Antonii Augustini archiepiscopi Tarraconensis Epistolae Latinae et Italicae nunc primum editae a Joanne Andresio

381쪽

sti a , ut perficias, nam opere in illo fortasse no nihil judicii, cognitionisque nostrae esse poterit.

Libens ibi consuetudinem meam tenebo, Sc quoniam ita velle solea, si quod opus erit, admonebo te, quo auctore non dubito nos omnibus legum nostrarum fontibus apertis, atque purgatis, ius tandem purius, & copiosius hausturos. Ρorro perge, mi Augustine, &quod tu non minus vere, quam belle deludorum quinque interpretationa scripseras, Cornicum oculos confige, probe enim nostris hisce magistris juris ostendis, quanta ipsi non cognoverunt, qui caeteros se docere posse arbitrabantur. De judieandi munere quae scripsi, non ego ex litteris tuis interpretatus sum, sed ex animo ad joci; nunc etiam id auguror, immo es initio existimavi, sore ut Scmunere in isto methodum quamdam, Sc rationem aut novam invenias, aut Per manus traditam expo lias, qua litigatores non aeternis controversiarum meandris absumantur, sed brevi explicent se, atque ad suum PerVeniant.

Pandectarum editio postquam Ρrinceps alibi

quam F orentiae negavit, miro silentio transacta est.

Quaerebatur tamen typographus, qui ossicinam hic

instrueret, atque interim Gryphius per novos cotidie nuntios appellare me non desinit, quos omnes aὶ Opris 3Lnt. Angustini ad perpetuum edictum, duquo et in fine epistolae. Diuitiam by Coos e

382쪽

ego ad principem rejeci; inter quos Emilius altero

ab hine mense accurate ipsum allocutus, re ponsum non tulit. Mecum quidem praeclare agi videtur, ut in egregia opinione, quam de me tuis libris exei asti, conquies eam, nequaquam scilicet illi r sponsurus, si meo ductu libri illi ederentur; quos tamenni ius nemo, praeter te , aut Mitellum nostrum, re cie editurus videtur. Gaudeo tibi respirandi sp alia non deesse, dum iis quas enumeras ohlertationibus te recreas. Sed vereor ne studia ipsa litterarumitate oecupent, ut caeteris posthab; tis totos dies in earum complexibus absumas I alioquin cnr non aliquando Bembum, aut frequentius adires' quod tu erratum quidem appellas, ego autem non tantum ex eo, quod virum illum clarissimum non convenias, quantum, quod nunquam a litterarum studiis di- seedas erratum interpretor. Quo magis etiam, at que etiam vide , ne admonitionem meam , relatione potius, quam reipsa minus necessariam ostendere donetis, quod in accusationibus iura aspernari solent, ut relatione crἱminum , potius quam innocentia reus purget Ura a

Vietorius ueget expolitionem librorum stidium in rhetorica Aristotelis, prima quaque die illos, e di in rus. Emilius notas in libros digestorum omnes emittere cogitabat, cum primum bibliothecam e calliis reeiperet; initium autem editionis a ii into de

383쪽

legatis,. cum omni legatorum tractatu: nescio adimutato postea vitae iustituto, atque in pulverem fortasse, solem ex umbra , quam appetiisse vide-hatur, reversurus, sententiam mutarit. Metellus

noster at mea seriptione implicitus est, discet eum de Cicerone dubitarit, Hypseum aliquem, aut C n. Octavium consulere, qui de quo loquatur non in intelligat, seque & alios implicet involvatque, unde explicare se nequeat; quod ego adhue secisse videor. Tu utile, atque illum meo nomine salvere j be. Florentiae Xt II Kalend. septemb. MDXLV LΗis litteris datis subiit reputatio, nu in recte sa-eturus videreris; si opusculum tuum ad perpetuum edictum Duci nostro inscriberes, ac nuncupare . Argumentum videretur opportunum vellendi auia rem . ut pandectarum editionem cogitaret. Totum autem judicio tuo relinquo.

lum dicam, cor ipsum numquam siluisse, quia te adii , compellavi, allocutus sum cotidie, atque invicem audivi colloquentem. 8e dulcissima consuetudine tua identidem usus sum; quod autem negotiosissim Duiligod by Corale

384쪽

mum obstropendo non interpellarim, i in optimam partem abs te aceeptum non dubito. Plurimi dies sunt, liber politieon, quem eum his litteris habuis. se te existimo per Arnoldum nostram, ad me dire-etus est, ut ad te mitterem. Id ego seilicet non illis eo curavi, partim non idoneum certumque hominemnaetus, partim quod satis esse dueerem, si feriatis hisee a foro diebus eo fruereris. Laurentius typo graphus jam hie domum conducit, bombyeiciam chari

tam curat, eaetera molitur, ut mense majo eum sa-

milia, te officina adfuturus. Tu valetudinem sed Io cum Metello nostro eurato, quem ego plurimum salvere cupio, atque ambo, ut soletis, amate me.

Idibna eaenanti mihi redditae sunt Iitterae tuae prisdie Kalendas Sextil. quibus de Basilicis libris quis.

tuor ad te nuper delatis. quodque operae Pretinu hino te facturum opinaris, signifieas: tum propterea cupere duos alios e bibliotheea laurentiana libros, aut eorum deseriptum. Equidem eo ipso die cum rescribendum esset, id voluminis curare tibi non potui; saeiam autem sedulo, ει si quidem colum

385쪽

bominem nactus fuero, qui recte perserat: sin autem sic habe, existimare me librarium hic reperiri vix posse qui describat. Videbo tamen, Se proximis litteris significabo tibi, quid fieri possit; neque committam, ut qui nihil sere adjumenti ad Rempublicam ingenii virium imbecillitate adferam,opellis saltem his exhibendis non adjuvem labores tuos saecundissimos, urbique, M orbi valde prosaturos. Vale. Florantia Idibus sextilis MDXLVII.

Cum a te litteras legerem, quibus me de Sal monii principe appellas, dubitavi, num in hoc ae-xe alieno necessario cessaturus quod scilicet unde dissolverem per occupationes nondum parassem) alterius quoque nominis cessator fierem, atque adeo cum conturbassem, cederem foro, Sed tamen satius habui conniti qua facere possem; te sane sperans minus accerbum exactorem sic experiri. Ac sumpto in manus Ioeo, quem tibi explicari jubes, hic vero minus solvendo mihi visus sum quam essem in Principe , quantum tamen corradere potui dubitationes nostras tibi explieabo, potius quam absolvam quod .upis. Debitorem M. Tullii fuisse Dolabellam constat

386쪽

H3yibris ad Attieum pluribus locis: nam lib. XIII ait O Dolabella nomen jam expeditum Didetur .. Et lib. XIV; o hominem impudentem , Kal. Ianuarii ce-buit, adhue non soloit. Hoc seripsisse Ciceronem mense Majo apparet eodem libro ex epistola, quae ineipit: e Po ejano. Iam tum igitur praeterierat dies solvendae pecuniae, quam Kal. Ianuarii Dolabella debuerat. iQuomodo igitur Atticus postea de Cieerone quae sierat, quo pacto acturus esset, eum dies venisses, dubitari potest: nam quod haec , qua de agimus, po- terior tempore suerit, vel ex eo apparet, quod il- Ita prioribus octavii concionem expectare se ait ,

quam hoc loco se jam legissὁ significat, quod ει lib.

X v scribit. Hanc autem nostram videtur non mul tum ante idus Decembris postea secuti misisse; nos, inquit, ejus poluntatem ante idus Decembris ρe spiciemus. Aut ergo prorogatum diem solutionis di Cemus, aut alium diem, quam solutionis Atticum expectasse. Prorogatum diem signifieare vidatur

Cicero lib. XIV. eum ait: L. Antonii horribilis concio; Dolabellae praeclara: jam pel sibi habeat nummos, dummodo numeret Idibus. Ita enim punctis distinguo scriptionem illam. Et . par est, aliques

menses connivere voluisse Ciceronem, eum aeta Dolabellae in eoelum extulisset, contenderetque Ompi insenio, ut persisteret in sententia; quod eodem

387쪽

relarri possunt; ac si dieeret, si procuratores Dolabellae in judicioy non consistent, sed solvent, n domino ignominiosum sit non solvi, quod satis dato debeat, id quod inserius ponitur. Huic autem

sententiae refragatur consensus eodicum omnium:

passim enim procuratorem legimus. neque elega ter pronometa illi ad procuratores reserti videtur, quorum immediata praecedit mentio, nam hi potius ditendum fuisset: sponsores ergo reetius signifiealiteo pronomine. Quare sive procurat ea legamus, sisve procuratorem, dubitamus, Ciceronis ne, an Dolabellae L introduci equidem adversarium , ejusve Proeuratorem, aut partis adversae quempiam, egisse non memini; aptius ergo Ciceronis procuratorem ad fidejussores appellandos introducere intelligemus. Quid autem, ut sponsores appellarentur,

procuratore opus fuit 8 Non id quidem ut appellarentur, sed ne sponsores litem contestarentur . Quo Laeto, id est lite contestata, risn sum , inquit, ne

notus sponsores liberari. Quibus ex verbis duplex diffisultas existit. Quo pacto sponsores lite contu stata liberandi essent: utrumque scilicet juri, quo utitnur, omnino refragatur. Enim veroqvod ad con testationem attinet , videri potest eo tempore quo haee M. Tvl Iins scriberet, aliter habuisse, neqvi per procuratorem fieri potuisse . Nam pro Roscio

Comaedo sie ait r quid inuerest inter eum . qui per o

388쪽

litigat, O qui cognitorem dat μ) 8 Qui pro se titem

eontestatur, sibi soli stetit, alteri numo potest, nisi qui Gnitor est factus . Differre autem procurat rem a cognitore non dubitamus, quod Asconius do- clarat in divinatione. Similiter se sponsoribus liberandis, aliter tunc in usu fuisse credi potest, cΙaxius quam ut cavillari possimus , id Tullio assirmante. Sed ει Iustinianus cum sanciat electione rein Gdejussoris non liberari, significare videtur aliud o- Iim jure viguisse. Iam quae sequuntur clariora Permagni enim aestimabant veteres, quod satisdato deberetur aes alienum dissolvi. Cicero eodem libro: quod a isdato debeo peto a te , ut ante prοMidear , ριaneque exstedias, ut xolutum relinquar. Qua propter Sc Pomponius ait, id prius solutum censeri, quam quod sine satisdatione. Nec id mirum; fide-jussores enim si solvisse ut, mandati actione debito rem ipsum petebant, qua damnatum comitatur infamia. Quod Ulp anus scribit, Sc M. Tullius tractat eadem oratione, propterea turpitudini hic se ign

miniae mentionem facit. Cum autem haec scriberem, supervenit Emilius Ferretus vir doctissimas, Sc humanissimas, quem Prius ego tibi rescriptarus hac ipsa de re compeIlaram, dixitque se ita accipere solere, ut quam vi lo) In editis: qui eunitor eoe datur.

389쪽

a II sponsores appellentur Procuratores DoIabeIlae intro-. duci possicit, qui debitum dissoluturi existimaba tur, M propterea litem non contestaturi. Quo LMeto, ideat lite non contestata, atque adeo pecunia soluta, non sum uescius ait Cicero fidejussores liberari. Hanc conjecturam futurae solutio uis adjuvant

quae sequuntur, sed δέ illi turpe arbitror procuratores ejus non dissolvere Mihi unde scrupulus iiij bceretur, partim supra explicavi, partim fit in illis verbis quo facto litem non contestandam, hoc est non factum signari, quae impropria locutio . videri potest. Nam in coeteris sed O illi turpe arbitror ρω-

caratores ejus non dissoloere, non magis adjuvant coniecturam solutionis introductis procuratoribus faciendae, quam nec introductis is Multum tamen Emilio meo trisuo. Tu quam voles sententiam tueberis, nec tamen sine Theseo, idest Antonio Augustino . quem tibi tela, quibus haec moustra conficias, suppeditaturum non dubito. Vale. Florentie VII. Id.

CIV. PETRUS VICTORIUS ANTONIO AUGUSTINO S.

enit tandem in manus meas valde illud quidem 'optatum, dc a me diu frustra expectatum volumen Disiti eo by Cooste

390쪽

218 M. Tullii Philippiearum, quod Faernus noster magno adhibito studio emendavit. Inveni autem illiemulta auxilio antiqui illius libri, quem naetus est, fideliter restituta, non pavea etiam judicio ipsius, quo plurimum valuit, conjee turaque correcta. In quibus etiam admodum delectatus sum probitate hominis, qui contra consuetudinem multorum, si quid unquam tangit ingenio alieno excogitatum, sincere id narrat, admirabilique in hoc utitur ani mi simplicitate. Incidi ergo in locos plures, quod indieio ipsius cognovi, cura , acumineque tuo illustratos, Sc ab omni prorsus maeula purgatos. Tu enim quemadmodum gravioribus studiis egregiam operam navasti, ita etiam humaniores litteras industria sedulitateque tua plurimum expolisti. In quo sane merito multum tibi debent stadiosi earum, qui nullum unquam laborem fugeris, ut ipsas ornares, ε integriores formosioresque undique redderes. . In aliis autem pluribus loeis, in quibus se a te adjutum ingenue satetur Faernus, est ille in extrema sere II. PhilippIca, qui prius in excusis omnibus libris maculosus erat. Cnm ergo ipse vetustissi mi illius sui libri, quem sequitur, Ieetionem indieasset, Sc ipsam profecto valde depravatam, opini nis tuae statim mentionem fecit, a qua sane se ali

num non esse ostendit. Ego quoque mirifiee illam probo, nisi quod voIuissem te posteriore, quam re