae inhaerentis. Utrisque tamen communis est doct ina, a Mai ribuς nostris confutata, quod dilectio, seu charitas non pollit reperiri in homine peccatore & nondum iustificato.
VII. Respondetur quorumdam querimonia, qui clamant mmu grave onus futurum , si Poenitens debeat Deum pr6pur se diligere in Sacramento, proponituri discrimen inter vetus o novum Testamentum: Ti-
V Ulgaris est querimonia, nimis grave, imo intolerabile onus suturum, si etiam in novo Testamento amor Dei praecipiatur ad iustificationem cum Sacramento. Sed respondetur ex Augustino: Quomodo est grave, cum sit dilectionis mandatum ' Quomodo eli grave, cum sit onus illud, de quo Christus
70쪽
DA surpici ENTIA ATTRiTIoxis &c 63 ipse pronuntiat: Iugum meum suare est, ct Omu meum lepet Quomodo Matth. H. est grave, cum sit onus illud de quo scribit Augustinus: quod non sit Serm. ai.
Quomodo est grave, cum non sit sarci- de Veib.
na premens , aggravans, sed erigens & sursum sublevansi / st. alia sarcina, inquit idem Augustinus, Premit O aggravat te: Christi Id autem sarcina sublevat te. Alia sarcina ponitu babel : Christi sarcina pen- nas habet. Q im pulcherrima comparatione declarat: Navi O a τι si penu.u detrahu, quo Onia tollis: or quὸ inagis onus ablui: sti, eo magis in
terra remaneb;ι. Quam exonerare u lusi, iacet. Non volat, quia tulisti
onus: redeat onus θ τοIat. Talis est Cissi sar AE & c. . Eodem modo querentibus de obligatione confitendi in novo Te- 1:ὀ.stamento ex Seraphico Doctore respondet alicubi Toletus: Posset
quis Ob3cere, inquit: nos ergo maius enus accepimus, quam Iuda ι, quia Obligamur confiteri. Ecce vusiarem querimoniam. Respondet, inquit, Γρ- narentura, duplex esse onus, onerans o levans. Sacramenta sunt ONERA LEVANTIA, quia dant gratiam, O nos CERTos reddunt peccata nobis
Use remiga. Undὲ non est consequens, quod propterea simus deterioris co ditionis, quam suerint in veteri Testimento, quamvis teneamur &Deum diligere, & peccata confiteri: Siquidem onus Confessionis nos sublevat, in quantum nos erigit ad certam de reconciliatione cum Deo obtenta fiduciam, Praeterquam, quod sicut non sequitur, deterioris conditionis esse adultum, quam sit insans, licet ab adulto, utpote fortiore, plus obsequii exigatur: ita etiam non sinueretur deterioris conditionis esse
Christianum, qu i in suerit Iudaeus, si a Christiano, utpote perfectiore, & longe amplioribus Evangelicae gratiae benefici js cumulato, plus etiam Christiani obsequii exigeretur. Neque vero existimandum est, quod illa sit novi Testamenti prae iantiquo praerogativa, quod lex nova, seu Evangelium charitatem non requirat. Optime enim Consessionistis negantibus, quod Evan-- xx. τι gelium dilectionem exigeret, respondet Joannes a Da ventria: Dicant pisti Sophista, utra lex charitatem exigit Mos,an Christi, an etiam utraque 'Cerie utraqua dilectionem exigit. Et absolutior quidem in lege Christi requiritur charitas, quam in lege Most. Deinde eleganter ostendit, quod lex nova esset impersectior vetere si charitatem non requireret. Si Moses, inquit, requireret cbaritatem, quam Cbristus non requireret, isse certe Moses)bοι Chri' ) esset maior, hic esset illo inferior, utpote, qui potifimam, o quam Paulus maximam vocat, virtutem ignWasset.