장음표시 사용
191쪽
161 op ERAAn nec hoc doctor hic egregius novit 3 Si igitur Iesus etiam Deus non est apud illum ab ipso& in ipso dc cum ipso conceptu & partu, ut recte genitrix Dei, id est , secundum rectistitimam veterum patrum definctionem ΘεοΤοκος sit,
unde illi saltem Dominus visus est esse 3 Deinde Christi nomen quis ei dixit, vel ubi somniavit
duarum esse nomen lignificativum naturarum. Magis hominem hoc nomen apud homines exprimat intelligendum χω εως, id est, ab unctione unctum. quod Dei naturae non compe
Accedit illud ejus inaestimabilis fatuitatis , quo dicat dixisse illud sanctum Concilium Iesum
Christum, unigenitum , qui de Deo patre natus est, consubstantivum, id est, ora mν patri, qui propter nos descendit. Iesus certe, ut ipse vult, homo est. Dicatur, quaeso, quomodo ei Vel apud eum patri Deo consubstantivus est, nisi tamquam Deus ex patre genitus Duo Aut iterum quomodo ei Deus non est qui de Maria est 3 Si natus ita est quomodo sensit & pronuntiavit
Concilium Nicaenum , & huic verbo tantum te
nus placuit consistere, quid ergo solidum, quid sanum , quid integrum apud istum est 3
Accedit etiam alius impietatis deliramentum dicentis praetermisisse illos patres pronuntiare credere se in Deum verbum filium unigenitum; sed dixerunt, inquit, unum se credere Dominum Iesum Christum, consubstantivum patri, Deum de Deo vero, lumen de lumine, per quem omnia facta sunt ; tamquam Deus verbum apud istum filius non sit, sicut inferius ejus ser mone apertius declaratur. Quae hujus haec vani-
192쪽
MARII MERCATORI s. I ii 3xas, quaeve dementia, quodve ludibrium potius in tam inconstanti sermone non minus stulto quam impio ut verbum Dei filius ei non sit, ut Iesus ex medietate Deus, ex medietate homo , verbum tamen idem Deti filius esse non possit., modo consubstantivus natus ex Deo patre, De Verus de Deo vero, lumen de lumine , postea Verb horum nihil proprium naturaliter habens , sed sola nuncupatione alterius particeps divinae dignitatis , tamquam homo natus ex tempore Claudendae sane Christianae aures cum dicitur
filii nomen non significare verbum illud patris quod ex ipso dc in ipso est. Et quod testimonium inferat, esto lector attentus. Misit, inquit, Deus filium suum factum ex muliere, factum
sub lege ; videlicet ut quia natus ex muliere non est Deus , verbum filius ei non sit, sed alius qui potuit nasci partu mulieris. Certe superius placuerat illi patrum sententia, Iesum Christum patri Deo consubstantivum esse, Deum de Deo Vero , lumen de lumine ; dc rectissime placuerat.
Quid illi de verbo Dei , quod in principio apud
Deum erat, & Deus erat, subito iterum visum
est ut Dei filius non sit 3 Aut Icsum Christum, qui consubstantialis Deo patri est, & Deus verus de Deo vero, δc lumen de lumine, sicut ei optime placuerat patres Nicaeni definiisse Co
cilii , Deum non esse, ut totus totum, Unus
de idem & unumquicquid est, S: de illo dicitur,& quo pacto enuntiatur, intelligi debeat & sentiri. Qui tamen si factus est homo, ut Iohannes evangelista fidelissimus & veracissimus testis est quia verbum caro factum est, & id dubium non est, non est negandum, squod hic sex
193쪽
364 OPERA erubescit) factum esse sub lege & in se universa suscepisse quae tamquam homo factus gerere debuit, sed sic non est negandum, immo totis viribus confitendum, ut manente apud eum deitatis impassibili ex omni parte natura, suscepta ab eo ista esse credantur. . Quis autem etiam hoc ejus aliud deliramentum aequo animo ferat quo ait Christum Iesum suum ipsius dominum esse , cujus verba sunt ista. Hoc autem dico , inquit, ni noveritis quam supe excellens ct sun a quadam conjunctio existebat, etiam in infante ψ13, cum dominica caro conspicitur.
Erat enim ipse ct infans ct infantis ipsius dominus. Quis unquam suus csse dominus dictus est a Sed
hic cum vult dc conatur quartam introducere
in sancta trinitate personam atque substantiam, mirae stoliditatis & impietatis maculis inquina
Quartum quoque tractatum ejus, qui in isto codice contiuetur , diligentius & sollicitius considerandum admonemus, cujus initium istud. est': Dulcem nobis pracedens doctor mensam caritatis apposuit stc. Ad cujus loca pervidenda, quae hic exponere curavimus, signa labyrinthorum apposita lector inveniet. Ibi namque inter Samosatenum Paulum & Photinum magistros suos, purgare per studens, tamquam ab eorum doctrina alienus , differentiam quae sit molitus ostendere est , atque ita ait: Paulus quidem
in eo quod dicit Christum hominem solam ct tunc 4nitium habere ex quo de virgine natus est. Quod totum impietatis malum Photini cst magis ab Hebione Stoico philosopho tractum, tempore adhuc Iohannis Apostoli intra Asiam extitit , &
194쪽
Christum hominem communem ex Ioseph dc
Maria natum & eum vitae merito omne humanum genus praeisse, proque hoc in Dei filium
adoptatum ausias est praedicare, asserens se Matthaei, Marci, & Lucae evangelistarum auctoritatem secutum. Quo tempore Iohannes ApoΩ Dan.' totus contra hunc condidit evangelium, quo
praefatus ait in principio esse verbum & verbum esse apud patrem & Deum esse verbum. Postquam praefationem subdescendens, ut ostenderet quem illi tres evangelistae hominem scripserant, esse etiam Deum Q ait: si Odoctum est in illo , vita est. Et post pauca : ct verbum caro fa- ctum est. Hunc itaque Hebionem philosophum secutus Marcellus Galata est, Photinus quoque , M ultimis temporibus Serdicensis Bonosus , quia Damaso urbis Romae Episcopo praedamnatus Paulus autem Samosatenus, qui fuit Antiochiae Episcopus temporibus Aureliani principis, Verum est quidem quod Christum communiter
ut ceteri natum hominem ex utroque parente
definit, verbum autem Dei patris non substantivum sed prolativum vel imperativum sensi atque pronuntiavit, non, ut fides habet catholica, verbum in substantia vel essentia consubstantivum, id est, ομ έαον filium Dei patris. Photinus autem huic insanissmo Nestorio p rem sententiam tenuit, verbum Dei quidem non negans esse in substantia, sed hoc extrinsecus in isto qui ex Maria more communi conjugum natus est Iesum inhabitasse peculiariter dc omnia illa per hunc egisse in terris miracula quae in
195쪽
OPERA 1anissimis dicit nesciens quid loquatur ἰοπατου , Praxeas primus , inde post non multum Mo tanus cum sua Prisca & Maximilla pronuntiant. Post haec autem Sabellius tempore quo impissimus Arrius extitit, monarchiam se in divi-'nitatis substantia retinere debere putantes, nefando errore decepti, ausi sunt Deum patrem
ipsum sibi filium, ipsum sibi esse patrem, ipsum
sibi esse spiritum sanctum, ipsum incarnatum, passiim , crucifixum, ipsum a Iudaeis omnia pertulisse , resurrexisse a mortuis, & omnia Peregisse quae nos per Christum in persona propria ejus pro humani generis salute gesta esse credimus ec confitemur.
Differentia itaque inter Samosatenum & Photinum ista sola est qua Paulus verbum Dei
lativum & potestatis effectivum verbum sensit, non substantivum , quem Graeci oουων dicunt. Photinus autem Nestorii magister verbum quiadem hoc Dei esse in substantia non negat, sed esse id Dei filium non vult ; habitasse sane peculiariter vel adhaesisse Christo Iesu de Ioseph de Maria nato , nec quicquam hunc plus fuisse quam hominem cum impietate delirat qui omnes omnino homines vitae merito antevenerit.
Quem Photinum Romana Ecclesia & ejus priores hujusmodi pravitatis Homuncionitas nomianat , Sabellianos vero cum antiquioribus similioribus eorum Patri passianos appellat , quia, ut dictum est, ipsum patrem ipsum filium sentiunt nomine unionis , qui aliquando pater , alia quando filius, unus atque idem ipse sit sibi. etiam spiritus sanctus sit. '
196쪽
Nestorius sane a Photino auctore suo in id tantum dissentit quod ex virgine Maria Christum
asserit natum, in reliquis vero omnibus totus
ipsius sequax, signifer, de antesignanus est , &in id maxime quod supra memoratum est, Dei Verbum Dei filium non esse nec dici debere nisi Iesiim ex Maria natum filium Dei dicentem, qui templum habitantis in se de ex indivisa inter sedc verbi Dei societate & conjunctione hoc dici meruit, non tamen esse natura filium Dei, &ex hoc universa divinitatis privilegia consecutus sit, non ea habens natura, sed gratia. Quod ejus impietatis genus non hic in isto capitulo, sed 'in aliis scriptis , in isto tamen codice insem iis , & tractatibus continetur & legitur. Et inde est quod catholicus , qui legit, cautus esse de
bet ae varietate & constantia quam utrum ast tia an vecordia ad alliciendum auditorem habeat non est facile nosse. Quo vis tamen pacto constat eum varium esse sibique contrarium. Quis . autem non agnoscat hujul modi hominem aut tamquam astutum captatorem esse fugiendum, aut tamquam excordem, utpote sibi ad-Versantem, dc ex varietate confusum , nullo
modo esse sequendum In illis sane duodecim capitulis quibus ad hunc ipsum Nestorium sanctus Episcopus Cy rillus scribens rectam & sanam exposuit fidem ,
dc hic a contrario singulis eis respondendo comtradicendum putavit, secundum ejus contradictionis capitulum retractandum cst. Ibi namque ita ait : Siquis in verbi Dei co unctione, qua ad carnem facta est, de loco in locum commutationem si
ve conversionem rivisa essentia dixerit factam, ejus
197쪽
que divina naturae carnem capacem dixeris, auspartiliter unitam carni, aut iterum in infinitum imcircumscriptam cum divina natura coextenderit ad capiendum Deum , eundemque ipsum natura ct
Deum dicat ct hominem, anathema sit. Quasi quis quam similis ejus insanus saltem angelos, qui, si ut scriptum est, igniti sunt spiritus. Dictum est enim de eis : Qui facit angelos suos spiritus, ct ministros suos flammam urentem. AnselOS erso, quos frequenter dc diversis temporious ad 1anctos quosque missos esse , sicut legimus, credi mus quoque, qui ut his ad quos missi sunt potuissent esse visibiles, humanum habitum gessisse
sumptis corporibus certum est. Sed utrum tantum corpora ab his suscepta sint, in, quibus illi spiritus sancti pro tempore habitando, animarum rationalium ministerium impleverint, an animat corpora, Vatum more, extrinsecus instpiraverint, non est facile & temere horum aliquid assirmandum. Quae praesumpta incerta tam quam certa & scripturis minime expressa opinio Apollinarem Laodicenum & postea Arrianos, non autem ipsum Arrium, δc Eunomium quoque & ultimum Macedonium forte decepit ut hinc sentirent cla pronuntiarent Christum Dei filium corpus tantum hominis , non etiam animam sulcepisse , pro anima autem spiritum Deum Dei filium verbum patris in illo suscepto corpore habitasse. Quod si ita est , stulto verEsensus sui errore decepti sunt. Illa enim salvatoris humana susceptio longe & ultr quam longe aestimari potest ab ista angelorum incomparabilis invenitur : quia haec pro redemptione totius humani generis futura, oportebat λd totam ex
198쪽
MAnii MERCATOR Is, I integra quae salvanda erat atque in caelum si blevanda cum ipso: , etiam inseparabilis vita
aeterna mansura , totam pro ea humanam gestare naturam. Haec autem angelorum pro tempore corporalis assumptio ad exhibendum of-ῖcium da vinitus imperatum, quocunque modo de duobus , utrum animata an sine animis corpora habuisse dicantur, in nullo fides catholica laeditur. Quamvis postea Apollinaris in pejus
Velut emendans, animam quidem fuisse in Christo confessiis , rationem autem seu mentem ita ea hominis non fuisse , sed pro ea Deum Dei filium extitisse cum impietate deliraverit. Tot ergo dc totiens , ut diximus , variis temporibus angeli , sive corporibus tantum sumptis, sive etiam animatis eis susceptis, nunquid commutati & versi ex illa spiritali & a gelica sua natura, corporei vel etiam animales facti esse unquam a quoquam dici vel credi potuerunt λ Non utique. Quid ergo ad offunde das nebulas imperitis hic insanus magister molitur ingerere , ita ut si quis dixerit filium Dei verbum secundum evangelium carnem factum scu hominem factum, statim, tamquam impiissimus, divinitatem in carnem versam esse pro
Illud autem quod in isto ipso capitulo ultimum
posuit , quam impium quamque vanum sit videamus. Ait igitur : eundemque ipsumsi quis natura ct Deum hominem dixerit, anathema sit. Volens duplicem Christum introducere Vel incongrue sapere , quid dixerit ignoravit. Non enim vidit
statim obici sibi posse neque Deum illum neque hominem natura esse dixisse , quia idem Chri-
199쪽
37o o P A R Astus ipse , cum sit Deus & homo, immo, ut signatius dicatur & cautius, homo Deus, &Deus homo non sit nisi naturae& si ei, ut visum est, natura non est, squod in ipsius caput tale dictum dc tam impium convertatur nec aliquid esse, quia quod natura non potest esse, prorsus esse mihil potest.
200쪽
Ρ Τ eonsulatum DD. NM. FI. Theodosii XIII. Actio s-- ct FL Valentiniani Imperatorum Augustorum g Ti. Kal. Augusti, qui dies est secundum AEDpties 'Epiphii xxv DI. jussu augustissimorum piissimo rumque Principum f)nodo congregata in Ephesiorum metropoli, ct sedentibus in episcopio reverentissimi , ct religiosi mi Episcopi Memnonis sanctissimis ct i Deo dilectissimis Episcopis , Cortuo Alexandria venie etiam vicem sanctissimi ct religiosissimi Epi -
evi Romanae Ecclesia Calestini , ct Iuvenale Hie- . 'rosolymorum, ct Memnone Ephesiorum , ct Flaviano Philipporum agente etiam vicem Rus sanctif- , smi Di copi Thessalonicae , ct Firmo Caesarea Cay- padocia prima , ct Theodoto An ra Galatia, ct Acacio Episeopo Melitines , ct Perigene Corinthi Graciae , ct Cyro Aphrodisiados Cariae,rio Iconii. Hefchio Parii , sdi Hellanico Rhodii, ct Dinato Nicopoleos Epiri veteris , 'thcaris Durrachii Epiri nova , ct Perterbio Farmu- Δ, ct Eudoxio Comatus laria , ct Silvano Cher raponti Ph gia . V ereniano Perga Pamphyliae .ct Amphilocio Sides, er Epiphanio Cratia Hono, cT Greeorio Cessasunthis Ponti Polemoniaci, o Siniolone Codron, Θ Iconio Gortinos Creta, O