Studia palaeographica [microform]

61쪽

Summam πειθαναγκη habet emendatio Elmsteti in Mus. Cantabrig. εΓεγιεθει. Quod idem reperit ob suar. Leci. p. 03). Nam praesentis et impersecti forma huius verbi apud Atticos non occurrit ). Dubitat Dindorfius Praelat edit quint. cui scrupulum iniicit

quae lectio tamen valde incerta videtur. Facile I nascitur x I. T vice versa si hae literae non iusto intervallo separantur.

Quale est vitium quod turbabat olim locum ausaniae Lib. III, Cap. 4 ubi Heringa noster ex vitiosa scriptura ENANAAsa docte elicuit εν 'Aγιαδων Obss Crit. p. 20 l) id Hesychium in voce. Similem errorem deprehendit magnus orsonus in uripidis hoenissis v. 1277 pag. 338 ed.). Verba sunt nuntii ad Iocasten:

κ αὶ παλλά δεινα . δακρυά σοι σενἡ σάται λιτ τοῖν στερεωκ ' τὸδ' ἐν ἡμερι3. τεκνοιν. Ultimi versus ut nunc leguntur non apte cohaerent. Quod optime vidit alchenaerius expungendo vero medicinam affert nimis violentam. Contendit καὶ ταθλα in Tragico

ix CL Hesychii glossa: γεγήθει, χαιρεν. Ex coniectura eiskii pro στερήση malunt alii στερησει.

62쪽

scribi non potuisse et recte ille quoniam θλον ex ἄεθλον contractum habet natura longum, articulus autem cum e longo rasin facit durissimam. Sed licet sorma ταθλα aliquo modo excusari et ferri posset, quis a or- sono admonitus non facile sibi persuadebit ipsum istum articulum solum verborum nexum obscurasse Mihi quidem egregium videtur inventum et summi viri ingenio dignissimum ΑΠΑΘΛ id est καπαθλα quod miror Nauchium in editione sua neque recepisse neque memorasse. Recte interpungendo unusquisque intelliget uripidem dedisse:

Revera tragis est haec ρησις en in paucis pulcherrima. et P confundi ostendam exempla asserendo ex aureis

Ρiersoni observationibus ad Moeridem Mendum est ex antiquissima scriptura quod non librarios tantum sed grammaticos etiam et exicographos subinde sesellit. ΡΟ- fuit Hesychius sua serie: 'Οτρέα L. Οὐρέα ημιlονον.

Ορεσι προβάτοις.

Ουσι recte iersonus sed pag. 274ὶ.Ιdem Hesychius exhibet: ρερπιδα, οἷ τὸ πυρ ενι- καIου idem iersonus ρειπέδα ριπIδα. Pag. 12 eodem modo emendat Dagmentum Aristophanis apud Ammonium διέφθορας τὸν ορκον ηριῶν Suadet ille τον Iκον aeterum plura ex hoc genere collegit

63쪽

47 in eleganti et aceta praelatione pag. XXI vir doctus,

egregius alchenaerii discipulus qui quamquam immatura morte correptus nova et vera tamen in bonis literis reperit et sicubi errat ingeniose certe errat j. et confusio rectius explicatur ex Scriptura minus

I 0, ex Athenaeo correxit obetus: τελaec δε το περσι - κον δρχεῖτο καὶ κρουων τας πελτας κλαζε καὶ ξανιστατο. erperam autem apud Athenaeum pro κρουοὐν legitur κροτων quod natum ex confusioneo et T.

Praeterea exempla sint j esychianum istud τρέα, ἡμlονον quod modo laudabam et 'Tρεῖ τρεῖ φοβεῖται. Ε, Θ Ο, Σ invicem commutantur. Nempe in libris SS. formam habet E scribitur C. Figurarum quibus nunc utimur nullum in codicibus apparet vestigium). Hinc ante Casaubonum in lepido fragmento Hegesippi Athen. Lib. VII, 290 . et . sine sensu ευρε pro Συρε

legebant. At omnino Συρος et Συρίσκος τις ramatis argumento convenit. Imprimis in vocabulis compositis ευ et συ frequenter permutata sunt. In tymol. . p. 550 14. Νικοχαρης Λημνίον' et λεομεν ω κορη επὶ κως recte emster-husius ad lut p. 57 correxerat πλεομεν. mendationem perfecit orsonus Adverss. p. 39 ΛημνIΑΙU Vide e. o. quae disputat in Σωδάριον p. 368 seqq. haxquisitam emendationem ex hoc sonte habet Piersonus in Moer. p. 298 Vide apud ipsum.

64쪽

Scribens, cui liuius dramatis nometi semper in plurali laudetur. In prico est ultimam iteram C sequenti verbo πλέομεν adhaesisse. Vide praeterea quae plura habet

ut ait Ruhnhenius. Similia monstra in exicis nemo non semel admonitus facile interpretari potest. In Valchenaerii Sehedis criticis emendatur lutarchus II, 099 c. πολυτελεουτερον τῆς θ υ σύ ας το δεῖπνον. Recte monet τῆς Ουσίας esse reponendum ' . Ibideme οὐ subis' metria apud Lucianum II, 369 elicitur θυι ια- λούπα. legantissime Casaubonus in Athenaeo p. 388 . pro Γιε Acta φίλε ου μ ε ΘΤME restituit. Palmaria est emendatio obet in vers. Euripid. apud Plutarchum de audiendis poetis. Quae lectio in editionibus circumfertur misere est depravata. Sed clara lux affulsit ex optimo quodam codice Veneto ubi scriptum

exstat:

Addere iubet v. l. punctum et lineolam ut audiamus ipsum Euripidem:

τ δῆτα ΘΥΕΙs δεῖ σε κατθανούμ ενον respondet alamedes:

αμεινον ουδεὶς κάματος εἴ σεβειν θεους. yy CL Hemsterhusii, aliorummisceli. Obss. Vol. IX, p. 169, 150. ' Vide ob orat de Arte Interpret. p. 80 Seqq.

65쪽

Athen. ΙΙΙ, p. 570 f. in archetypo Marciano est:

Wyttenbachius ad lut Moral. p. 5 . suadet θεῖον μεταξυ. O profanum commentum tali viro indignum lVerum vidit Iacobsius: σον το μεταξυ. Ocose vir doctus, qui utramque coniecturam commemorat, Sententiam suam ascribit iisdem verbis usus: σον o Zεταξυ IVix dici potest quot locis Oratorum imprimis et Platonis fraudi fuerit similitudo vocum CΙΟ οσιος et

ΘΕΙΟ θεῖος cum derivatis. Quorum errorum pars sublata est, pars invitis criticis editorum sive incogitantia sive superstitione religiose propagatur. Quamquam quid sacilius est quam clare discernere inter σιος et θεῖος, quae quod iterarum ductus attinet sane sunt simillima, usu et significatione vero valde disparia 'Οσιος καὶ δίκαιος, e. e. ρσιος καὶ νόμιμ ος ut coniungantur, Graecitatis naturae congruum sed θεῖος καὶ δικαιος θεῖος καὶ νόμ ιμος non item. Recte igitur iam valchenaerius in Sehedis criticis in Dinarchi oratione contra Aristogitonem p. 10 l. 32 pro καὶ κ ἡ προδουναι την θειαν καὶ τὴν ευορκον ψῆφον reposuit την σίαν.

In idem incidit obraeus Ad vers. I, p. 315 qui

plura exempla huius confusionis conquisivit. Τhuc. ΙΙΙ, Cap. 82 cum alia tum haec verba corrupta sunt: - καὶ τα ἐς σφας αυτους πιστεις ου - θείω νόμον καλλον Ἀκρατυνοντο si κοινῆ παρανομιησαι. Quae, quoniam de sententia constat, probabiliter coniectando multum sublevare posset aliquis, certa medela

66쪽

sanare dissicillimum ore nisi Dionysius locum nobis Servasset. Exstat apud Dionysium: ο τω εἱρ καὶ vos οἱ μὲν unde alchenaerius noster in Schedis criticis eruit ο τω σια καὶ νομ. ἱμ, c atque eadem opera salutem affert Τhucydidi ). Iterum idem in mentem venisse videmus Do-braeo Adverss. I, p. 8). Fidelis igitur hac in re summorum ingeniorum est concordia, optimum veri sigillum. h Quam utile sit in Thucydide legendo fragmenta et flosculos

quos haud larca manu scriptis suis inseruit Dionysius Halicarnassensi cum pulvisculo excutere saepe evidentissimis demonstratum est exemplis Utar praesenti occasione ut in eodem Thucydidis capite 2 meas quoque qualescumque Vires experiar. Verba quae correctis continuo praecedunt hae sunt: ου γαρ μετα των κειμενωπι νόμων , φελείαν αἱ τοιαυται ξυυοδοι ἰλλω παρατους καθεστωτας πλεονεξια Luce clarius est quid nobilis rerum scriptor voluerit, licet veram suam sententiam simul et gravissime et brevissime expresserit. Quacum apte consere possent v. c. quae

de Aristide legimus apud Plutarchum meg et Imperat Apophth.):

'Αρι στείδης δε ὁ δίκαιος χεν καθ' αυτον Ἀπολιτευε τω και ηας εταιρείας Ἀφευ γεν curi metro τωὐ φίλων δυναμεως ἀδικεῖν Ἀπαι ρου σης. At si quis vulgatam lectionem diligenter perpendere volet, intelliget, sat scio, quod equidem firmiter mihi persuasum habeo, neque hucJdidem neque quemquam alium sive oratorem sive historicum ita scribere potuisse. Primum enim oppositio inter φελείας in Genitivo et πλεονεξία in Dativo neque usitata est neque iusta tum ubiectum ξυνοδοι, ni allor, aegre caret suo praedieato. Quid multa remedium reperisse mihi videor non nimis violentum. Suffecerit, si me audis, ultimum ἰωτα sub- aeriptum mutasse in adscriptum quo saet Scriptoris manus extemplo pellucet. Neminem enim laciles latebit Ἀφελία ωφελείας levi errore exaratum esse pro φελία ωφελειαι ita ut locus in

hunc modum constituendus sit: ου γαρ μετα τῶν κειμενων νοριωνωφε λ ιαν αἱ τοιαυται ξυνοδοι Ἀλλα παρα τους καθεστῶτας πλεουε ίαι.

Confirmatur haec emendatio diserto testimonio Dionysii qui locum

67쪽

et Θ consust nonnumquam non tam ex figurarum similitudine orta est quam ex pronuntiatione. Θ enim eodem sere modo efferebant quo Angli M. In Bionis 'ΕπιταφIc 'Αδωνιδος v. 54 editur: Dασκεις, τριποθατε, Oui ak μιοι ώς οναμ επτη. Quamvis lubrica res sit Bucolicorum emendatio, hic tamen non dubitandum me iudice quin cum alchenaetio

saepe in minuscula nec non in unciali scriptura interdum commutatur cum si media lineola non est origontalis). Sic saepe ἐζητε pro ξητε reponendum Vice versa. cf. Dorv. in Charit. p. 57 Iocularis est error nec tamen infrequens si ipse Iupiter optimus maximus vertit in articulum. Quod . . factum esse apud Clem Alex. Strom. V, p. 46, acute vidit alchen aerius Diatr in fragm. Euripid. Cap. VII, p. 63ὶ.'Aμφίων λεγε τῆ Αντιοπη' ουδε γαρ λαθρα δοκω

his verbis interpretatur: ό μευ ρυς εστ τοιοσίε ο γαρ επιταῖς κατοι νομον φελεία ς α των ταιρειων γίγνοντο συνοδοι, αλλ' επὶ τ παρα τους οἴκους πλεονεκτεῖν.

Videndus etiam Isocrates inhil. V 40 ubi dicit: οἶδα γαρ ἁπά

σας τας πολεις μαλι τριενοις π τῶν συμφορῶν, σθ' ἡγουμαι πολ μαλλιον αὐτας αιρήσεσθαι τας εκ τῆς ὁμονοίας φελείας η ας εκ των τοτε πραττομενων πλεονεξίας.

68쪽

σοὶ Ζῆν' ες εὐνην σπερ ἄνθρωπον μολεῖν. Prorsus eodem modo erratum numismaticis qui in nummis Doricis αν pro is legebant. Η, Κ, Ν, Π I. I in utraque scriptura facillime inter se confundi possunt. Vix igitur ubique statuere possis utrum ex unciali locus labem contraxerit an ex minuscula. Quamquam huius rei quoque certa Saepe adsunt indicia. ' Hνδαλιμος ut hoc utar, monstrum lectionis pro κυδαλιμος unde natum sit clare apparet e permutatione v et atque eiusmodi quid usu venit formis συγγιλάδες et συνηλυδες identidem permixtis. E contra ex altero sonte procul dubio manarunt errores quos recenset

Cobetus Nov. Leci. p. 745 ubi H prod ς lectum. Nam ambabus his literis se nullo spatio diremtis exit appa Vide paullo infra).Ρro ἐξηρτισμιένος apud Hesychium e g. reponendum

est ἐξηρτημ ένος I, p. 375 et II, p. 233 ἐριβρόντητος

Idem valet de loco in Aristoph. Nubibus v. 874 seqq.)inveterato mendo inquinato, ubi Socrates hidippidem filium stulto patri non valde dissimilem his verbis deridet: 'Ιδο ιν κρέμαι'' ως ηλIθιον ἐφθέγξατο

καὶ τοῖσι χείλεσιν διερρυηκόσιν. πως αν Ζαθοι ποθ' ουτος απόφευξιν ἱκης ἡ κλῆ σιν ἡ χαυνωσιν αναπειπτηρίαν ἔNam quid hic tandem sibi vellet ἡ κλῆσις testium eitatio, quae erat uniuscuiusque neque ullas quod sciam requirebat astutias Mirum est neminem adhuc lucem

69쪽

attulisse. Res est lacissima. In schedis Valchenaerianis haec est brevis annotatiuncula: ἡ κλῆσιν L. κηλγ1σιν M. Nubb. 875. Summum virum rem ac tetigisse arbitror. Nam illud ipsum vocabulum κηλησις et saepius legitur cum χαυνωσις

et aliis vocibus eiusdem significationis coniunctum et perapposite hic additur. Uno tantum exemplo desungar sed insigni. In latonis Euthydem urbanissimae irrisionis lepore persus dialogo et quasi in recentiores sophistas scripto pag. 289 . Socrates acriter petit τουe

λογοποιούς, vanum rhetorum genus quod cunctis philosophis et politicis praestare sibi videbatur, utrisque tamen erat inserius. Audiamus ipsum is καὶ γαρ ὀοι o τε ανδρες υτοι οἱ λογοποιοὶ, ταν συγγένωμια αυτοῖς, περ-

Dixerit forte aliquis: ν Ambabus manibus speciosam Valchenaerii coniecturam amplecterer nisi novum impedimentum vehementer obstaret. Solemnis in talibus est particularum repetitio ἡ quarum alteram omittere vix ac ne vix quidem licetV. 1lli ita respondeo ut particulam rectius adesse concedam, vulgalam lectionem tamen semel abiectam non desiderem. Fieri sane potest

70쪽

ut unus vel plures integri versus exciderint; nam ut nunc locus sese habet evidentissimam emendationem salvo metro perficere frustra sudo. Verum fortasse monstrabit felicior hora. I et Π permutatio in omnibus libris subinde occurrit. Primus hoc corruptelae genus perspexit celeberrimus aulus Leopardus et plura exempla sedulo comportavit valc-henaetius in Schedis: ηερι e. c. pro περὶ Doru in Charit. p. 171 Προδοτον pro ' Ηροδοτον apud Maximum Tyrium, ηιθομην pro πιθόμην ἡ ροπα ημαρ pro προπαν μαρapudinesJchium, etc. Omnino operae pretium est inspicere Mnemos. IX, p. 308 seqq. ubi videbis in pistola

ad Hebraeos XI, 4 non legendum esse πίστει ΠΛΕΙΟΝ Λουσιαν Αβελ παρα osi προσήνεγκε τῆ θεω sed Ι ΔΕΙΟΝΑ i. e. δέονα. Η et I in utraque scriptura confunduntur, facillime autem in minuscula. Detexit hunc errorem orsonus

Ad verss. p. 95 in lepidissimo ragmento Hermiae quod aetatem tulit apud Athen. XIII, p. 563 :

τα τοῖς πίναξι πρίνη τω σοφλ δουναιαυτοὶ καταρροφεῖτε . . . Corrigendum ritu τι. In Hyperidis oratione κατα Δημιοσθένους I scriptum erat: τοσουτον δ', ανδρες δικασταὶ , του πραγματος καταπεφρόντικε. Rectissime Cob. Nov. Leci. p. 45

καταπεφρόνηκε. Idem Aristoph. v. v. 23 τί δ' ἡ κορωνη τι τῆς δου λέγει περι interpolatione deleta.