장음표시 사용
31쪽
venerunx, 'fum , ρω Vparuerat , adoratione sua ut Deumtagno uine. Ex his' matern ea'sponte existit complexio , nihil apud nostros quirito iseu'6 fuisset iIlustrius , atque testatius , nihil maga in tota,' qua late patet' 'divina Republica omnium sententiis; atque iudiciis' i quentatum , quarn id, de quo addubitavit Sim nius, ut mihi fidei eo sepissime in mentem veniat opinari , Critii iam homine in de tanta testium multitudine , dc copia ne levite quidem cogitasse, cum veterum Patrum a uictoritati suspici
nes' ritas anteponendas putavit.
DID Restat igitur de ejus saeculi Auctoribus, ut Romanum
Ponti seem Leonem Magnum expediam. 'Ex. quo, si tantum mihi esset otii . 'integra sere volumina possem exscribere . Octo enim Sermones, 'quos 'de Epiphania frequentissimo Sacerdotum collegio & populo Foἡtifex edoquentissimus publice habuit, totidem ae primo capite usque ad extremum tabulae sunt , vel oracuIa, unde sententiae nostrae lumen oboritur splendidissimum . Vide enim ut loquitur Sermone primo . Consum ani erro Mari desiderium Domi. urgue scrumentisin Adet suae , intelligenti ue man festent , quod eordibus erodunt , inuisis sus protesigntur. Thus Deo, Urrdiam 'homini v aurum disserara Regi , scienter divinam , hu- ,
mutabat que serinam In' tinitate soneranter , quia quod erat in i
subsantiis proprium , non erat In 'persona diversum c Adhuc elegantius, &ex linguae latinae ingenio Sermone tertio. O cium suum. cum religione disponunt ζ is, odoraturi unum tria se ut cred disse' rimon ent juro honorontes' personam regiam , mrrha humanam , thure disinam Ibi etsi humanam, divinamque Christo. pe, nam Leo noster attribuat, suspicari tamen nullo pacto licet, ne quid his verbis Nestoriano dogmati consonum, vel affine tradiderit . Nam praeterquam quod & superius testimonium , & ope ra, quam in profligandis Nestorianis assiduissime positit, tam inique de illo nos opinari non patitur, certe quemadmodum tertiam. in Servatore nostro per nam finxisse hic Pontifex cogitari non potest, dum personam regiam nominat, sic etiam longissime abfuit, ut ejusdem hypostasim humanam esse , aliamque a divina statuerit. Personae ergo vocabulum metaphorice posuit , pro vario scilicet ejusdem personae statu, dignitate , 5c natura , id unice sibi volens , Magos. in eodem divino puero & dignitatem regiam , &utramque smul, qua constabat, naturam Dei, dc hominis suspexi L. se . Nihil enim apud Latinos Auctores, quos Leo magna est semi per
32쪽
per eum laude imitatus , frequentius, quam personam elegantiae caussa traducere ad ejusdem hominis peculiarem naturam , mo res , statum, dignitatem, ossicium, opinionemque exprimendam:
in qua verbi significatione, & vi multae , atque dissimiles in uno homine possunt esse personae, mariti, patris, praeceptoris, magi stratus , principis, mitis, laeti, iracundi, similium . Hinc Cicero
pro Clentio :. hujus Stalani persona populo jam nota , atque perspe ba a nulla turpi suspicione aishorrebat ; & in oratione pro Plan co , σbjectat quaestorio persona, eomui que sumpta ; itemque in i tio Dialogi de amicitia , Catonem induxi senem disputantem, qui
nulla videbatur aptior persona , quae de illa aetate loqueretur, quo meisi , qui in i a senectute prae Leteris floruisset ; ac tandem de
Lege Agraria orat. a. vos mihI Praetori biennio ante , nutriter, hoc eodem in loco personam hane Imposuistis , ut , quibuscumque re .si possem, Pompeii ab MIs dignitatem sobmeum una tuerer. Itaque latina est,& plena elegantiae , nedum ad genium Nestorianorum non sapit magni Leonis oratio. Immo in eamdem, qua hic noster , sententiam personae vocabulum a Basilio etiam, & a Gregorio Nagianaeno interdum adhibitum, testis est mihi apud Photium locupletissimus Eulogius Alexandrinus. Qui illud admonet, ejusmodi loquendi rationem , tanquam offensionis caussam, fuisse postea improbatam, atque reiectam, quod ea Tritheitae, interque hos
Stephanus Gobarius, ad sui criminis defensionem abuterentur Q. Quapropter iustas, debitasque Theologis imprudentiae poenas pers veret, si quis ita per haec tempora de Christo dissereret, cum praesertim nudiustertius in Gallia Auctor nescio quis , imprudens fortassis ille, at certe totis sere sui operis paginis non .levia, nec obscura reliquerit Nestorianismi vestigia, a me alias , si eam, quam
habeo, voluntatem retinuero , obliteranda. Sed , ne quis me a proposito aberrare statuat, revertor ad Magos. Nam interea Leonis locum satis in tuto posui , eidemque , nisi me fallit opinio, paullo majorem , quam Quesnellius , lucem , atque nitorem adhibui . IX. Pertinerent ergo ad sextum nostri nominis saeculum tum alii, tum nominatim Rus pensis Antistes Fulgenti b . Postquam
tamen antiquiores, ac veluti maiorum gentium Patres audivimus,
qui de divinis honoribus a Magis Dei Filio habitis concordissime explicant, jure quodam meo mihi agere videor, si finem faciam defatigandi mei, quin alios , qui superessent, & numero plurimos,
33쪽
Eodem accedit, quod nec mea sedulitas importuna videbitur, &aliunde superioribus rebus probe stabilitis, & fixis, dubitari certe quidem non potest, quin nostra de Magis sententia omnium ania mos, ac mentes pervaserit, altioresque in dies , ut assolet, in Ecclesia radices defixerit . Nam posteriores Patres acceptam IM, Patribus suis doctrinae haereditatem sumina semper fide ; & religione conservant. Quae res , etsi confirmatione noti emat, ut tamen manifeste deprehendatur, paucorum ex infinito numero testimonia, Gregorii verbi gratia, Τheophylaisti, &Arnoldi exponere non gravabor . Hinc enim de aliorum sensu proclive 'erit statuere . Er o Gregorius Magnus, qui sexto exeunte sareiulo Romanus Pontifex faetus est, disertis verbis pronunciat, quod, quem Magi adorant, etiam rustici, muneribus praedicant, auro Regem , thure Deum, orrho mortalem a) ; mi Theophylactus de Graecis saeculi undecimi scriptor consentiens, vide , addit , animσα lustrationem . Pauperem videbant , O orabane ι . matris enita argumentis didicerant, Puod esset Deus. Ideo in ei osterunt munera F), caeteraque gravissime . Postremus est Auctor Libri de Cordinalibus Chrisi operibur , quem etsi anteactis retro aetatibus librarius quidam cupiditate quaestus adductus supposuerit C3pria no, pro Adrianoque, in cuius nomine apparuit , nomen Cornelii Cypriano coaevi Pontificis callide stibrogaverit , merito nihi- Iominus Ioannes Fellus Oxoniensis Episcqpus in nova eiusdem Cypriani editione ' Arnoldo Carnotensi Bonaeruallis Abbati scriptori duodecimi saeculi, tanquam germano parenti , librum foetu que suum restituit. In ea igitur' opustuli parte , quae de Stella,& Magis inscribitur, haec inter caetera redivivus Arnoldus . Pri mitiae gentium feramentalia munera proferunt de thesauris , o Domino aurum , σ odoramenta praesentsnt, prosirentes ex ratione munerum de eo, quem adorabant, quid crederent, quid sentirent. Mittas, ut dixi, reliquos facio, missum Caesarium , , missum Bedam, missum Pascha sium Radbertum , .missum Anselmum , Ber- nardum, Rupertum, Nicephorum Callistum, alios, ne te fortasse videar testimoniorum copia obtundere . Quod enim ab hujus articuli initio proposui, possiim aliquando tarmem perorare , Ο mnium Patrum, atque scriptorum assensu eam comprobatam esse sententiam , quae cultum a Magis Christo puero adhibitum religiosum fuisse , ac divinum, non eiusmodi , qui Regibus deserrisolet, decernit. Io. Quapropter Richardus Simonius addubitans , an nostri
34쪽
illi Christulit veluti Deum venerati sint, & coluerInt, sancitam a Tridentinis Patribus regulam de ratione sacras interpretandi litteras violavit. Nec peccati hujus legitima , ut opinor, excusatio esse potest. Etenim Simonius in quaestione , quae religionem at tingit , certam , constantem, exploratissimam Majorum doctrinam, atque auctoritatem posthabuit q. 9. ), Tridentinus autem Senam tus, ut notum est, sese. q. ad eoercendo petulantia ingenis decretum sapientiae plenum ediderat, ut nemo suae prudentiae inπixu in rebar si I, in morum, ad aedi attinem doctrinae Chisianσpertinentium, feram Scripturam ad Dor H las eontorquens conres eum sensum, quem tenuit , C' tener fan's Mater Ecclesia
aut etiam contra unanimem eonfensum Patrum interpretari audest.
Tu vero, Simoni, non solum a Tridentina regula aberrasti, sed
ne tuis quidem principiis, ut solent persaepe Critiei , inititisti . Id
enim in Praefat. in Histor. Crit. vo t. testam. conceptis verbis docueras , quod ex Traditione ambiguas scripturas Interpretari nos δε-
fatentur. II. Atque his ego alios Heterodoxos, ad Grotium atque Balaagium oppugnandos opportunissime adjiciam . Neque enim exempla mihi desunt illustria . Ut a recentioribus ordiar, Erne
stus Grabe in praefatione, quam operibus Georgii Bulli praeposuit, doctrinam a Patribus traditam lydium lapidem, unde diiudicari
controversiae debeant, nuncupat. Bullus autem in prima Apologiae parte in Thomam Tullium editae caussam hanc dedita opera agendam, dc confirmandam aggreditur . Decretum recitat Anglicani Concilii habiti anno I 37I., quo decreto una omnium voce statutum est , ne quis umouam doceat pro eoncione quod a populo
religiose reneri , in errai velit , nisi quod eonsentaneum sit δε-ctrinae vereris, aut novi Testamenti ; quodque ex tua ipsa doctrina Catholici Patres , O veteres Episcopi eouegerint. Decreto huic, quod Elisabethae Reginae auctoritate munitum scribit , atque approbatum , sanctionem addit, vel regulam Iacobi primi Elisabethae successoris. Ipse vero Bullus ex suo sensu sic statuit , hanc
esse optimam, immo unicam rationem calamitosissimas , quae Ecclesiam Christi hodiernam tot in partes sciderunt, controversias dirimendi, saeras Seripturas primaevam , ac puriorem a xiguitatem unice euamus, se revereamur i , alii ue auctoreis ut , ut Uur consentiens judicium , ubi reperiri potes, ν eligiose sequantur. Sed omnium dissertissime , atque planissime in Prologo De sensionis contra Begam ex eadem hominum natione Sara Ea via. Disiligod by Cooste
35쪽
via . Contra unanimem , er coviantem omnium Patrum veteris
Ecctesiae consensum nihil ne expresso Dei verbo es innofandum .
Hoc enim libere dico : qui uis Putribus omnem auctoritatem ad mit ipse sibi nullam relinquit. Et cap. 7. Operis : Patrum concordi, G unanimi sententiae , ah t , ut Bege, aut Calvivi aut alicujus cujusquam ex Neotericis praeferatur judicium. Ne longius abeam, sunt in eadem sententia Gerardus Ioannes x ossius in Epistola ad Forbesium, Bil sonus contra Puritanos, Henricus' Hammondus ad versus Blondellum, Montacutius in originibus, Jo2phus Hallus, Joannes Langus Silesius, quorum hic, etsi suis ipse praeceptis non obtemperet, in Epistola tamen ad Maximilianum Bohemite Regem, cui novam Iustini Martyris editionem abs se adornatam inscripsit, ipso veritatis, cuius maxima semper vis , coactus judicio aperti Gsime profitetur, Patrum sanctissi morum , tanquam , Ecclesiae lucernarum magoam in ea esse debere auctoritatem non seivatim tantum apud Angulor , verum etiam publice in consentisus scris, I conciliis apud mortales universos, quibur nomine, in gloria Chri- si, σε salute propria nihil es prius, σ antiquius . Quae eo consilio explicata a me sunt , ut caussam esse nullam ostenderem , quamobrem Grotius, in primisque Balaagius in hac de Magis controversia veterum Patrum test moniis non acquiescant. Pudere
enim illos debet a Majorum suorum exemplis , atque doctrinatam indecore descistere. Sed quid ego his testibus utor , quasi res dubia , aut obscura sit Z
Nemo est enim, ut ait praeclare Cicero, quem movere non debeat certis monumentis testata, consignataque auctoritas , cui praesertim & divinae litterae praeeant , & ipsa ratio lucem , ac firmamentum adjungat. Incredibilis tunc enim est vis, audi ritas vetustatis, & ubi cum novitate certet , quae ne speciem
quidem afferat veritatis, sed solis conjecturis agatur , sola nitatur ambiguitate vocabuli, est illa sine dubio praeserenda . Quae sane cadunt in caussam nostram percommode q. 6. 3c ao. ). Itaque nec ipsa ars Critica patitur, ut hoc loco universam antiquitatem rejicias, quo conjecturis tuis tam licenter indulgeas . Alioqui cordatis viris uel debebis ludibrium, vel certe stomachum facies. Quod si in divinis testimoniis explicandis quidquam ingenio, & eruditioni tribuendum est, quid Patrum Graecorum ingeniis aut acutius , aut perspicacius ti Quid in sacris litteris exercitatius Z Graece , non abnuo, graece sciebat Balaagius. Numquid tamen, quod ipse Baronio exprobrat, Athenas usque navigavit
Numquid Iustino, Irenaeo, Origeni anteponendus Numquid Eusebio,
36쪽
sebio, duobus Gregoriis Nagian Zeno, &Nysseno , Basilio , Epiphanio, Albanasio, Joanni Chrysostonio, Cyrillo, utrique Theo philo, numquid caeterisi viris eravissimis , quorum plures in me
di a Graecia nati, institutique lunt, omnes autem plane .ad mira culum graecas disciplinas perceperant Z Tantis ergo repuguanti bus Patribus, dς sinat cum suis clamare Balaagius, M1FOrum ad versus Christum venerationem ,&cultum ad civilem potius, qua Mad religiosum referri. Nisi enim desinat, erit id, ut leniter agam, intolerandae argumentum superbiae . Omsito hic Latinos Patres , quos tamen constat & ingenio, & doctrina , & graecarum litte rarum scientia plurimum valuisse, atque adeo , quae Iraecis Mat
thaei verbis subjicienda sit vis, studio consequi potuisse . Multa enim praetereunda sunt, he quid habeat injucunditatis oratio , &tamen multa dicuntur , quae aperte salaagii opinationem resutent, ut in Patrum, quos ille vidit, inducatur sententiam . I a. Accedit , hanc de Magis doctrinam, a Majoribus quasi per manus acceptam , Apostolicam habendam esse . Etenim ex δurea, ac celeberrima regula, quam Augustinus quarto libro adversus Donatistas adhibuit, quod unises fas tenet Ecclesa , nec con-eiliis insitutum, sed semper retentum es nonnis auctoritate Ap solica Iraditum rectissime creditur . Eandem ille in prioribus ad Januarium litteris statuit , nec possunt Romani nominis inimici artificiis suis eludere. Si enim eonsuetudinis 4 vel doctrinae ci jusquam, quae diu in tota Ecclesia inveteravit, originem , & principium nec ad funamos Pontifices , nec ad sacros Episcoporum conventus referre possumus, sed ea doctrina ad heroica usque tempora retro trahitur, conficitur plane, illam ab Apostolis prosectam esse . In haec sere verba acutissimus Canus . Enimvero
quod Magi unigenam Dei Filium venerantes ejus divinitatem cognitam, atque perspectam habuerint, ab omni semper antiquitate nostris probatum est, idque vetustissimi Patres, tanquam rem a Maioribus acceptam animosissime tradiderunt sq. 9. . Fuit hoc etiam univeris Ecclesiae persuasissimum . Neque enim aliud viri illis omnes tanta consensione docuisse credendi sunt, quam quod communiter Christiana Ecclesia , cujus praecipua suerunt praesidia, sentiebat. Rem testimonia, quae studiosius in luce posui, & illustravi, luculenter confirmant, paulloque post seorsim ab hoc loco
magnis iterum argumentis demonstrabo Denique , quo de agimus, dogma neque a summis Pontificibus, neque ab ullo Patrum concilio tanquam ab auctoribus constitutum , atque prosectum est ', ab Apostolica igitur traditione ad . nos permanavit. Hanc autem Basenagius,
37쪽
nagius, eiusque similes, tantum abest, ut Simonius, repudiare non possunt . Quippe quod Apostoli de sacrarum litterarum intelligentia discipulis tradiderunt , id non humanum , non lubri cum , sed divinum est . 3II. His ordine, atque dilucide explicatis, nemini in mentem mirari veniet, universam Theologorum familiam in eandem Conspirasse sententiam . Ex quo tertium mihi suppetit, nec ideme igui ponderis argumentum . Nam ut Melchior Canus gravissi me disserit, concordi , atque perpetuae Theologorum doctrinae
in rebus ad religionem spectantibus repugnare , nisi haeresis est, Prosecto ab haeresi non longe abest. Ego vero nemini notam inurere, hic autem brevem me suturum profiteor. Loco enim Theologorum omnium' abunde unus esse potest, magnum Ecclesiae tu men, & columen', B. Thomas Aquinas. Qui par. totis octo art. quaestionis 36. & articulo praesertim Oe avo , ubi quaestionem mo vel , num Magi convenienter ad Christam adorandum venerint , pro certo, & concesso sumit, eundem a nostris qua Deum fuisse cognitum, qua Deum legitime adoratum . Dum vero argumenta
resutat contraria , ' praeclaris in nostram rem Augustini , Leonis, Gregorii Magni testimoniis utitur. Adeatur . Satis est enim ocu los in ea loca conjicere. Similiter faciunt posteriores Theologi , PHerminier nominatim , Dionysiusque Petavius ostensuri humanae Christi naturae , qua cum Dei Filio xin μμασιν coniumsta est, easdem , quae summo Deo , honoris significationes deberi . Ecce autem verba Petavit. Ita MVI , divino impellente spiritu, profectifra e patris , ut recens natum puerulum adorarent e & pro cidentes adoraverunt eum ,, a) . Calmetius vero interpres doctus, & nobilis, etsi in dissertatione, quam de Magis conscripsit, hunc Theologiae locum, quod praestitisset , non tractet , eius ta men maximam esse praestantiam probe intellexit , atque his ver bis dicere exorsus est. Magorum ad eunas Iesu Chriui adventur, praesita ab illis disIno Infanti adoratio . . . . argumentum
est plane evidenter disinitatem Iesu Chrisi demonstrans . Quod
denique erat optabile, atque ad caussae nostrae praeudium pertinere plurimum videbatur, concordem omnium Theologorum Consensum suffragio suo gravissimo , & maximo BENEDic Tus XIV. nu perrime cumulavit . Neque id solum , verum & illud addidit , a Bibliothecae Criticae Auctore magna sane audacia du/Domu
38쪽
I4. Egregie Igitur Imperitis imponit , dum scribit Simonius s) , non deesse Interpretes , nec Theologos vetustissimos, qui existiment, Christum a Magis Dei loco habitum , atque bo' noratum fuisse. O turpem sallaciami Quasi scilicet non omnium
magna esset concordia. Qui in contrariam abeunt opinionem, non
alii demum sunt nisi posteriores Haeretici Socinus , Crellius,Grotius, Balaagius, quibus deinde Lim rchius, & Ioannes Clericus accesserunt. Num his Theologis confidit Simonius ὶ Hispatronis, ac ducibus gloriatur Z Nam ex nostris nemo unus est, qui dissentiat. Immo, ut candide fatear, multa illa quidem, non omnia tamen Christianae doctrinae capita sunt, quae tanta Patrum, Interpretum , Theologorum, scriptorumque o tum consensione ,& copia approbentur . Quo certe fit, vix ut ulla Simonio errati
venia dari possit. . . : it S. Adde nunc superioribus argumentis Ecclesiae preces, &novus ei in collum laqueus inseretur 2 Equidem nescio, an noster hoc eruditionis genere dele stari admodum soleat; verumtamen
secum tacitus reputet, necesse est, sapiestitissimam Coelestini Pontificis regulam e legem credendi lex saeuiti supplicans. In mem riam etiam redire debet , Augustinum & sepe alias plurimos ,& Uitalem potissimum Chartaginensem tota Epistola at . ex sta tis Ecclesiae precibus firmissime consutasse . Post haec attente moaudiat . I. Ecclesia in se sto Epiphaniae die ita Deum precatur: Deus, hodierna die urigenitum Filium tuum Gen Ibus, sella duee , revelasi autem lLaec precandi formula longe antiquissima, & in Libro Sacramentorum Gregorii Magni continetur. Porro, ut ex ratione , ac veterum auctoritatibus palam est , unig
nitum filium Dei qui nominat, huic eandem, ac Patri , divinitatem adscribit ; Ecclesia igitur , quae prece illa utitur, sentit, sempiternum Magis Patrem divinam Filii ori inem patefecisse nisi quid ad haec sorte velis. Omnino est, quod velim, insusurrat Simonius. Nam hoc unum precis verba significant, divino factum esse consilio, ut Magi Christum, qui aliunde erat Dei Filius, duce stella, cognoscerent. Nihil vero minus. Testes primum appeti Io Grammaticos. His enim, non Theologo ad intelligendam rem opus est monitore. Deinde Praefatio apud eundem Gregorium pridie Epiphaniae se habet : hanc etenim festivitatem Dominicae apparitionis index sella praecessit , ρίτω natum in terra coeli D minum Magis supentibus nuntiavit, id est, quae Magis natum e G2 Deum aperuit. Deinde Gelasianus Sacramentorum codex, ex
39쪽
quo Sacramentarium excerpsit suum Gregorius , Theophania attendatur interea ad vim vocabuli longo ante tempore in E clesia usitati in TheophanIa inquam, in Die magis adhuc perspicue et Deus, quI Verbi tui Dearnationem praeclari sideris resia monio induasi , quod videntes Magi obissis majestatem tuam munerib I adorarunt. Deinde Sacramentarium Gallicanum a Mabillonio editum in Eph funia item in haec verba : Salutare tuum cunctis gentibus declarasi, hodiernum declarans diem, in quo ado roπώ veri Retti insani a exeitatos de remotis partuus viros cis rior ecteris Aderuus sella perduceret, O eaeli, ac terrae Domi- Num corporaliter natum radio suae Deis ostenderet . Quo vero loco, ac pretio Sacramentarium ejusmodi haberi debeat, superva caneum est dicere . Est enim a Mabillonio emissum in lucem experinsigni Bobiensis Monasterii Codice ante annos mille , id esta septimo saeculo litteris picio maiuseulis , in eoque vetus Litur gia Gallicana continetur. Taceo ejusdem Aut horis Missate Gothicum , atque alia id genus venerandae antiquitatis monumenta
multo pretiosissima . Hinc enim satis , superque conficitur , nullum Simoniano effugio patere locum, & in Collecta, quam dicimus , id significari ab Ecclesia , Magos nostros singulari aeterni Patris beneficio , ac munere unigenae divinitatem Filii perspexisse H .
ro In Gregorii Magni Saeramentariis editis ab Hugone Menardo, & Parne-IIo extat in festo Epiphaniorvin die haee precandi formula t Deus iliuminator o mutum gentium da populis perpetua pace gaudere , illud lumen splendidum infunde eordibus nostris, quod trium Magorum meatibus aspirasti, quod sane lumen Simonii tenebras procul amovet , & dispellit . Ut autem totius argumenti vim si monius planius intelligat, sciat, velim , tantam fuisse apud veterea Gregoriani Sameramentarii auctoritatem, ut illud interdum extremo post Libros novi Testamenisti loco posuerint. Sub finem Sacramentarii Gallicini index librorum utriusque L gis adseribitur , S post quatuor Evangelia Sacramentorum liber numeratur, hae deinde elausula adhibitai fiunt in summa libri septuaginsa duo . Idem a Iona Aurelianensi Amistite in vita S. Huberti Modiensis Epistopi liber divinus voeatur. Qua de re adiri potest Dominieus Georgius de Liturgia Rom. Pontis. Disserti a. cap. a. num. a. edit. an. 17 3. Magna hinc cura, & religione is liber asservari s labat . Nam in Remensi Coneilio apud Reginonem c Lib. i. de Meles Diseiplin. eap. 6o mutum est, uti expleta Missa, calix, er Sacramentorum liber eum ve Ribus Saeerdotalibus in mundo Deo Iub sera recondantur. Qiuin etiam, ut libri reliqui sacrorum mysteriorum usibus destinati , tegumentia pretiosissimis ornabatur. Sie Ilinemarus Remensis , teste Flodardo , translatione S. Remigii habita , inter
eaetera dona, quae obtulit , librum Meramentorum sub eburaeis tridialis argento exu ruauit Lib. a. ea s); tanta erat reverentia adversus hune librum a Maioribus
nostria adhibita. Mitto dicere de Gelasiani Codicia antiquitate, & origine. Com
40쪽
. qi II. Idem ex aliis locis potest intelligi . Ecclesia enim hymno Poetae Sedulii utitur , de Magis eleganter canentis , Deum fatentur munere, scilicet Deum agnoscunt, ut ipsa per se loquitur res nullius oratione illustrata. Gemina Sedulius tradidit lib. a. Paschalis Poematis , quod Theodosii iunioris nomine insignivit: Aurea nascenti fuderunt munera Regi, Thura dedere Deo , orrham tribuere sepulco, ut idcirco uterque Poetae locus vicariam tibi lucem adhibeant, quam nulla umquam Simonii inobscurabunt sophismata . Concinit Aurelius Prudentius , cujus etiam versus ad usus Ecclesia suos prudentissime applicavit:
esaurus, flagrans odor Thuris Sabaei: Quod enim fingit Simonius sa), Ecclesiam hoc unum sentire, Npsa Magorum munera divinitatem Christi pueri designare, non autem a Magis ex industria delecta esse , ut eundem veluti Deum venerarentur , commentum sane quadripartita ratione ditat vitur: ex superioribus I , ex iis , quae antea ad explicandum Irenaei locum attulimus q. 9. II.), ex Patrum fragmentis , quae per octo Epiphaniorum dies ex veteri Ecclesiae instituto, & co laetudine nostri recitant Sacerdotes . Etenim in his fragmentis Hieronymus, Augustinus, Leo Magnus , Fulgentius , Gregorius, eorumque verbis Ecclesia maximis statuunt litteris , Magos & coelestem puerum qua Deum religiosissime adorasse , 3c praeclarum thuris munus hoc ei nomine , atque consilio. obtulisse . Librum in manus sumat Simonius, 3c, qua irretitur , fallaciam suis ipse oculis deprehendet. Quid plura Z Liberaliter demus , quod concedi nulla nec ratio, nec auctoritas patitur, Magi, per me licet, mysteria munerum non perspexerint ; non illud tamen, nisi imperitissime efficies: Ecclesia ergo non docet, nostros divinis Christum honoribus affecisse . Nam quod reapse doceat , uberrime derimonstravi.
I 6. ' Cum magnis undique urgeatur angustiis , urgerique se sentiat , en qua tandem Simonius evadere nititur. Esto, ait, ve
stra Ecclesiae arrideat, perplaceatque sententia . Haud sane in F lucrosulantur prae eaeteris doctissimus Cardinalis Thomasius in Praefat. ad Codices Sa- eram. & Petrus Brunus in Liturgicis galliee editis Tom. a. Dissert. a. arti a. Palam autem hine est, ineredibilem esse argumenti' nostri auctoritatem ab Ecclesiae preci