장음표시 사용
31쪽
totam sententiam obseuravit. Cuius rei in mentem venit nitidum exemplium. Est locus apud Libanium: MisheΠΙ, p. 261 περ του τάπητος ουτ γαρ αἰσχυνης Dτὶ
Quis tam obtuso est ingenio ut hic nihil mutandum esse contendat Tu mecum crede obelo εἰ ους MI-κηται reponenti et videbis sic omnia recte procedere. Sed hoc δου παρεργον. Afferam nunc locos aliquot quos ea ratione quam supra indicavi eliciter emendarunt Casaubonus, Benueius, Valo. henaerius quoque, cuius Corollarium eruieum Distribae in Euripidis agmenta adiectum etiamnunc philologorum studiis quantivis est pretii. Habent enim hoc alaenaerii scripta in paucis, ut minime verbosa neque densa minutiarum sarragine oppleta rerum capita ubique admirabili quadam arte exponant ).Ιam inventorum agmen ducat optima coniectura Ca- ainboni quo nemo plura elegantius emendavit ristat
apud Athenaeum XV, 99 L fragmentum elegiacum Alexandri Aetoli του τραγωδιολδασκαλου haud illepidi poetae quantum ex paucis reliquiis iudicari potest. Depingitur etr cyλων ποιν1της τα; Siciliensis: Imprimis multa me didieisse tus agnosco ex Madia eius eritiei in privatum usum conscriptis quae summa religione Maesevantur in Bibliotheca Lugduno atava Quarum humanissime mihi copiam rei vir doctistimus G. N. si mea Bibliothecae praesectus.
32쪽
ων Αγαθοκλῆος λασιαι φρDες ηλασαν ἔξω πατριδος αρχαίων si or νὴρ προγονων' εἰδως εκ νεότητος αε ξεIνοισιν ὁμιλεῖν ξεῖνος Deinde sequitur in archetypo Marcianor
quae vocabula in hunc modum exhibent apographa:
Manifesto corrupta. Nullo enim pacto explicari possunt δεῖ σε ποσα κρονἱων. At nihil tamen immutandum. Satis est diligenter considerare quid scriptum sit. Quod primus secit Casaubonus Animadv. XV, 17). Nempe legendum esse vidit: Misa νερμου δ' εἰ επος κρον Ιων, quod statim omnium consensu in ordinem receptum est. Addam ex Athenaeo aliud exemplum VI, 26l, L)Anaxandrides, nobilis comoediae mediae poeta ἐν Φαρμακομαντει ipsum φαρμακόμαντιν verissime iudicantem lacit περὶ τῆς λαζονεIας:οτι εἴμ' αλαζων του ἐπιτιμ βς αλλα I; νικ γαρ αὐτη τας τεχνας πασας πολυφιετα τὴν κολακεIαν. ἡ δε μεν γαρ διαφερει. En habes ipsa verba poetae ubi omnia sunt integra et perspicua. Sed noli putare librarios haec nobis tam intacta servasse. Scriptum est in archetypo:
33쪽
Hae in antiquissimis editionibus ubi metrum compluribus locis aut plane negligitur aut misere iugulatur ita distinguuntur: ἀλλά τινι καὶ γαρ αυτηquod nihil est. Atram caliginem dispellit idem Casau- bonus isope divinae Critices' αλλα I; νικῆ γαρ αυτητας τεχνας πάσας πολυ.
Neque minoris praestantiae sunt quae hoc in genere
habet Richardus enueius in pistola ad Ioannem Mi lium , mirabili illo ingenii et doctrinae monumento, quale proficisci non poterat nisi a principe saeculi sui criticorum' ). Iam prima pagina incidimus in id quod volumus Castigatur locus subobscurus Ioannis Malalae, hominis tam inepti ut vel hac ipsa de causa operae pretium sit Xρονογραφίαν eius per otium percurrere. Delectamur enim nescio quo modo abstrusa illa tam persecti stulti sapientia. In loco autem a Benileio correcto de more hoc ante omnia agit pius Malalas ut accurate exponat quam mira Saepe intercedat convenientia inter placita ethnicorum et verae religionis doctrinam Nimirum luculenter ostendere sibi videtur quam praeclare Orpheus ille
multa cecinerit omnino καθως ω-ῆς ο πανσοφος κατέθετο ταυτα Cui non iussa tantum sed ipsum arcanum nomen Dei optimi maximi innotuisse narrat: ου νομια αυτος ορψευς κουσας εκ τῆς μαντείαις ἐξεῖπε νή τινα φαναν τα χρικεπε oπερ χρso1νευεται sim κοινῆ γλωσMη
βουλη, φούς, ζωοδοτήρ). Haec verba cum olim ita interpretati sint viri docti , cuius nomen ex oraculo edoctus
34쪽
Orpheus edixit neminem essari risepeo, suavissimum in modum meliora docet enueius qui veterem ac probam lectionem quasi fugitivam reducit. Certissima est emem datio ut nemo amplius dubitare possit: ου ονοιχαί 'Ορψευς
κεπεο λὶ Deinde paullo infra plane eodem modo multis
mendis liberat Hesrchium, sed nolo plura hic ascribere quae ipse Benileius elegantissime demonstrat. Statim igitur ergo ad nobile inventum Valchenaerii Coroll. Crit. p. 286). Oecurrit in Scholiis SS. ad Odysseam A 134 fragmentum ex Aeschyli Ψυχαγωγοῖς de morte lyssis:
nemo infitias ibit dramatis argumentum eschylo praebuisse Homeri Νέκυιαν atque ista verba esse Tiresiae. Ad hanc lucem salutem affert verbis dudum desperatis. Suadet enim: ἐρρωδιος ἐρωδιος ή ' γαρ ψοθεν ποτωμιεν ς
Fieri potest ut vel sic non agnoscas tragicam sublimitatem et magnificentiam, verum quid censes, nonne palmam derres tibi videtur corrector acutissimus et delix pCaeterum multa similia ex prosesso ostendunt populares nostri Guillelmus anterus Nov. Leci Lib. V Cap. I)ix CL Cap. II.
35쪽
et Adrianus ering ἰατρος νη plerisque literatis lit ratior Obss Crit. Cap. ΙΙ ubi vide. At ne nostros homines prae veteribus illis heroibus spernere videar, iuvat apponere duos locos hucydideos
quos correxerunt luJgeratus et erWerdenus v. c. Videat ipse lector eruditus an rem ac tetigerint. Huc. I, 61 - επειτα α πανIστανται εκ τῆς Μακεδο- νIας καὶ αφικομενοι ες Βέροιαν κακεῖθεν ἐπι στρέψαντες καὶ πειρασαντες πρωτον του χωρIου καὶ Ουχίλοντες πορευοντο κατα γῆν προς την Ποτέδαιαν. Suadet Uurgersius κα-
κεῖθεν επὶ Στρέψαν. syllaba τε addita est a scribis qui non capiebant istud ἐπιστρεψαν.)Τhue ΙΙΙ, 2 in fine: οἱ δ' ελεγον, αἰτησαμενοι
Ultimo exemplo utar evidentissima coniectura obraei in Adverss. ΙΙ, p. 311 miro quodam casu nuper a Mei-nehio neglecta in Athenaei editione Teubneriana. In noto fragmento narilai Athen. ΙΙΙ, 558, b summorum
virorum sollertia iam tantum non in integrum restituto haec vitiata sunt: οι Σινωπη δ' αin συνοντες Ουχ sh συνει τι Ῥυν ἔγραυς μεν αυτη, παραπέφυκε δ' ἡ Γναθαινα πλησίον ως παι πολλα ἡ εἰσὶ χαυτης εστ, διπλιάσιον κακον. Ubi procul dubio manum poetae reperit obraeus:
36쪽
ειτ απαλλαγεῖσι ταυτηις εστι διπλασιον κακον.
i. e. ιν si vetulam effugeris in iuvenculam incidis, duplex malum . Quid autem ei nekium virum acutissimum permoverit ut absurdam librorum lectionem, quam ipse iam multis ante annis damnavisset ), nunc quasi postliminio revocaret equidem nullus video. Non Semper, ut videtur, αἱ δευτερα πως φροντιδες σοφά τεραι - Haec de syllabis male dispositis sussiciant. Reliquum est ut moneamus de illographiis et de iis vitiis quae orta sunt ex erroribus plane contrariis. Quae quidem apud poetas ubi ipsum metrum fraudem arguit
lacili negotio deprehenduntur et plerisque locis dudum
sanata sunt in oratione soluta vero saepe editores fugiunt. Licet toti nunc simus in scriptoribus Graecis lubet tamen primum omnium expromere emendationem Livianam
Tib. Hemsterhusii, quam mihi indicat alchenaerius in schedis criticis exempla Graeca deinde ex Novo Foedere dabunt duo docti theologi ipse denique, quoniam non opus est multis gravibus testibus in re tam facili et aperta, pauca quaedam addam de meo.
Tib. Hemsterhusius in Obss. Misceli. Vol. II, p. 149, 15 ad Aelianum egregiam opem fert Livio XLV, 4l,
12). In fine orationis auli emisit quae revera estomemorabilis et digna Romano principe' liber S unicus habet Patiis in domo praeter e nemo verrat. Editores Patiis vel Pauli in domo praeter me nemo averrae. quanto melius Ηemsterhusius Pauli in domoth Cl. Fragm. Comio Graec Vol. III, p. 19.
37쪽
praeter amem nemo superest. Quod tamen in compluribus editionibus non est receptum. Perpaupis quoque των παῖοντων τουτων περι innotuit
pulcherrimum quoddam inventum Camerarii, docti philologi iurisconsulti, theologi hominis cauti et circumspecti iudicii, quales omnes esse velles Verbi Divini ij Ministros . Qui in Evangelio Ioannis XIX, 29 veram lectionem
sagacissime odoratus est. Acute enim perspexit corruptelam in vocabulis σσωπω περιθέντες latentem qua sublata mirum quam sana evadit sententia. Hoc prosecto est quod voluit scriptor: οι δε στρατιωται πλησαντες σπογογον ρξου καὶ υσσω περιθεντες προσηνεγκαν αυτο τω στοματι i. e. milites Romani
spongiam aceto plenam pilo in amori eius admoverunt. Et hercle dilucide apparet unde nata sit ridicula ista hyssopus. Ignorabant sequiores υσσος quid esset, igitur sJllabam sequenti non valde dissimilem excidisse suspicati excogitarunt id ipsum quod aetatem tulit. Sensu vacat quod legitur in epistola Pauli ad Rom.
Locum tamen vel sic non satis intellexisse mihi videntur interpretes. Nam fugit eos quam vim habeat illud τι quod non simpliciter significat aliquid sed magnum aliquod aliquid magni ponderis et momenti Testes sunt quot velis. Cf. imprimis lato Gorg. 472 , haedr. 212 Ε, Men. in Stob. Flor. 22, 28, Act Apostol. 5, 36).
38쪽
αλλ' ae γε δη τα χρNκατ αριθμήσω καὶ ἴδωμαι. ιν - μυοι οἴχονται κοIλης επὶ νηὸς γοντες)Scholiastes annotat: να τὴν γνωριην αυτων καταμαθη1. εἰ γαρ μηMεν λιπε των χρημάτων, ψευδ ες ν τ εις αλλοτρίαν γῆν αυτο αφῖχθαι Verborum sententia est: si enim nihil dee/ret etc. sed non hanc vim habet simplex εἱπειν. Non opponuntur inter se λείπειν et παρεῖναι sed ελλε Iπειν. Lege igitur εἰ μι ηδ εν νελιπεν. Exempla
verbi ἐλλει ειν sunt apud quemlibet scriptorem, plurima apud latonem. Recte apud olybium in oratione Scipionis XI, 28, 4 dit. Stereot. 'Aλλα τουτ εμον μιλν
mutabile semper Editor. In then. Lib. IX, p. 400 d. legimus, cum in insula Astypalae ingens aliquando esset leporum copia ad
oracula confugientibus Astypataeensibus την Πυθίαν εἰπεῖν κυνας τρεφειν καὶ κυνηγετεῖν Atqui non solet εἰπεῖν η Πυθία, quod cuiusvis est, sed ανειπεῖν et ἀνελεῖν.
Adhibe igitur medicinam qua Opus St. Apud eundem Lib. XIII, p. 592 e. in fragmento orationis Lysiacae κατα Λαίδος, εἰ γνησιος ὁ λογος, di-
tures Φιλυρα γε τοι Ἀπαυσατ πορνευομενη καὶ τι νεα
39쪽
ουσα καὶ Σκια νη καὶ Ιππαῖε τις καὶ di tanta frequentia particula καὶ haud poenitebit primam expunxisse natam e illographia Vid. Cap. ΙΙὶ Legendum:
Eadem opera Athenaeum alio vitio liberabo quod deprehendi in verbis quae continuo sequuntur. ν Δηριοσθένη δε τον ρητορα καὶ τεκνοποιησασθαι ἐξεταίρας εχει λογορ αυτος γουν ν τω περὶ ρυσιο λογω προαγηοχε τα τέκνα επὶ το δικαστηριον, ως δι' κεινωνελεον ἔξω ν χωρὶς τῆ ip μητρος. και τοι χθος χχρότων πων κρινομ.ένων τας γυναῖκας ἐπαγεσθαι. αλλ' αἰδοῖ τουτ'ε ποιησε φευγων την διαβολην. Ecquis dubitabit mecum reponere: αλλ' αἴδοῖ τουτ υκ ποίησε Animadvertendum particulas ου, μη s etc. sexcentis locis X-didisSe.
Manifesta illographia, ni salior, obsidet Lucret de Deor. at. v. 50. iraecedunt notissima illa:
Hunc igitur terrorem animi tenebrasque neceSse est Non radii solis neque lucida tela diei Discutiant sed naturae speetes ratioque. Deinde sequitur: Ρrincipium hinc cuius nobis exordia sumet, Nullam rem e nihilo gigni divinitus unquam. Qui verborum nexum attendit et aures habet, restituet: Ρrincipium cuius nobis exordia Sumet.
40쪽
Vehementer dubito an bene Graeca si oppositio inter σοι et πρηγμιασι quae quidem sine exemplo est. Quapropter noto loquendi usu qui saepius occurrit apud Demosthenem nec non apud ipsum erodotum Vide Cap. 4 rerum scriptorem dedisse suspicor: σοὶ δε καὶ τουτοισι πρῆγμα τί ἐστι duplici dithographia expuncta.