장음표시 사용
71쪽
55 Contrario errore peccatum est in uripidis Aue/fidia v. 552 ioculariter corrupto, ut mirum mihi videatur quo pacto manifestum mendum editores ad hunc usque diem fugerit. Admetum, cum hospitio recipere vult Herculem, chorus oratione pedestri et tragoedia omnino indigna inita alloquitur:
τ δρβς τοιαυτης συμφορας προκειμενης, Αλαητε, τολμδ ξενοδοκεῖν τι μωρος I; Laudo equidem diligentiam attenti nescio cuius lectoris, quem in margine vetustam editionis annotasse reperi: H ριωρος I. Nam quis umquam pronomen τί Sic cum adiectivo coniunctum vidit ΘΗ saepe habueruti pro Ν vice versa, Si non appareret rectusne esset medius ductus an obliquus. Quod imprimis in nominibus propriis actum. Sic apud Diod.
Sicut T. I, p. 81 nomen matris pollinis abiit in
Vide praeterea orsonum Adverss. p. 140 in Athen. pag. 700 i. in integrum restituentem versum hilyllii: καὶ λυχνον δἱμιυξον οἴσω καὶ θρυαλλΓν ω ν δεη. Liber S. habet ἡνδεν I. In lat. haed. pag. 87 B, C. - καὶ εἴ τις απιπτωναυτω ανερωτ o η recte iobraeus Adv. I, p. 151 απι τ in Habet hoc Euripides interdum ut in summo eloquentiae tudio sermonem quotidianum misceat verbis plendidis et magnificis. Vide γευματο ενεκα pili g. in Aul. v. 454 ubi ita loquentem facit gamemnonem: δεν, τι φήσω πρὸς δάμαρτα την μεri,
72쪽
τοι 1. Erroris causa in aprico est. Aliter videtur Stall-haumio. t conser Heli. III, 4, 15 fine: σπερ αν τις
τον περ αυτο αποθανουμενον προθυμως ζητοίη.Κ, cum altera pars esset ductus rotundi, bipartito divulsum saepe peperit in ra . Contrario errore Gliteris nullo spatio diremtis coaluit in . Perridiculum sane est σφαλμια ubi somnolenti Onachi ανδρας ἀριστους optimo viro mutant in urδοδ αρκτους). At noli in librariis quidquam mirari si ipsos scriptores quoque dormitare videmus. Cuius rei exemplo est Athenaeus in Lib. I, 500, c. qui totus in poculis nil doli suspicatus suavissime narrat etiam Dercylidam Lacedaemonium, virum callidissimum cognomine σκυφος appellatum fuisse idque commemorari ab Ephoro 's λωστε 'Αθηναιε ει α νηγρθμην ως φησιν 'Aραττο φανης. Cui enim ignotus Sisyphus 3 κερλστος γενετ ανδρων. quem revocat Orsonus Ad verss. p. 13 l). Dextro olim Aeschyl. Choeph. v. 897 correxit Robor-
tellus. In codice unico legitur:
Palmaria quoque est emendatio irschigii in Luciani Saturnalibus. k 25 εγω μεν παλαι βασιλεύς ων πεπαυμαι I ων τοῖς παισὶ διανείριας ἡ αρχην. Ubi codices εἶς ων, editores alii aliter. Ipse Lucianus dederat ΕΚΩΝ. Ex hoc sonte perpetua consusio praepositionum εκ et
73쪽
Evanuit nonnumquam prior pars literae ut altera pars
rotunda, tantum superati Perperam e g. καταστη- σασθαι pro κατακτησα σθαι Scriptum esse in Isocratis
Panegrrico 82 arguit optimus codex Urbinas atque simile vitium contraxit nomen proprium Κτησικλῆς apud Xenophontem in Heli. VI, 2, 0 quod male abiit in Στησικλῆς cs. Cob. Var. Lect p. 25).
Confunduntur inter se P. T. X, P. Litera et antiquitus in hunc modum exarabant: ib. Haud dissicile est intellectu quibus potissimum erroribus vetus haec scribendi sorma ansam dederit, nempe commutationibus cum T et X. Literarum ei et T cum confusio autem in omnibus libris requens. auca exempla in re notissima sussiciunt. male lectum apud Euripidem Troad. v. 275 in apographis nonnullis peperit monstrum lectionis φοιτοβαμονος. Codex: ἐγω δε τῶ προσπολος α τριτοβάμιονος χερὶ δευομεν βακτρου γεραι καρφ. Sine ullo iudicio in multis libris promiscue leguntur vocabula τυχη et ψυχ cum compositis et derivatis.
Quod vitium iam ab antiquioribus philologis Stephano,
Gesnero, antero, aliis compluribus locis tacite correctum est Multa collecta habet Dorv. iii Charit. p. 422 nec non alchenaerius in schedis, qui monet de adverbio ευτυχῶς in υψυχως mutando in Stob. Floril. p. 576. Simillimo loco eamdem medicinam lacit obetus Var. Leci p. 6 nempe Dionys. alio. Lib. IX, 29. ubi Reistius speciosius quam Verius correxerat τυχῶς. Nam
74쪽
summa constantia apud Veteres milites dicuntur ευχι υ-χως Σαχεσθαι, ευ δυχρους αγωνιζεσθαι fortiter pugnare, fortiter certare; τυχως καχεσθαι nusquam legitur,
quod sciam. Etenim non ipsum proelium infelix habetur a populis sortibus et bellicosis sed tristes belli
Caeterum apud Oratores, apud Demosthenem imprimis, quaedam loca supersunt ubi optima res est huius observationis in tempore meminisse. Licet enim cuiusvis sit discernere inter animum et fortunam, nimia estinatio tamen et saeva quam plurima edendi cupido haud raro acutos editores coecis reddit similes. Vidi interdum apud exi cographos persecta ιληχεναι et εἰληφέναι confusa. Dubito tamen an ex similitudinec et natus sit error. Nam Oristi quoque permutantur cf. Cob. Nov. iaci p. 558).d et Τ quoque inter se confundi exquisito exemplo me docuit alchenaerius. In quo memorando praesenti capiti finem impono et laetis auspiciis me accingor ad reliqua. Servat Athenaeus XIII pag. 594 f. pulcherrimum fragmentum Dicaearchi de monumento 'thionices τῆς κα λῆς. Locus laudatus ita incipit. ταυτ δε παθοι τις
titerae fugitivae quas expulit similium vicinitas. Nam Dicaearchus dederat: ΟΥ Α ΦΑΝΗΙ.
75쪽
De charactere ligato dicturus quod iam supra monui idem hi praemittendum duco errores et peccata orta exscriptura unciali omnia se insinuasse in minusculam ubi deinde ab imperitissimo quoque variis modis explicata et eorreota scilicet pro levibus vulneribus morbi exstiterunt vixdum sanabiles. Late grassata est infelix ista mutandi temeritas quae de singulorum vocabulorum et sententiarum pondere parum sollicita omnia paullo impeditiora impia manu resecabat, lacunas suis ineptiis ἱαν δεινως
supplebat. Sed haec alias, nunc de literarum figuris.
Plurima autem vitia in scriptura minuscula nascuntur ex compendiis et sigiis sive neglectis sive perperam intellectis haec suo loco ordine tractabo. At praeterea alia nonnulla animadvertenda sunt quibus ansam dederunt literarum ductus et nexus. Quamquam lectorum potiusquam codicum haec sunt errata. Quicunque artem palaeographicam doctus ab idoneo praeceptore aliquot libros cum iura excusserit horum bonam partem non videbit;
76쪽
inexercitati hominis vero non est legere quod scriptum est operae pretium est insigniora quaedam indicare quae tamquam scopuli in legendo vitanda sunt. Literae , praesertim in finibus verborum, saepe hamulus adhaeret qui primo obtutu ab unoquoque habebitur pro ι vel . Inde saepe nominativi, dativi singularis, nominativi pluralis numeri cum magno sententiae detrimento permutantur ut τοιαύται et τοιαυτα ρσαι et σα
etc. Verum etiam in mediis vocibus cave hanc caudam prolixam sunt codices in quibus πας et παῖ vel intentissima acie vix distinguas. Compluribus editoribus tamen haec observatio haudi sui cum semel admoniti ubique α suspicarentur, etiam ubi verum erat αι. Luculentum exemplum habet Bastius p. 81 cuius Commentatio alaeographica Gregorio Corinthio adiecta ante hos sexaginta annos ultimum edita paucis iuniorum philologorum in manibus est. Verbum Αἰγιαζειν sci. Suid in voce in nescio quo exico rhetorico ita explicatur: τυ αἰγιαζεις ἐνθαδὶ καθημιενος
αντι του περιαγαν λαλεῖς. Recte ille: αντι του περὶ αἰγῶν λαλεῖc.
Eadem de causa commutarunt α et αυ. erite eis-kius restituit locum Libanii: Vol. IV, p. 859, 26 καὶ
πολλα αν εἴη λεγειν α τοῖς Cod. αὐτοῖο απορου φίλαον συνεζευκται χαλεπα. Confirmant hanc emendationem licet confirmationis non indigam meliores codices Ρarisienses teste Bastio. Plane eiusdem praestantiae est coniectura . Stephani
in lat. haed. ad fili. οὐδενα ντινα ου κατεκλασαν. Ceteri κατεκλαυσεν.
77쪽
Ηae de , αι, ae sufficiant, si hoc unum epimetri instar addidero fuisse olim editorem Strabonis, qui ut plura ridicule sic om. VI, p. 554 satis stulte finxit variam lectionem διαυθεσιν. O lepidum caput, quam vellem adhuc in vivis esses ut nasum criticum tibi gratularer Sed dudum descendisti unde negant redire quemquam atque vix ullus superest tui similis. productiore lineola instructum in multis libris etiam valde simile est. Bis inde peccatum apud Hesychium in voce Μηδεα ' ubi codex Marcianus habet μήδεα τε-
Saepe α habitum est pro ει et ευ si linea quae adhaeret et superae et inferne iusto est longior. Nam in diphthongis ει et ευ liter ε induit formam exigui semicircelli. Consusio α et ει autem imprimis occurrit in vocibus perantiquis et obsoletis quae a recentioribus librariis non recte intelligebantur. Quod egregie emitur in verbis
contractis. ιμεῖσθαι qui scribat pro τιμ.ῶσθαι non reperias sed παλαμεῖσθαι pro παλαμασθαι, μαρτυρεῖσθαι pro μαρτυρασθαι passim occurrunt. Utile exemplum habes in vocabulo ατη. Fugit indoctos scribas sequioris aevi quam viis habeat Momerica illa Ατη παντας
78쪽
ααται. in lactum ut saepe in varia monstra abeat.
Vide alchen ad Ammon. p. 248 in Scholio misere o rupto ibique f. Schol. Veneta Clare tibi apparebit pro, εἴτε legendum esse 1 ατη. De οι et ευ commutatis omnino adeundus est Monte-salconius Pal. r. p. 343 qui probabiliter me iudiee
emendat Herodotum Lib. IV, 9l pro κατὰ νευστα θηρία κατάψυχυ στ α ratiae intractabile reponens. Fugit haec emendatio editorum diligentiam, quorum Behherus et ruegerus sequuntur Reishium perfunctorie ut solet θηρία καταψευστα corrigentem, Dietschio nihil suboluit. Frequentissimus hic error est in adiectivis et substantivis ab α privativo et ευ incipientibus. Quis nescit, ut hoc utar, υλογον et λογον e regione inter se esse opposita Disputant tamen editores non sine ira et studio utrum horum quoque loco exaratum sit. Frustra; nulla enim est in talibus codicum auctoritas. Sol iudicio standum; ταλλα κωφα καὶ τυφλα. Apud Lucianum de Sacris Q e. c. cum obeto corrigendum: καὶ ἱγαρ υκ σεβες μιτελων; vide Var. Leci. p. 121 ubi multa ex hoc genere assert. et sic ubique legendum quod postulat verborum contextuS. 3 qua forma etiamnunc utimur scriptum nonnumquam
habetur pro θ vice versa: βίου et θείου inde permutata, λαβεῖν et λαθεῖν λ fuit etiam qui pro participio oristi verbi καθαίρειν legeret αβηρας.)h Aristoph. Eccles V, 26 ita editur a Dindocto:
ἡ θαἰμάτια τανδρεῖα κλεψασαι λαβεῖν χαλεπον αυτας. EPudem praesero lectionem edit Burmannianae λαθεῖν.
79쪽
Longe frequentior est confusio huius literae cum υίδ, 1. κ, π, J. Noli tamen propterea cum Montesal- conio in animum inducere ipsam figuram is antiquiore forma his erroribus ansam dedisse, quos procul dubio peperit vitiosa sequiorum συνήθεια, β et υ v K plano eodem sono efferentium. Sunt libri M. ubi nationliteram et funditus expulit.
Ρassim exarata sunt . c. αρυαροι, λαυρον, αυακιρν
pro βαρβαροι, λιαβρον, βακιον etc. Haud raro inde in exicis pro υ et is Digamma Aeol. editur a. ut
μιελδρμιενος, ε θυμων apud Hesychium pro Γελδο- μενος.
ea est infelicitate figurae ut in utraque scriptura ad complures alias literas similitudine accedat. In minuscula parum differt ab ν, si haec itera iusto est longior atque infra lineam porrigitur. in in pravis editionibus Aristophanis commutantur τουτονὶ et τουτογὶ vide e. c. Thesmophor. v. 880). Eiusmodi est vitium quod deprehendit Bastius Not ad Greg. pag. 393 in Apollonii Dyscoli libro de Merbiis
Praeterea γ interdum non multum dissimile estis et picontinuo ductu scriptis. Quod imprimis usu venit adiectivis in ηριος et ηγος exeuntibus. Alia huius consu-sionis exempla non sunt admodum multa. δ, si duo puncta sibi imposita habet valet D. Permiscentur inde V et δι δε et δια). Idem actum ubi ex huius literae solito magis deorsum demissa erat. Finxit inde Villoisonus verbum αναδιιστα ναι Graecis igno-
80쪽
non legeret αν δ εστη. Nonnumquam etiam pars superior pro nexu habita; altera pro . Quae aurea est observatio . oeni ad Greg. Cor. p. 20. Apud Hesychium e. c. ευοίαιον legitur pro ευδίαιον quod paullo supra habet. assim contusa sunt adiectiva δικαιος et οἰκεῖος quod nuper exquisito exemplo confiri navit 'adhamus in aliud. III. 68
locum corruptum ita constituens: καὶ ρ τι στερον κατ' εκείνας χυ ἐδέξαντο τὸ Ἀαυτων οἰκείαι βουλησει. Eiusdem scriptoris eadem medicina locum sanavit
Cobetus λὶ plura ex hoc genere alias se daturum pollicitus Lib. IV, 5 - ἔδοξεν αυτοῖς λ μ ξυμ φορβ
aliquid inter δραν et ραν quamquam non omnibus ita visum est ). De invicem permutatis dixi Cap. III. octantum addam in minuscula scriptura imprimis cavendos esse errores in coniunctione literarum κυ ην, υ - βυὶ etc. Qua de re operae pretium est adhibere eximias observationes Porsoni ad om. d. o. 206, ubi Scholia
dant variam lectionem 1vδαλίριοισι pro κυδαλίμιοι .Litera in variis libris diversissimis modis indicatur:
adscribitur, subscribitur, suprascribitur, saepe etiam planei CL Obss in Hyperid. Orat funebr. p. 51Seq. ubi V. c. multa exempla addidit ex Schedis Valchenaerianis. t Miror Apollonium Dyscolum sagacissimum grammaticum scripsisse: το δρῶ σημαίνει και το ρ αφ' ου καὶ το δρωπαζειν καὶ το δραπετης ὁ πιβλέπων. περ 'Eπιρρ. Behh. An. 549, 22).