장음표시 사용
251쪽
,;: CODICIs L a 3. I. T I T. X II. De spatio ad tuitionem confugientium concesso, oe de armis
Extat quidem haec Constitutio Graeca intex iis in s. Θnodi aetas ,sed 4 lem Τheodosi s , oe post eumJU. it suum Cod. reidit, ilenitis videscet pro iis c epitriis , talem ex Cod. Theod. edissimus.
III. Impp. THEUDOSIUS& VA LENTINIANUSA A. Antiocho P. P.
pla timentibus: nec sola altaria oratorium templi circumjectiim', qui Ecclesias quadripa tito parietum septu concludit, ad tuitionem confugientium sancimus esse proposita 1 sed usque ad extremas fores Ecclcsiae quas oratum gestiens populus primas ingreditur, confugientibus aram sanitis esse praecipimus: ut inter tem
plum, quod parietum descripsimus cinctu, & post loca publica; &
januas primas Ecclesiae, quicquid fuerit interjacens, sive in cellulis, sive in domibus, hortulis, balneis,
areis, atque porticibus, confugas interioris templi vice tueatur. Nec in extrahendos eos conetur quinquam sacrilegas manus immitte
re: ne qui hoc ausus sit, cum discrimen suum videat, ad expctei dam opem ipsi quoque confugiant. Hanc autem spatii latitudinem ideo indulgemus, ne in tyso Dei templo, & sacrosanctis altaribus confugientium quemquam mane, vel vespere cubare, Vel pernoctare liceat: ipsis hoc Clericis religionis causa vetantibus: iptas ut confugiunt, pietatis ratione
252쪽
ν-, οὐ μίί νύ ηι ς -λcriti ἀ Em ,που, - α δυας δε ECCLESIAM, m. 233 telo, serro, vel specie, eos qui comfugiunt, minime intra Ecclesias ita bere praecipimus: quae non modo a summi Dei templis ac divinis alboribus prohibentur, sed etiam ceu tulis, domibus, hortulis, balneis, reis, atque porticibus. f. 1. Proinde ii qui sine armis ad sanctissimum Dei templum, aut ad sacrosanctum altare, sive usquam gentium, sive in hac alma urbe confugiunt, somnum intra templum, sive ipsum altare, vel omnino cibum capere absque aliqua eorum injuria, ab ipsis Cleri, cis arcuntur, designantibus spatia, quae in Ecclesiasticis septis eorum tuitioni sussciant, ac docentibus capitalem poenam esse propositam, si qui eos conentur invadere. Quibus si perfuga non adnuit, neque consentit, praeferenda humanitati religio est, & a divinis ad loca quae
diximus turbanda temeritas. 3. 3. Hos vero, qui templa cum
armis ingredi audent, ne hoc faciant , praemonemus: dein si telis cincti, quovis Ecclesiae loco, vel ad templi septa, vel circa, vel extra sint : statim eos ut arma dei'Onant , auctoritate Episcopi a solis Clericis severius conveniri praeci pimus, data eis fiducia, quod religionis nomine melius, quam armorum praesidio muniantur. Sed si Ecclesiae voce moniti, post tot
tantorumque denuntiationes noluerint arma relinquere, jam ct
mentita nostrae apud Deum & EpiDcopum causa purgata, armatis, si ita res exegerit, intromissis, trahendos se abstras endosque esse cognoscant, de omnibus casibus esse Ribdendos. Sed neque Episcopo inconsulto, nec sine nosti a sive I,
253쪽
um in hac alma urbe, vel ubicunque jussione, armariam quempiam ab Ecclesiis abstrahi orum Dit, ne si multis passim hoc liceat,
confuso generetur. Dat. X. Kal. April. Constantinop. ANTIOCHO V.C. CONss. &qui si
rit nuntiat . 431. 3 Nusia altaria o stratinum templior 1ectum J Altaria in medio templi circumiecta sed ia extrems fores Eccle- J D. tare sto suo I. 3 e. in ad
Corinth. Nonne videtis quot nam hominos etiamsi hujusce templi vestibulis osculum figunt, partim inclinato capite, partim manu tmentes, atque ori manum admoventes, vestibula templi hi jus exosculantur: illi quidem flentes, alii autem manu continentes, & orim
EDICTUM REGIUM de his qui ad Ecclesiam
confugiunt. VL xus jam inde a Pa
nismi temporibus consuetudo , naturalisque legis sanctio pietatis causa obtinuit, ut apud o nes natio'es, publicae adminintrationes, humaraeque fimctiones a religione sacrisque ceremoniis semper secernerentur ι sacraque non solum in summo rerum fata
tigio, sed velut in quodam posito
in terris caelo collocarentur, quo
accedere solis puris sanctisque fas esset. Hinc & illud quoque consequitur, ut omnium mentibus natura insitum sit, nullo modo quae Deo dedicata sent pollui possie, neque hominum insolentiam adversiis vim divinam progredi. Quo enim pacto fieri queat, ut ea
τοῦ Eκυηαὼν ἡ δεAem, Καμή, -- ν πιαιτυάς et1ς οὐ τουπυ sreem it m -- Extat lixe Constitutio integra Graece de Latine in Concilio Ephtano, exuo hanc in Notis ad Codicem Themosianum retulit Iacobus Gotthone- dus ad L .. de his qui ad Ecc&ssas como unt. Hujus autem constitutionis, ut Franciscus Pithoeus adnotavit, meminit Harmenop. Iib. tr. cap. 1x. Josepb. Tenedius ex m. v. Boi υν tit. r. L. τι. uti eam Gregorius citat C. δε his qui ad Eretes consui Idemque Pitherus notis sequentibus illustravit te tum Graecum Concilii Ephesia, cujus haee sunt verba
254쪽
luantur, quae semper munda esse necesse est Z Aut qua ratione ea poterunt contaminari, quae semel sanctificata , nunquam talia esse desinunt ξ Quapropter licet procerio habeamus, ab iis quae paulo ante barbarica vesania contra divinum altare nefarie perpetrare ausa est, neque quod mundum erat
pollui, neque quod natura sanctum contaminari potuisse : tamen quia id factum est, quod nullo modo futurum sperabamus, & usque ad religionem illa sceleratorum hominum pervcnit audacia; ne vel impiis profana esse videantur ea quae divina sunt, neque in sacratis Deoque dicatis locis liceat ea facere, quae ne in aliis quidem pas sim impune fieri permittendum est ; & ut religio pervigili etiam pietatis custodia illaesa castaque
quae vel per audaciam, vel praeter voluntatem inferatur, ab omnipotentis Dei Ecclesia arcemus. Et nim si veterum Paganorum reli- O, quae error erat, & cui quod libitum fuisset Deus crat, adeo si perstitionis suae observans fuit, ut altaria non quibusvis, sed certis S cerdotibus dumtaxat committeret, & fana sua perinde ac si ipsius quoque terrae situ extollerentur in arcibus ac munitioribus urbium t cis dicaret, atque Idola fabrefacta
adoraret, maximaque cum Ven ratione ac vanitate coleret: quai
to magis par est, ut nos religionem nostram omni cum observantia custodiamus , ad quos Deus ipse cum verae religionis cultu, caelum non deserens descendit, 3c tamquam cestione quadam inter Deum
255쪽
terram suscepit tominemque Deus in caelum sui tulit 3 Ante alia autem hac re illi Deum placant penes quos rerum summa est, cum sciliucet salutis& vitae ac securitatis ii minum curam habent: quae, ut nostra natura feri, nullo modo alterum cum altero sine alterius d trimento conjungimus, ut nec Ecelesiasticis aedibus sacrisque altaribus ex nimia confugientium d peractono vel confidentia, coi temptu vel temeritate, audacia vel insania, injuria aliqua, praeterquam deceat, inseratur; & unicus extremusque miserorum, opeque dest tutorum portus patentiore aperto sinu hujuscemodi confugientes e
cipiat. Nemini qui maris quinis&scopulos declinat, convenit terrae adimere tranquillitatem: bellum, in quem steteris acies , adversus eum sese dedemem minas deponit. Asylum olim defendit variis criminibus obstrictos, legum aD
pernans auctoritatem: majores tiam nostri, ne aliquo modo timore perculsis humanitas denegata videretur, in nostris quoque st tuis aram salutis constituerunt; ita ut si qui vel extrema imaginum nostrarum vestigia sorte contigorint, hi ab omni ous minis adve fortunae liberati ac securi gaudeant. Iam si ibit e complexus propter regiam Majestatem tantum praesidii miseris conciliat :quantum opis illis debet esse paratum, qui salutis causa ad sacrosancta utaria confugiunt ZPateant proinde trepidis magni Dei templa ; supplices fugientes communis suscipiat ara ; nec ulla veluti sit perior comminatio divianum auxilium, quod omnibus ex
256쪽
Gυ ίις α υ ά l , ECCLESIAM, &c. 237 aequo sese offert, ab ejus aedibus a deat propulsare. Qualis enim nau- fiagorum in suis calamitatibus mitisericordia reliqua erit, si littus pra cludas, & fontem siti laborantibus perturbes 3 aut quaeri alii humanis calamitatibus medicina supererit, si calamitosis D ut ipse denegetur Nostris igitur tem ribus non solum sacrosancta altaria, & quadra tum populi oratorium murorum ambitu circumseptum, contagientium securitati conferre sancimus:
sed quidquid praeterea inde est loci
usque ad Ecclesiae fores exircinas, per quas preces facturi priniqua ingrediuntur, hoc totum confugie tibias misericordiae aram esse definimus de constituimus. Itaque in
dium templi spatium in praedicto loco positum, perfugium esse do
crevimus : atque etiam reliqua omnia loca primis sanctae Ecclesiae foribus post publica per circuitum
cohaerentia, sive domus, aut ho tuli, sive atria, aut balnea, ut etiam porticus sint, ingrcsses profugos volumus ut perinde M intimum templum jus custodiendi habeant. navis autem, si religionis atque pietatis ratio spectetur, quae exiguo loco distant, non parva observantiae ratione aisjunctae sint; tamen ut securitatem confugientibus la tius extendamus, & formidantibus auxilium porrigamus, omnem supradictum ambitum sine ullo disecriminc portum esse quietis jub mus, ac nςminem ad eos expellendos, sacril Nas manus injicere, ne
forte ille ipse qui id a sis fuerit, se
in calamitates incidisse videns, auxilium expetens confugiat. Hoc autem spatium adeo latum, urgente fornudine, secure degendi, imo
257쪽
vero exspatiandi clementer coi cessimus ; ita tamen, in nemini coim fugientium in Dei templo, aut apud sacras aras manere, aut cibum si mere, aut dormire, aut etiam pc
noctare liceat ; idque non modo Clericis propter religionem fieri prohibentibus , sed ipsis quoque
confugientibus facere pietatis causa detrectantibus: ne & qui confugiunt, dum usus proprios sacris r bus admiscent, impuro animo coim sugere videantur ; &qui hujusm di turpitudinem a sacris aedibus a cere possunt, pietatem, cui desse viunt, violare videantur. Ceterum si quando usu veniat, ut alterutrum omnino offendendum sit; satius est, Clericos amolientes a sacris altaribus eas injurias, quae ab huma--na conditione & a natura oriuntur,
audaces potius quam impios haberi, ac in nomincm potius quam in Deum peccare : quandoquidem hac posita lege, nulla inhumanitatis suspicio Clericos jure attigerit ;cum timori ac securitati confugientium sit valde pros cetiam. Nam etsi Dei templum humana naturalique necessitate foedari, &sacrosancta mysteria infami infirmitate misceri, ac divina a prosa ius contaminari, sacra denique ab impuris inquinari nequa mam patimur ; non tamen confugienti bus, quo minus opem imploraren
praesidii ostium praeclusimus , sed amplioribus quoque longioribus que spatiis illorum securitati consulendum existimavimus, de quod Divinitati, & quod humanitati de betur , solicite religioseque obse
Ferrea autem, vel alterius gen ris arma ad defensionem compara
258쪽
ta, ne confratcntes habeant, neve intra sanctain Ecclesiam inferant, omnimodo prohibemus. Haec namque, ut riniqua omnia ejusmodi, non modo a sacris templis ocaris abesse volumus, sed a reliquis quoque omnibus Ecclesiasticis ha bitationibus, mansionibus, thortis, balneis, atriis, ac porricibus, qua aesidio esse fugientibus superio sermone declaravimus. Etenim fas non est, sanctissimis templis, aliis ve Ecclesiae locis ex nimia solita. tudine, discordiae ac bellorum m teriam inferre. Suiliciat profugis istis Dei auxilium, cui & arma &leges & ipsa etiam regia Maiestas subjecta est. Nam & nos, qui sci per jure imperii armis circumda. mur, quosque sine armatis stipAt ribus esse non convenit, Dei templum ingressuri, foris arma relinquimus , & ipsiam etiam diadema deponimus ; & quo submissioris imperii speciem praeserimus, eo magis imperii nobis majestas promittitur. Ad sacra quoque altaria
munerum tantum offerendorum causa accedimus: de cum circumseptum sacrorum adytum ingressi sumus, statim egredimur ; nec quidquam ex propinqua Divinitate nobis arrogamus. Quamobrem quisne armis ad sanetiim Dei templum, vel ad sanetiam altare, in quacumque illi gente, vel in hae civitate confugerint, in templo dormire, aut etiam in altari, vel in ipsis locis cibum sumere, citra ullam injuriam a Clericis prohiberi debent. Et ita res haec erga eos gerenda est, ut non a prohibente injuria inferri, sed religionis ratiorem quae geritur, exigete videatur. Proinde illos paventes, de sanet
259쪽
tate ac puritate loci commoneant; relsioni cum humanis necessiitatibus nihil commune esse doceant: intervalla intra septa Ecclesiastica, ad ipsorum tranquillitat sec inatemque constituta sigillatim commonstient: capitale supplicium contra temere irruentes si
tutuni indicent: intelligant reliasionem humanis sordibus, natur iisque neccssitatis injuria contaminandam aut profanandam non es se ei, qui per eam ipsam religionem tueri te ab injuria velit. 4od si quispiam nihil his omnibus annia rit, aut assensis fuerit, tum demum religio mansuetudini anteferatur,& ex divinis locis ad ea quae seperius dieta sunt, eum propulset audacia. Qui enim in magno metu est, periculum effugiet, nec propterea sacra religio humanarum
neces statum admixtione contaminnabitur.Porros qui divinam opem expetentes, sanctis lima Dei templa
cum armis ingredientur, aut cum apparatu qui naturae & gentium jure a religione arcetur, non modo illa inferre sacratis locis, Crum etiam confligere conabuntur quod ut adiuventur, vel audiantur, vel quia saevitiam videan tolerandum
esset) plenissima severitatis jussi ne & horrendis comminationibus praecipue ne id faciant admonebis. Nam qualem ille spem in religione collocat , qui in religionis coni meliam armis accinctiis ingredititur
Quod si quisquam furiis actias
aliquod istorum nostrorum decretorum in quocumque Ecclesiastico loco violaverit, sive id fiat extra templum , sive intra templum, sive etiam circa templum; jubemus
260쪽
mu o- rivos ECCLEsIAM, M. 2ψt ut confestim Episeopi auctoritatea solis Clericis arma deponere compellatur, & severius etiam pro sua filute, spe illi data atque liducia, quod religione ac pietate securius
munietur, quam armorum praesidio. Quod la linis nostrae auctoritate, voceque Ecclesiastica commonefacti in vesania sua perseverent, neque arma, quae praeter fas, non salutis, sed tyrannidis & sa crilegii audacia ceperant, reliquerint ; sciant quod tot tantisque donuntiationibus ac praeceptis plac in religione, & a nostra serenitate,& ab Episcopis excusatione facti Deo reddita, pro sui steteris ratione etiam per armatorum ingredientium vim abstrahentur, & omnium calamitatum generi subjicientur,& ea pie adversus eos g rentur, quae geri aequum est, pro eo quod gravia & tragica scelera admiserint. Quid enim ex his quae nuper summa cum audacia adversus religionem ac divinitatem p trata sunt ab his quibuscum ad
modum clementer actum est, non metuendum sit nobis ac formidam dum, ita ut omnem insaniae viam atque occasionem adimamus, ne,
quod primum in exemplum tragi ca perpetravit insania, idem quo
que denuo quod absit) facrilego
more admittatur 3 Sed neque absque sententia ac justione Episc pi, vel etiam Nostra, & Iudicum
qui in hac urbe. aut etiam eorum qui in quovis alio loco sunt, armatum hominem ex Ecclesiis abstractum tradere oportet; ne, si limitutis atque diversis contra illos miseros liceat, ex ea re confuso ori tur. Nam ejusmodi cum armis confugientes metuere volumus ut