장음표시 사용
41쪽
cirificium eiacliaris ficum primo enim, idΘm est ex et sacerdos illo qui sacrisicium offert secundo, Melchisedech genealogia praetermittitur, ut innuatur Christum, novae Legis sacerdotem, secundum divinitatem, neques principium, neque sinum dierum haberct: BPtio maximΘ, quemadmodum Melchisedech obtulit panem et vinum, Significantia ecclesiasticam unitatem, ita in no Va Lege Verum
Christi ac Pilicium communicatui si delibus sub specie panis et vini et hac de causa S. Paulus illam Melchisedech oblationem formaliter agnoscit tamquam insignem guram sacerdotii nova Legis Quarta demum Eucharistici sacri sicli figura, in quantum ad impetranda bouesicia, simulque ad gratias Deo pro acceptis favoribus reddendas ordinatui', habetur in agno qui quotidie, vespere et mane, sterebatur . ex quo significabatur quod oblatio agni veri, id est Christi, esset sacrificium consummativum omnium aliorum unde dicitur et CC ctonu Dei, ecce qui tollit PCUctitim tirici . Praecipua tamen huius sacrificii ligura fuit agnus paschalis, qui, ut notat Angelicus N immolabatur ab universa multitudine siliorum Israel, in memoriam illius beneficii quo Angelus percubiens primogenita APgypti, pertransivit domos Iudaeorum, quorum fores linitae essent sanguine agni ' et virtute huius beneflcii, transivit populus Mare Rubrum T. Sicut ergo agnus ille figuralis immolabatur a siliis Israel ut populus liberaretur ab Angelo percutiente, et ut Pansirent mare Pubrum liberati deservitute Aegypti ita Christus est occisus a siliis Israel, per cuius Sanguinem populus Dei liberatur a diaboli impugnatione et Servitute peccati per baptismum, quasi per
I. IIRI R. VII, VIII. f. 3. Quaest XX art. 6. - 2. NUM. XXVIII. - . o. I, s. o. 3 Quilest XXII, art. 3, ad 3m. - . Conament. in I Cor. en P. V, ecl. II in med. - . EXOD. XII. - . ibid. , XIV. - . De agno, ut typo norificii Crucis et sacris oti eueharistioi,
42쪽
Non est tamen praetermittetida, intei euchai istic Sacrificii guras, insignis illa oblatio quam Abi aliam Deo, insilii sui Isaac praecepta immoliti ione, perfecito qua etsi ad veri sacrificii rationem non optigerit. Angelo realem mactationem prohibente gratissima tamen Deo extitit: unde in anon Missae una cum sacri liciis Abel et Melchisedech specialitei celebratur Si tili CC i hcther Uictrict luce mi meim Meriurii tristio et ei ct ri Cimn ναἰMictrcho nostri Iorct icte, et risi lio Ooltili Stim-mM SOCercto tuti MelchiSeceCh.Denique, opportune monebitur eucharisti cum ac Pisicium ita excellentia et alope in in sinitum praecellere sacrificiis Legis veteris, ut nullum horum illud ad aequato repraesentet unde Eucharistia, ut ait Concilium Tridentinum ill est recte e ' O ictS SOCUisClOUMm, ricti f- Ucte et eoiclen O Me, Similitiscine fisturctostlMM , OleqMOH Ori Omnio, e ' ill Sionis Olct Bettit illortim Omnitim OriSMmmoli et PerseClio On te lilMM.
. - Nomina Sacrificii eucharistici. - POPPO Si
qui Varia nomina, quibus in christiana Paditione ac Pilicium eucharisticum consuevit designa Pi ad ce Pto Ordines educere velit, facile deprehendet horum nominum alia SS COI Zmunicti alia V Uict, alia UvimSSZm O. Et quidem, ad primum ordinem pertinent nomina illa, quibus Eucharistia prout est sacramΘntum, Ommunitoi designatur: videlicet, SOCromenitim, Mi ira,
43쪽
inina aliquam sacrificii vel oblationis notionem continentia verbi gratia, Oblαlio, Clio, Dotta, APOGTOPU, etc. - Domum propriiSSimum nomen est apud Grae-COS illsi ict, potoDovία, quod est mini Ste=mιm vel Om- Cium, quod communitati nomine praestatur aut lie- ΓΗ=Iict, EooDovio, SOCUMm miritSle Num nimirum, hoc Sacrificium in nova Lege, formaliter pertinet ad illam dirum Vini cultus praestationem, cui non privati tantum homines, Sed omnes societates adstringuntur'. Apud Latino autem, nullo in Ecclesia latina nomine hoc sacrificium frequentius fuit designatum, quam hoc nomine miSSO IncaSSumtamen niteretur quis nomen hoc in antiquitate reperire: Cum S. Ambrosius primus esse Videatui qui illud usurpat. Sectieriti Uie, ait bi'cti titen cominic O ..., miSSOm OCHUC UO i. tim mei'O M ligni COONOU Cy ril CO-
tionem. Alii siquidem huius nominis originem ex hebraeo miSSαCh, quod in Deuteronomio oblationem voluntariam Signat, ortum esse Volunt quod tamen minus probabile QSt, Cum, ut Observat Bellai minus I periti lingub hebraicae, ut Origenes, ieronymus, a Voc nunquam Si Sint. - Conveniunt fere omnes nomen hoc derivari a millerico et quidem, secundum aliquos, Mi NEU MOHltim SOCHNUOS MECHS c Deum mittit, icti P ΗἰMSPEM SOCHU Olem Bel Mi ChiriSiti est hosti 'Ohis miSSO ct De secundum alios vero, quia a delibus
mittebantur seu conferebantur munera ad ac Uam COP, nam faciendam. At Verior sententia est, nomen hoc utique a mille icto
44쪽
derivatum, primitus adlii bitum fuisso ad significandam
missionem, Seu dimissionem si V catechumenorum, Sive
ipsorum delium Catechumenorum quidem, qui post Sermonem dimittebantur, manentibus dumtaxat delibus, quibus solum permittebatur ipsi interesse ac Pisicio, unde venit nomen missu, id est dimissio stlechumUNOUMm, quod nomen extensum est ad designandam totam illam liturgiae partem cui permittebantur interesse, scilicet introitum, lectiones veteris et novi Testamenti, et Sermonem episcopi Fidelium pariter missa, qua primitu Signincata est eorum dimissio in sine totius liturgiae, postmodum extensa est ad designandum totum sacrisicii ordinem imo latio P sensu, nomen hoc aliquando SuP-patum est ad designanda osticia nocturna et diurna, infestis Sanctorum, ei eucharistic sacrisici celebrationem
terminari solita . G. - Ordo tractatus. - Ut autem plena de hoc summi momenti argumento Pactatio habeatur, necesSeerit sacrificium euchaPisticum considerare tum in se I-IVJ, tum in Pitu ad illud Pite celebrandum instituto V). Ru'SUS in Se conside Patum, eucharisti cum sacrificium inspiciendum veniet tum absolute I-IIIJ, tum Pelate ad eos pro quibus offerri potest IV . Denique de sacPisicio eucharistico in se et absoluto considerat duplex institui debebit investigatio, secundum Pdinem quaestionUm, an et quid sit, et propter quid sit quaerendo, primum, tum generaliter an detur et quid sit sacrificium I), tum spe-
DURANDUS, Rationale div. motorum l. IV. . I nn 5 seqq. NeuPOli, I 8bs, p. IlI BENEDICTU XIV, De Sacrificio missae l. II, O. I n. 5. Cf. etiam Io GIHR Le aint sacrifice de labesse, t. II, P. G. Traduci de L. TII MOCCAND Paris Lethielleux.
45쪽
cialiter, an defui et quid revera sit Sac Pisiicium tale, quod eucharisticum appellatur IIJ et Secundo, ad quosnam effectus producendos huiusmodi sacri licium ordinetur IIIJ. Esset utique etiam agendum de ministro sacrificii eucharistici a quoniam de eo ex professo actum est in prima huius tractatus parte , ideo haec quaesti hic praetermittitur.
quaerendum est in se in ilia quo
ut elatur relate ad eos ian et quid sit, propter quid ollertur Secundum sit l, rationem illi generi eam specificam
Hinc in hac secunda parte tractatus de sanctissimo Eucharistiae aeramento quaeruntur quinque. Primo De sacri licio in genere. 2 2 ' Quaest. LXXXV . Securicto D veritate sacri licii eucharistici. Tertis. De essectibus sacrificii eucharistici. Orectrio De iis P quibus sacri licium eucharisticum offerri potest. Minis. De Pitu sacrificii eucharistici. Z, Quaest.
I. Trach. DR S.M EUCHARISTIA, quaest. LXXXII, P. III. Seqq.
46쪽
QUAESTI PRIMA 2 2 Quaest. LXXXV
PROLOGUS 1. - Praestantia virtutis religionis. - Cum virtus
sit quae habentem perlicit et opus eius bonum reddit, nulli dubium esse potest Peligionem, quae respicit debitum Deo, tanquam universorum fontali principio atque altissimo Pectori et supremo domino, reddendum, et quae mentem ad illum cultum debit ordinat, esse Virtutem,
imo inter virtutes morales praestantiSSimam, cum magis accedat ad ultimum sinem quam ceterae Vi Ptutes morales. EnimVero Peligionis obiectum est reverentiam Deo exhibere, in quantum, ut diximus, Deus Si omnium rerum primus conditor et gubernato P seu Patione Singularis excellentiae, qua es omnes in sinit dignitate transcendit. Attamen distinguitur Peligio a theologicis virtutibus, quia Peligio eum pro immediat obiecto, sicut theologicae virtutes, non habet, sed illum habest ut sitiem, ad quem actus PeVerentiae dirigit. Duo enim in Peligione considerantur: primum, quod ipsa cultum Deo affert, et huiusmodi cultus se habet ad Peligionem per modum obiecit specificantis virtutem, quemadmodum sacrificiorum oblationes secundum vero est Deus cui ultus impenditurat actus quibus Deus colitur ipsum Deum non attingunt sicut actus fidei et charitatis quin immediate attingunt Quapropter Deus comparatur ad Peligionem, non quasi obiectum, Sed Sicut sinis, quia actum reverentiae religio
47쪽
ii Doum sin aliter dirigit. Unde religio non est virtus theologica, cuius obiectum est I eus qui est uuimus finis sed virtus moralis, cuiu obiΘctum est circa ea quae sunt ad finem, et quidem, ut dictum St, religio ceteris virtutibus moralibus Paestantio P est
dum est, eligioni esse actus duplicis ordinis scilicet elicitos, utpote qui ab ipsa virtute religionis prosiciscuntur,
peratos, quales si unt a virtutibus quibus ipsa Peligio velut principalior imperat, quos proiit de actus ipsa Peligio immediate non elicit, sed fieri iubet, qu semadmodum ait S. Iacobus' Aelictio tincto Pti Urim OH CSle Bisilct e Ni Billo et BiUMOS, etc. nam visiture pupillos et viduas est actus elicitus a mise Picordia imperatui autem a vi P- tute religionis, quia Virtus ad quam pertinet sinis imperat virtutibus ad quas pertinent ea quae sunt ad sinem, sicut charitaS, quae respicit Deum immediate ut sine multimum imperat omnibus virtutibus moralibus. Sed cultum piaestare Deo, aut ei honorem ac Servitutem exhibere ob illius singularem excellentiam, hoc ab ipsa virtute Peligionis elicitur, atque ad eam proprie pertinΘt. Actuum vero a virtute Peligionis elicitorum alii sunt interni, ut deVotio et oratio, et isti sunt principaliores, alii vero externi, quasi Secundarii, ut adoratio corporalis, oblationes, laus oris, Sacrificia, etc. Huius Patio est quia mens nosti'a, ad hoc ut eo coniungatur, quod est sinis virtutis Peligionis, Sensibilium manu ductione indiget, cum invisibilia Dei per visibilia cognoscantur . Propterea in cultu divino uti oportet quibusdam exterio Pibus ac corporalibus actibus, quatenus eis tanqu'm signis anima ad spirituales
48쪽
actu excitetur, cuiusmodi praecise est sacrificium, de quo impraesentiarum disSe Pendum assumimuSi. H. - Ordo quaeStioniS. - POPPo cum Paesentis quaestionis intenti sit investigare generaliter an et quid sit actus ille exterio P eligionis ad Dei cultum et everentiam ordinatus, qui sacrificium Vocatur, de qua re non Semper pene omne recta in Veniuntur notiones, ad plenam huius quaesiti solutionem, necesse erit de sacrisicio inquirere, primo, an Sit ij, et secundo, propter quid sit et quidem secundum differentiam causarum, sinalis
De Sacrificio quaerendum est an sit propter quid
Secundum cauSamsinalem formalem estieientem
Quapropter in hac quaestione quatuor quaΘΓentur. Primo. Utrum offerre sacrisicium Deo sit de lego
renda.I. 2 2 ' Quaest. LXXXI, art. I, T. IIuio cohaeienter ora Devin Ecclesia ut illi nos oryore lα eαmiis et mente. Missale rom. Feria IIPοst dom. IV Quadrages. ut illi Oi Ore fαmb lemur et mente Orat. Oontra Perseo Eool in Secreta.
49쪽
ARTICULUS I. - UlUMm cerre Sucrificiis, Deo sit, leo ricti reΓcte. 1. Quid sibi velit aliquid esse de iure naturae. Ad intelligentiam huius quaesiti, primo loco ad VPPteIidum est, aliquid dici posse de iure natura dupliciter uno modo, tum quoad substantiam ei, tum quoad detpPminationem et sic de iure natura est ut parentes diligant silios, eis de vitae necessitatibus proVidendo alio modo, quoad substantiam ei quidem at non quoad determina tionem sic in punitione delictorum, ipsa quidem punitio
est de iure naturae, at determinata poena quibu malefactores puniuntur, sunt ex iure positivi institutae. Porro, quae priori modo Sunt de iure natur RP, communia sunt apud omnes, non autem qua Sunt de iure naturae secundo modo scilicet intendimus hic probare oblationem quidem sacri licii esse de iure naturae, ita iamen ut detei'minatio sacri licio Pum sit ex institutione divina vel humana unde in hac P varietas invenitur, nam quidam leguntur obtulisse in sacri licium panem et vinum, sicut de Melchisedech legitur quidam vero leguntui obtulisse haec, quidam autem illa animalia . Praeterea, quod offerre Deo sacri licium dicitur esse de iure naturae, non ita accipiendum est, ait Sylvius ', quasi sit primum legis naturae praeceptum, ideoque Vel per S notum, vel omnibus absque disti cultate cognoscibile, qualis est, in speculativis, veritas de Dei existentia, et in Pacticis hominem debere sequi dictamen con-Scisentiae. Igitur, praeceptum de osse Pendo Deo sacrificio pertinet ad secundaria legi natura praecepta, quorum aliqua subinde ignorari possunt. GIO posito, Sit
50쪽
E. - PROP. - Oblatio sacrificii pertinet ad ius
Suadetur. - Quod apud miles liationes semper suit in more naturale est. Atqui oblatio sacrisiicii semper fuit in more apud omnes natio ites, ut constat ex iis toriis tam Sacris, quam uel Osanis. Ergo oblatio sacrificii optino ad ius naturale. - Hinc est quod pagani non propterea sunt reprehensi, quod ac Pisi carent, sed quod daemonibus sacrificia fle Prent, iuxta illud S. Augustini et otii christiurius litterct Mi UiMSqM Teii erili Cirini, ori hoc uictrit in OC 'umi UilioM νασαNOUMm, quo Ori-Sti Muri lem ira, Ut institi stri SOCHMUOliu et fuciunt Sctoriis cist Sec Moc licte i Oli et Uctemonii est hibectri l. IIuc quoque tacit quod in Concilio Tridentino legimus , scilicet hominum natura Haemi Sihil SOCris Cirini. Ex crudelissimis sacrificiis, quae in humanis victimis perlici apud barbaras natione consueVerunt et adhuc consuescunt, accipi potΘst huius Veritatis consi Putatio, necnon, ipso nomine hos lict, quod primitus adhibitum est
ad designandos domitos hostes, qui diis tanquam Victimaqosserebantur, iuxta illud vidit: Osti tis, comiti hosti ris meri lictoe
H. - Prob. at theol. - Quod homo, in signum debita subiectionis et honoris erga Deum, quibuSdam Pnsibilibus rebus utatur, illas Deo offerens, pertinet ad ius naturale. Atqui offerre ac Pilicium est uti aliquibus sensibilibus rebus, quas homo offert Deo in signum debitae subiectionis et honoris, secundum similitudinem eorum qui dominis suis aliqua offorunt, et hoc homo facit in
I. Epist. II, Lib. ad Deogratias, quaest. 3. n. 18. t. II, col. 2is. 2. Sess. XXII, cap. I. - . I ast. 335. Legi de hac re potest IO