Studia palaeographica [microform]

81쪽

negligitur Inde nominativi et dativi primae declinationis frequenter confusi. Exemplum dedi Cap. III, in hucyd. Lib. III, Cap. 82. Caeterum in compluribus codicibus notari solet uno vel duobus punctis. Id cum fit lacillime

spiritus et accentus mittuntur, certaque lux unice exspectanda εκ των συμιφραζομιενων.

ut sponte intelligitur facillime commutatur cum . Idoneum exemplum exhibet Dorvillius Animadu in Charit. p. 330 in vocibus ἔληται et ἔχηται. In Otis numerorum potissimum multi errores ex hoc sontefluxerunt.

Saepe uno ductu exarantur literae τρ et τι qui ductus simillimus esse potest figurae . Hinc crebra permutatio inter ἐξ et τι αξιος et αἴτιος. Animadvertendum quoque quod monet obetus de verbis ξυνειν et τρυνειν inter se mixtis, Nov. ecl. p. 8 seq. exemplo allato ex secundo libro Maccabaeorum X, 7: πυρ πνεων τοῖς θυμοῖς καὶ κελευων Ἀποξυνε ιν τὴν πορείαν L. ἐποτρυνειν). Errorem ex hoc genere mihi deprehendisse videor in

Scholiis ad Od. N. 174. Verba facit rex Alcinous in

teor haec ut nunc sunt aliquo modo explicari posse, si

82쪽

ad αναξίων suppleveris etra μαίνεσθαι, sed verisimilius mihi

videtur των μι αναιτίων.

facillime confunditur cum o quoniam euuis unci-nulus linius iterae sub rotunditate παραλίγως crassa Vix cernitur. Nomen proprium οἴνων inde quod legebatur olim apud Isocratem ex Harpocratione correctum in 'PIνων vide Harp. in voce cum nota Maussaci).τ si uno ductu exarantur, τ interdum ab absorbetur. Quod ut tibi persuadeas prorsus necesse est Varia Scripturas ex ipsis libris SS. observasse, nam Ormam τρneque facile describerem neque typis repraesentari posset. Multo adhuc requentior est contrarius error. Cuius luculentum exemplum praebet Xenophon Heli. Lib. VI, 5 7 ubi ante obraeum edebatur: ἡττωμενοι δ'οι περὶ τον Προξενον καὶ Καλλίβιον εν τοῖς θεατ οις Legendum: ἐν τοῖς θ ε αροῖς λ). Nam θεωροὶ certa analogia

Dorice appellantur θεαροί. Aliud exemplum habemus in Isocratis anathenaico 50. Exhibet Urbinas: εἰς την

μου. reliqui codices ροπῖ1ν, quod longe praestat. c quoque ex figura τρ natum esse, quod commemorare oblitus est Bastius, non mirum est. Hinc actum ut compluribus locis pro τραγεῖν - φαγεῖν legatur. Primus quod sciam hunc errorum sontem aperuit obetus

in Nov. ecl. p. 175 ubi affert duo exempla ex lutarcho de quorum emendatione liquido constat ex Livio et I Obsequente. Vide apud ipsum.

83쪽

σ iunctum , et . , acile negligitur. Contra minutus hamulus literis . or et cadditus interdum perperam habetur pro r. Exempla in persectis passivis dedit Do

villius in Charit. p. 403. In Schol. ad Od. N. v. 10 seqq.

κεῖται καὶ χρυσὸς πολυδαίδαλος , αλλα τε παντα δωρ οσα Φαιηκων βουληφόροι θαν εικαν.)mendum inest manifestum. Observat Scholiastes: ευπρεπως δε τον λογον ἐξηνεγκεν Ους αντικρυς φήσας Ἀτι Ἀλαβες Ἀχελ καὶ ἐσθῆτα καὶ χρυσον καὶ αλλα δωρα νυν Σε καὶ τρίποδα σοι καὶ λεβητα κατ ανδρα προθήσομιεν . . . eminem opinor latet quid velit noster, at nihilominus doctissimos editores sugit vitium dictionis. πλο θη τοριεν λεβητα ridiculum est; tu addeo: προσθησομιεν.

De et se invicem permutatis vide Cap. III. Variae lectiones nonnumquam asseruntur φεις et ψεις, φίλοι et ψιλο etc. Saepenumero solum c legitur pro p e. g. ταφος pro ταφρος, vide var lect ad Lycurgi Leocrat. p. 153, 27)φονικως in margine librorum pro φρονιμιως, φασαν pro φρασαν etc. Contra omnem analogiam pertinaciter defenditum φατρία pro φρατρία Neque rarus mon-

in Eodem modo excidit post στ αβ ελλει, στεφε habet Hesychius. Tege soles: οι Γελλει, στρέφει.

84쪽

trarius error. Causa inde est repetenda quod et per unam notam achygraphicam connectuntur. Cf. alch. ad Herod. p. 207j. Simile quid valet de Me φθ. EN ratum imprimis in verbis recentioribus inauditis. abiit e. c. φθη in I pis, cphἱρομαι in φερομαι etc.

85쪽

Usus compendiorum, si unum N finale exceperis per lineolam praecedenti literae suprapositam Xpressum, invaluit saeculo nono simul cum charactere ligato A quo inde tempore quidquid scribendi laborem aliqua ex parte minuere potest cupide a librariis frequentatur. At compendiis multo antiquiores occurrunt paucorum aliquot substantivorum abbreviationes iam in vetustissimis libris solemnes, quae ex Bibliis caeterisque Christianorum scriptis in reliquos codices invectae sunt. Quasnam Voces potissimum abbreviare placuerit res ipsa clamat. Nempe

praeter nomina propria ia Ιησους. Ισραὴλ Δαύιδ 'Dρουσαλἡμι alia, quae quaVis pagina plus semel leguntur, haecce imprimis: θεος, ανθρωπος, πατηρ, μήτηρ, ιος,

viatio summa constantia in hunc modum omittuntur literae mediae reliquis supraponitur linea origontalis, e. c. ANΟ - ανθρωποc - θεος, ἘC κυριος,

86쪽

φιλανος - φιλανθρωπος, φιλοπριις - φιλυπατρις, ρια σωτηρία, πρικιος - πατρικιος, προκλῆς - πατροκλῆς, στρωσαι - σταυρωσαι te. Iam videamus quantis erroribus lapsi sint viri eruditi lineam illam origontalem

aut incaute negligendo aut alieno loco apponendo. Saepe O vertit in pronomen relativum, Saepe deus in pronomen. ota est membranarum discrepantia in

Ρauli Epist. I ad Timotheum Cap. III ad n καὶ

εος alii ος ἐφανερωθη ἐν σαρκὶ, δικαιωθη ἐν πνευμ ατικ. . . ubi θεος, quae est vulgata lectio, vehementer turbat verborum ordinem et nexum. At neque solum pronomen admodum placet. de cogitavi an sorte legendum esset: θεος e. Nil tamen statuo videant docti theologi hoc admoniti saepe a male sedulo correctore proditiographia deletam esse quae non erat. Cuius rei nitidum exemplum praebent priores editiones Stob. cl. Ρhys. Quaestio ponitur Τ ΙΙ, Cap. I, 7 an homo natus sit

προις κοινωνίαν necne. Respondetur προς κοινωνίαν. ποτινος , πο τῆς φυσεως. ἱνος υσης καὶ ποIας διοικουσης τα λα. Sequitur deinde καὶ ποτεμο ν ουσης ημιη; arum aut nihil in philosophis mirandum, sed vix cogitari potest qui tam stolide disputaret. Revoca cum Cobeto literas quae exciderunt θυ post ποτερον et statim omnia sana erunt et perspicua. Lubet nunc ex chedis Valchenaerianis in lucem protrahere emendationem si non ιν certo certiorem', ut aiunt,

87쪽

at valde speciosam tamen. aucis philologis ignota est epistola Menecratis medici Syracusani adlhilippum Athen. Lib. VI, pag. 289, d his verbis incipiens Μενεκρατηις Ζεύς nam alter Iupiter sibi videbatur Menecrates, ipse

quoque coetu non mortalium sed deorum cinctus cf. pag. 289 et c) Μενεκρατη Ζευς Φιλ ιαπω χαίρειν. Cui Philippus ita per iocum respondit: ἱλιωτος Μενεκρατειυγιαίνειν. Comparat se satis ridicule novus deorum hominumque pater cum rege Macedoniae, ita scribens: τοιγαρο υν Ἀτε Ἀχεν Μακεδονες δορυφορουσιν εμιν Σε καὶ ἡ ιμ,ελλοντες σεσθαι. Ζευς γαρ Ἀγω αυτοῖς βίον παρέχω.

Vix ultima explicari possunt. Probabiliter autem,ei-nehius inseruit εἰ quod saepe excidit. Adde alchenaerianum θεοὶ pro οἱ et habebis verba bene Graeca. Omnino vide apud Athenaeum quae deinceps narrantur. Haec de coelicolis, iam videamus de mortalibus. Qui homine θεapientea' ανοι erant interdum describentium incuria conversi sunt in demente et asinoa ανους, νους nil tale commeriti. - Multa ex hoc corruptelae genere elicissime restituit Benileius, quem videsis in Menandr. p. 66 ubi ex dis elicit genuinum ANΩ νω, aliquanto melius quam rotius qui mutaverat βροτων. Eadem medicina adhibenda vitiosae scripturae quam ad hunc usque diem alit locus Athenaei Lib. VIII, p. 367 b Colloquuntur οἱ δειπνοσοφισταὶ more Suo seque invicem admirantur. Gravissimas quaestiones ponit Ulpianus, primum de adiectivo τακερος, deinde de usu verborum ναπυ et σιναπυ etc. Per quam ingeniore respondet o καλος ωιλος, cum alia nova docens tum insignes

88쪽

quasdam etymologias in medium proferens. Quem animi causa audiamus disputantem ναπυ μὲ γαρ οἷον να*υ, οτι ἐστερηται φυσεως ἀφυὲς γαρ καὶ μικρον τε και ἡ φυη σίναπυ δ'ο ι σίνεται τούς πας ἐν τῆ δμῆ,

ως καὶ τ κρομμυον τι τας κορα sa, iube. ε . Finem autem lacit his verbis ἡμεῖς μεν ουν σοι τοσαυτα, καλεαν φρ ωπε, ζητουντι συνεισευπορησαμ, εν, b δε s4ῖν πο- κρίνασθαι δικαιος I. . . . T. λ. Sed nemo neque Graece

neque in alia lingua quod sciam sic amicum compellat: καλὲ ανθρωπε, quod ridiculum est. Quid igitur Repone sodes ω καλε υλπιανε. Quod quo aditius tibi persuadeas sic habeto excidisse aut evanuisse aliquot literas .... ανε quod supererat a librario habitum esse

proe ανε, ανθρωπε. ανων nonnumquam sine linea Origontali exaratum a. buerunt pro ανδρων vel αλλαν. Nec non contrarius error Occurrit.

Elegans est emeti datio . in dorsi tu esch. Prom. v. db ubi restituit:

τοῖς δ' ἐγεγηθει ). Nam quod olim edebatur μητε θεος χητε τις αλλος multis de causis stare non poteSt. Manifesto vitio locum ex Xenoph. Syniposio II, 24, liberat obetus: Δοκεῖ μέντοι μοι καὶ τα των ἄνδρων

μιόνων. QmO των ανθρωπων, mam prorsus idem valet ah Vide supra, Cap. III.

89쪽

de corporibus muliebribus. Vitium pervetustum Sse patet ex Athen pag. 50 4 , ubi iam comparet. Nomen substantivum κυριος ΚC saepissime a scribis inepte in libros invectum est. Vocativus κυριε κε imprimis noto pronuntiationis vitio nascitur ex καί. Qui error in Sacra Scriptura, praesertim in v. Τ. tam levis est quam excusabilis. Simile quid accidit pio monacho qui quum in codice Athenaei legisset νῆες κε nave quin qne et viginti, oscitanter depingeret: νῆε κυριε i. e. naveS. Tominet

Postea eandem abbreviationem usurpabant pro adiectivo κυριορ. Unde factum ut formas κυριοι, κυρίαι κοι, και)ante καὶ tamquam ditiographias expunxerint. Vide e. c. locum Lueiani in Tyrannicida 10 αλλα παντα εἰρήνης

δημιοκρατιὰ βεβαιοῖ καὶ γαμιον ανυβριστοι vi τ λ. ubi ἡ ινόμοι suum sibi adiectivum vehementer requirunt. Salutem attulit vir doctus rescribendo: οἱ νόμ οι κοι κυριοι)καὶ etc.

Quam ridicule labi possit qui quod significat Eος

acceperit pro integro vocabulo vel pueri intelligant. Istiusmodi enim κρι τί. filii familias frugi et abstinentes repente sues acti quodque etiam insolentius est, regii iuvenes evadunt qui ante porci erant. Inspiciendum e. c. poli. Oph. exic Hom tu voce αλακ γρύησι ubi ita legimus ):

90쪽

Dιοι δε ταῖς η γεμονlαις συνεπακολουθειτω ο δὲ Αρίσταρ- χοὐ Θν τοῖς πων Ἀνακτορων Ῥια TU οπερ Ἀστὶ βελτιον p). Satis mendose, ut luce clarius apparet ex ipso rerum, quae in Odyssea narrantur, contextu et ex Hesychio in voce); neque mirum locum Apollonii plus semel acriticis commemoratum esse si quis vellet lepide traducere incredibilem scribarum editorumque incogitantiam.

Illud quidem miror G. indorsum virum celeberrimum, qui Schol. in Od pag. 6l verba Apollonii ad calcem

adiecit, manifestum errorem non correxiSSD. ΓΙΗ - πατὴρ προς, πρὶ πρα περ in vocatiVO praesertim cum περ et περὶ commutarunt. Eur. On. v. 587 seq.

Dobraeus vir maximae auctoritatis mavult περ i. e. πατερ, quod mihi tamen Suspectum est. Certiora quaedam congessit alchenaerius in Schedis. Edebatur . . apud Hesychium: 'Ε νηηα, σωφρων, γαθος, ληθὴς, πατρωος Acute entleius: πρ δορ. Ρerpetua est in libris confusio nominum Προκλῆς et Πατροκλῆα προκλῆο). Apud Herodotum v c. Lib. VIII, I 30 tyrannus Epidaurius perperam olim appellatus est

μινετν1 cum derivatis.