장음표시 사용
471쪽
-u rapior puella sit ἰ o facto excommunicatus. 1 I
impediunt, & dirimunt, ut omnes do flores affirmant,& dod or s. in Q Iutione ad in loco citato , A secundum quod affirmat est falsi: m, quia
raptor olim ante Concit. Trid. non erat ipso facto excommunicatus: licet esset excommunicandus. aia in citatis capitulis habetur, quod talis raptor postquam fuerit probatus talis, excommunicetur. Vt patet in cap. placuit, 3c in c. si quis . Ad illud quod dicebat, quod excommunicatus esset inhabilis ad recipiendum sacramentum: verum est, quod aliqua sacramenta recipere non potest, Sed tamen de matrimonio nollest verum &c. Relicta ergo opinione Martini, reuerentes unde sumus digressi,sit pro certo habendum, quod raptus violentiam requirat: δ qui Uere raptor, est inhabilis, quousque rapta in loco sit tuto, & libero & ipso facto est excommunicatus per Concilium Tridentinum, δἰ ante non erat. Si vero nullam intulit vim foeminae, neque parentibias non est proprie raptu S. Neque vir dicendus est raptor, neque Concilii determinatio cum eo
Sed offert se unum dubium: an id quod de raptore dicitur, quod sit inhabilis,&c Et ipso faecto excommunicatus, possit intelligi de foemina,
si rapiat aliquem virum, de donio paterna, ut ei coniungatur in matrimonio . Hoc rarum esst,fateor,sed tamen contingere potest,utrum Concilium se extendat ad foeminam
Respondetur, quod non est idem intelligendum de puella, si virum
trahat, vel rapiat Primo quia in iure non est expressiim, & nunquam foemina, poena raptori&punitur. Item quia raro contingit propter imbecillitatem sexus,& pudorem, quod puella virum rapiat . Item quia raptus , est velut medium ad stuprum, at vir non est stupri capax passive, sicut foemina est. Ob id qui in decreto posita sunt de raptore ; non sunt extendenda ad puellam Quartum, quod in sancto Concilio de raptoribus puellarum additur: tenetur raptor Puellam, siue eam duxerit, siue non dotare decenter arbitrio iudicis. Hic aduertendum, quod&si secundum probatos doctores, puellam
consentientem, stuprator in foro conscientiae dotare non teneatur, quia volenti, δἰ consentienti iniuria non sit; Si tamen iniuriam infert violen ter corrumpendo, obligatur in foro animae ad iniurian i resarciendam,& ad damnum illatum ob amissam integritatem. Verum sanctum ΚΟΠ-cilium Tridentinum in foro exteriori loquens raptoribu S poenam ap posuit de dotatione puellae: Ubi non attendit, si volens, vel violentia, fuerit a raptore cognita: neque attedit, si rapta virgo erat, Vel corrupta, quia dicit mulierem raptam tenetur dotare, & tenetur dummodo sit raptor . Sed quia hoc poenale est, ante condemnatiouem non tenetur. Et
quantum assignabit pro dote, ad arbitrium iudicis erit. inia ei relin-G a - quit
472쪽
s; Appendix de raptu iuxta di ita in Conci Tris. Lu douic' quit iudicandum sancta Synodus, ut patet ex verbis expressis. De quo vide docti in iuris peritum Ludovicum Messiam Pontium de Leon, in suo illo tractatu explicationis pragmaticae de taxatione tritici concl. o.
In calce unum consideratione dignum duxi, quod Sanctissimus Pius Papa Quintus, proprio motu decreuit quod in literis dispensationem, super aliquo gradu consanguinitatis, vel affinitatis, aut alias prohibito ponatur clausula, si mulier rapta non fuerit, & si scienter, &c. sunt haec
Anhhgik Synodus voleηs remediis apponere circa matrimonium illorum,qui va- , de vagis. certas sedes non habent, P aecepit Parochis in hac verba.
Primum . CAncta synodus Parochis praecipit, ne vagantium matrimoniis inter sint , Nisi prius diligentem inquisitionem fecerint. Ecce quo paeto ex praecepto tenetur Parochus ad diligentem inquisitionem, antequam vagi homines admittantur ad matrimonium. Et cum in omni matrimonio, etiam non vagantium, teneatur Parochus iuxta declarata in principio, de publicatione, δἰ inquisitione impedimentorum
illorum, qui sunt in matrimonio coniungendi, ad maiorem tenetur cum extraneis, de alienigenis, di ignotis. Ob id graue peccatum esset, si Paro chus tales admittat absque examine exactissimo. Et ubicunque locorum, haec considerare decet ministrum, maxime in nouo orbe necessarium es , quia experientia. docuit huiusmodi homines vagos inquietoS, facile quocunque vendus spiret mobiles, duas accipere in matrimonio,affirmantes solutos esse ab uxoribus, cum tamen fallacia deprehendatur. Ob id magna cum difficultate, & raro admittendos es e censeo. Et in antiquo orbe, dc Hispania veteri testis sum occulatus: nae vidisse publice poenitentiam agere ab inquisitoribus dam- natum ob id, qui non semel atque iterum vivente propria, dc prima uxore aliam duxerat, sed septies in diuersis locis aliam, dc aliam in facie ecclesia sibi copulauerat. Secundo, sancta Synodus circa matrimonium eorum qui vagantur, ait,ut re delata ad ordinarium, δἰ declarata ab eo: licentiam obtineant, coniungendi huiusmodi vagos homines.sota. 8 Est consideratione dignum, non esse relictum in voluntate Parochi, Ut vagos homines in matrimonio iungat: etiam quantumcunque exactis
simam fecerit diligentiam: Sed adhuc inquisitione sufficienti peracta necessarium est: licentia obtinere ab ordinario. Et qu idem sub praecepto, id es : inia sub illo verbo prς cepit sancta Synodus cotinetur utrunque:& diligentem inquisitione facere antequam assistat matrimonio homi
nis vagantis,& ignoti, A quod causa cognita, deferat ad ordinarium, de i
473쪽
.suomodo simi ad matrimonium admittendi. 3 iab eo habeat licentiam. Itaque di si Parochus, habeat facultatem ab ordinario ministrandi sacramenta suis subditis,&cognitis, casus hic reser uatus es: Episcopo, coniungendi vagos in matrimonio: Et sine licentia
ordinar ij non potest: id peragere. Quamuis si fiat dummodo alia ser-
Uentur quae necessaria sunt, ut coram testibus, ta praesente proprio sacer
Attendendum videtur, quod etiam si unus eorum, qui matrimonio copulandus venit, sit notus,& incola, & propriam habeat sedem, Jc subdi tus Parochi, dcc. Si tamen alter sit vagus,& alienigena, non ob id poterit absque licentia ordinarij Parochus, matrimonio assistere. Quia cum periculum, cui obviare intendit sancta Synodus, aeque maneat quando alter solum est alienigena, sicut si uterque : Cum quando uterqUe est VaguS, tenetur licentiam ab ordinario obtinere, δἰ tenebitur quando solum al
Quando dictum est de licentia ordinarii requisita intelligatur, vel eiu Sofficialis , qui prouisor dicitur, quia idem tribunal est, ut supra diximuS. Sed osteri se se dubium pro religiosis in nouo orbe, quibus ex speciali Dubium
concessione datum est a Sanctissimo Papa Pio Quinto, qui nunc ecclesia gubernat Catholicam, ut supra adduximus, poste assistere matrimonijs ancolarum noui orbis, Dubium inquam est. An vagos homines quorum numeruS non exiguus est, Ibidem copulare possint in matrimonio, de
assistere, facta 1nquisitione diligenti de impedimentis, &c. Sine licentia ordinarij . An possint ipsi religiosi virtute priuilegij absque alia licen tia id facere licite. Et augetur dubium: An possit religiosus in nouo orbe virtute praedicti priuilegi j etiam non sibi subditos, A commissos illos,qui sub nullius sunt peculiari cura, sed tanquam destituti minis frosunt, dc velut vagi habentur, copulare: δἰ eorum matrimonijs interesse,
absque licentia aliqua particulari ordinarij, vel alteriuS . Pro dubij resolutione considerandum prius videtur, Quod vagos hu- Vagusiusmodi possumus considerare multipliciter: in rigore illi vagi sunt, qui nullum habent domicilium proprium, sed hac δῖillac vagantur. Alij sunt vagi j qui quamuis illius loci non sint indigenae, tamen habet sedem, tu' δἰ domicilium, & admodum incolarum se habent quiete morantes. Alii dici possunt vagi respectu ministri, quia nullum thabent determinatum
ministrum, qui ipsorum curam gerat: quantumuis ipsi tales pacifice, de quiete vivant: 't sunt plures in nouo orbe, qui ministerium habent, de consequuntur a Religiosis, qui ad tempus perambulant bene faciendo, dc praedicando,babii 1ando,& caetera sacramenta ministrando, ad locum perueniunt, ubi minister propriuS non est. Sunt loca haec distantia, δἰ non satis congrua pro habitatione religio sorum,quae de visita vocantur non certa, de determinata: sed ubi diuersi
ministri ex diuersis locis egredientes ad tempus solent ministrare.. Alio
474쪽
Alio modo large dici posset quis vagus, quando & si habeant minia
strum, proprium absens tamen est,& transitum habet, alius minister,qui in alio loco suum habet certum ministerium, & proprias sibi subditas
oves: quibus ex officio solet miniistrare. An talis possit matrimonio il-,omna alsistere, incolas ulto proprio Parocho,vel ordinario. propoli Prinia propositio. ago S secundo modo, qui indigenae cum non sint,
propr1um habent incolatum: religiosus in nouo orbe, diligentia facta, inqiuisitione, poterit in matrimonio copulare ob priuilegium sibi csi cessum . . Haec est clara: nam cum possit sibi subditis prouidere, & mini uertuna impendere ex officio,& hic qui quamuis alias alienigena incolatuna habet proprium, sit subditus poterit matrimonii sacramentumna1nutrare,si nihil obstet aliud. a. propos. Secunda propositio. Vagos primo imodo,qui proprie vagi sunt,& inquieti, qui nullum habent domicilium, religiosus ex priuilegio ministrans,& volen S taleS conjungere, ex praecepto tenetur iuxta decretum
Concilij inquisitionem diligentem facere,& peculiarem: verum hac facta non videtur ordinarij, vel sui officialis particularis necessaria lice tia. Haec propositio cum duas habeat partes, quoad primam nullam patitur difficultatem, quia ex aequo currunt quilibet Parochia S, & religiosus .
ino ad secundam in qua est difficultas probatur. Quia religiosus mi
nister in nouo orbe, ex priuilegio, de speciali licentia ministrat ordina- xij quia ex speciali licentia Summi Pontificis, ut patet in priuilegio, qui primus , de principalis totius ecclesiae Catholicae est , δἰ hoc quantum ad ministerium, ut hactenus fieri solitum erat ante Concilium Tridenti num: sed ante Concilium Tridentinum ex speciali priuilegio Leonis 1 ode Adrian. s. poterant huiusmodi matrimoniis assistere, ergo, & modo post Concilium poterunt: sine aliqua alia speciali licentia ordinarij. Ratio confirmatur ex verbis expressis in priuilegio nuper concesib a Sanctissimo Papa Pio Quinto, ubi dicitur, quod ministri in sacrament1s
conferendis, Sc matrimonijs coniungendisse habeant ut ante; ordinarii, vel cuiusque alterius licentia minime reqiuisita. Si ergo licentia neces saria esset ordinarij, Iam nihil importaret priuilegium in illa parte,curii tamen necessario aliquid debeat importare, patui in c. Abbate de verb. significatione.
Habent religiosi in nouo orbe virtute priuilegii aliquid ultra mini si ros Parochos, quibus ab ordinarijs comissa potestas est. Quibus de se biecti sunt immediate. Ob id Parochi, huiusmodi vagos i ines, non poterunt coniungere,etiam facta diligenti inquisitione, sine speciali licentia ordinarij. Religiosi tamen possunt, quia specialiter videtur con- conclu Summo Pontifice in priuilegio. . 'μ η Tertia propositio. Vagos tertio modo, qui nullum habent determi
475쪽
In nouo Orbe possit matrimonio con ungere. snatum milai strum,sed adiuersis, in diuersis temporibus,ministerium suscipiunt, poterunt religiosi in nouo orbe, virtute priuilegii Pij ainti
coniungere. Patet quia si non possent cum ipsi vere sint incolae, quiete viventes in suis domibus, maxime esset, quia non sunt deputati tales, tanquam oties propriae, quibus sit ministrandum: Sed hoc non obstat. Ratio, quia licet in priuilegio sit concessiim ministeritim, ubi contingit ministratio deputatis, manet tamen ex alia parte clausula, A concessio
priuilegij sicut hactenus consueuistis, 'quia ante Concilium Tridentinum, ex amplis Sima concessione, 'dc Leonis Decimi, & Adriani Sexti, religiosi in nouo orbe poterant, praedistis ministrare, & eorum matrimo nijs assistere, & poterunt modo. Et adde, quia alias si religiosi non possent, manerent destituti tales ministerio: quod dicendum non est.
Ergo absque alia licentia quando contingat, iter facere, poterit religio sus sine aliqua alia licentia, sicut alia sacramenta, Sc matrimonium mini
strare. Et de hac non videtur dubium . Item quia in priuilegio conceditur expresse, ut possint matrimonijs assistere, ubi contingat religiosos esse, de licentia suorum Praelatorum. Quarta propositio. Vagos quarto modo, quos large dicere possu- 4.proposi. mus: improprie tamen:) qui ministrum habent certum deputatum, siue Tegularem, siue secularem, quamuis praesentem non habeant, Religiosiis in nouo orbe, etiam peractis necessarijs praeambulis ad matrimonium: Coniungere Iion potest. Patet primo, quia est de directo contra verba salicti Concilij, quae in aliam partem interpretari non possitnt: ut scilicet nullus non proprius sacerdos sub poena suspensionis assistat, vel bene dicat nubentes . cum ergo talis religiosias proprius sacerdos no sit; quia proprium habent,ut suppono, sequitur quod non poterit.
Secundo si posset, forte esset ex virtute priuilegij concessi a Sanctissimo Papa Pio Quinto, sed non potest ex virtute illius, quia ibi dicitur de religiosis, qui habent ossicium animarum in locis signatis, vel de simili licentia signandis a sitis Praelatis: Sed locus ubi contingat religiosiim transitum facere ubi habent proprium mi nistrum) etiam absentem non est, ei signatus: sequitur ergo quod non potest religio iuS,tales coniungere sine licentia proprij. Et si aliquis id faceret, suspentiis cisci, incideret in poenas appositas a sancta Synodo Tridentina.
Et quamuis ante Concilium Tridentinum, quando loca non crant signata religibsis,ob paucitatem ministrorum, hic rit aliquando usus vir tute amplae concessionis Leonis X. Sc Adriani VJ. Quia currebat pia in- Nota. terpretatio ratiliabitionis respectu omnium religiosorum: modo tamen post celebrationem concilii, ubi tam expresia menti O dc modo, quo celebrandum esst matrimonium, & post concessionem priuilegi j Pij V ubi in locis signatis, potestas coceditur, δἰ signandis, de non ubi sunt ali 3 ministri signati, non poterit religiosus assistere licite, matrimonijs eoru . Et
476쪽
ppendix, an religiosus vagos hominiis dato in transitu sacramenta necessitatis ministrare possent non sibi sub
ditis. ut bapti Iare periclitantem, extreme laborantium confessionem audire, non tamen posset in necessitate, etiam extrema matrimonio copulare: etiam alijs adhibitis necessarijs, ut supra diximus; quia hoc se cranientum necessi itatis non es , ut supra duo dicta,scilicet Baptismus, &Poenitentia: haec obiter sint dicta, latius alibi ex proposito dicendu erit, Pro nunc tamen hoc tenendum videtur, quod supposito priuilegio Summi Pontificis Pij inti, concesta ad instantiam Regiae Maiestatis Phi lippi Secundi Regis Hispaniarum, pro religiosis in nouo orbe,attenden tes ad verba,ut sonant, ad petitionem ; supposito etiam quod fere per nouam Hispaniam, loca ubi fratres habitant sunt distin dia;& quae proxime adiacent, etiam videntur signata, Et est, ac si per Parochias populi, diuisi essent. Videtur inquam , quod religiosi ministerium solum pote runt licite adimplere , absque licentia dioece sani, vel cuiuscunque alte rius: in locis illis qui pro suo distri sto sunt signata : & non amplius. Et si contingat ministerium exercere vltra casum necessitatis in sacramen to Baptismi, dc Poenitentiae licite, non posse feri sine speciali licentia proprij,vel dicce cellani, quia priuilegium nuper concessum non videtur ad id extendi in noua Hispania, secus esset in prouiniijs, ubi non est mini strandorum facta, signata diuisio, dc cuilibet datur ex Praelatorum licentia, munus praedicandi, sacramenta ministrandi, ut olim a princi
s Sancta Synodus prouidere volens illis, qui libertatem non habent i in matrimonio, sub inlis verbis ait. Raecepit sancta Synodus omnibus cuiuscunque gradus dignitatis, &conditionis existant,sub anathematis poena: quam ipso facto incurrant, ne quotlis modo direct e, uel indire 'te, subditos suos, uel quoscunque alios cogant, quoisinus libere matrimonia contrahant.Haec in c. 9. Hic multa sese osterunt declaranda, maxime illud anathema, quod ipso flicto 1ncurrendum declarat, quid importet. Quaeritur ergo, an anathemaidemisit, quod excommunicatio, δc uide tiri quod sic. Quia anathema ille dicitur qui segregatus est ab hominum consortio, sed ex conamiti falcatus est huiusmodi. In contrari uni est, quia in Concilijs ditierse cum sint uoces, excommunicare,& anathemari Zare, quem eae communicat aliquando, k simulana tnematigat: Sc aliqUando anathematigat, non excommunicat: ali quando CX communicat, non anathematigat, Ut est uidere in Concilis 4 ridentino , S in hac sessione a . Vbi raptorem ipso facto excommuni cat, dc non anathematigat. Et hic quando praecipit, ut nullus uim inferat copulandis in matrimonio,anathematigat: dc non excommunicat. Et ita
477쪽
,ilis locliispe post excommunicamus est, & anathemati ramus, patet in cap. excommunicamus, primo, & secundo de haereticis,& in c. cum non
ab homine, de iudicijs,&c. Pro lutione dubij notandum vocem hanc anathema, ut docet pater
August. supernume.cap. I. 3c in Epistola I 8. Graecam esse , 3 anathema idem esse, quod detestabile aliquid, & abominabile, videatur. Et ex Paulo id videtur constare. Vbi Corinthios docens, ait. Qui non amat dominum sit anathema I. maledictus. Et Chrysost. Hom. 15. super Epistola ad Roma. exponendo, quid anathema sit ait. Quemadmodum ana rhema donumque, id quod Deo oblatum dedicatur, nemo est, qui temere manibus contingere audeat, neque ad id proprius accedere; Sic & eu qui ab ecclesia separatur;ab hominibus abscindens atque tanquam longissime abducens hoc omine a contrario, scilicet appellat, magno cum terrore omnibus interminatus, ab eo, ut separentur, & pedem referant. Anathemati enim, honoris gratia appropinquare nemo audebar, ab eo autem qui ab ecclesia abscissus erat,ex opposito omnes sententia separabantur. Quapropter separatio quidem tum haec, tum illa ex aequo , a vulgo alienatio erat, parationis vero modus non unus, sed illi contrarius. Ab illo enim abstinebant tanquam Deo dicato: ab hoc aurem di scedebat tanquam a Deo ali enato, ix ab ecclesia abscis . Haec Chrysost. 1dem fere Athanasius ad Romanos 8. Hieronymus dictionem anathema Hebraeam putauit cap. primo in Commentarijs Epistolae ad Galatas . Et de hoc plura notatu digna , vi
de apud Couarru. in c. alma mater de sententia excommunica. par. I 6.8.
Et vide Alphosum a Castro, lib.a.de iusta punitione haereticorum c. 2 O.
ANathema ab excommunicatione maiori, certum est disterre, quo'
ad solemnitatem. Patet ex c. lebet II. q: 3. Vbi Gratianus ponis solemnitatem anathematis distinctam ab excommunicatione maiori .Nadebent Episcopum anathemati ratem. I 2. Sacerdotes cireuti stare , atque lucernas ardentes in manibus tenere: quas in fine anathematis proiicere terram, & pedibus conculcare : atque post: epistola per paro elisas mittitur, continens excommulaicatoriam nomina, de causa S. Sediundae conclusio. Anathemati a re solis Episcopis videtur copetere,& non alijs inferioribus. Haec probatur ex tex. allegato Gratiani. Proba' tun tiam ex glossa communiter recepta in c. cum ab ecclesiarum praela ti S. de OfΠ.Οrd. probari potest ex consuettidine in colici lijs, ubi nomeanathema, 3 adaathemati 1amu S frequentissimum est. .T tia conclusio. 8c si anathema, ab e communicatione minori distin gui sit manti festum, interdum videtur, quod anathema ab excommunica
tione maiori non distinguantur. 1 l . . l l . s, H Prima August. Clitiscis .
478쪽
si e Appendix quid importet anath, de qua in Conti . Prima pars est apertissima: iram maius vinculum , & maiorem execra
tionem, .R aliam a communicatione hominum separationem, anathema importat, quam minor excommunicatio: quae cum solo veniali peccato
incurri esti frequentissimum: & a qua, quilibet sacerdos qui a peccatis absoluit, potest absoluere. Secunda pars conclusionis: Quod aliquando ab excommunicationenaaiori non distinguatur, ex cap .engeltrudam 3.quaest. .consi at.Vt interuligit doctissimus Couar. in loco citato, & ut infra dicemus, in hoc decreto concilij, disti iuste capitur. e' CQΠςlμ Quarta conclusio. communiter anathema aliquid supra excommunicationem maiorem videtur superaddere, quando simul ponitur iii conci- lijs seu Pontificum sanetionibus. Pater quia si idem penitus importaret excommunicatio , & anathema non poneretur sub coniunctione unum post aliud, quia esses quid superfluum, &nugatio, quae improprietas absque euidenti ratione concedenda non est. Quod superaddat probari
potest , Quia ubicunque duo ista verba excommunicamus, & anathematigamus iunguntur p9steriori loco ponitur anathemati ramus: Vt notauit Castro in loco citato. Et quod superaddat etiam terrorem, vel selem nitatem quandam, probat doctissimus Couarruvias ex cap. cum non ab homine, de iudicijs. Vbi Panorm . nu. 23.& DeciuS.num, 13.Barba.Abba. in cap. cum ab ecclesiarum Praelatis, de officio ordinario Q in terrore, solemnitate differre dicunt, &si quoad effectum aequiparentur. In quo sensu intelligendus venit Sylvester,titulo eXcommunicatio I. .cit.quando dicit idem esse excommunicationem maiorem, & anathema. Sylvester. Quamuis Castresis in loco citato, Sylvestrum errasse dicat: Sed modestius agendu videtur, ob autό res graues citatos, qui in effectu esse idern pute iit, qUamuis aliquid superaddat. s. conclu. Quinta conclusio.Quia prorsus idem non sunt excommunicare, & anathematirare, cum salteiaa, vel solemnitatem, aut terrorem, amplius importet anathema. Defunctus a vivis, potest anathematigari, non sic tamepotest excommunicari proprie: quia filij solent interdum anathema dicere suis parentibus defunctis, detestantes , &abominantes, quia forte
parentes dum viverent, fuerunt suarum rerum prodigi. Et tamen non excommunicantur, neque excommunicari possunt.Imo neque qui habe erent authoritatem excomunicandi, possent defunctum excommunicare, cum tamen anathematigent. Patet in concilio Constantiensi anathematigatur, V uicies haeresiarcha defunctus, 6. Synodus plures maledixit,& male inprecatus est iam mortuos damnatos: Sc ecclesia aliquando de tinctos si anathematizando excommunicat, Non id facit, ut sententiam proferat excommunicationis in defunctos, Sed eos declarat excommunicatos decessisse, ut sust agi js non adiuuentur fidelium quilin vita non fuerunt declarati tales. de quo in ε. distinct, ra quaest. a. artic. secundo,
479쪽
tiria gradum consan.dissensationeni. 3 9 in fine. Et sic quando alicui dicitur in concilio anathema sit illi, Ibi a nathema pro maledicto debet capi .ut in caps quis Episcopus extra de hae 'reticis. Et huius cap. exactam declarationem qui voluerit Videat in Ca' Mi si, id Estro de iusta punitione haereticorum. c. ao. lib. 2. Quam ui S quidam non Meuiua. poenitendus autor in suo de indulget ijs disputatio no 7. conetur probare, ecclesiam ahquando defunctum excomunicare, sed alibi suo loco latius. Sexta conci In loco citato,que sumpsimus declarandum de illis, qui co ςψΠHη gunt alique ad matrimoniit, ibi anathema: non pro excoicatione maiori sumitur, sed pro maledictione, seu execratione: Probatur, quia ut supra diximus isti duo ditarunt excomuhicatio maior,&anathemά , 5c si non semper, ut in plurimum,l& aliquid importat unum, supra aliud. ergo noseimper pro eodem. Ergooportet ex coniecturis agere, q uando alias non
constat, quando sit distinctio; sed quod sic sit, patet'; quia in eadem seiasione concilium cum ipso facto raptorem' dicit excommunicat um. c.6. in c.9.de cogentibus ad matrimonium , anathema dicit si ergo ex communicatos vellet non distinistis uteretur verbis. Sed eisdem, ut magis constaret. Quapropter mihi persuasum habet ibi demi esse execrationem, S maledictionem. Et quod talis sit alienus a consortio ecclesiae. Fit quod sole niter sit talis maledicendus. Haec sint addita ad illa, quae ex proposito de coactione,iraefata sunt itixta nouum decretum sanctae Synodi Tridentinae. Haec videbantur addenda, ad illa, quae in art. 8. in hac p. 3 . de coactione, quo ad matrimonium quae in sancta Synodo Tridentina sunt apposita. Sanctu Dnodus Tridentina circa tempus in quo nuptiarum solemnitas Appendia suerat Olminterdicta, nonnulla moderatur, cap. Io.in λε -rti eadems Jone in hac verba lAB Aduentu domini nostri Iesu Christi, usque ad diem Epiphaniae, Pii'mum.& a feria '. cinerum, usque in octauam paschae inclusitae, antiquas solemnium nuptiarum prohibitiones diligenter ab omnibus Obseruari, sancta Synodus praecipit. In alijs vero temporibus nuptias solemniter celebrari permittit quas Episcopi, ut ea qua decet modestia, & honestate fant curabunt. Sancta enim res est matrimonium, & sancte tractandum. Hic nulla sese offert intelligendi difficultas, quippe quae aperte concedat, quod olim erat prohibitum, ut late ex iure probatum in arti. I q. Primae partis, in hoc speculo Coniugi orti: nam cum ante, a tempore TC .esset interdictum nuptias celebrare, Sancta Synodus donccdit licite scri posese, etiam in Septuagcsima, usque ad feriam quartan cinerum. Et clam tempore rogationum, etiam esset interdictum, usque ad octauam Penthecostes etiam donat; ut illo tempore possint celebrari. Et ob id antiquauitollit prohibitionem, haec solum addenda erant.
480쪽
e Opendix de dispenan gradibus . . Q anctis in us Papa Pius quintus, proprium nrotum dedit,&sua
i hesi tem deciarauit in dispensationibus, in gradibus prohibitis in
l f Sacramento. & libertati matrimonis 1 quantum cum Deo pso test fauerstatuit, dc ordinauit: Quod de citero in quibuscunque dispensationibus, quas pro ruatrim'ta ijs contractis, aut contrahendis , linter viros, & mulieres, in urcem diuersis prohibitis, consanguinitatis, seu affinitatis, aut mixtis,ex communi seu, ab eodem stipite surgentibus, quicunque illi sint. dummodo primum quoquomodo non attingant, cum in eo sanctitas sua nunquam dispensare intendat, gradibus coniunctos, ab eadem sanctit te sua, & pno tempore existente Romanos Pontifico, a sede iApostolica impetrari, vel alias concedi contingerit , ac literis commissionibusque de super etiam locorum ordinarijs faciendis , gradus remotior attendatur, trahatque secum propinquiorem,ac ob id sufficiat remotiorem, tan Atum gradum exprimere, obtentis tamen postea super propinquiore lite ris declaratorijs , iuxta Grego. 3c Clem. praedecen. huiusmodi constitu tiones, quas quo ad hoc in nouauit, δἰ inuiolabiliter obseruari mandauit, dipensationes, seu dispensandi commissiomes . ac desuper confectas literas, & processus habitos, per easdem dispensatis seu his, cum quibus dispensare mandatur, propter proximori S gradus,l huiusmodi non expressione de surreptiqnis, vel obreptionis vitio, seu intentionis defectu notari non posse , sed in omnibus , dc per omnia si sustragari. per inde ac si in literis, seu commissionibus huiusmodi de proximioris seu, utroque gradu specialis, & expressa mentio facta fuisset. sicque per quos ut quei iudices, dc commissarios, etiam sanctae Romanae ecclesiae Cardinales sub ' lata eis, quamuis aliter iudicandi, di interpretandi facultate. &c. Anno a 355. die a o. Augusti, anno primo Pontificatus. dcc Pro declaratione, huius est aduertendum, extra de consen. & assi. in c.
cuna dilectio. Fuisse dii nitionem olim Celestinia. sumnii Pontificis : Vt quando dispensa i' fit in gradibus probibitis c'nsan g, & unita. quaiam do distantia ab stipite est in propinquo, dc j remoto gradu , non sussi ciat fieri mentione de magis distanxi gradu in dipensatione: sedspus fg,
etiam meminisse gradu S propinquiori S. . . Is Et etiam est aduertendum iii c.fi.eiusdem tituli ex Greg19.hgbexi quia inter duos, qui non aequaliter distanc ab stipite tantast distantia intepeos, quanta est illius, qui magis a communi parente distat.Ere ciuibus iuribtis est orta controuersiaran sufficiat in dispensationibus mentionem fieri, de gradu magis distanxi , de quidem secundum determinatione Cele stini, in cap.citato, cum dilectio, poni uisicit , sed tamen ex determin
Oione Greg. 9 in cap. finali allegato sui erCt. 1 . - - -
Summus Pontifex, ergo nanc tostit controuersiam Pius quintus dicen
do sufficere in dispensationibus in muri in ueri gr dus dist nitoribus ,