장음표시 사용
581쪽
emph. num. 1 . quod etiam 'a seni in utranque partem latissime dis .
putanti tandem magis probatur iu d. l. a. Approbat Molin. ad conis Dei. Paris. tit. 2. de eo uet. S. 62. num. 9. & i o. 8c secundum hanc sententiam judicatum fuisse refert min. deris i 7 . m. h. Dinsentit Coras. in d. l. 2. num. 6. Clarus in receptissentent. tit. de emisphyleusi, quaest. 8. num. s. Secundo huic assertioni repugnat l. quid tamen. 23. ult. V. de recepi. qui arbitr. recep .ubi statuitur, quod si arbiter sub certa poen condem navit alterum ex litigatoribus ad solvendam certae pecuniae summam, quod hoc casu evitet solutionem poenae, si post sentcntiam latam ante acceptum judicium Osserat summam condemnatione comprehensiam. Ergo adhuc admittitur purgatio morae, licet
poena obligationi sit adjecta. Resp. Ideo ibi debitor admittitur in obligatione poenali ad purgationem morae, quia nullum tempus fuit expresse appositum in sententia arbitri, intra quod solvere deis huit litigator, sed tantum tacite tempus a lege judicatis datum subintelligitur. Atqui ubi dies non est nominatim adjectus obligationi, sed a lege subintelligitur, tunc adhuc locus est purgationi morae. t. si insulam. 8 .F. de To. Approbat &sequitur hanc deci
usfructus est jus utendi fruendi rebus alienis , salva rerum Fubstantia.
DEfinitio haec ususfructus proponitur a IC. Paulo in I. l.Τ. d.
Uufr. dc ab Imperat. Justin. repetitur in prisc. tit. inst. de usu fruc u. Sed objicitur quod definitio haec vitiosa est, quia etiam aliis speciebus accommodari potest. at vero definitio Sc definitum inter se reciprocari debent. l. I. V. dedol. mal. Primum autem videtur haec definitio convcnire emphyleusi, quae etiam jus utendi fruendi transfert ad emphyleutam ad perpetuum vel longissimum tempus. I. i. st . si ager. vectig. pet. Idque in re aliena, quia proprietas non transfertur in emphyleutam. d. l. l. 1. si Ner vect. pet. Postremo sicut per interitum rei ususfructus extinguitur. I. repeti. F. S. 2.9 3. J.quib. mos. Musfruct. amitt. ita & totius rei interitu finitur em phyleusis. I. i. C. dejur. emph. Resp. Emphyleuta plus juris consequitur quam usufructuarius , nam quasi dominus est agri eminphyleutici, atque adeo diserte dominus appellatur in I. possessores. . C. vi fund. patrim. eique utilis amo rei vindicandae caua permittitur. d. l. i. f.si ager vani. pet. l. s. g. bonorum. 6.1. ut in positet. Oe. Quinimo emphyleuta agrum emphyleuticum donare, vendi
582쪽
mus. 7 l. f. ult. f. de legat. I. ut jam non tam alienis rebus , quam sitis frui videatur. Ideoque per haec verba, rebus alienis, satis diis stinguitur emphyleusis ab uiutructu, quia emphyleuta rebus suis utitur & fruitur. Secundo opponitur, quod definitio ususfructus conveniat etiam precario: nam qui precario rem alienam accepit, potest: ea uti
frui salva rei substantia. Resp. Hoc differt ususfructus a precario, γuod ususfructus manet penes usufructuarium usque ad vitam ejus, Ed precarium quandocunque revocari potest pro arbitrio precarium dantis. l. i. f. de precar. Postremo objicitur, quod etiam haec definitio ususfructus antichresi adaptari potest, quae est species pignoris, quando scilicet ita res pignori datur. ut quoad debitor satisfaciat, ea creditor ut, tur fruatur. I. si pecuniam. 3 3. U. de pign. act. l. si is qui bona. tr. S. i. f. de pign. ille qui antichresin habet, omnibus proventibusti fructibus rei oppignoratae utitur di fruitur in re aliena. Ergo usumfructum habere censetur. Resp. Aliud est jus utendi fruendi, aliud vinculum ipsius juris. Jus est dominium juris, quod fructuario per traditionem acquiritur. l. 3. & . U. de usustu t. Ita ut rei venditio ei competat, quae vulgo confessoria actio appellatur. l.s. f. si uafruci. et. unde & ususfructus in dominio di bonis usufructuarii recensetur. l. in venuitionem. 8. F. de rebus auctor. in . poss. vel meu end. At creditor cui antichresis concessa est, non nabet dominium juris, seu actionem realem, sed obligationem vel actionem Personalem tantum, qua agit contra debitorem, ut sibi uti frui liceat. Non ea enim vis est obligationum, ut corpus aliquod nostrum faciant, sed ut alium nobis obligent ad dandum vel faciendum. ι. 3.
f. de oblig. ct a t. di dominium ab obligatione separatur in l. a .F. δε quι sem. Eleganter Hot . in illus. quast. quυ. 2 2.
Uructuarius naturaliter possidet usumfructum.
Quod usufructuarius naturaliter possideat usum fructum multis
legibus diserte comprobatur. Primo id aperte confirmat l. na- ruraliter. I . f. de ace. vel amitt. pag. ubi Ulpianus respondet: N turaliter is videtur possidere, qui usu rue um habet. Idem decidit PApinianus in ι. possessio. 4ς. f. .a eod. dum ita scribit: Possessio
qμεq- per servum, cujus usu ructus meus est. ex re mea vel operis servi mihi acquiritur, eum is naturaliter afructuario teneatur. Ubi
ηperte & diserte dicitur, quod usufructuarius servum fructuarium teneat dc possideat. Unde di dantur illi interdicta possessoria, tam interdictum uti ps eiis pro usufructu retinendo . in quo quis turbatur, quam interdictum unde vi, pro us ructu recuper do.
583쪽
de quo per vim quis dejectus est. ι. uis.1s uti posetis. l. 3. s. unde mi. a 3. f. de vi , vi arm. Huc accedit ec haec ratio, quod ad fluctu.
tum omnes rei fructus. omniaque emolumenta pertinent, ideoque recte naturaliter usumfructum pollidere cenietur. l. ιu vendi- νιonem. 8. 1. de rebus auct.jud. pus vel vendend.
Objicitur l. ac uiritur. io. b. sed bona fidei ροφον. s. in fin. f. daacq. rer. dom. ubi Cajus inquit: Uufructuarius usucapere serυum non
, potest, quia non possidet, heu habeιμι utendi fruendi. Respond. Fructuarius naturaliter possidet ipsum usumfructum, seu jus utendi fruendi, non vero possidet i plum fundum fructuarium. Secundo adversatur l. scundum. s. S. possessor autem. l. vers. eum vero. Is qui sati . cu. ct . ubi Ulpian. respondet, eum qui usu ructum tantum habet, possessorem non esse. Resp. Illa lex loqui, tu quantum ad satisdationem judicio sisti: qui enim immobilia possidet, non tenetur satisdare judicio sisti. Sed talis non est fructuarius, quia non est dominus vel possessor fundi, sed tantum habet jus utendi fruendi, ideoque cautionem de judicio sistendo
Denique repugnat amertioni ι. 6. f. a. f. de precari ubi dicitur, nam ct fru tuarius est inpradio. ct tamen non positaet. Item I. i. f. ue est q/ι ν ιm. 8. in fine.f. quod legat. ubi ait Ulpianus: Upussu.cius non possidetur. heu magis tenetur. Idem respondet Ulpianus in ι. Celsius. s. b. Iulianus. 1.1 ad exhibens. Ad has omnes leges respondetur, quod istae leges, quatenus negant usufructuarium possidere, hoc modo sint accipiendae, ut possessionem hanc naturalem non excludant, sed quod civiliter,hoc est,animo domini usu fructua rius non pollideat. Vide latius pro hac sententia disserentes C ac.
Uructuarius omnium bonorum non tenetur ad aes alienum solvendum, secundum communem DD. sententiam, contra BAR TOLUM. USufructuarius omnium bonorum non tenetur ad solvendum ars alienum, sed heres convenitur ad praestationem aeris alienia creditoribus 8c legatariis, permittiturque heredi ad solutionem aeris alieni distractio bonorum hereditariorum, quo facto dc ipse ususfructus minuetur: nam quod superest aere alieno deducto, illud tantum heres fructuario tradere tenetur. Probatur haec sententia in l. usi ructu. 69. as ad i. Fala. ubi Pompon. ait , usiu- fructu omnium bonorum legato, primum ars alienum deducendum esse. Concordat l. generali. 32. f. ult. 8c l. ult. f. de us r. leg. Eandem sententiam confirmat I. i. C. sieert. pet. & l. a. C. de
584쪽
ς set M IscEL L. CONTROVERSIARUM
ber edaei ubi traditur, ad heredem aeris alieni solutionem spectam.
Dissentiunt tamen ab hae sententia Bart. ad I. ult. f. de usu fruct. lag. eumque secutus Guido Pap. decisione 3 4 . qui existimant, usumfructuarium omni aeri alieno obstringi, quasi velint de fructibus solvendum esse aes alienum. Quae sententia merito a multis improbata est, quia aes alienum onus totius patrimonii, non fructum respicit. d. l. vlt.1. de usu θ. legat. Ad haec posset tam gravaςsse aes alienum, ut etiam multorum annorum fructus ad id dissolvendum pares non essent futuri, quo casu inutilis esset usustructus, quod non est dicendum. Opponitur l. nam quod. I . in fin. cum P. seqq. f. ad SC. Trebell. ubi traditur, quod quoties in ultima voluntate relinquuntur alicui bona, tunc ea dispositio intelligi bebet cum onere peris alieni, ut scilicet is cui bona universa. vel certa bonorum Pars relinquitur, teneatur etiam agnoscere aes alienum. Resp. Fatex accipienda est , quando plena proprietas bonorum alicui relinquitur.
Secundo objicitur l. uxori. 37. F. de usust. leg. ubi dicitur . quod si alicui ususfructus omnium bonorum relictus est . quodytiam calendarii ususfructus ad eum pertineat. Si calendarii usus- fructus ad eum pertineat, ergo & debita dc credita ad eum vi dentur pertinere. Continet enim calendarium debita de credita.
t. qui suiμm. 6 . F. de IV. 3. Resp. Calendarium debita non
continet, sed nomina creditorum, di sic credita , pecuniam jam exactam & foenori destinatam. text. in a. I. qui filium. 6 f. de leg. g. Calendarium enim nihil aliud est, quam negotiatio hominum
faciςndorum, ex eo dictum, quod veteres in calendas frenerari solebant. Connan. lib. 7. eomm. jur. c. I. num. I 2. Brison. in texico, in verb. Calendarium. Et sane ineptum esset, existimare IC, ind. l. uxori. quaerere, an usu fructu a testatore legato, debita ipsius legantis contineantur calendarii nomine , nisi velint DD. debimia etiam venire in consequentiam creditorum. ut qui usum seu inim habet creditorum , etiam onus subeat debitorum: sed tunCnec textus in 2. l. uxori. ad rem faciet, nec bona erit illa consequentia, cum ad heredem onus selvendi aes alienum pertineat,'ad quem spectat commodum hereditatis. Ita respondet Fachin. lib. 4. contro
Tertio obstat I. uti. f. sis. autem legata. C. de bon. qua lib. 9c. ubi
usurructuarius omnium bonorum tenetur ad solutionem legat
sum, Res . syeciale hoc est , ut non procedat praedicta decisi
585쪽
in annuis legatis; nam annua legata secundum magis communem DD. opinionem ab usufriuctuario omnium bonorum ex reditibus ususfructus praestanda sunt. per l. 7. S. 1.1. deus ruct. Ita decidit Gail, d. obf. I A. infin.
AssERTIO L. Uructuarius non cavere, sedsisti are tenetur, susurum fruiturum boni viri arbiι tu , ct cum usu fructui sinitus fuerit, se restituturum quod inde extabit.
T T Sufructuarius tenetur proprietario desideranti de duobus sati L dare. Primo cogitur sitisdue , se usurum boni viri arbitratu, id est, se non deteriorem causam usu fructu acturum, caeteraque cura. rurum, quam restia diligens paterfamiliasfaceret. Secundo fatisdabit se rem fructuariam restituturiim finito usufructu. I. I. g. eavere. g. habet. 6. j. Q runt. quemadm. caveat. l. sicqu1. I 3. in princ.& l.sed eumfructuarius. de Uufrua. Sed objicitur l. eum oportet. 6. g non autem. 2. Sc I. ult. 6.' autem legata. C. de bon. qua lib. cte. ubi traditur, quod pater qui habet usum fruictum in bonis adventitiis filii, non tenetur hanc satistationem praestare. Resp. Patri haec cautio remisia est, pro jure veteris dominii, quod olim illi in his bonis acquirebatur, tum etiam quia
ut Imp. ait: Paterna reverentia eum a cautione excusat.
Secundo adversatur ι. si usuifructus. v. s. plane. a. F. usust. quemadm. eaveat . ubi traditur, quodsi usu fructus alicui pure, proprietas vero ex die legata est, cautiofructuario remittenda sit. Resp. Ideo remittitur cautio huic fructuario, quia non est necessaria, sive quod nihil intersit heredis, quid de proprietate futurum sit, quae non ad ipsum, sed fructitarium heredem ve ejus certo reditura sit; sive quod cum agatur res fructuarii, non est probabile eum dete. rius aliquid in perniciem propriam constituturum. Idque ex mente praetoris procedit, cui propositum fuit hac cautione proprietario consulere, ut securus sit de proprietate rei. d. l.si cullus in princ. Quaeritur autem, qualis cautio hic exigatur, nudane an satisdatio , quae datis fidejutaribus interponitur. Sed verius est satisdatio. nem hic exigi praetoris a fructuario, ac nisi ita caveatur, denegari ei usiusfructus petitionem. d. l. si cujus. in princ. & l in.Τ. de usust. quemadm. caveat. ι. . C. de usustua. Quod adeo verum est, ut quamvis diu quaesito fidejuore eum reperire non possit, tamen non priu s danda sit fructuario actio pro exigendo usufructu, quam satisdederit. d. l. F. cujus. i 3. ubi additur ratio, quia dominui proo
586쪽
prietatis securus esse debet de proprietate sua; id autem fieri non potest
sine satisdatione, ideoque nec ad juratoriam cautionem admittetur usufructarius.
Sed opponitur auth. generaliter. C. de episc. ct cleris. ubi traditur, quod qui fidejussorem invenire non potest. liberetur praestita juratoria cautione. Item adversatur regata juris, quae distatim- postibilium nullam elle obligationem .l. imposibilucm. 1 8s . de R.7. Unde si propter inopiam non potest usus ructuarius fidejussoribus vel pignoribus cavere, aequum eli, eum ad juratoriam cautionem admitti. Resip. Humanum tabenignum erit, si constat fructuarium pIane es le pauperem, quem verisimile sit non posse facile fides umorem invenire, adhiberi remedium, quod in simili re proponitur in l.sed si is . s. f. quoties. 2.Τ. de Caro. edict. ut detur fructuario res fruenda sine satisdatione quidem, ita ut contenti simus nuda cautione, sic tamen ut proprietarius jubeatur esse in possessio. ne rei fructuariae, tanquam custos Sc observator, qui det operam, ne quid res fructuaria capiat detrimenti. Ita recte decidit Donesi. lib. o. comm. cap. I 4. Distentii Mesemb. in parasit. ad tit. tis rudi. quemadm. caveat. qui indistincte usufructuarium ad juratoriam cautionem admittit, si fidejuisoribus aut pignoribus datis ob inopiam'cavere nequeat. Caree v. decis Pedemoni. s 3. uum. Φ. qui decidit, admittendam esse cautionem juratoriam, maxime juncta
submissione omnium bonorum ipsius usu fructarii. arg. I.Atio. 7. F. ut legator.seu fideicommig. servans. GV eaveatur. Usu bc praxi judiciorum ita plerumque observatur, ut si usifructuarius fit homo frugi, dc honestae probataeque vitae, tunc admittenda sit juratoria cautio. Si vero sit suspectae vitae, vel ignominiosus aut infamis. aut suspectus de dilapidatione, tunc res usufructuaria apud virum honum sequestrabitur, qui usufructuario de fructibus respondeat. arg. l. postquam. s. q. Imperator. i. F. ut legat. seu fideicommisisservand. caus caveatur. ι.Ddejussor. 7. S. ult. f. qui satis . cog. . l. cum non facile. 6. st . si cui plus quam per t. Falcia. Oe. Ita post Bart. in
l. 4. C. de usust. tradunt Gail. lib. 2. obf. e. 47. Guid. Pap. decis 23 o.
ubi dicit secundum hanc opinionem judicatum fuisse, di addit elegantem gl. in ι. 4. C. de usust.
Qui habet servitutem rivi, potest ex terreno rivo lapideum Doere.
maeritur, an interdicto de rivis uti possit, qui vult terrenum
rivum. quo usus est jure servitutis, lapideum facere. In qua quaestione pugnare videturrι. i. f. siquis. Io. cum l. 3. S. Se vim. . F. .e νινιι. Iul. l , j. si quis. traditur, eum qui ex rivo ter-- reno Corale
587쪽
reno lapideum facere velit, non recte experiri hoc interdicto. Contrarium in d. l. 3. S. Servius. alleritur, ubi Ulpianus scribit . illum esse audiendum, qui vult rivum, qui ab initio terrenus fuit. cce mentitium facere, eo quod terrenus aquam non contineat. Resp. ita sententia Barioli, qui ind. l. i. g. ult. ita distinguit. Aut quis vult ex urgente nece ista te, & magna utilitate rivum immutare, & ex terreno lapideum facere, & hoc ei licet, ut puta ii terrenus aquam amplius non continexi, & hoc casu procedit d. S. Servius. Aut nulla necessitas vel grandis utilitas subest, & tunc non conceditur rivi mutatio. Ita procedit d. l. i. f. se quis. qui loquitur desuperflua, non vero de necessaria i& utili refectione rivi, quod scilicet non liceat, rivo non indigente ulla refectione, eum eΣ terreno coementitium vel lapideum facere. Idque indicant verba, quae
rationis loco subjiciuntur in d. f. si quis. Non enim reficit, qui hoc facit. id est, qui sine ulla necessitate vel evidenti utilitate mutat
rivum. Hanc conciliationem comprobant Menoch. remed. 7. retin. posses num. I 4. Cfac. lib. observ. 27. c. 21.
Divisio hereditatis , ut major frater dividat, minor eligat , juri civili non est consentanea.
Controvertitur acriter inter DD. utrum inter fratres ita sit facienda divisio hereditatis , ut major ex fratribus dividat, dc
minor eligat. In hac controversia canoni sis tradunt, ita hereditatem esse dividendam inter fratres, ut major dividat . minor vero eligat, P rc. I .extr. de paroch. Legistae vero contra statuunt judicis sive arbitri officio divisionem esse faciendam, di quod ab eo commode dividi non potest. Θrte dirimendum censent. Haec sententia legistarum tanquam verior de juri magis consentanea. Tetinenda ec amplectenda est, quae probatur ind. . r. 6. de l. in hoc jud cio. 27.1s.fam. ercisc. s. quadam. 2 o. ins. de ais. l. 3. C. commvn. δε Iegat. Oc. l. 2. C. quand. Θquib. quart. pars debet. circ. Approbant di sequuntur eam Schneid. ad d. f. quadam . num. 63. bcseqq. Fachis.
Opponitur huic decisioni e. r. extra. de paroch. ubi traditur. quod in facienda divisione inter duos episcopos, ille dividet. qui longiori tempore episcopatum habuit, dc minor eliget. Resp. Textus in d. c. i, loquitur in casu speciali, ubi non de hereditate, sed de dividendo episcopatu agitur. quo casu praesumitur , quod is qui diutius fuit in epistopatu, majorem ejus habeat notitiam, quam junior: idque favore echlesiae specialiter receptum est, unde alias
jus commune est in contrarium.
Secundo adversatur l. t. C. de his qui se deferunt. ubi statuitur, quod si fiscus habeat hereditatem vel rem communem cum Priva
588쪽
to, quam vult cum eo dividere, fiscus debet facere partes,& de. inde concedere electionem privato. Resp. Ibi hoc tanquam privilegium Sc jus singulare propter sexum vel aetatem conceditur illi, qui habet hereditatem communem cum fisco, ut hoc casu privatus ratione aetatis, vel mulier ratione sexus, hanc habeat praeroga tivam , ut optio &electio ei concedatur in facienda divisione. Postremo objicitur locus ex veteri testamento . Genes cap. I 3. vers. 9. ubi inter duos fratres Abrahamum dc Lothum hoc modo divisio instituta. Sic enim Abraham qui erat senior , allocutus est fratrem juniorem Loth: Si tu in seram disicesseris, ego dexteram petam ; sin autem tu dexteram versus, ego sinistram petam. Resp. Hoc testimonium continet tantum exemplum de divisione facta inter Lothum de Abrahamum, quod scilicet Abraham frater major natu divisit bona, Loth vero minor natu elegit ue sed non est adjectum praeceptum generale, ut ita fiat divisio hereditatis ab omnibus Datribus, ut frater minor habeat illam in optione praerogatia vam. Itaque recte dicimus non exemplis, sed legibus estis judican dum. l. nemo. 13. C. de sent. is tuterloc. omn.jud. Ex generali tamen consuetudine Germaniae in Camera imperii approbata, receptum est, ut natu major frater dividat bona hereditaria, dc minor eligat.
Ita notat Sc tradit Andr. Gail lib. 2. obf. c. li6. perteXtum in I. c. I. de paroch. Sequitur Mi . centur. . obf. 37. &novissimem semb. in
parat . ad tit. famil. ercisc. uum. 6. Quae & sententia jure Saxonico obtinet inter duos fratres: Daer sal de ousse derim, ende die iung-pehees n. tam in altodialibus, quam laudatibus bonis. Laudir. lib 3. artic. 29. Scuus. I. cons. 7ι. Sueidem. ad 3. quadam. inst. de actioni
Contractus est duorum pluriumve in idem consensus 2
conventio, ad constι tuendam obligationem in x. HAEC definitio tradita extat a Theophilo ad sis. instit. de obligat.& confirmatur per l. omnem. 2o. H. dejudic. ubi dicitur, omnem obligationem pro contractu habendam ese, quamvis non ex crediti causa debeatur.
Sed adversatur primo huic definitioni ista de HS. ubi
Σabeo desinit eontractum esse ultro citroque obligationem. Undeco sequitur cos tantum propriedici & censeri contractus, qui ex utro que latere producunt obligationem, uti sunt emtio venditio, locatio conductio , societas 3c mandatum. Caeterum stipulatio, mutuum, commodatum, donatio, depositum, quia non Pro. ducunt ab utraque . sed ab una tantum parte obligationem, conmtractus proprie dici non possunt. Sic in mutuo debitor pecuniam
589쪽
accipiens tantum obligatur. t. certi. 9. f. quoniam. 3. F. de reb. credit. In stipulatione promisior solus, non vero stipulator obligatur. I.s. g. sipulatio. ι .st. de verb. obligat. Denique in commodato comismodatarius tantum obligatur; commodato vero dans non obligatur, nisi forte in hoc, ut patiatur recipientem re commodata uti, vel ex accidenti, si videlicet commodatarius impensas fecerit in rem commodatam. t. in commodato. 37. f. sicut auIem. 3. f. commos. Resp. In definitione Labeonis haec verba. ultro citroque oboligario, non significant utrimque contractam obligationem, ac si requiratur ut in omni contractu uterque sibi mutuo fiat obnoxius ;sed ea est horum verborum significatio, quod contractus sit obligatio, quae ex duorum consensu proficiscatur, & quod hoc agant ambo contrahentes, ut alter alteri sat obnoxius, di quod utriusque consensus ad ineundum obligationis nexum concurrere debeat, licet uterque nexibus obligationis non adstringatur. Nam di inpianus in ι. Iuris gentium . . f. a. f. de pani. scribit etiam tunc συναλλαγμα esse, cum alteruter contrahentium duntaxat obligatur; in verb. contracrum esse, quod Aristo συναλλαγ tu α dicit. unde nascitur obligatio: Si tibi dedi, ut aliquid facias. Sic mutuum recte contractus dicitur, licet debitor tantum obligatur. d. l. certi.
f. quoniam. Idem de stipulatione dicendum. Quamvis enim is qui rogatur ac spondet, solus obligetur, tamen stipulatio nihilominus
dicetur contractus ; quia inter utrumque contrahentem hoc agitur, ut promissor stipulatori obligetur. l. i. in fin. lue de paιt. l. si donationis. 7. C de his qtravi metu e causa gesa sunt. f. ult. inst. de obligat. Hinc sequitur. quod sit statuto fiat mentio contractus, puta si statuto cautum sit, ut si quis non petierit debitum intra x.
annos, quod illud amplius petere non possit, tunc etiam comprehendi debitum ex contractu, ex quo alter contrahentium tantum obligetur, puta mutuo, donatione, vel stipulatione, cum hic proprie etiam contractus dicatur. 3. heres. s. ins. de obligat. qua ex
quasi contr. nas. l. . f. heres. 2. f. de obligat. is action. Ita pulchre dc eleganter decidit Tobias Nonius ad s. prius es. inst. de oblig.
Secundo adversatur huic definitioni, quod in coh tractibus In nominatis , priusquam causa subsit . id est, datio vel factum interveniat, nulla constituitur obligatio. l.Juris gentium. 7. f. a. 1 de paci. Postquam causa subest, di unus ex si a parte implevit contractum, tunc alter solus obligatur. Resp. EX praecedenti responso ne patet solutio ad hoc argumentum . quia haec verba, ultro citroque hanc habent significationcm, quod in quolibet contractu
necesse est hinc inde agi inter contrahentes, ut obligetur alter alteri. Itaque talis conventio ultro citroque facta recte contractus dicitur, sive ex una parte tantum, sive ex utraque producat obli
gationem. l. 7. S. a. f. de p. t. l. si in area. 33. f. de condicti india.
590쪽
s 8 M is CEL L. CONTROVERSIARUM
Ita pulchre tradunt Guiberi. lib. r. quas. Jur. c. 8. Baro ad i. r. Is dapa I. ubi eleganter ita notat : Euod vulgo fuΠt contractum non esse. uisi ubi sit mutua obligatio, mihi non placet, nec unquam prohatur. Nam obligatio ultro citroque in consentiendo semper conia sistit, non semper in vinculo juris mutuo. l. i. dc a. f. de obl. is ach. d. ι'. Labeo. l. obligationum. 3. f. de obi. O Oct. in verb. Obligationum substantia in eo eonsisti. ut alium nobis obfringat ad Zandum aliquid vel faciendum. Forneritis & Godaus ad i. Labeo. F. de V. S. BePo lib. 2.supputdur. e. 2. Donesi. ad i. r. V. de reb. cred. num. S. v. Io. Ir. & . Cujac. in parat. adiit. de obl. bact. ubi contractum paulo aliter desinit, videlicet, quod sit conventio qua proprium ct legitimum nomen habet, vel qua nomine vaeat, datione tameu, aut facto aliquo sumsit efectum. Quae definitio omnibus contractuum specie. bus convenit tam nominatorum . quam innominatorum. Quae definitio contractus a Cujacio tradita, tanquam omnium perinocti stima amplectenda 8c retinenda est, cum Cujacius tanquam omnium ICtorum nostri aevi solertissimus Se subtilissimus summus sit definiendi artifex, ita ut raro aut nunquam ejus definitiones in. fringi aut everti possint.
Etiam jure canonico reperiuntur aliqui contractus
JUre civili contractus ita dividuntur. quod alii sint bonae fidei.
alii vero stricti juris. g. actionum. 18. inst. de action. Contractus bonae fidei ideo dicuntur, quia in iis magis exuberat bona fides . di ex aequo ac bono maxime in iis proceditur. l. bona fides. 3 .f. dein tositi. Stricti vero juris contractus ideo dicuntur, quia non VenItiniis, nisi quod exigit natura contractus, & quod nominatim in Conventionem deductum est. l. quia tantundem. 7. U. deneg. gest. I. quidquid. 99.1 de vera. oblig. Haec disserentia contractuum non est sublata jure canonicor nam & eo jure aliae sunt actiones bonae fidei, in quibus ex aequo & bono maxime proceditur, aliae vero sunt
stricti juris, in quibus ex summo jure est agendum. Probat hanc
decisionem e. eum venerabilis. ext . de excepi. ubi Pontifex argu .
mentatur loquens de permutatione, dice do quod est contractus bonae fidei, quasi senti inon omnes contractus esse bonae fidei; alioquin specialiter argumentum in illo contractu non concluderet, si id esset commune omnibus contractibus. Sed pro contraria opinione, quod jure canonico omnes contractus sint bonae fidei. addueitur textus in eap. eum dilecti. 6. extra. de donat. Ibi cum textus de donettione. di quadam ejus interpretatione loquatur, inquit , latissime illam donationem esse interpretandam νDisiti reo by Coosl