장음표시 사용
21쪽
PythagoraS. uintilianuS. SiminiaS. Simplicius Spartianus . SpeusippuS. Stoici. SuidaS,
Thales Milesius. Thestetus Athementa.
Theodorus Cyrensus. Theodorus Mathematicus. Theodorus Gaza.
Zenodorus Andronis discipulus.
qui in eodem hoc volumine citati sunt. A Stro Ioriea trastatio Carpi Mechanici. Bacchae Philolai. Cui ilis, vel de Regno PIatonis. Commentaria Procli in Timsum Platonis. Comentaria Procli in lib de Rep Platoni, Commentaria Eutocii Ascaloniti in libros Coni eorum Apollodii. Commentaria Bistoeli in Arehimedem. Comentaria Simplicii in lib. Phystc. Arist. Comentaria Campani in Euclidis Elemeta. Compendium Elementorum Aeneae Hie
rapoli ae, Critias Platonis. EIemeta Geometrica x Arithmetica EucI. Elementa Musicalia eiusdem: Elementa Hippotratis Chii Elementa Leontis, Elementa Hermo timi.
Elementae Theudii. inomides falso Platoni aescriptuε. E e , υα εμερα Heliodi. Gorgias Platonis . Liber Arehimedia de Circuli dimensione.
Liber Arehimedis Aequipora deranti m. Libet Archimedis de Sphsra, & Cylindro. Liber Aristotelis de Lineis insteabilibus. Liber Arist. de Diuinatione per somnum. Liber Arist. de Sensu, α Sensili. Libri Arist. Resolutorii. Libri Metaphysicorum Arist. XI ILLibri Arist. Moralium Nicolarasitorum. Libri Arist. de Partibus animaIium. Libri Arast. Physicoriim . Libri Arist de Anima. Libri Arist. de Cilo. Liber Eudemi de Angulo. Libri Geometricaru enarrationu Eudemi . Liber Euclidis Mendaciorum, sive FalI
Liber Euclidis de Diuisionibus, Libri corollariorum Euclidis. Libet PIatonis de Re p. Libri Platonis de Legibus. Liber Hippoeratis Coi de Locis. Liber Proeli de moIu . Liber M. Varronis de lingua latina. Liber Ptolemta,euixitulus est, A minoriabus quam duo recti Pductas coincidere. Liber Apollonii de Cochlea. Liber Apollonii Conicorum. Liber Theorem tum Eudoxi Cnidit. Liber Hippoeritis Chii de Quiaratur
Liber Io. Grammatici contra Proetum, Libri Thelargiae. Libri Geometrici Amyclae Herae Ie eae. Libet Geometrici Methaechmi. Libri Geometrici Dinostrati. Libri Geometricarum enarrations Gemini Libet Vitellionis . Meno Platonis. Miscellanea Porphyr Ii Odyssea Homeri. Opusculum Plutarchi de vitanda usura Parmenides Platonis. Perspectiva Euelidis. Plisto PlatoniS. Phaedrus Platonis Philebus Platoni R. Quaestiones Philippi Mendae i.
Sophista Platonis. Specularia Euelidis. Sympossum Platonis. Theaetetus Platonis. Theologumena Arithmeticae. Theogonia Hefibdi. Theologia Orphei. Timaeus Platonis. Vita Periclis a Plutareho tradita.
22쪽
Mathematicae Essentiae medietate Cap. I.
primis eorum, quae sunt generibus, neque ex Vltiumis,a simplicique essentia seiunctis esse necesse est, sed medium obtinere locum inter impartibiIes, 3c simplices,& incompositas, & indivisibiles substa tias: A partibiIes, at in multiplicibus composi licinthus, varijsque diuisionibus terminatas. quod enim in rationibus,quae in ipsa versantur eodem semper modo se habet,& firmum est, neque confiicari potest,iarmis, quae in materia se runtur ipiam superiorem esse declarat . progrediedi vero vis illa, quae apprehiadit S qus rerum subiectarudimensionibus prsterea utitur,
k qus ab aliis principijs alia prpparat,inferiorem ipsi dat ordinem,eo ordine,que sortita est impartibilis, & in se ipsa perfectis costituta natura. Quapropter ut arbitror S Plato eorum,qus sunt cognitiones primis,& med 3s. 3c postremis substant is diuidebat & impartibiliabus quidem intellectilem tribuebat, quae collectim, S simplici quadam vidiuidit quae mente percipiuntur, 3 eum sine materia sit,&summa quadam puritate praedita, S quadam unius formae ratione se eoniiciat, resque ipsas apprehendat, caeteris cognitionibus excet iii : Partibilibus autem, postremamque naturam sortitis, & SensiIi hus omnibus opinionem,qus obscuram veritatem nacta est: Med asvero cuiusmodi sane Mathematices formae sunt 8c impartibili natura inserioribus partibilique superioribus, cogitationem. haec enim mente quide supremaque scientia inferior est,opin one autem perse A ctior,
23쪽
causis vide Platone iphilebo. Quo intellectilia genera his princpiis participet
Rior,8 magis certa,at pura . nam progreditur quidem,menti sique impartibilitatem explicat, Sc intelligentis apprehentio ills quod con uolutum erat euoluit: colligit autem rursus quae diuisa sunt, ad mentemque resert. Quemadmodum igitur ipss inter se distant cognitiones, ita sane & quae sub cognitionem cadunt, natura distincta sunt .
& qur intelligi quidem possunt unius formae existent is omnia sup
rant. Sensilia vero, superantur penitus a primis essentiis. Mathema tica autem,& omnino quaecun* sub cogitationem cadunt, medium sortita sunt ordinem. cum ea quidem, quae intelliguntur diuisione vincant, sensilibus verb,cum materiae sint expertia praecellaiat: S ab
illis quidem simplici quadam vi superentur, his autem certa quadam ratione prsstent: & apertiores quidem quim sensilia intelligentis essentis notiones habeant,ipsius vero imagines sint, & partibiliter quidem impartibilia, multiformiter autem uniformia eorum, quae sunt imitentur exempla r & ut paucis rem complectar, in vestibulis qui
dem primarum sormarum sint collocata, illarumque in Unum Metam, 8 impartibilem, & iscundam existentiam patefaciant, non dum verb partitionem, S compositionem rationum , conuenientemque imaginibus substantia in superent, nec varias, A cogitandi vim habentes animae notiones transcurrant,& ipsis simplicibus, S ab omni materia expurgatis cognitionibus cohςreant. Medietas ita Mathematicorum generum,ac sermarum, in prscritia huiuscemodi
esse intelligatur . medium uti v complens inter impar tibiles prorsus essentias,& eas, quae circa materiam partibiles fiunt. Communia eorum,quae sunt, Mathematiesque Essentis
principia,Finis,& Infinitum. Cap. Il. P Rincipia autem totius Mathematicς Essentie considerantes, ad ip
sa regredimur principia,quς per ea omnia,qus sunt permeant,& omnia a seipsis gignunt,Finem inquam,&Infinitum. ex his nano duo bus primis post illam Vnius causam, qus necν explicari, ne φ omnino comprehendi potest, cum alia omnia,tu Mathematicarum disci plinarum natura constituta est. illis quidem collectim omnia,& sep ratim producentibus: his vero conuenienti in mensura progredienti hus, ae decenti ordine progressum recipientibus, & alns quidem primis,sqsver6 med 3s,alijs autem postremis subsistentibus. Dam intel
lectilia quide genera sua quada simplici vi primu Fine Infinito p participat, quippe qus propter quide unione,& idelitate, firma' ,ac sta his em
24쪽
bilem existetiam,Fine perficiuntur: propter vero diuisionem in multitudinem, & copiam gignendi vim habentent, diuinamque diuersi talem ac progressum n finitatem naciscuntur. MRthematica Rur m ex Fine quidem & infinitate orta sunt,non tamen ex primis tantum, gna ex his nec ex intellectilibus occultisque principiis: verum etia ex ηs,qus ab illis ad secundum ordinem progressa sunt, mediosque eorum, quae sunt ornatus,& varietatem, quae in ipsis reperitur inuicem producere suffieiunt. Unde sanὸ in his quo rationes in infinitum quidem proegrediuntur colaibetur Uero ab ea,qus Finis est causa. Numerus enim ab Unitate exorsus incestabilem recipit accretionem, semper autem qui acceptus est, finitus est. Magnitudinum quom diuisiditi infini tum abit, omnia tamen quae diuiduntur terminata sunt,totius P par ricular actu finitae existunt. At in adeo infinitudine quidem non exi
stente, omnes Magnitudines commeserabiles essent, nullaque repe .pothetiuoriretur, que aut Verbis explicari, aut ratione comprehendi non Posset quhὰ si
quibus sane ea, lus in Geometria tractantur, ab 's,qus in Arithmetica differre videntur γλ Numeri uberem Vnitatis vim ostendere hhemaiiei minimὰ possent,neo omnes eorum, iis sunt rationes in seipsis eopleriterentur, Multiplices videlicet, vel Superparticula, es. Ohinis enim' pia sint. Numerus 1 mutat rationem, in unitate, eam ρος ante ipsa rariori f Eum qui facta est resipieicens diligomeria. exiiiii reris. Fine Uero ablato,comis mensurabilitas, communicatioque rationum, & formarum una, ea t e .demque semper essentia, S aequalitas,& quscunq; ad meliorem co- ordinationem specta iit , nunquam in Mathematicis praeceptionibus apparerent: neque ullae horum essent scientiae: nee firmae': ac certa comprehensio sies. Quemadmodum igitur omnibus aliis eorum, quae sunt generibus, ita etiam Mathematicis, ambobus hisee princi pii; opus est. Postrema vero, qusque in materia feruntur, ab ipsa H tura consormaritur, omnino ex sui natura ambobus frui manifeste terialia gevid. ii fur. infinito quidem quo ad subiectam sibi formarum sede: Fi- ὸ469 , in Uero. Quo ad rationes & figuras.& formas. Verum Quod eadem Mathematicarum quoin Essentiarum praeexistunt principia, qus & Epiloetu. eorum Omi1ium,quae sunt, manifestum est. Qugnana sint communia Mathematicarum Essentiarum
Uemadmodum autem communia ipsaram principia,S per ominrita Mathematica genera permeantia contemplati sumus, eode sane . . A , modo
25쪽
Diui iustientia. Comunes Natta ematice cons derati es.socrates i8 de Rep. idi, inseri
modo comunia quos ipsarum Theoremata, Sc simplieia, A ab Vna
scientia orta, quae cunetas simul Mathematicas cognitiones in unum continet, considerabimus. 8c quomodo omnibus congruant , pos sintque tum in Numeris , tum in Magnitudinibus , tum in Motibus inspici, perscrutabimur. Huiuscemodi autem sunt,omnia Proportio num,dic Compositionum,& Diuisionum S Couersionum,S alter narum Immutationum: itemque Rationum omnium, ut Multipli
cium,& Superparticularium,& Superpartientium, hisque oppositorum: δc prorsus quae circa Aequale, 8c Inaequale uniuerse, k comuniter considerantur,non quatenus in Figuris,vel Numeris, vel Motibus sunt, sed quatenus per se unumquod horum naturam quadam habet comunem, suique simpliciorem praebet cognitionem. Atqui pulchritudo quo , & ordo omnibus communia sunt Mathematicis disciplinis, & i notioribus ad ea, quae quaerunt tir via, 8c ab his ad ea transsius, quae sane Resolutiones & Compositiones appellantur. Si militudo prsterea atq; dissimilitudo rationum nequaquam a Mathe maticis generibus absunt . Figuras enim alias quide similes,alias vero dissimiles dicimus: eodemque modo Numeros alios quidem sinailes,
alios vero dissimiles. Praeterea quaecunqpiuxta potentiaS apparent, cunctis similiter conuentulit Mathematicis,tum eorum,quae possiunt,
tum etiain eoru,qus potentiis illis subiiciuntur. Que sane S Socrates
in libris de Republica Musis ardua,sublimiaque loquentibus dicauit. quippe qui coniunia cuctis Mathematicis rationibus,m limitibus ter inmatis ruit amplexus,m dictisque Numeris obfirmauit, in quibus si ne mensurs quois ubertatis.huicque contraris sterilitatis apparent . Communia lige quomodo subsistant, a qua conta rentur scientia. Cap. II II. OPori tamem comunia haec non uti in multis, Si diuisis formis primo subsistere arbitrari ne* postremo S ex multis ortum habere:
verum,Vt prscedentia ipsas,simplicitateque, dc certa quadam ratione excelletia ponere. iccirco enim cognitio quo ipsorum multas ante
cedit cognitiones, ipsisque principia suggerit, δc es mulis circa ipsam
subsistunt,ad ipsamque referuntur. dicat enim Geometra quod qua tuor Magnitudinibus proportionalibus existetibus, alternatim quo que proportionales erunt, demonstretque hoc proprηs principqs, quibus Arithmeticus nunquam uteretur. dicat similiter Arithmetiueus quod quatuor Numeris proportionalibus existentibus, alterna
26쪽
tim quoque proportionales erunt. hocque ex propri js scientiae sua ostendat principijs. quis nam est ille, qui alternam Rationem per se cognoscit, siue in Magnitudinibus illa fit, siue in Numeris ' compo sitarumque Magnitudinum, vel Numerorum diuisonem, S diuisa rum similiter compositionem c non sunt certὰ partibilium quidem Comunia
scientiae,&cognitiones. eorum autem,quae sine materia sunt,& quae hi ,1 se propius intellioetue contemplationem sunt constituta nullam habe - ςtia, tequeamus scientiam sed multo prius illorum cognitio scientia est,& ab illa x et ebeii, scientiae mulis communes suscipiunt rationes. SI ad tantas usque cognitiones fit ascensus a magis particularibus, ad magis uniuersales, quousque ad ipsiam eius, quod est quatenus est reuertamur seientiam. ipsis enim non quae Numeris per se insunt, neque adeo quae omnibus communia sunt quantitatibus contemplari aequum sibi censet : sed
cunctorum, quς sunt unam,& firmam essentiam, atque existentiam contemplatur. Et proinde ranium est scientiarum capacissima, ab illa esterae sibi omnes sua asscimunt principia. semper nanque superiores inferioribus primas Demonstrationum supposstiones prae bent. illa autem,que scientiarum omnium perfectissima est,omnibus nia, qtiam
ex se principia largitur, alias quidem magis uniuersalis,aliis vero par- 2ticularia magis. Ideo Sc in Thesteto Socrates iocosa seriis comiscens, ru vocat Columbis quidem scientias, sin nobis sunt, comparat: volare autem ipsas inquit, alias quidem gregatim, alias vero, seorsum quoque ab aliis . nam quae quidem magis comunes, magisque capaceS sianc, telo multas intra se magis particulares comprehendunt: quae vero in se mas distributa ea, quae cognitioni subiiciuntur attingant, inter se di stant nulloque modo inuicem copulari queunt quandoquide a disse rentibus sint excitator primis principi s. Vna igitur scientia omnes Epilogus. scientias,& doctrinas praecedat, quippe quae comunia, Sc Per omnia tu ,se genera permeaetia cognoscat, cuctisque Mathematicis scient's prin- quai Platocipia suppeditet. Et hucus de ipsa doctrina nostra terminetur. edaia se
Quod sit instrumentum iudicans MD 'thematicas. Cap. V. Posthse autem quod nam sit instrumentum aptum ad iudieandum res Mathematicas considerabimus, & constituemus in huius rei ex plicatione ducem Platonem,qui in libris de Repub.seorsum quidem nti istis, et
Quae sub coonitionem cadunt, seorsum vero cognitiones diuidit.& septimo r as , quae lub cognitionem cadunt conrugaum cognitiones distrν ii nociabuit.
27쪽
huit. nam eorum,qus sunt alia quidem intellectilia, alia verὁ sensilia ponens. rursus autem intelle stilium alia iterum intelle stilia,alia cogitationi subiecta. 8c sensilium alia quidem sensilia,alia vero coniectu talia,intellectilibus quidem qus sanὸ prima sunt quatuor generum
cognitionem a lignat intelligetiam: iis autem,qus cogitationi subiecta sunt,cogitationem : sensilibus verb, fidem: coiecturalibus autem, Cognitio coniectandi vim. & eandem ratione coniectandi vim adsensum ha όαι ostendit,quam habet cogitatio ad intelligentiam. vis enim con
Platone. iectandi sensilium spectra cognoscit,dum in aquis, & alqs corporibus piarspicue imaginem referentibus insipiciuntur. quippe qus postrent a quodamodo in aquis sortita sunt sedem, S simulacrorum vere facta simi simulacra. similiter cogitatio intellectilium imagines inspicit, qupa primis,& simplicibus,& impartibilibus formis in multitudine, diuisionem ιν sunt delapss. Quapropter huiusce quidem cognitio a Kal is antiquioribus dependet suppositionibus tantelligentia vero ad Nailiem, ipsum lion suppositum principium pe uenit. Si igitur Mathematicae
. t bii ' res ne impar tibilem ab omnique diuisione, ac varietate separatam subiecti substantiam sortitae sunt, nec eam,qus sensu deprehenditur, mul- pii h ἡa tiS mutationibus obnoxiam,& quacun* ratione diuisibilem cuilibet est,quod iuxta suam esentiam cogitationi quide subie- ipsi,. ctς sunt: cogitatio autem veluti instrumentum apium ad iudicadum ipsis prsest, sicut sensilibus sensus,& coniecturalibus coniectandi vis. Socra e sy Vnde sa S Socrates obseuriorem quidem halu cognitionem prima scientia determinat,euidentiorem Verb eo appulsu, qui in opin o- ne positus est. nam id quidem ultra intelligentiam obtinent, ut quod Ide supe- eublutum est,& progrediendi vim habet conreplentur: ea veris,quae ν, ἡ ' in ipsis reperitur rationum si abilitate,qus etiam confutari non potest, opinionem superant. 8c quod quidem ex suppositione ortum trahat,
id sortiis sunt,iuxta prinis scientis diminutione: quod vero in ηs for
mis constitute sint que fine materia existui, iuxta persectiorem selisi lium cognitionem. Instrumentum ita aptum ad iudicandum cun- p33πηβ' ι' ag-Mathematicas tale,nempe cogitationem ex sententia Plato nis,statuimus. quippe que opinione quidem seipsam superiorem si tuit, ab intelligentia ver3 superatur. Quae nam sit Mathematicorum Renerum, ac sormarum
essentia,& quomodo subsistat Cap. VI. SEquitur autem, ut consideremus quae nam dicenda sit Mathema
28쪽
ticarum sormarum, generumque essentia,&virum a sensilibus ipsam manare,in rerumque natura subsistere sat admittendum, siue per ADuo
abs factionem c ut dici solet siue per collectionem particulatium in sectu ὁ,
comunem unam rationem: an & ante lige ipsam subsistere fatendu ut asserit Plato, omniumque rerum progressus ostendit. Primum uix.
itaque si a sensilibus Mathematicas formas oriri, subsistereque dicimus, anima quidem nostra a Triangulis, vel Circulis in materia insita colutauo. dentibus,Circularem,vel Triangularem formam postremis in seipsa uiri formate,Vnde accurata illa vis, S certitudo illa,quae coargui conuincique minime potest, rationibus inest Mathematicis hare enim aut a sensilibus, aut ab anima eruantur necesse est. Atqui a sensiliabus hare educi est imposibile. multo enim maior certitudo illis con Certitudo cedenda esset. Ab ipsa igitur anima educentur,quae imperfectis qui
dem persectionem, ins autem, quae certa non sunt quod certu sit adhi ira ipsae
hel. Ubi nan in eis, quae sub sensum eadunt impartibile, vel latitii dinis expers, aut crassitudinis percipi potuerit: ubi porro ex Circuli Centro exeuntium Linearum squalitas c ubi semper stabiles Laterii rationes r ubi Anstulorum re stitudinese' non equidem video. siqui dem omnia, quae sub sensum cadunt inuicem comista sunt, nullumque in his syncerum reperitur,quod a contrario purum sit, sed cuncta partibilia,& dimensionum plena,S motui obnoxia existunt. QuonΑ modo igitur immobilibus rationibus ex iis,quς mouentur, S alio, atque alio tempore aliter se habent ipsam immutabilem , firmamque attribuemus essentia et quidquid enim ab iis, quae mouentDr or tum ducit essenti js, mutabilem ex ipsis habere existentiam nemo es: qui non fateatur. o nam demum paeto certis,& qus minime co argui post uat formis, a non certis certitudinem adiiciemus c quic quid enim i mobilis cognitionis est causa, magis illud tale est. Con- Cocluso sessum igitur, ac receptum sit animam formarum vationumque Ma thematicarum esse genitrice. Uerum si quidem habens exempla se- itio. cundum essentiam constituit eas,'sunt huiuscemodi ortus qusdam h h- qu earum, quae in ipsa praeexistebant formarum emissiones, & Platoniastibulabimur haec dicentes, re vera nobis Mathematicarum disci- seciuida plinarum essentia erit inuenta: si vero non habens,neque cui rationes
praeoccuparit, tantum subtexit ornatum materiar expertem, tan- eiusq; co-
t: itiquue gignit contemplationem, quomodo quae genita sunt diju- pii risii, dicare potest, initie Uitalia, an subueritanea,& simulacra pro Veris c gumentu quibus autem regulis utens Veritatem,qus in his est metitur quo demum pacto essentiam ipsorum non habens, tantam rationum producit
29쪽
ducit varietatem Vagam quippe,&incertam ita horum faciemus substantiam,quaeque ad nullum terminum referatur. Si igitur anima Mathematicas gignit sermas,nel a sensilibus rationes habet,quibus eas constituit, ab illis tamen ipsas producit, ipseus Utique animae partus, ac sextus, permanentes, sternasqste patefaciunt sormas. Secundo. si inferius,& 1 sensilibus Mathematicas colligimus rationes,quo nam modo necesse non fuerit potiores eas perhibere demostrationes,qus eunque a sensilibus constituuntur,& non eas quae a magis uniuersali bus, simplicioribusque sormis causas enim ubique demonstrationi bus este proprias ad eius,quod quaeritur venatione dicimus. Si igitur particularia,& sensilia, iuersialium,& sub cogitationem cadentium causae sunt, quid causae est quod demonstrationis definitio ad magis uniuersalia vice particularium reseratur 8c eorium,quae cogitationi subiiciuntur essentia,potius quam sensiliu essentia cognatior demon
strationibus,magisque affinis ostendatur c nam neque siquis ut dici solet) demonstrarit Aequicrus duobus Rectis squales habere Anguinios,& Aequilaterum,& Scalenum, is quodamodo Et : sed qui omne Triangulum 8 simpliciter demonstrauit, per se scientiam habet. Et rursus quod uniuersale est,melius est ad demonstrationem, quam
particulare. itemque demostrationes ex magis uniuersalibus costant, atque conflantur . ex quibus autem sunt demonstrationes, ea priora sunt, & singularibus natura praeceIlunt, suntque causae eorum, quae
demonstrantur. Multum igitur abest,ut quae demonstrandi vim habent scientiae posterius genita, obscurioraque sensilia respiciant, atque scrutentur,non autem ea contemplentur,qus i cogitatione com prehenduntur, quaeque persccitiora sunt iis,quae a sensu, opinioneque cognoscuntur. Tertio autem adhuc dicimus quod animam quoque materia ignobiliorem faciunt qui haec aiunt. nam si materia quidem essentialia,qusque magis esse dicuntur,manifestioraque a natura acci pit : anima vero secundo loco ab illis 8c simulachra, R imagines po sterius eductas in se se informat in essentiam minus honoratam, aus rens i materia, quae suaptὰ natura ab ipsa separari non possunt, quo modo anima imbecilliorem, inferioremque materia non ostendunt tum enim materia rationum materialium, tum anima formarum est locus. sed primarum altera, altera secundarum. 8c illa quidem e rum, quae praecipue sunt: haec vero earum, quae ab illis oriuntur necnon illa quidem earum,qus secundum essentiam,hsc vero earum, quae secundum excogitatione factae sunt. Quona pacto igitur anima, quae mentis,intelligentisque essentiae primo est particeps,ct hinc cognitione,
30쪽
gnitione, totaque vita repletur, scuriores recipit formas iis, quae ab ultima eoru, quae sunt, & quo ad Esse omnium imperfectissima recipiuntur sede c Vera enimuero huic quide occurrere opinioni,qus 4-pe a pleriis exagitata,ac conuicta fuit,superuacaneum fuerit. Quod talis quet si neιν per abstractionem materialium Mathematies formae sunt, neque per collectionem eorum,'quae in singulis sunt comunium, neque pr0rsus posterius geniis,& a sensilibus: necesse est uti animam aut me,sum a se,auti mente, aut A ase&amente ipsas accipere. At si quidem 4 se duntaxat, quo nam modo hae intellectilium erunt serinarum primi mς
imagines et quomodo inter impar tibilem, partibileque naturam se b. irint medis, nullam a primis quo ad Esse persectionem sortiis c quin
modo demum ea, quae in mente sunt, primaria omnium sunt rerum Tertium
e2empla Si vero ab illa tantum, quo vis illa exercendi sui, ac ἔ ...imouendi sui, quae in anima est permanere poterit c siquidem quae in mebrico ipsa sunt rationes iuxta eorum, quae ab alio mouentur substantiam ni isida aliunde in ipsam fluxere praeterea in quonam anima ab ipsa disseret materia, quae potentia solum est omnia, nullamque prorsiis serm bri ebfierum materialium gignit et Reliquum est igitur animam 8c a se, 3c a e..ti .
mente hasce producere , ipsamque sermarum plenitudinem esse, quae ab intelligentibus quidem exemplis oriuntur, ex sese autem ad Este transitum sortiuntur. Non est igitur tabella, rationibusque vacua ipsa anima,imo semper scripta,seseque suapte natura describens, cum a mente quoin describatur . nam anima etiam ipsa,naens est iu- Costulit, xta mentem ipsa pribrem seipsam conuoluens, imagoque illius, &adumbratio extrinsecus facta. Si igitur illa cuncta intelligerido co- enitione gnoscit anima quoq; cuncta animando,& si illa per exempla, Ac ani- 'maper imagines: &si illa contrahendo,anima distinguendo. Quod nimirum Plato quoque sciens, animam ex omnibus Mathematicis m o an constituit formis eamque diuidit per numeros, Ac connectit proportionibus, harmonicisque rationibus, & primaria Figurarum princi in marici
piae in ipsa deRgit. Rectum inquam, & Circulare, & Circulos in ipsa
existentes eiet intelligeter. Cuncts igitur res Mathematics primum in ipsa sunt anima, & ante Numeros, Numeri, qui per se mouentur: 8c ante apparentes Figuras,Figurs f animales: Κ ante ea, quς cocinin i vitales nata sunt harmonics Rationes: 8c ante corpora,qus circulariter mouentur, inuisibiles Circuli producti sunt. horumque omnium ube
tas ipsa est anima, 8c iste ornatus alius est, qui se ipsum producit , Aca proprio produeitur principio, & vita seipsum explet, ab opificeque
sine corpore ac sine dimensione expletur. & quando suas promit ra B tioneS,