장음표시 사용
141쪽
112 His To Ra AE SEPTIM 1 ANAE tatio indignis ad Μagistratus gerendos patefaceret aditus. Ne vero saluberrimis legibus aliquid subesset fraudis; suffragiorum scrutinio Coenobitas Praedicatores, Francisc nos, Eremitanosque per vices sibi successuros, viros in
primis graves, ac sere eXternos adhibuerunt. In hunc ve
ro modum sortem legebant. Cum selectissimi quique Patrum ad consilium Coivissent, proclamatisque Civium nominibus, quos pridie ejus diei sors ex urna vocasset ita
Certum eorum numerum, rejeetis, quos minus idoneos
judicarent, favorabilia suffragia con ebant; quos ite rum in schedulis perscriptos angustiori sacculo coercebant coram consertissimo Senatu iterum sortito legendos.
Et ita quidem praecipui Μagistratus allegebantur. Qui
vero destinabantur ad tenuiores oppidorum Praeturas; eos
sacci laxiores, propria nota signati habebant, prolixiori
Fortunae contemtui futuros. Ceterum ne usquequaque
sors caeca erraret; ab hujusmodi schedulis arcebant insigniter facinorosos, decoctores, desertores Patriae , altero Μagistratu implicitos, similique proxime sanctos, publico aerario debitores, ex eadem familia plures, quibus eadem sors munerum intra praefinitum tempus contigisset . Atque ut urna sincerior esset, nullique fraudi pateret; eam capsa triclavis claudebat, quarum una apud Cistercienses Conversos, qui supra Civitatis armamentarium excubabant , asservabatur: alteram Fratrum Μinorum fidei crediderant : tertiae jus , Capitaneo, ut vocant, populi erat. Contigit autem nostris is a Florentina Republica honos, tempore Andreae: sensimque, ut varii tulere casus, D minicanias,. Eremitanis, Franciscanisque submotis, unos Cisteretenses Conversos ad scrutinia sortium, claviumque custodiam adhibuerunt. Itaque in eo munere illib, tam diu Cistercienses fidem probarunt; ut si, ea tantum quae cum publica re conciderunt, munia excipias, quae non tam ariserunt, quam desierunt exercere; etiam post
142쪽
totius Hetruriae Imperium selicissimo omine ad Μedi'
ceos Principes translatum , publica scrutinia sortium moderantur hoc tempore, claVeque, quam adhuc asservant, omnem ab urna haudem excludunt. Haud poenitenda
omnino haec nostra tempora videri possunt 3 quando ita gravissimorum Patrum purpura Cucullatos admittit, ut ex ipsorum accessu, interventuque, & publica ordiantur, expediantque consilia, & seligant profuturos Reipublicae Cives, & supprimant Μagistratus, & creent: velintque, ex eorundem fide arcana sortis pendere. Squalebat per idem tempus, totius Civitatis Florentiae opulentum S. Μariae Coenobium, Cassinensis inst.
tuti, importunaque morte gravium virorum, ita mores
abierant in deterius 3 ut aversati malum, qui languebant, Iohannem S. Theodori Cardinalem, ad cujus nutum res Cassinensis eo tempore administrabatur 3 quique Iohan nis XXII.Pontificis Maximi Avenione degentis nomine summa cum potestate toti Italiae praeerat, enixis precibus interpellarent, ut adhibitis viris idoneis, qui monasticam rem callerent, haud dubia ruina nutantem regulae disci plinam fulciret . Annuit ille semel, ct iterum supplica tibus, evocatosque o Septimo Gregorium Tuccium , ac Bartholomaeum Perium, viros monastica disciplina florentes, amplissimoque diplomate donatos, ad collapsam ejusdem Μonasterii regularem observantiam sublevandam ea lege destinat, ut eodem & ipsi induti atrato cucullo, nonnisi tanquam ex ipsis pulcherrimo operi promo-Vendo adjutrices porrigerent manus . Religiosissimos tantorum Virorum in excolenda vinea Domini Sabaoth conatus ita selix, fortunatusque eventus excepit; ut apud Hetruscos Cassinenses nullo unquam tempore Septimianorum memoria interitura videatur.
Ceterum non erit abs re quando semel, & iterum harum ad mores defaecandos in hujus operis decursu mis
143쪽
Pi seorum sanctae Romanm Ecclesiae leum in teitiis tiem i primiteni Non iter tum di seiplina, plena pruindentiae raeau mirum in modum adhibi
ii ΗIsTORIA S EPTIMI AN Esionum meminimus paucis docere lectorem, priscos Ecclesiae Pontifices optimam corrigendi mores instituisse rationem; ac tria, quotiescunque correctio adhibenda foret, sanctissime excogitasse. Primum, ne qui leges dicerent, diversi, atque adeo ignari instituti essent; neve citra necessitatem, novis ingestis legibus, veteribus aliquid detraheretur : tertio volebant, ut qui ceteros castigarent, eamdem & ipsi limam praeceptorum subirent. Et quidem ut nullus sit, cui simile monstro non videatur , si artificum aliquis suae artis fines transgressus, abreri praecipiat, cujus omnino opificii sit ignarus: sic merito risum, & quidem excussum commoveat, si, qui ad suum arbitrium vivat, illigatum votis conetur moderari; luxuque diffluens ad continentiam vocet: demum com pellat ad Claustrum, cujus ubique, & semper irrequieta vagatio sit. Turpiter, graviterque hujusmodi correct rem morum in multis hallucinari necesse erit. Vel enim ex suo ingenio ceteros finget; &ita languidus erit, ac dissolutus: vel ad praescriptum legis cuncta exiget super stitiose; & rebus singulis accurate non perpensis, non hominum moribus, desectuque naturae , praeposterus, crudelisque evadet: dumque summum persequetur jus, injuriam plane summam immerentibus se intulisse, plerunque mirabitur. Optime igitur Agesilaus censebat, pulcherrimas imperandi, parendique artes apud Lacedaemonios disci securius, ubi non versis de optimo Reipublicae statu disputabatur;sed Civium moribus honestissimae rei exemplum exprimebatur. At qui, quid aliud rei, quam aggre ditur , asserat imperitus, nisi inania verba, inconsultumquet impetum, cui nulla expertae rei momenta asserant graVita temὶItaque rectissimo prisci Pontifices.sicubi monasticam disciplinam collapsam pervidissent; ejusdem instituti Μonachis demandabant onus: ut ad corrigendos mores prius ipsi correcti accederent, gnarique rei gerendae haud exestrarent a regula. Ca-Diuili od b, Coos
144쪽
L1BER TERTIUS. III Cavebant item superfluas leges , vel ne veteribus inserri videretur injuria, vel ne serpendi praesentissima morbo daretur occasio. Ubi enim lex lata fuerit ; e vestigio & fraus armatur ad scelus, quod libertatem tot confici vulneribus arbitretur, quot leges Magistratus ediderit.
Ut jam merito dixisse videatur ille: ubi permultae leges essent, ibi plurimum vitiorum inveniri. Quid λ Quod re .ligiosi status ejus non sunt generis leges, quae pro tempOrum sorte, ac moribus hominum iacile mutari possint, ac debeant. Cum enim unius progressum virtutis respiciant, quae semper in arduo est 3 priscique Patres eas, simplicissi me praecipiendo, coegerint praeceptiones, quae ad optatam illius metam perducunt: nil jam addi posse videtur, nisi abite quod humanae mollitiei per summam vecordiam Idblandiatur, moliaturque progredientibus moram. Ipsi, di magno quidem rei monassicae incommodo, experimur hoc tempore , quam pleraque ad regulam longiora coinmentaria, constitutionesque, priscam vivendi rationem , hoe est, sanctissimam, & severissimam sustulerint; novam vero, hoc est, elumbem, ac languidam invexerint. Pausaniam illum praestabat audire, cujus de hac re rectior videtur fuisse sensus cum diceret: Legibus convenire autoritatem in homines, non hominibus in leges. Cujus qui dem Apophthegmate illi non obscure carpuntur, qui imterpretando, eam vim legibus inverecunde solent afferre ,
ut non tam quod ipse praecipiunt, quam quod ipsi callida
interpretatione invertunt, suspenso vulgo venditare vi deantur . Μerito ergo superioris seculi Pontifices languidiores Μonachos, per probatissimos ad unius regulae pur,tatem provocabant; ut simplicitati praeceptorum assueti, haud callida tergiversatione diverticula quaererent deinceps remissionis. Iam quanti momenti se, illum, qui aliorum fingat, instituatque mores, quae praecipit, convictu ipsis, eXem
145쪽
116 IlIsTORIAE SEPTIMI AN Eploque probare, nullus est, qui ignorare possit, nisi qui sui penitus Obliviscatur. Nil tamen perspicuitati rei ossen dent caliginis gravissima Lactantii Firmiani verba, quae
ita in propositum nostrum quadrant, ut quam tractamus, nullo nostro Iabore rem omnem evincant . cuicunque,
inquit, dat pracepta hominibus, ac vitam, moresque --
git aliorum s si quidem bona I.nt, qua pracipit: at ipsi
eodem modo vivendum est , quo docet esse τivendum . Si abier ille vixerit, praceptis suis Hem detrahit, limio
remque doctrinam suam facit, si reipsa resolvat, quod
merbis nitatur astringere. Cism igitur quis non fariat qua pracipit; qua in olentia est, ut homini libero imponere velit leges, quibus ipse nonpareat λ Homines enim malunt exempla, quam verba. sima loqui facile est, prasiare dissole. metanus Lactantius. Atque id scilicet causae suit, cur toties aliis ferre suppetias jussi, eodem qua
convisitu, qua cultu vestium , cum iis, quos ad virtutem insormabant, visi sunt Cistercienses, remque quamcum que aggressi fuissime, felicissime, ut proxime vidimus explicarint . Inter haec cum ad decem & octo annos praefuisset, moritur Andreas; vir in non paucis Drtunatus, ac felix, cujusque opera non modis amplior pietatis cultus in Hetruria refloruisse visus est, sed etiam res Septimi a ita crevisse, ut eos palmites, quos postea felicissime emisit, jam inde prolatura speraretur. Consequuta autem ejus mor tem ea tempora tradunt, quae tum nobile, tum pertinax animorum dissidium morte Parentis suspensis attulerint. Cum enim Septimiana praefectura, sive ob fortunarum
splendorem, sive ob sanctimoniam loci, honori jam haberetur, ct gloriae, Placidus Ugolinus nobilis Monachus clarisque affinitatibus potens, cum S jam pridem, dc post excessum Andreae,ardenti,exertoque ambitu ad ejusmodi gradum anhelasset; ac se se tandem obtulisset occasio φ
146쪽
LIBER TERTI Us. IIvaeuusque meritis pertimeret, ne tam inverecundae petitionis cogeretur ferre repulsam, armatus assinibus, illato, que terrore us , ad quos speci abat electio, magna totius
Comitii consternatione in Septimianam sedem tandem subvehitur. Sed vix cogentium deserbueram minae, cum Ugolini furata electione , quam justus antea timor e presserat, ad urnam iterum mnachi colvere, statimque ex meliorum, seniorumque voto Remigius e Sapita gen
te nobilis Florentinus Septimi Abbas dictus est. Hinc ita. que dum ille jus seum tuetur; hic ex summa animi mo.
deratione ad praefecturam trahitur invitus, scissa mna. chorum studia sunt, longaque,ea de causa,concertatio fuit.
Quam demum Benedictiis XII. qui antea Jacobus Fosenerius Cardinalis ex ordine Cisterciensi,ad Apostolicam
Sedem non ira pridem fuerat evectus, diremit. Siquidem hortatu Abbatis S. Galgani, hominis justi tenacis , ac ter vidi, utroque, scilicet Remisio, ac Placido, vocatis in Galliam, favente etiam isto, quod alterum, adhuc pen dente lite, sustulerat, Remiglo adjudicavit: acceptisque a Portuensi Cardinali , jussu Pontificis, solemnique ritu, praefecturae insignibus, in Italiam rediit: clavumque Septimianum , magna bonorum omnium gratulatione, regendum suscepit anno MCCCXxκVIII. Uc Parisiis nobiliter eruditus, ita sacrarum lim arum scientiam coninnxe, Tat cum linguarum peritia, ut inter utramque sublato dissidio, quandiu vixit,Seprimianis suis pro oraculo fher ac sacro lyceo. Eminebat vero in eo vitae integritas sing. laris, ita ut moriens ob eximiam opinionem sanctitatis a caeteris Septimianis Abbatibus seorsum tumulo sub altare S. Gregorii templi Cisterciensium, tanquam sacrum de positum, sit honorifice exceptus, ac multo post inventus, proque Remigio agnitus, maximo sit haestus in honore . Satis con , virum praeclarum ad justitiam inmississe multos; literis veris mandasse aliquid, non item . Visun
smimiani ausam eme . de invete cundum. Remit;us Mona ςhus morentinus in Abbatem Monas earii Sinimiani elisinu. Remit i eximiae dotes recensentur.
147쪽
113 HIATORIAE SEPTIMI AN Etur tamen inter Septimianae Bibliothecae reliquias, quam
plurima anonima manuscripta volumina cum Commen.
tariis in Psalmos , Iob , reliquosque Prophetas, quae illustris famae virum haud dedeceant. Cis erciensium ΜΟ.nachorum tamen esse non ambigo, quod suaviorem Ber- nardi istum redoleant, in quo aemulando, imitandoque, multorum per ea tempora exarserant studia. Si quis autem miretur, priscorum Cisterciensium,praeter unum Ber. nardum,haud multa hoC tempore legi;cogitet,iam severe
de libris edendis, evulgandisque, Patres Cistercienses sanxisse , ut severior lex, vel ex parte ad gloriam restinκerit impetus, vel intra domesticos compulerit parietes . Floruisse vero multos in Ordine literarum peritia, ct quidem omni exceptione majores, nulli dubium esse potest, cum tot pro Ecclesia Dei ediderint gloriosa lacinora, quae nonnisi a sapientibus, & bonis praestari potuissent. Offemdebantur interim multi, quod praeter paucos, quos supra ceteros, Ecclasiasicae dignitates extulerant, in universum Cistercienses laterent,ac scholasticum solem, ac pulverem pannoli homines reformidarent. Itaque a Franciscanis, Dominicanisque, pro idiotis, ac rudibus haberi coeperunt, illosque saepius exagitarunt, ut autor est Μatheus Paris in Anglicana historia: tandem anno MCCXL. Henrici III. temporibus ab Innocentio IIII. Pontifice impetrarunt,
ut excolendi ingenii gratia celebriores Academias sibi adire liceret inque ipsis excitare Collegia. Quanto id
successerit ordinis commodo , infra sertasse narrabimus, ejus rei memorandae opportuna sese obtulerit occaso Et eo quidem tempore,ut supra diximus,mobilissimae ultra montes nationes in luce hominum scholastica studia urgere coeperunt. Serius omnino ad eam studiorum laudem
Cistercienses Itali, si paucos excipia i excitati suhi. Umbratilem enim illam , quam litat docent in umbra, &otio studendi rationem, impensius coluerunt. Qiram cum
148쪽
LIBER TERTIUS. I I9 moderatio monasica cum quadam interiori suavitate
maxime commendaret; tardius , aegriusque deposuerunt.
Vix quinque, supra viginti anni excurrunt, cum Italicae Cisterciensis Congregationis, plerisque mirum, ac novum visum est , Hilarionem Rangonium ex Insubria ΜonDchum Cisterciensem , magni ingenii virum, Τicini: ex Hetruscis vero Romae nonneminem de rebus philosophicis, ac sacris, publice disputationem instituisse. Quin ipse memini, ex Hetruscis ingemuisse non paucos gravissimos Monachos, quod in magna Florentina Academia, Dan this Aligerii Poetae, carminum aliquot ex quodam Para, disi cantico, magno nobilium concursu, ad laudem ingenii , quidam ex nostris Hetrusco sermone sensa promsisset. Non enim tam mirabantur factum , quam extra
claustrum sectum dolebant. Adeo sancte ad quadringen,
tos serme annos, ex quo Cisterciensibus Septimum attributum est, severiora, ac recondita Monachorum studia sola claustra noverunt. Ceterum quamquam haec obiter dicta sint, & vere; Remigio tamen nostro, Vel Patris,
clarissimi, & consultissimi viri beneficio, qui apud Re
gem Galliae pro magnae Britanniae Rege statarius legatus per id temporis causas perorabat, in Parisiensi lucetandiu versari licuit, quoad inde Do storalem lauream referret : vel quod jam in Cisterciensi ordine mos inolevisset, illuc ex omni gente mittendi alumnos, qui in divina sapientia impensius excolerentur. Hic ergo cum sanctimoniae, doctrinaeque odore ordinem nostrum respersisset;post decem annos suae in Septimo praefeeturae,amabilis hominibus, Deo charus, implacabili morbo subtrahitur: statimque demortuo suffectus est Bemardus Lamberre' scus notae prosapiae Florentinus, vir in primis egregius, ac ranto oneri non impar futurus. Hic, ut plerique alii, in
Vidam superioris aetatis taciturnitatem, quasi duriorem noVercam expertus est, quae, funeratis virtutibus, stravetantum
Monachi eam itu dioriam rationem improbant , quam MonMhos autumn ni dedecere.
hatis septimi ni .cisi sudieitue Ber nardus Lamberte seus .
149쪽
lao HISTORIAE SEPΤIMI AN Etant sim Bernardi nomen posteris reservavit. Nisi sorte apud antiquos Septimianos satis laudari erat, ea lege silentio praeteriri, ut intelligerent omnes, ita demum vixisse
eum, cujus nudum nomen fastus haberent, ut ejus antea- vitae decora nulla possent verba aequare. Ad XII. itaque annos Bernardum praefectura functum subsequutus est Petrus Cambinus nobilis Florentinus Iaurea Parisiensi, doctrinaque clarissimus, qui a primis annis educ tus in Septimo, edoctus vero Parisiis ; ut primum per aetatem licuit, S. Μariae Μattiniae, ut vocant, Dioecesis
S. Marci in Calabria Abbas dictus est : deinde cum pro
vectiori aetate esset, meritisque clareret, in Hetruriam evocatus,Septimianos suos, totos quindecim annos summa
cum laude rexit ue vir plane dignus , qui illustriorum Ab
batum Septimi seriem exornet, recenseaturque inter eos,
qui claris operibus, vitaeque sanctimonia Ordinem illustrarunt. Ceterum Petrus non prius e vita discessit, quam
ob revectam in Italiam ab XI. Gregorio Apostolicam
Sedem in communi omnium gentium gratulatione laetatus sit. Succe rem vero habuit Ibhannem Sangallum Florentinum, qui privatae Vitae potius commendatione, quam septem dierum praefecturae, quibus omnino vixit, Mi illustris. Hic aut me valde conjectura sallit, aut quo rundam nobilium ambitus ardens, post mortem Johannis, jus Septimianum creandi Abbatem semel, & iterum ad Romanum Pontificem traxit. Certe consat, ex Pon' tificia autoritate Τhomam Bartholum Florentinum , S Ptimianis, quorum alumnus erat, impositum sitisse Abbatem: iterumque post aliquot annos suae administrationis ab ea provincia, incertum, quibus de causis, fuisse amo' tum . Cujus quidem dignitatis nulla alia exstant vestigia, quam Μartyris Quintini ex aurato aere affabre factum conceptaculum. Post quem eadem nixus autoritate, Μi
chael Cipollonus spectatae nobilitatis Florentinus, ex
150쪽
LIBER TERTIUS. Ordine antea Cisterciensi Narbonensis Abbas eundem gradum dignitatis conscendit, exercuitque, quoad Septimo praefuit, in universos Italos Μonachos vicariam potestatem. Verum non multo post, eodem Pontificis jussu, magistratu abiit, dubium, an impar imposito oneri, an suffecturus majori. Perantiquus tamen codex ex albo
Septimianorum Abbatum utrumque dispunxit , sive quod uterque ea dignitate spoliatus decessit, sive quod ei serie posteris indigni visi sint, quos ambitio dehon
Αmotum Michaelem Felix excepit: quem, virum& doctum, & gravem, docet, fuisse Pyerius Salutatus Colutius, in nuncupatoria ejus libri epistola, quem de Fodituna, & Fato illi inscripsit. Cum enim Felix nobilis P
rusinus de Patriae calamitatibus, aerumnisque cum Coi tio , quo familiarissime utebatur, saepissime fuisset conquestus; Colutius quasi solaturus amicum, de Fortuna, Scrito talem' edidit librum, qui nobis illam Poetarum Fortunam , vulgique ludibrium, importune reveheret, levem scilicet Deam , coecam, & cui plus plerunquα vitiorum affingant levissimi homines, quam in male sano ferremus. Quibus naeniis cum divinam illam, ac infallibilem tollere videretur Providentiam, aversatus est poetica licentia scriptum librum Septimianus Felix, castigavitque amicum, opportuniore illum sapientia in summaenientis contemplationem reducendo ; quae omnia suo arbitrio constituit, quae naturam condidit, quae rebus causas dedit, easque perpetuo abditissima ratione propagat: docendoque, nullum aliud istum, quam inhaerentem rebus mobilibus immobilem dispositionem, per quam divina Providentia suis quaeque nectit ordinibus. nullumque alium casum , fortunamque Christianis hominibus, atque adeo sapientibus viris cognitam esse, quam acciden rariam causta in iis, quae alicujus finis gratia ex electione,