장음표시 사용
131쪽
enim aliquando, nubibus obducto coelo, tetrior nox op- Pressit, errantemque , demum nemus excepit, ubi modo
Boni latii pervetustum Coenobium situm est. Qui, cireumlatis oculis, visus est, sibi videre specum ardentem, ac latebrosam, in qua complures fabri ad incudem nescio quid ignitum ingentium malleorum ictibus mollirent, essingerentque. Accessit, vidit, obstupuit, hominum scilicet ignita corpora pro serro procudi, atque ut fabrorum
intenderat ars, varias brutorum exprimere Armas. Alie.
nam dum vicem dolet, advenit Iaetabundus ex praeda, qui hominem humeris sublatum incudi torquendum admo-s beeu, vis . Cui ille, qui operi urgendo praeerat : Ecquae te' ' malum hactenus mora tenuit, quominus huc ad jamdia promerita tormenta Hugonem Comitem Μagdeburgensem noli deportares inibus auditis expavit Comes; resumptoque sensim animo, ut est devia mens ad audem dum promtissima exploraturus processit, an vere praedones essent, qui viatoribus parandis insidiis ejusmodi quaesivissent latibula ; an vero ex inferis progressi Daemo nes, qui sui terrendi horrendum sanὶ mortalibus oculis . exhiberent spectaculum: ct simul exclamat, quandiu vos, Vos, inquam, quamdiu patiar humani generis pernicies, lues, ejectamenta scelerum λ Num humanae societatis penitus obliti adeo divina, humanaque jura contemnitis, ut quod nox; latebrae silva tegunt, divinam ultionem evadere posse putetis Erratis; Εrratis: pluraque volentem loqui princeps Daemon abrumpit; contraehaque adseveritatem fronte: quando, inquit, aliena te rimari dele istat, quos vides, latrones non 'esse noveris, sed ejus, quam mod6 sancte commemorasti, ultionis divinae administros,
qui levioribus iis in animabus discruciandis modo saliunt tempus , in Comitem Hugonem divinae justitiae penit
immemorem mox admoturi tormenta majora. Nec dieti
132쪽
LIBER TERTI Us. Io 31nens est,indeque digressum,illorum nemorum accola Eugenius excepit hospitio; cumque eo, ut aegrum animum
consolaretur, multa disseruit de divina justitia, de damna. torum pinnis, deque aeterna felicitate Sanctorum. Ergo meliori spe erectus IIugo, ut primum diluxit, adjunclo sibi Eremita socio, celeri cursu Florentiam contendit, convocatisque primo quoque tempore civitatis Episcopo, ac spectatae virtutis viro Μ. Roberto ejusdem Episcopi
amne, omnia ex ordine narrat, rogatque ea de re singulos sententiam. Tanquam inter sacrum, & saxum anxium, jubent omnes bono animo esse, in idque conspirant omnes, placandum esse Numen, novamque ad omnem pio
ratem vitam instituendam . Quibus Florentinus Praesul, ex imo trahens suspiria, adjecit, bene habet, inquiens, Hugo Comes, patrem experiris Deum , non judicem. Qui si etiam cum flagellat, pater est; quam demum aman
ter tecum egit, cui non ad seriendum intentavit flagellum, sed praemonstravit tantum Ultro ergo sequere invitan rem, ne sentias flagellantem. Unde egregie animatus
Hugo, nil prius habuit, quam ut, divenditis omnibus , sive quae in Germania hereditario jure possederat, sive quibui in Italia ab Othone munificentissime donatus fue
rat, quae improbe peccasset, eleemosinis redimeret. Ita nisi. coinε,
que munificentia plane regia septem Μonasteria diversis in Hetruriae locis construenda curavit. In quibus Boni solatii Coenobium fuit, ubi coelesti viso admonitus tandem resipuit. Dominabatur per ea tempora lato toti Μugello Ubaldinorum gens inclyta, itit, circumadjeetis Alpibus minitabundo milite instruetis, contra quemcunque Cisalpinae Galliae impetum universam Hetruriam tutam praestaret. Cum ergo de hujusmodi Monasterio iundando cogitasset Μagdeburgensis ; fundum ab Ubaldinis, datis literis, petiit, ne invitis dominis, pietati, privatisque
133쪽
1o4 HISTORIA SEPTIMI ANAE votis videretur litare. Cujus aequissimis postulatis adeo splendide clarissima illa gens assensa est; ut etiam gratis
amplissimum pretium pollicenti, tribuendum censuerit. Amplam, munificamque donationem Hugo Comes collaudat , admiraturque Vel eo nomine, quod, cum familia potens, claraque opibus, secum ipsa per id tempus pugnaret ; tamen ad ipsum eximio beneficio generosius ornandum egregie conspirasse videretur. Ceterum tam Ubaldinorum cessionis, quam Comitis gratiarum actionis te statae, amplarque literae exstant in ejus gentis historia , quam nostra memoria Hetruscis literis consignavit Johannes Baptista Laurentii filius Uhaidinus eleganter, &vere. Quam qui consulet, nec de Hugone iundatore, nec de Ubaldinorum liberalitate plane poterit dubitare.
Cum igitur erectum munifice Coenobium, ut tulerant inculta nemorum, Cassinensibus, qui tunc florebant, attributum fuisset; ejus instituti alumni usque ad Cissercien-ss Ordinis sere ortum maximo cum splendore monasticam disciplinam extenderant, proVexerantque: ex eo, ut sunt omnium rerum Vices, retrogredi, sensimque fervor
ille monasticus restingui coepit, maxime in iis locis, qui
procul a frequentia erant. Cum enim alieni contuitus non cavetur arbitrium, aeque peccatur licentius, ac peri
culosi sis. Itaque Hugoni Abbati, qui illic altioris pol
facis ceteris jus dicebat, nemorum invitante secreto, is cile, ac pronum iuit, ad pleraque connivere; mox & de viis laxare habenas; tum etiam nil pensi habere, an Dei cultus procederet, sublabereturque cessatione. Demum Cum eo processisset inverecundior animorum laxitas, ut jam nec Florentinum Antistitem posset latere, ruituraquCvideretur in pejus, ni contractiori freno cohiberetur: Antonius Ursius egregiae pietatis Episcopus, autoritate Summi Pontificis, vecordes compulit ad officium. Consilit autem egregie navatae operae pretium. Siquidem
134쪽
LIBER TERTIUS. Iospraeter Hugonem Abbatem, qui per id tempus cum eo degebant Μonachos Simonem, Uberium, Μaurum, Rogeriumque lucratus est. Qui parentem Hugonem alacriter sequuti Cassinensem atratum,cum albo Cisterciensi
cucullo commutarunt, nomenque COLUMBANI Hugoni inditum est, ut ea a candida columba deducta agnominatio senis candidum animum, simplicitatemque deceret .
Hujus praeclari facinoris autor Antonius ille Ursius est, qui clasticum contra Hetruriam, post in Neapolitanos inprospere belli sertunam tentatam ) Henrico VII. praecinente, Clerum sub signis habuit, portamque, ut vocant, ad Crucem, quo totam belli molem irrupturam praeviderirat, sibi defendendam poposcit: anceps in eo, dubiumquo posteris relinquens judicium plusne in sacro viro pietas erga divina, an militaris virtus erga Patriam, animique
Nec languit Columbanus deinceps, praeclarique Behi poenituit unquam: quin ut generosus equus , cujus aliquando inaequale solum fefellit vestigium, calcaris, exilisque virgae admonitu erectior, cautiorque progreditur sic ille leni, mitique ingenio, ac ambitiosa facilitate in suos tantisper a proposito lapsus, ita postea vitam instituit, ut appareret,ex periculo, casuque redditum iuisse cautiorem. Nec minori animi ardore Simon, Ubertus, Μaurus, Ro-geriusque partes suas in nova vitae institutione explebant.barenti enim Columbano simillimi, aemula virtute, adulteriores Christianae persectionis metas aspirare aude bant : itaui prae illorum conatibus, juveniles impetus Vi
derentur languere. Ceterum Columbanus, magnum Septimianae gloriae incrementum, cum usque ad exaetam
Vixisset aetatem, tum commendatione virtutum, tum se
Iuto Cassinen sium Monachorum in Coenobio Boniis inlatii Abbas, Cis stereten m Septi.
mi nomin ritus. mutatia nomine leveste, eum nomini.
iis . MonMhis Habenter amplecticiis.
135쪽
mianis Monaehia ab Andrel Abbste ad MonasteriumR niis alii miriunturitat ibi . ipso diis rigente, institutum tinctae vitae ordi Mem eum antiqui a MonMhis isciati.
debatur: curaque Andreae maximo incolentium commo. do , jam novi exsurrexerant muri ., quos, Cum ad Μeriis
diem, aequatis spatiis, cellulae , quae vix iteratos hominis caperent gressus, distin ent; spes erat , ampliori multitudini suffecturos. Candida ergo Cisterciensium turba e Septimo egressa, avia illa scilitudo exultasse visa est, di . vitiisque laudibus laetius personuisse. Siquidem eos, quorum esset perspecta virtus, feliciorque prosectus, illuc optimo consilio miserat.Αndreas & quibus haud vitae taedium desertus locus, sed curam suae salutis intentiorem posset afferre. N on abierant anni v ct jam Monasterium totum Cisterciensium moribus haud invite obsequeba-nir. Non tamen parvi sudoris fuit sponte adnascentia ne mora submovere, quae ita ina probe circumsederant aedificium illud, propiusque premebant , ut, prolatis ad ima radicibus , perque vim fundamento discisse, tamum cet rae, eminentique moIi attulerant vitii ; ut instar mali punici cum maturuerit, minusque jam capere coeperit tu gentia grana, circumquaque tota dehisceret. Sed a finibus Monasterii, post longum exantiatum' laborem, nemoribus utcunque remotis; non minor , seu cum latentibus, seu se prodentibus saxis restabat contentio. Quorum frequenti, pertinacique coitione cum similesceret solum ; vixque tantillae sincerioris terrae reliquum lacerent, quae oleribus,
frugiferisque alendis arboribus quorum annui proventus monasticae mensae pro lautissimis cupediis erant idonea videretur: multo labore sudatum est, ut quae circa Μonasterium inutilis adjacebat, fiugum, arborumque patiens denique esse vellet. Itaque labore jam olim durati Μonachi , iis armis, quibus viscera terrae confici solent, a volvi, lapidosum solum aggrediuntur. Oimque terram, suae ingentibus lapidibus pro munimento erat, eX Vas ent,divulsissentque;munimine destitutos per prona vallis
facillime devolvebant ad ima: dispositosque in gyrum quasi
136쪽
: LIBER TERTI Us. io quasi ad excubiis pomerii destinabant . Collis in semi
theatri colverat speciem; est: enim cum quadam decenti rotunditate quasi per gradus aeque acclivis, atque declivis, explicatque se demum in brevem illam quidem, sed jucundissimae viriditatis planitiem . Hanc collem, pomiferat arbores , in quincuncem direetie, quaeque frigori obsistunt valentius, jucundissime complent, excubanti bus , ut supra diximus, in ciscuitu saxorum molibus, mi, nantibusque praeterea procera Finu, Cupressu, atque Abiete ad injuriam accedentibus. Commendabat amoe'nissimi horti jucunditatem circumstans silvarum horror, quarum inisugifera ligna haud omnino sibi infelicia via deri poterant, quod si non ferre, in eodem tamen soli confinio diversi generis poma pendere sibi cernere contigisset. Μonachis vero etsi jucunditati haec erant, Scommodo et eorundem tamen contemplatione admone
bantur assidui, indefessique laboris ad virtutem . Et qui idem Μonasterium B isolatii quandiu res monastica flo, ruit, optimo cuique Septimianorum pro cote perfectionis fuit, ad quam se acueret. Nullus enim fere fuit, quem inculta illa nemora non reddiderit cultiorem: constatque solim a priscis Cisterciensibus Μonasterium Boni latii perseetorum officinam fuisse existimatum, quod in eo ub4imam manum recipere viderentur, qui digressi e Septimo illuc eminentioris exercitii causa accessissent . Nullus tamen illiu Abbatis nomine ceteros moderabatur: sed sub vicaria potestate ita degebant, ut unius Septimiani Abbatis exspectarent arbitrium. Quipse prudenti consilio ejus loci titulum suppressit Andreas,inque se, succeta resque suos jus omne traxit. Qui mos cum usque ad pro xima nostris tempora perdurasset; coeuntibus demum nomine CONGREGATIONIS, ut vocant, quamplurimis Μonasteriis, uni Μagistratui, quem seleetissimi Patres explerent , Parituris; pristinum jus, titulumque honora O a rium
raretia loci, in quo Monalterium diis alii serua est , desciiptis . Monasterio son istarii pristin ius, titulusqui ho nor via Abbatis restituitur.
137쪽
tog ΗisTORIAE SEPTIMI A Narium Abbatis. denuo Boni latii Coenobium accepit. Ceterum sub praefectura Andreae gliscentis Septia
rnianae rei incrementum potuit videri fatale. Siquidem non multo post, cum Μoniales, quae e veterno vitiorum ad S. Μariae Magdalenae puriorem vitam ccmversae ad Portam Pinctiam Florentiae Civitatis degebant, comtigisset pudoris laxare custodiam; timereturque ne -- cordiam amantium, quae inter muros Civitatis, Coeno. hiumque solitudo late patebat, acrius stimularet: Antonius ille Ursius Florentinorum Antistes , cujus supra cum laude meminimus, qua erat indefessa vigilantia in D gem, primo quoque tempore nascenti, an prove fici st
tuit occurrere malo. Convocatoque Canoniacorum S
natu, hinc, inde gravissimis dietis sententiis,tandem evicit, ut alicui Coenobirarum parenti traderentur regendae Florebant tunc Umbrosae Vallis alumni, videbanturque hujusmodi, quibus tuto ea provincia demandaretur . Ιωque in Iohannem Crispinianum Abhatem ex consensu partium transtulerunt jus omne. Vixque Vallimbrosanus deviis corrigendis admoverat manus; acceptasque possese sonis conditiones publico firmaverat scripto ι cum e publica re junioribus tumultuantibus, ac si per vim ex ant,
qua Coenobii possessione fuissent depulsi: omnis ea dei, beratio in discrimen, scedamque seditionem adducta est, quae non prius sedari posse videbatur, quam acquisito juri
Vallimbrosanus nuntium remisisset. Itaque ne cum recenter acquisito, jam olim possessum Crispinianus Cc, nobium cogeretur deserere, si nuperum jus tuendo, Pu blicum pergeret irritare ; Rustico Μoranduccio viro prudenti, S navo honorario advocato sequestro, ejus Monasterii renunciandi, jusque in alterum transserendi
liberam iacit potesatem. Qui S. Donati Μonialibus Ci-
sterciensibus, corrigendas prudenter adjunxit, quo minor acquirentibus mulierculis, & alioquin suo sexu tutis con-
138쪽
LIBER TERTI Us. IOPssaretur invidia. Cessit res belle: sensimque in Andream Septimianum Abbatem ex consilio Cisterciensium Μωniasium jus omne transfunditur. Qui, conditionibus , quae inter utrumque Coenobium ex teio foedere intercesse. rant, antiquitatis, illuc sui ordinis Μonialium missa co. Ionia ; quas amatoria vesania transversas egerat, ad melio rem frugem sapientissime revocavit: aluitque, quoad vita suppeteret, quotannis certa pecuniae summa pendenda .
Mibus communi fato exstinctis , praeclusoque deinceps aditu, ne qua ibi semel corrupta reciperetur; ita in eo Coenobio Cisterciensis disciplina coaluit, ut cum quolibet coetu Virginum de dignitate, deque virginitatis gloria
videretur posse certare. Quae vero postea illis exstiterint causae, cur ad S. Donatum antiquum domicilium se se receperint , cesserintque nostris Septimianis insigne Coen bium, uberior dabitur infra narrandi occasio, cum in illud tempus inciderimus, quo ea rerum conversio facta est. it Tulit eadem aetas, qua praefuit Septimianis Andreas, par nobile Monachorum Talentum, atque Bernardum . qui simul a teneris annis in Septimo educati, edoeti, id,
gliscente aetate , virtutum specimen dedere, ut OmnibuP MonMhi ianuisis.
antea viderentur admirationi esse, quam pene cogniti. U trumque generis, avitaeque laudes extuleranis propriae vero quas sibi assiduo sudore paraverant, hauserantque ex Septimiano Lyceo, utrumque ad invidiam exornarant. Adeo alter alterum reserebat aemulatione virtutis, ut etiam minime curiosus posset advertere, pertinacissimum inter eos de virtute exarsisse certamen . Nil illis disjunctius, si communem salutationem, familiaremque comsuetudinem spectares : iterum nil illis conjunctius, si parem in virtute conatum intuereris. Sane id egerant, ut in telligerent omnes, tacita opinione virtutis strictius, suaviusque animos jungi, quam fabulatione, mutuis officiis, convictu, quae saepius simulata scena vultus ad ostentati
139쪽
nem confingit. Paribus denique studiis junctos , haud dispar dignitatis gradus divisit.
: Siquidem cum per eos dies Μonasterii S. Galgani cujus supra prodigiis nobilitata retulimus initia, Abbatem diuturnior febris exstinxisset ; nutarentque in novo deligendo suffragia: nihilque jam propius esse vidererur,quam ut eligentium studia scinderentur; itum est ad Septimianum Andream, ut mitteret auxiliares Viros, quorum momentis prudentiae, res inclinaret ad optimum. Non abnuit Andreas: illiicque mita Τalento, res eo tandem recidit,ut qui arbiter honorarius advenerat, Abbas S. Gai gani omnium votis renunciaretur. Quippe seipsam commendaverat virtus, ostenderatque dubiis animi quem re
quireret potissimum sanctitas legum. Nec multo post, Abbate Μontis Amiati, in finibus Senensium Coenobiicelebris, de quo ad calcem operis fortasse plura, eodem fato iuncto, ejus Μonasterii alumni, vel S.Galgant Μωnachorum recentis, ac pulcherrimi iam aemulatione; vel Iohannis, quem aliquando ex Septimo salutarem Pasto' rem experti fuerant, suavi recordatione; vel innocentis Vitae fama, quae plerosque rapuerat: Bernardum Septimi alumnum Abbatem creant. Non fefellit utriusque Coenobii spes par in utroque viro virtus. Statim enim optimorum imitatione Parentum is factus est animorum motus , atque ad persectionem ardor; studioque adeo felix respondit evenrus, ut jam Septimianos in illo conatu viderentur aequare.
Interim Carolus Roberti Regis filius Calabriae
Dux, ac Florentinorum Dominus, cum ex immodico, intempestivoque aucupio, ac venatione letalem incidisset
in febrim, paulo post Neapoli magno Parentis dolore vitam finivit. Cujus gravi dominatu aliquando tandem levati Florentini, tum demum ad veram libertatem aspirare ausi sunt; agitatisque consiliis, quae diuturnior, con
140쪽
LIBER TIRTIUS. I sultiorque calamitas suggerebat: in eam sententum consensere omnes, nimium amictae Urbi sublevandae, novo regimine, novλque. creandorum Magistratuum ratione
opus esse, utque civissim libertas, salusque tandiu exopta. ta rediret . nisera minae ubique, faedaque facies rerum sub Calabro Duce obversabatur ob oculos. Siquidem nullibi incorrupta judicia; nulla reverentia sori: in nobili. bus ambitus ardens: plebs ut plurimum discissa in partes,
more infamis, procellosique Euripi exaestuans, auro, pecuniaque potentibus Omnia saervia 3 unumque Duci, administrisque consilium, putilicum exhaurire aerarium, ut, succisis nervis, poplitibusque virtutis, nulla spes miseris es- Iz;ri. a iet tetemnam lexcutienclae tyrannidis . Nulli licebat ad Magistrarum venire,nisi quem In ius nimendast pecu
nia. Oppidorum Phoenixae certatim emebantur ut da . sederatio constaret emicuitas, plus deinde pecuniae per Vini renitae facie, . ch
exprimebant a subditis, quam nefario . sordidoque sceleri γxire ut. Perpetrando repraesentassent, ut interam suo pretio ini, qua licitatio noti careret . Omnia utcunque tolerabi
lia potuissent videri, si non etia adserenda inter Cives gravia , atque implacabilia odia Sissent administrata . mdci vero ita inselicium Civium Areunas malis artibus in se trahebam ; ut vanis suspicionibus anxicu invicem crudelissime commuterent. Arbitrantur enim saevi Ἀ-ranni vix se tuto imperare, ubi subdri tranquille agant. civilique otio perstuantur. Itaque cum iis malis una mors Principis videretur finem allatura; tandemque attulisset: restabat ut communi consilio ratio iniretur, qua recupera' a utcunque libertas diuturnior perduraret . Quoniam vero nulli dubium erat, ex uno ambitu civilia odia sere
Prodire; placuit ad secreta sus agia, serremque, vigi
stratuum electionem rescere. Arbiuabantire denis fore
ut haud alter alteri invideret,quod sors ipsa dedisset. Tum
timendum non erat, ne aut praeceps, aut turpissima licitatio Disit iroo by Cooste