장음표시 사용
71쪽
68 n E ORIGINE F RANCORVM. maniam non reperiri apud Romanos striptores, inter quos Sirabo Augusti tempore tres nominu sicambrorum reges, quorum nullas est in catalogo Hunibaldi. Si quis aliter sentiat, isti non obnitur,liberum cuique suum esto iudicium. Hoc tamen pro mea interim siententia adducam,gloria cupiditate multos olim fuisse inductos, ut antiquissimam originem suam facere conarentur. Qui aiam alijs meliores videri volunt, hoc potissimum student,ut cum alijs nihil habeant commune. Hinc etiam Saxones, sui siemper inter Germanos praecipuum locum habuerunt, origine se Macedonas gloriabantur, hac in re non miniis ridiculi, quam Franci. Fam1 ob causam refrenue gestas nequaquam communi vocabulo Germania tribuebant, sic suam gloriam vilesiere rati:hoc enim ct Gothi ct Vand tu factitarunt, unde paulatim a vulgo creditum est, eos extra Germaniam fuisse. Sed hac breuiter attigissesus
φ NIA, FRANCos FVIssE GERMANOS.REs τλτ, aliqua ex ipsorum Francorum monumentis asserre te timorita. idque tanta breuitate aggressit mur , ut radium legentibus nullum asperamus, diligentibus reliqua committentes. Duas Francos habuisse leges ipsorum auc2ores testantur, Salicam atque Ripuariam, quibus nullus regam ante CAROLvM MAGNVM adjcere quicquam tentauit. Ea cum aput ipsios plurimi semper momenti habitae sint , ac in Latinam linguam posterioribus si cultis transitiae repertantur eo maiorem aduersari s auctoritarem prastabunt. Ips tum quoque penes me exemplar fuit, ipsius Caroli Magni teporibus conscriptu, in quo pasim gentis vocabula qua Latinis Perbis reddi non potuerunt, pernacula
72쪽
. DE ORIGINE FRANCOR v M. OGermanoru lingua exprimatur, quam rem ex ipsarum legum capitulis probaturisiuniivi: ut liquido appareat, hostra Germania non paruam infligi contumeliam, cum illi sua eripitur1loria, Francorum olim egre se virtutibus parta. Legis Ripuaria capitula xv. ubi loquitur de iis, qui interfecitum hominem celant,vel in puteum dejciunt xponit sese hoc modo, quod dicitur .ermoὲdet Erinoiden enim interficere hominem sonat, eo modo quo si ent latrones, ct est conuiti, verbum. Item passim pro pecunia, qua quis multam s oluit aut redimiit. Vergella ponitur: geli enim pecunia est Germanis, ct toeten defendere. p. xxxvo I. ubi enumerat quaedam instrumenta a morum:Spatham inquit cum cogito pro capulo in Hel mum pro galea, ct Minbergas, pro armis quibus teguntur crura, raelii enim crus appellamus. Item Fredum appellat compositionem, q a quis pacem a principe impetrat, siridi pax.
p. L x x x I x. hominem forbannitum. i. exilio damnatum : sorbaniam enim est in exilium mittere. Cap. X c. Grauionem comitem, qui etiam hodie graum dicuntur. Multa insiuper quae enumerare opus non puto: de reliquis
lector coniecturum faciat Quod si quis dicere velit, Ripuariam legem solis Ripuarijs fuisse promulgatam, qui Francorum quidem seci, non de eadem gente erant, opponam illi Salicam, qua proculdubio antiquissima fuit, fecundum quam iudicare sol
Cap. primo docet, quomodo fit manteηdius, ubi manire
73쪽
Ad illis bissini in Principem D. CORNELIUM
A SE v ENEERG Modiorum Antistit . ATVRA, illustrissime Princeps, quum
hominem institueret,& prae cunctis animantibus ratione , & peculiaribus alijs multis dotibus, praelatum esse voluisset hanc quoq; illi ceu pri rogatiua attribuit, ut non secus quam parentes & liberos, patriam,in qua natus& primos vagitus edidisset, amaret, coleret &lecteretur. Idque adeo inualuit apud omnes, ut is humanitatem exuisse veteribus visus sit qui naturali hoc instinctu non duceretur. Et si enim philosophi quidam,in hoc, meo iudicio, parum homines,Vt caeteros, hunc quoque adfectum e mentibus extirpandum censuerunt. eriecisse Iamen haud multum , inde colli .gitur, quod ijdem qui nullam patriam sibi csse voluerunt, pro patria in qua nati fuere & educati, sortiter pugnarunt, & mortem interdum subire turpe non existimauere;& perpauci reperti sint , qui patriam non libenter illustrarent, aliqui egregiis facinoribus, non nulli ingenij sui praeclaris monumentis. Vnus inuentus est Homerus, qui naturae hoc debitum , ut in hoc forsitan sapere videretur, patriae denegauit, quam si vel semel nominare dignatus cssbi, nulla sub caelo hoc quod intuemur clarior extaret. Contra metito laudatur Hesiodus , qui nihil non fecit, ut Ascram patrium oppidulum, ad radices Parnasi ignobile, asperum,ua fertile,& nihil boni habens,notam & inclytam redderet. Possem ad hanc causam multa veterum eXempla
adducere,nisi epistolari angustia cohiberer. De noli: ae E atatis
74쪽
PRAE F ATI O. 73 nullos cohortatus, ut hac pietate patriae subuenirent. sed audire noluerunt. Placentius fuit qui Catalogum Episcoporum Tungrensium conscripsit ex fabulosis annalibus , iudicium nus' uam ad hibens; sed ut reperie bat, ita & tradidit. Ber solius saepe aureos montes pollicitus, fumum dedit. Alij quos opus non est nominare, forum & lites sibi utiliores rati, hanc prouinciam contempserunt. Quid hic facerem illustrissime Princeps, quem sollicitabat amor patriae, cuius imago obscura &lacera semper ob oculos versabatur, &precanti auxilium similis, quiescere non sinebat. Sciebam onus esse haud quaquam meis humeris conueniens, neque metali ingenio aut doctrina praeditum , ut tam difficili &pene inextricabili negotio satis facere possem. Ad haec Innumerae peregrinationes quas per uniuersum pene orbem Christianum indesinenter in vicesimum annum, cum summa corpo tis & animi molestia su sti neo. adeo totum me sibi attribuerunt, ut ne minimum quidem otij, quod huiusmodi stud ijs impertirem, reliquerint. Nihilominus tandem supra vires animum sumpsi,volens desiderio meo satisfacere, atq; incipio relegere historias , digressus ab equis in diuersoria, dum coena paratur,equi insternu ntur, frenantur, famulus adcingitur, annoto quicquid ad Tungros & Eburones facere deprehendo, conscribo in schedas,& nonnullis interdum ostedo,quibus coeptum omnino non displicuit,praesertim D. Henrico a D hornis,& D. Arnoldo a
Tungris, viris altero genere,altero pietate, utroque Vero insigni doctrina spectabilibus, dictu mirum quam his labor noster perplacuit,&quantis precibus institerint ut pergerem. imo contendere crebrius ut inchoatum opus absoluerem , nec tolerarem diutius Tungros atque Eburones, hoc est patriam in qua natus essem, perpetuo exulare, nec verendum esse mihi
Auli illius infamiam, quem Cato ob id ipsum nugatorem appellauit, quod nulla necessitate coactus Roma norum res Graece scripsisset, culpamque deprecaretur,
75쪽
si usquam peccasset homo Romanus in aliena lingua;
qui si a seri uendo abstinuisset,culpa prorsus vacavisset. Patria hoc peteret, patriae hoc deberem quae me nutriuillet, & ingratitudinis reum procul dubio accusaret, si tantillum operae sibi denegarem. Collegi igitur animum quam videt Celtitudo tua Tungrorum re Eburonum liastoria ex diuersis auctoribus, praesertim
ex disertissimis Caij Iulii Caesaris commentarijs de bello Gallico .congessi, binde locorum & nominum
mutatio: s indicans, quae hactenus lectores remorata
sunt. Adieci etiam nonnullos secundet, siue inferioris eiusdem Germaniae populos, ut Hannones, Sycabros, Samarobii nos, aliosque non paucos, ut hi quoque aliquid lucis reciperent, & pluribus gratificarer. HanC qualemcunq; merito tuae Celsitudini dedico, ut Tun grorum & Eburonum praesul suam gentem agnoscat, intelligatque quibus primordijs &auspici js urbs Leo-dium re fundata sit &creuerit non ex fabulosis historijs, sed certis & veris scriptoribus, quorum nomina statim subnectam. Tuum erit clementi animo accipe re, D. Henrico a I hornis&D. Arnoldo a Tungris temeritatem editionis, mihi vero & suscepti laboris &dedicandi audaciam adscribere , bonique considere,& imprimis condonare, quod non, ut solent plerique, hic omnes in tuas laudes erumpam. Tua te bonitas, pselas,singularis virtus,& clementia orbi notum facit,
nec opus habet praecone. Deum opi .max.oro Vt tuam
Celsitudine sanam de incolumem diutissime ci seruet. Ex Heidelberga caten. Decemb. Anno M. D. X L.
C. Iulius Casar. T. Liuiis FloriM Lucaete . Tranqurytes. Ammianus. Cicero. Antoninus Pim. Flauitis Vopisicus. Strabo. Ieius. Plotimaus. Iutius Capitolim s. A. Hinius. Eutropius. Plutarchus. Orosius. Appianus. EX RECENTIORIBUS.
Beatus RIo-nuι, Abbas Vuleretensis. Annales Leodiorum.
76쪽
A L L i AE Belgica tractum, eum qum ad Septentrionem porrectum, Mosa in tersuit amnis, ct urbs nobilitat maxima, quam hodie Leodiam vocant, olim . ab initio indigena tenuit populus, donec T vuc a rTungri,qui Teutonorum omnium primi I, , iii in Gallias irruperunt, ut ait Cornelius Tacitus, transmisso Rheno in bas terras venerunt,qura armis pulsis incolis,oc cupatas, etiamnum hodie retinent, ubi oppidum vel condiderunt,uel antea conditum, de suo nomine, Tu ros appel- 'Drunt, amplissino quidem murorum ambitu, Vt adhue 'er μ' 'veteres indicant ruina, ct agro feraci I gessi optimo, ad xtramq; utiij Iecora ripam,qui iuxta Traiecitum oppidum nobile,in Mosam exonerat. Huius etiam moenia, ut pleriq; volunt, ct nonnulla eius rei visuntur vestigia, Oceanus adluebat, qui nunc aestibus aduecla arena, ut fieri solet, remoratus,quam longissine abest, oppidum exiguam Obtra
ctis commoditatibus qua mari proueniunt,reliquit,adorandum equidem non Pno nomine Germanis omnibus,qubd hic maiorum inter exterra nationes rei prima omnium praeclaris negesta, vetustismum cernant monumentum, quod toties propemodum funditus delerum , linguam , novienseparentum abi cere noluerit; ubi denique nomen, quo veluti in corpus redigerentur, primum inuenere Teutones, Germanis appellari coepti sunt. Ante hanc enim Tungrori ni 2IIari. in Galas irruptionem, Germaritiae Germanorum λ nomen Hauditum erat, orgens qua iam eadum bac appellatione
77쪽
76 D E TvNG, Isterrarum orbi notissima est,non mosed diuersis censebatur nominibus. Dicebantur enim Teutones, Cimbri, Tungri.
Mas, fiambrivii, Sueui, Vandali obuiusmodi. Tungris
autem ob rem bene gestam applaudentes iam dicta gentes, viis nomine aliquandiu si Tungros appellarunt. Verum cum unius nationis peculiare vocabulum diu omnibus commilitonibitis non placuisset, ut si 'icatur non immeriiὸ libro primo rerum Germanicarum Beatus Rhenanus, proprium
aliud nomen sibi excogitarunt, uniuers appellarentur , insignem prosus1 virilem audaciam significans, hoc est Germanos sese cognominarunt, quospostea imitati superioris Germania populi Alamanni dici voluerunt, vocabuli duntaxat primis luteris, significatione nihil disseren-
res. Garman enim flue German Teutonoru lingua prorsus rim, Alleman vero totus vir dicitur. Haec eadem etiam subinducat Caesar commentario secundo, dum ait: Eburones, Paemanos, Cereses, Condrusos omnes uno nomine Gesmauos appellatos fuisse. Nec quenquam moueat hic dominus Aegidius Uchudius aliam ex Strabone adferens Gemmania nominis originem, nisi idem praestet in Ailemannia, Norimannia, Marcomannia ct huiusimodi alijs in munexeuntibus, qua quam plurima fiunt, ita vi no possit fingularitvi in Germaniae vocabulo allegari aut susticari, orsi sit non parua aut indiligens Strabonis auctoritas. Quis enim audiuit Romanos gentibus nomina imposivisse, ct non proprio ct communi appellasse' Hinc facile Tungrorum antiquitas colligitur, hoc est, diu ante Christum natum Tungros conditos: nam Germania nomen vetusti sinu est , ct multis ante Iulium Casrem seculis auditum, licet in commentar' qua de rebus abs si in Vallia gestis disertissme conscripsit, Tungrorum nullam sciat mentionem, quod forsan ea tempestate Ebaronum nomen praualuerat, ct Thitari
78쪽
Tungrii tirum parerent imperio. Quod autem fuerit ampla ct potens ciuitas, Ammianus Marcellinus scribit in has perba: Secunda,inquit,Germota ab occidentali exordiens, cardine Agrippina ct Tungris munita ciuitatibus amplis Oopiosis. Plinius quoque cum alibi in describendis Gallia reis bibus , tum trigefmo primo huius urbis facit mentionem: Tungri, inquit, ciuitas Grilia fontem habet insignem, plu- rona Tuis. rimis bullis Hilantem, ferruginei saporis, quod ipsum non . ' μ 'ns in nepotus intelligitur, purgat hic corpora, tertianas
febres discutit,calculorums vitia. Eadem aqua igne admoto turbidast, ad posterum rubescit. Hac ille. Extat etiamnum hodie inter urbis ruinas his fons, eami naturam ha bere o mihi probatus est,ct vulgus Tungrorum credit. V rum nescio cur medici illi hanc Uycaciam abnegent ,siua commoditati forsan conpulentes. Praestantes etiam bello viros habuisse Tungros, veteres historia non semel tradunt,proertim Tacitus,qui Campanum o Iuuenalimprimores Tungrorum nominat, qui cum Civile Battauo aduersus
Romanos arma coniunxerunt. Tungrorum item cohortes
duas ct quatuor equitum turmas in Italia militasse scribit Vitelli, ct Otonis temporibus. Iubiis Capitolinus item scribit, Taufum quendam e Tungris cunctantes in necem Pertinacis Imperatoris milites oquendo in iram olim rem adduxisse se hastam in pectus Pertinacis obieci pe. Nec alibi usiquam facile plura victoriarum monumenta ct trophas reperies, atque in agro Tangrorum , quibus filicet contecta punt casiorum corpora. Nihil etenim aliud sunt terret illi tumuli, qui oppido egregis, qua ad Centrones ct Leodium iter est ,statim apparent, quam mortuorum se pulchra; Romanis quandoquidem mos fuit itasepelire, qui in acie co ciderunt, ut de clade Variana memorat Tacitus: Romanus, inquit, qui aderat exercitus , sextum post cladis
79쪽
.-unum, trium legionum ossa, nulla noscente alienas res quias, an suorum humo tegeret. omnes ut coniunctos, Pt
consanguineos, aucta in hostem ira, morsi simul ct infenflcondebant. Primum extruendo tumulo cespitem Caesarpo
ouit grati reo munere in defunctos, ct proentibus doloris socivi. Tungros pub Vespasiano in ditionem acceptos scribit
Tacitus libro vicesino. Fabius,inquit, Priscis legatus qua tam decimam legionem terrestri itinere in Nervios Tun-nus1 duxit, eah ciuitates in ritionem accepta. Libet hic ad cribere historiam , qνum ponit Flauius Vopiscus in Nu- .a'ru' iuri mer ηρ, ythi temporibus Diocle ani nondum 'Christia
. gros in quadam caupona moraretur,in minoribus adhuc locis militans, O cum Druide quadam muliere rationem c uictus sui quotidiani faceret, atque ista diceret: Dio . cloalie, nimium auarus, nimium parcire es; loco non serio Dioclesianus reston issesertur: Tunc ero largus cum Imperator fuero. Poni quod verbum Druis ixi se fertur: Dioclesane iocari noli, nam Imperator eris,cum aprum occideris. Semper exinde Dioclesianies in animo b c uit imperii cupiditatem. Cpm autem est Augustus appellatus, ct quateretur quemadmodum Nummanus esset occisus .e 1 -- ctogladio Arrium Aprum praefectum Praetoris percusiit dicens: Hic est auctor necis Numeriam ct ita Druidis dictum impleuit. Lon e latessi imperasse TEngros oppida abi A codita declarant fungerio in Aduaticu, ct Tungrina spra Namrirram, item in Toxandria Tungerio, Tingerum in Comitatu Losensi, Tangerio prope Eu acum, Tungeris i xta Graura, nunc in rillas abierunt. risitur Tungris sa cestum retusti semum Herculi sacru, Pt illius supra ianuam sigies ostentat. Hoc fatalantsr a Materno cosistructum in honorem diu. pirginis, cum Materni atate nondum delubra serent:
80쪽
serent: sed constiti ebat vir sanctus Ecclesiis fidessum,uri Apostoli in Asia ct alibi: quod non intelligentes indocti, ein
i*imarunt illam templa condidisse, qui ne obulum quidem habebat: nec pertuli sent Romani eo tempore Tungrorum domini, virum nouam religionem praedicantem tanta pol De auctoritate, ut etiam sacras aedes construeret ; qtrodi uni nemini, nisi principibus piris permittebatur. Hac sunt quae de primis Tungrorum exordiys prima 1 Germani nominis institatume, hoc loco referenda existimavi, plura subinde inter scribendum, cum locus admonebit, dictvrvs.suod autem Octauia nonnisquam fuerit nuncupata,v reor ne somnia sint eorum, qui ne oppidi quidem ipsus nomen recte tenent, nunc Tungrim , nunc Tungarim appellantes , cum Tungri pἰurali numero, ut Philippi, Rhemi, Ambiam, ab eruditis omnibus 9 ij dem antiqui is nuncupentur. Habes praeterea Tungros, non a Troianis oriundos, ut audent multi tradere, sed vere Germanos 2 Ger manici nominis primi auctores: rbi vero antiquas habuerint sedes, etsi nusquam reperio reἷitu, lingua tamen Ttin - grorum arguit eos esse ex iis poprelis qui infra Vbios inc/luerunt, ubi vicus Tungeria hey m per arat,quod Tungrorum patriam Latine dixeris. Dialectus enim Sicabrorum, Tungrorum , Menapiorum, Bethasitorum o Masaeorum una est, ct a superioribus Germanis aliquantum discrepat.
Est ct alia mihi coniectura ex oppi o Tunger e , quod est in
Francis orientalibus, qui ob n e regione Coloniae Agrippina habitarunt ultra Rhenum , deinde una cum Tityigris eas terras, quas nunc tenent circa Herbipolim, occuparunt, O