장음표시 사용
151쪽
traditiones , aut paterentur usis in celebrandi sellum Paschae semel in anno , eo quod dicebant) Resit rectio
Domini, semper debeat versari in memoriis hominum , quod non aliud erat, quam omnem Christi memoriam de medio tollere . Alia ejusmodi non pauca absurda profitebantur, quae Rescius de See . Euangelie. in unum colligit. Ex quibus etiam ,
intelligas, salsum esse quod Calviniani Galli dicunt , Puritanos istos, eosdem esse cum ipsis; cujus affertionis vanitate ni pluribus quoque prinsequitur Flori mundus, in ejusdem sectae deliriorum descriptione. Anglo-Calviniani a Puritanis,cetterisque Re formatis differunt, tum in disciplina , tum in dogmatibus- Episcopalem enim ordinem admittunt; non modo est eris osse iis distinctu ni, sed etiam iure Divino superiorem : Christi mphaeuin , Cru-eem scilicet , non solii in honorant, sed ejus lignum Sacramentis, 3 In primis Baptistro adhibent: Puritani vero, re reliqua Calvin illaru in na ios gnum Crucis execrantur, & t ruces ubique demol iuntur, & frangunt. Anglo-Calviniani quamdam Consecrationis Episcopalis, Confirmatio nis baptizatorum, ordinis Presbyterorum speciem habent: quae omnia reliquum Calvinianum vulgus, velut
Papistieas superstiones s ut i p. i l O-quuntur sium mo consent reiicii. An
glo-Calviniani Episcopi suos habent
Cancellarios , Archidiaconos, De-eanos , Cathedrales Ecclesias, in quibus sunt Canonici, seu Praebendarii, qui Matutinas, ac Vespertinas preces celebrant ; ignota & haec omnia osteris Calvinistis. Liturgiam etiam suo ritu celebrant diebus sacris , R in eadem Litaniam diebus Mercurii , & Veneris recitant , in squa tamen preces ad Dominum diri- lgunt , exclusa invocatione Samstorum: & in functionibus suis obeundisse per pelliceo utuntur. Ad Presbyteratus ordinem Diaconatus apud illos gradus est. Summum Ecclesiael Anglieanae Gubernatorem & caput, Regem agnoscunt ; censentque secundum Elisabethae Reginae leges,
nullum Praelatum extraneum, praeci pue Romanum Pontificem , ullam
auctoritatem , juri silietionem , vel pra eminentiam sipiritualem , s veEcclesiasticam , intra Regnum Angi iae habere, vel exercere poste, sed
omnem iurisdictionem hujusnodi Regiae Coronae unitam arbitrantur. Rege in etiani posse novas leges condere circa cfremonias, & ritus, cum comsilio Metropolitani, vel Commi Isariorum in causis Ecclesiasticis milinent, cit de hujusnodi causs supremo judicio iudicare, cum per appellati nem ad eius Tribunal devolutae sunt: de ipsis s dei dogmatibus, una cum illor uni consultationibus deliberare,
Si de ii sidem edicta promulgare; quamvis nullam ipti Regi tribuant
authoritatem illa pro concione publice docendi, nec Sacramenta administrandi, nec censuras serendi. IIa conania verbo a frau--iniani reprobantur.
Ad Puritanos proxime accedunt sed pendentes, Se Pres sterian laibus admodum propensi is suit oliverius Cromuellus, Regni Protector nuncupatus. In consessione fidei a Puritan f, S: Reformatis utique non dissentiunt, in Eccletiastico tamen regimine cui hoc verbo utar) a se tim idem dissident . Quamquam enim
utrorumque coctus regant Presbyteri, majorem tamen severitatem praeseserunt Indosendentes in externa disciplina , b censura morum : nec ad coenae usum admittunt, nisi eos qui in rebus religionis, & Divinis Scripturis probe se esse versitos,examine publico demonstrarunt . Admittunt omnium, quos impetus incitat,etiam n ulterum doctrinam in conventibus
publicis, in quibus cepe plures c.
cessit e scrinonem habere permittuntur . In privatis domibus coctus suos
libentius agunt, quam in Templis quamvis , & iis utantur: Quodque praecipuum est inter hos, & Prest γα-r anos discrimen, unamquamque Par
ticularem Ecclesiam sui juris faciunt,
152쪽
nec ulli subjectam, aut subordinatam esse statuunt. Nemini fidei rationem reddunt, nisi illi , cujus membra sunt Ecclesiae; cum ex adversis Pres byteriani particulares Ecclesias classibus , classes Synodis Provincialibus, has Synodo Nationali subiiciant , R decreta Synodorum jure Divino vim
habere cogendi statuant. Verum quidem est, quod Trei ter ani, Omnes Presbyteros faciunt auctoritate pares . Sunt etiam , qui O scopales nuncupantur, illi nempe , qui status relisionem sequuntur, quae vulgo Angli
cana religio nominatur, a R Sin i
Elisabetha potissimum stabilita . Iv- dependrnsium libertas aliis, sectis impune grassandi in Anglia occasionem
dedit, nempe Axis i ii , qui in
nulla pene alia re ab ipsis disserunt in eo Regno, quana in Pseudo-baptismi
repudiatione. Insomo qui legem,& totum vetus Testamentum reiiciunt; quippe quae iam impleta sint.
Aut scrj turianis, quibus tota Scriptura contemptui est, dum se eumdem,
quem Apostoli, & Prophetae habere spiritum gloriantur. alleris, qui se
in hac vita pietne persectos, re a peccato mundos existimant, necnon inextiles frequenter incidere simulant,
quo tempore toto corpore contremi
stunt; quia ut perhibent ) magnitu
dinem illam lucis, Sc splendoris Di vini , qua obrui , vel allucinantur,
vel fingunt, perferre nequeunt.
fris, qui Libertinorum instar, nihil
turpe putant, ad quod naturae, quantumvis corruptae sentiant incitamentum . Loruerem , Politici ordinis hostibus , qui naturalem omnium hominum aequalitatem urgent , qua nec opibus, nec honore alter alteri antecellat ; ex qua sententia frequentes seditiones contra Magistratuita sunt excitatae. Sed quot i idicula portenta in Anglia Puritanorum v cania produxerit, quo spiritus Calvinianus fiuctatores suos perduxerit, prae csteris narrat Spondanus, Guillelmi H. ac tri historiam perstringens, in fine anni 119i., ubi etiam de Frimundi Opingeri, & Arriuato hi infamis sermonem instituit. Horum primus se Iesum Christum repraesentare effutiebat: secundus se misericordiae prophetam csse jactabat: tertius justitiae, & vindictae propbetani se credebat , pluribus aliis delirameniis somniatis , quae videri possunt ii , Spond. loco citato. Hi fructus , &germina Calviniani spiritus, qui concepit dolorem,& ubique peperit iniquitatem .
Pugnas electus in Patria se etiam Constitntinopolit una, Mono thelitanam haeresim totis viribus pro pugnavit ; & quamvis haec omnia , saceret, ut Imperatoris Constantis, pariter Monothelitae genio compla- lceret, nihilominus evadere non potuit, quin in suspicionein adduceretur conspirationis factae in Imperatorem; unde coactus suit in A stica truci secedere, ubi cum haeresim suam promulgare meditaretur , a Martino Abbate , qui in Africa tunc aderat, in publica disputatione convictus suit; unde Romam venire decrevit,& poenitentiae libellum Oeerre, quod & prςstitit: sed in errorem rel. psitIS,
a Theodoro Papa excommunicatus
suit dirissimo anathemate, Sanguinet Christi in atramentum distillato. Ejus memoria dampata suit in sexta Synodo. PYTHBerANr. Uide Cyrtiani, de quibus Theodoretus haeretic. sabul. lib. q.
153쪽
Lis. Illi sunt , qui ex mollium Consession istarum si fia progenti, recipiunt
cramenta , scilicet Baptismum, Coenam Domini, Absolutionem, & Sacerdotium. Emerserunt Guitembergae, anno II o. Ex Staphilo. II. Q ADRiTHLiT E , qui quatuor Deos este asserebam. In liac sententia videtur iiii se Ptolomaeus, de quo sub tali nomine adium . Quadri theitae etiana vocantur, qui in Trinitate quamdam introducunt essentiam, de
qui participant, & a qui dependent
tres Personae Divinae; unde quodammodo quatuor Personas in Divinis constituunt. Fuit in hac sententia Theodorus Beza . Vide Ioseph de
XVII. QUAERENT Es , nuncupati etiam aliis nominis LVe anzeI,Me ties, Quaesii nurri, quorum ingens cilnumerus tum in Anglia, cum in Hollandia, emerserunt seculo proxime praterito , quo auctore ignoratur: legunt a Issidue Scripturas, ut Veran religionem inveniant ; liinc etiam dicti sunt Inses anus. Concludunt quidem , Christumiveram aliquam religionem nobis de coelo attulisse,& hanc nobis, dum in terris esset revelasse, sed negant illam elle , quam profitetur Ecclesia Catholica Romana . Reprob. ex his quae dicta sunt in praeparatione ad opus, oc verbo Protesani I. QuAxtitit . . Vide Trepi
QUA M. εκ ii . Video uritani. II. Qii Astronici MANi . Pius Romanus Ponti lex anno i 39. decretum
edidit, de celebrando Paschale die Dominico . Quod tanten ita intelligeti diim, ut, quod jam an ira ab Apol stolis erat traditum , ipse Pius ad
die Dominico celebrare ur, fita P of r. Et Protherius Episcopus Alexandrinus , scribens ad Leonem Papam, aeque tellatus eii id Petrunt Apostolum Romae docuisse , ec ab eo acceptum, A gyptiis S. Marcum tradidisse. Pariterque Victoris Pape t m. pore , qui de his egerunt Samnisilini Patres, non nisi ex Apollolica traditione id sibi vindicasse, docet Eusebius . Quin lino & Ignatius, qui in
carne Dominum vidit, Scum Apostolis diu versatus est, ac Sedem Antiochenam, quam Petrus standaret, ut Paulus docuerat, administravit, nec ali1 docuit, xut scripsit, quam itiae ab eis accepistet; non soluim ait, diem Dominicam celebrandam es le& Reginam , & Principem dierum, Resurrectioni Domini conssecratam; sed re contes latus est, si quis cum Judaeis celebraret Pascha , Participem esse corum , qui Occidissent Dominum , & Apostolus ejus. Quapropter manifeste Socrates, Novalianus secta allucinatur , dum contestatur esse debere in cujusque voluntatis arbitrio , quando velit Pascha peragere , quod nulla dicat antiqui traditione consistere , quando illud ut
Quaesiit de die celebrandi Pas chalis, iterum in Alii exorta est anno i 98- quapropter non modo in Synodo Romana a Victore Papa , sed etiam in pluribus Synodis diversis in
locis, tam in Oriente, qua ra in Occidente congregatis , unanimi' er decretum est, Pasch. celebrandum csse tantummodo die Dominico. Prasii a Concilia , ubi, & a quibus celebrata sints
154쪽
sint , refert Spondanus anno citatoi 9S. ibiq: te ad rem notandum, quod quandiu cum Catholicis tantum alta res est, tolerabile visum fuit Rom1-nis Pontificibus permittere A iraticos, more Judaeorum decima luarta luna Palcha celebrare; Sed cum haec inretur occasio, ab ea cessare consultius visum est ; Montanistae enim, qui hoc tempore in Asia invaluerant, decima quarta luna Pascha cliam celebrantes , asserebant sectis faeientes errare : hac ratione etiam II lallustra reticus, Ronis Judais Dum introducere conabatur ; A contradicente Blaili sententiae Romana Ecclesia , Blasiit, ab licclesia Romana se segregavit. Cum itaque videret Romana Ecclesia, Blasi uni propter celebration om Paschatis luna decima quarta , ichi m. a fecisse , prohibuit, n lun a decima quarta, more Iudaeorum Palcha celebraretur a Catholicis: sed omnino voluit celebrari die Dominico , quod de confirmatum fuit in Concilio Generali Nicaeno . Hanc hqrelim de Quartodecimanis, revocare voluit Au tu hereticus, damnatus proinde in Synodo Antioch naanno 30 I. Quartodecimanos etiam exagitavit S.Ioannes Chrysostomus,
qui proinde etiam Palebatitae sitiat
Catholici itaque, die Dominico diem decimam quartam plenilunii
Martii immediate sub equente , CX praecepto Eccletiae tepentur Pascha celebrare . Sed cum in computati ne lunationum, saepe error irrepserit, saepe etiam ortum est de Paschate , dissidium, non modo inter Latinos, sed inter ipIosmet Graecos : disti diuin inquam, non circa celebrationem Pasehatis die Dominico , hoe enim utpote ab Ecclesia decisum, tam Graeci, quam Latiniit anquam
Eeesesiastictim,dogma custodiunt, sed dissilium in alii giranda praecisa die Dominica, quae de caeso plenilunium immediale subsequeretur: cum enim annus contineat 36s. dies, &sex horas, non tamen integras, quo niam ad earum complementum ali- Iqua minuta deficiunt . nihilominus semper computatus est annus, ac si lhabuillet ultra 363. dies, sex horas integras, quas de ficto non habet; lex quorum minutorum neglectu factum est , ut minuta , quae ultra debitam quantitatem annis singulis tribu
bantur, tractu temporis ita excreverint , ut invicem jiincta, plures dies constituerent , qui dies a celebratione primi Pascharis, usque ad annum ιS82. quo Gregorius Decimus tertius reser vavit Kalendarium, jam excreverant usque ad numerum d ci-mum; hincque oriebantur di silia , circa celebrationem Paschatis. Primum dimidium fuit anno GraP rum 833. Graecorum epocha, quae & Seleucidarum ara appellatur, quaque sere onanes Orientales utunti: r, cpit anno Periodi Iulianae' d a. ante
Cliristum 3ia. ) De lioc distidio circa celebrationem Paschatis, refert lJoannes Sciden iis, quod in Oriente,& in ipsa Regia Urbe, postquam populus p r hebdomadam unam jeii nasset, iacta rectius supputatione, deprehensus suerit error, iusseritque imperator initiunt jejunii in alteram hebdomadam disrari e Carnes ero , quae jam e siro sublatae susrant , iterum venales exponi. Idem
a Teophane, iisdem iere verbis narratur ad annutri Justiniani i'. quod P gitis re ne monet, non anno Christi S I., sied 3 6. contigit te. Hic obiter notanda anti iiii rima hcclesiae disciplina , in abstinentia a carnibus tempore jejunii.
sti sues aliorum in Oriente Sissidium de Paschare ortum est , quidam enim inchoarunt diei S. Februarii, stille runtque die sexta Aprilis, alii coepe-l runt jejunare die as. Februarii, SPascha die is . Aprilis celebrarunt. Sie resert Dionysiis Patriarcha.
de Paschate dissidium fuit, eo quod quartadecima Iudaeorum in Sabbatum, 29. dici Martii, juxta eorum lsiuppii ationem incidisset, proinde , l
155쪽
Graeci , sequenti die Pascha cel brarunt, cum decimi Februarii jejunium inchoassent; Syri vero, AEgyptii, &Armeni altera Dominica, hoc est die sexta Aprilis, Pascha solemni arunt. lHςc confusio nonagesimo quarto quo- lque anno contingere solet, suamque ducit originem ex minutis, quae ad integrum siex horarum complem n- tum deficiunt , qua de re supra disi seruimus. Propter laaec, & alia absurda, quae leguntur apud Clavium, ad eadem reparanda , Gregorius XIII. accitis undique viris eruditis, Kalendarii reserinationem instituit, quam suo nomine Kalendarium Gregorianum nuncupavit, praecepitque ut in tota Ecclesia servaretur . In Eeelesia Orientali, soli Maroniis praedictam reser mationem, post quinquaginta sere annos receperunt, quam rem causati reliqui Orientales, illos apud Turcas , tanquam novos ii , Oriente Francos, sive I. atinos. liberos accusarunt, coacti proinde vexationem redimere annua selutioneta a taxae, supra ipsos a Turcis impositae, qua mediante, Pascha quotannis,juxta Kalendarium Gregorianum celebrant . Porro vetus Kalendarium, quod Graeci, S Orientales adhuc defendunt , adeo erroribus est obnoxium , ut non tu in una , verum
tribus, & quinque hebdomadis a no- lsro aliquando disserat, & temporis progrestu ad inensem Augustum, imo& Decembris protrahendum a Graecis Pascha jure merito de prs liendi- ltur, quod absurdum , mediante no- ivo Kalendario a Latinis est repa
QuANTius, Bezς coetaneus, ejusque errorum sectator, in disiputatione Trevirenti , negat Christum introisse ad Apostolos ianuis clausis, contra apertum sacri Evang lii testimonium . Tum quia Christus miracula edidit magis portentosa, qua te fuit resurrectio quatriduani frientis; ergo a sertiori potuit introire ad Apostolos januis clausis. Quiesce N res. Vide palam s. Qui visa AE , auctore Michaele Molinos, Presbytero Hispano x Aragonia,nato anno l6a7. prodierunt , corumque Auctor Mulitios, in generali Congregatione universalis Inquisitionis , anno i 687. damnatus suit, perpetuo carceri addictus, ejusque libri igni traditi, praemissa publici ablutatione, facta coram sacro Collegio in Templo B. Mariae super
Minervam , postquam per duos supra viginti annos, doctrinam haereticam promit Igare Romae nisius suillet, ubi simulata exteriori findi ita te, nunmodicam aestimationem , etiam apud probos viros acquisierat. Octo supra sexaginta propositiones ex ejus libris decerptae fuerunt, in quibus continetur tota, perversa alio doctrina Quietisticae uectae, quasque videre est per extensum in Bulla Innocentii Undecimi, incipiente CHrosis Ludor, data anno r6S7. praesiti Romani Ponti scis anno duodecimo. Potiti imum docere contendebat Molinos, sub prς- textu orationis quietis alias a Mylliucis Theologis probe agnitae, &de
scriptae toto spiritu in Dei contemplatione , iii animam orantis immergi , ut homo in hac oratione quiescens , liberξ posset corpori omnes turpitudines indulge re, quas, 'ratione spiritus ut ii Iedicebat) in Deo per orati nem ab stracti, malas eae non posse asserebat: &, ut impurissimus homo confirmaret cxperientia, quod protendebat sua diabolica doctrina , statutis horis, congregabat in uno cubiculo utriusque sexus homines, quibus post
se iam exhortationem ad orationem quietis, simul commisceri permittebat . Quem errorem, iam reprobatum exhibuimus verbo Ilum nati. Insiu- per hortabatur suos sectatores , ad omittendam omnem voluntariam camnis mortificationem, quam infructuosam, & nullatenus meritoriam esse posse blaterebat: quam impiam doctrinam improbat Conc. Trid. Sess. Iq.
ubi Christis de lex ad poenitentiam
hortatur ; quam commendat ApUstolus sitio proprio exemplo i. ad Cor. cap. 9. Cosuo corpus meum , ct in se
156쪽
serviemem redigo. Insuper Christus ad voluntariam mortificationem nos hortatur illis verbis, Matth. i 6. SI ris vult ρ s me venire, abneges fe- meti rem , tessat eruem Dam , σφse votur me. Item Apostolus ad Coloisens. cap. s. scribit: Morti si wembra vestra . Est ergo mortisic tio conlilium Euangelicum: ergo CGst nequit in Ductuosa, cum Christus dare non potuerit consilia , quae non essent valde proficua ad obtinendam aeternam salutem, quae non acquiritur sola oratione , sed etiam actione , &mortificatione; quamquam & ipsa , loratio carnem mortiscet, potissimum necessaria ad purganda peccata commissa, &ad abstinondum a novis peccatis . Crterum, s Q la oratio susticeret ad filutem , fatis erat , quod Deus praeciperet sistam orationem,& omnia alia praecepta suissent supernua. At quidem ipse orationem summopere injunxit , & commendax it;
l quia per ipsam non solum debitum
Deo honorem rcddimus; quin etiam animi virtutem , & si pernam gratiam contra opera carnis, R concil- piscentias ejus impetramus . Undet nec vere satio dici potest, quae rei bellis concupiscentiae insultus , Ri actus impune , & di lute eidem permittit.Quodsi ipiritus in Oratione absorptus pollet libere, δc sine peccato agere contra alia praecepta, quale est illud Alan maeth θeris, ut contendebat Molinos , sequeretur, orantem non esse subditum Divinae
legi, quae praecipit, ut spiritus car- lnem regat, & rationi subiiciat. Summa pseud mysticae doctrinae, quari , ldocuit Molinos,est sequens. In vitata, lsipirituali, sive mystica, hos solos censendos esse persectos , R vere mysticos , qui per unum actum non revocatum, Deo semel oblati, & ut qjebat Molinos ) totaliter uniti, &rei signati, atque relicti, reliquos omnes ut superfluos suspendunt actus , &velut exanimes permanendo , nihil prorsus operando, neque volendo, neque petendo, nec de acceptis Deo
gratias agendo, nec ad proprios de- l-- ISI sectus reflectendo , sed silendo, demere passive se habendo , in absoluta permanent indifferentia de omnibus , etiam de pama, vel de prsmio, de inferno, vel de Paradiso, de aeterinna damnatione , vel de salute, sineni do ut Deus solus operetur active, &l suam Divinam voluntatem impleat
in illis. In quibus se dispositis ase
serebat Molinos) potentias quiescere:ex quo ejus senarii Giensae sunt nuncupati. Ex qua doctrina Molinisti ea , patet reviviscere Eniussasarum, Neguar Graim, Beguinar Duleiu parum , εν minuator errores, jam alibi in hoc opere confir-tatos. Patet omnibus,hac pseudo-mysticam supprimere omnes actus, tam in Symbolo fidei nostrae, quam in oratione Dominica expressos, abolere omnes actus iidei, oc spei , quas cum indifferentia nostra n debeamus respicere salutem , ad quam obtinendam nos passim hortantur sicrae Paginae, ut line intermissione cum timore, & tremore operemur, ut abundemus in omni opere bono, ut pulsel mus, ut petamus, ut quaeramus ; fa-l tagentes, ut per bona opera certam nostram vocationem, & electionem faciamus. Constat autem non posse cum timore, .c tremore suam operari salutem , nec satagere , ut per bona opera certam suam vocationem, &electionem faciat, qui juxta doctri- nain Molin isticam vivens, siuspenderet omnes actus, nihil vellet, nihil peteret, & cum totali indifferentia nihil cogitans de poena , aut prgmio
permaneret. Qui NTIM lANI . Inter Montani
descendentes,nima erantur Quintilliani, orti circa annum i 13. se dicti a lQuintilla pseudo- prophetissa Montani, sicut Priscilliani a Priscilla, etiam Montani prophetita nominabantur. Tanta erat apud Quintillianos reverentia mulieribus , ut m hac secta Episcoporum, ξe Sacerdotum mune- re fungerentur ; quia Christum ino lspecie faeminea, in oppido PepuZa i lrevelatum fuisse Montani propheticiis, nempe Quintillae, Priste illae, &l
157쪽
Maximillae , Montanis .e a rebant: lUnde etiam Pepuetitae dicti sunt. Pe- spuΣam autem oppidum , in quo na- stus erat Montanus, Montanistae tanquam Ierusalem venerabantur. Rep. verbo Cinuidiam. Qui NTIANus, Arianae perfidiae defensior acerrimus, in locum Asci
pae, legitimi Gaet rum Epistopi fuit
ab Arianis suilectus; quare congregato apud Sardicam Episcoporum.
Occidentali sim Concilio, eorum sen-
tentia fiuit ab Ecclesiastica communione , una cum aliis Ariauis interdictus. Ex Niceph .lib.9. ap. la. Qui NTi Nus. Fuit quidam Sartor , nomine Piccardus, qui e schola Calvinistarum prodiens,in Brabantia,& Ηollandia, una cum quodam C pino Ini Iano, Libertinorum sectam instituit. Anno is23. demum captus Tornaci, extremo supplicio affectus
mundum I. ullum inter haereticos absolute constituunt, & numerant Prare lux, & Gaulterus: an autem haereticus fuerit, res hactenus non fuit a S. Sede decisi, licet sirpe causa sue rit examinata. Fuit Lullus genere Catalaunus , ortu Majori camis : alii eum seculo I s. alii i q. mortuum suis. se contendunt. ad ingus Raymundi mortem protrahit ad annum Is II Cum esset prope quadragenarius, a vana Mundi conversiatione, & illicilis amoribus conversus ad meliorem frugem , potissimum linguam Graecam , & Arabicam discere nisus est, ut Saracenorum conversioni insudaret , quod & praestit ita videtur. quandoquidem a Saracenis in odium silet occisium, cum jam esset nonagenario major, sunt qui afferant; Unde & a Majoricanis in summo honore habetur . Negari non potest, Raymundum in juniori aetate, scilicet usque ad quadragesimum circiter annum , plures scripssse libros, erroribus resertos, quod probabiliter ex ignorantia, non ex malitia processisse credibile est, eo quod voluerit in materia Theologica scribere, cum tamen Theologicae scientiae, nisi sorte transeunter, non incubuissiet: non ideo
tamen omnes errores, qui Raymundo Lullo imputantur, ab eodem pyOdiisse credendum est : sed potiores ex ipsis erroribus a Raymundo Ne phyto excogitati fuerim i , R Ray- mundo Lullo, per errorem Scriptorum adstipulati. Unde & librum dedoemonum invocatione , non Ray- mundum Lullum , sed Raymundum Neophytum auctorem habui se,aliqui non fine sundamento opinantur; nam
scripta Raymundi Lulli, longe post ejus obitum, iubente Gregorio XI.
suerunt revocata ad censiuram ; quo tempore Raymundus Neophytus,cum suos promulgaret errores , hinc imte decepti Historici, unius scripta,
cum alterius libris consederunt. Hujus confusionis probabilitas ex eo colligitur, quod Gaul terus,& PrateoluS, qui Hgreticorum catalogum scripserunt, nullam de Raymundo Neopby. to mentionem faciunt . Tum quia Gregorius IX. anno i s a. mandavit Inquisitori Aragoniae, ut inquireret,& puniret docentem errore S, quOS sub RaymundoNeophylo adduci. nuS,
quique Raymundo Lullo adscribuntur : sed tunc temporis , jam propusexaginta anni intercessierant ab obitu Raymundi Lulli. Quomodo ergo praecepissi 't Pontifex Inquisitori, ut inquireret, & puniret docentem eris rores , si hujusmodi errorum auctor fuisset Raymundus Lullus, qui jao sexaginta ante annis decesserati Raymundus de Tarraga, dictus
Neophytus, eo quod ex Iudaismo ad l
158쪽
fidem esshi conversius , Ordinem Re- 'igularem ingressiis, nihilominus Judaicam pertinaciam non deposuit: Cujus partum fuisse librum de Inum eatione doemonum, Lullo adscriptum, teilatur Elmericus , qui iubente Gregorio Pontifice, contra Raymundum Neophytum causam instituit, ejusque libri per Arehiepiscopum Tarraconensem , & Eimericum Inquisitorem igni fuerunt adiudicati. Ex sequentibus erroribus,quinque priores, sunt .squi asserant a Raymundo Lullo di- l
phytum auctorem non habent: posteriores vero, certum est a Raymundo
Neophyto fuisse propagatos . Ex Spond. anno I I 29. ι S 3 a. r. Deum multas habere essentias. R. Quia hoc idem est, ac asserere plures Deos; nam si plures essentiae in Deo , utique plures essentiae Divinae , ergo p Iures divinitates: ergo
plures dii : sed plures dii esse nequeunt , ut probavimus contra Poli theos, ergo &c. z. Deus Pater est, antequam Deus esset Filius. R. Verbo Aram. a. Divina Essentia non est otiosa, R ideo essentiat, natura naturificat, honitas bonificat. Hic error ex Auctoris ignorantia processit; nescivit enim ille, qua ratione essentia, sive natura Divina, cum iis praedicatis sui se hola vocat) qua attributa dicimus, lotiosa non sit, nisi naturificando , seu lessentiando, ut barbaris vocabulis ille dicebat; id est, producendo. Sacra autem Theologia clarissime docet, quo lumine intelligi debeant adoistis hominibus fidei veritates; nomph essentiam Divinam, sive naturam non generare , neque generari, seque producere, aut produci, licet sit principium quo generandi, Nproducendi: atque eatenus sit origo totius s unditatis, quatenus ex ipsa
natura est secunditas personarum. Persona ergo propter naturam generat , & producit; non tamen producit naturam, sed perlimani in eadem natura, quae propter siti infinitatem eadem omnino, & substantialiter est l
in persona genita, aut producta, ac lin generante,& producentibus.Quan. ldoquidem etiam in humanis videmus , generantem esse personam, non naturam persiong, generarique per nam , non naturam, licet & generans , & genitum snt in eadem natura, quantum ad unitatem specificam : Quod si non quantum adnumericam , causa est limitatio naturae creatae, quae in pluribus esse non potest,sine sui divisione.Consule Concit Florent in. . Spiritus sanistus est conceptus
de Patro, & Filio . R. Quia conceptio dieit specialem modum pue-xistendi prioritate originis , qua si per niodum seminis in principio
producente. Si auteni consideremus proximas secultates s ut humano more Divina explicemus secunditatis Divinae , scilicet intellectum , &voluntatem , inveniemus solius intellectu, esse , eo modo concipere , quatenus de illius natura est prius ad se trahere rem, & inde prorumpere in expressam illius notitiam , qua in . dicimus perbum. Voluntas auten
pondere suo sertur in bonum, R ideo praeviam boni rationem, quasi seminaliter in Gnon suspicit, ut amet; sicut intellectus rationem veri , ut intelligat. Docet autem fides , Filium Divinum procedere per intelle istum, & Spiritum sandium per ΓΟ-luntatem ; ac propterea error est diis lcere, Spiritum sanctum esse conceptum ; adeoque perniciosius, ut processiones Divinas confundat , & fi dem de Trinitate evertat. I. Improbabat eos, qui haereti-
eos supplicio assiciebant: R. Vet Confaederati . l6. Dicebat, daemonibus adora-
tionem latris certo modo compet
re . Non indiget ulteriori reprobatione haec blasphemia, quae docmOnem quasi Deum facit. Ea autem placuit etiam Luthero , quam ipse om- ni abiecta verecundia, in libris suis exarare non formidavit, & tanta quidem turpitudine, ut doemonis orationibus se commendaret, & horrendast
159쪽
ejusinodi commendationes doceret.
re, modb corde adoretur, meritorium esse. R. nam, ut ait Apostolus, Corde ereditur ad jusitiam, ore autem eo essest o alutem . Ergo non potest esse meritorium, imo mortiferum esse perhibetur, ore Christuna negare, cum ore consessio fieri debeat ad salutem. Tum quia Christus praecipit , ut eum confiteamur coram hominibus, si volumus Christum nos eoram Patre suo confiteri. Tum quia non licet negare veritatem: ergo a fortiori non licet negareia Deum, qui veritas est . Tandem , qui
negat Deum, infidelis est; sicut suit
Petrus , qui tamen ore tantum negavit Christum . Unde ita negans, incurrit pravissimum crimen infidelitatis . 8. omnem peccantem mortaliter, esse propriissime haereticum. R. Nam haeretis error est mentis, & cordis in materia fidei, eum portinacia: peccans autem mortaliter, errat quidem voluntate in genere moris, sed non errat semper mente smul, & voluntate in nrateria fidei; imo plures est
invenire, qui licet corrupti sint mOribus , tamen pro veritate fidei, oblata Oecatione , mortem subirent. Tum quia haeretici non sunt cives Ecclesiae, nec participare possunt de Sacramentis, & bonis spiritualibus Ecclesiae , de quibus quodammodo possunt participare, qui peccant mortaliter; quatenus propter fidei radices adhuc manentes, sunt in potentia ut vivificentur, & aliorum membrorum meritis, ad vitam iuventur. 9. Tantum placere Deo n ala , quam bona. R. Nam Deus saepe nobis inculcat declinare a malo, & honum facere; bona jubet, mala prohibet; mala punit, bona praemiat, sicut passim evincunt Scripturae testi
io. Nullum legis pret reptum posse in hae vita adimpleri . R. Quia Deus impossibilia non praecipit, Ssrustri legem gratiae instituisset, si praecepta legis adimpleri non possent; ι quod enim est ultra vires, non obligat ; & consequenter lex non obliga ret , si esset ultra vires: qubd autem adimpleri possit, & faciliter medii Dei gratia , quam Deus nonnisi ex ju st i t ii denegat, constat experientia, discurrendo per singula legis praecepta , quae scimus a pluribus ad amus. sim adimpleri. Vide verbo Panuel Rur mensis.
bonam, ac fidem Christi: Christum, Apostolos , omnesque Sanctos esse schismaticos, & persectius esse sciit Dr raticuna existere, quam Catholicum. Has blasphemias, utpote cuicumque rationis compoti execrandas, supCrfluum est reprobare. RER Ap TiZANTEs.Agrippiniani,
3c Novatiani , quia rebaptizabant ad eoru in sectam accedentes, dicti sunt Rebaptirantes,quibus adstipulari possunt,quotquot re iterarunt Baintisimum . Vide Donatisas , Ana
baptisas. REFORMATOREs , illi sunt , qui in qualibet secta aliquid reser-
mandum,& corrigendum putant. Hoc nomen potissimuin convenit Calvinianis, quorum secta a suis, specioso titulo Reformata releio nuncupatur. Ex Edero. REIuDAiχANTEs . Qui ex Judaeis ad Christianos transeuntes, postmodum boni incςpti pertae si , iterum ex Christianis ad Judaeos deniciunt,
Reiudaizantes vocantur . Viguit haec pestis anno ia88., & deiecta est inta Germania, occasione carcerationis factae cuiusdam Hebraei , cui nomen
Moses quiemburnus. Porro Reju-daietantes , qui scilicet jam fuerant Iudaei, denuo certis oblationibus , &abrasionibus, ac verborum formulis,
perfidiam Iudaicam iterum profitebantur: Christiani vero , qui ad Judaisinum transibant, vario ritu circumcidebantur, ut sic a Iudaeis natis dignosterentur . Contra hos omnes Nicolaus quartus Pontifex Summus constitui Ionem edidit. In Hispania,
ubi negatum est habitare, nis hominibus Catholicis, sident Judaei aliunde III XVI. XIII.
160쪽
IV negotiationis causa transinigrantes ,
se , ae filios Baptisinci subiicere. Cum autem eorum perfidia detegitur, a sanctae Inquisitionis officio, IudaI-
REOR Di NANTEs . Falsi quidam dogmatistae , sub specioso praetextu impugnandi simoniacam sectam contenderunt ordinationem sectam ab Episcopis simoniacis esse irritam 8c nullam , ideoque ab ipsis promotos ad ordines , esse reordinandov. Agitata fuit pluribus in Synodis haec controversia, de qui scripsit Petrus Damiani in opusculo , Grai Isimo inscripto , in quo ostendit, ordinatos ab Episeopis simoniacis, non
reorci inandos e qui liber, cum Gratus fuerit ordinatis a sinoniacis , ideo inscriptus fuit Gras Isimus. Con- ra eos, qui opponebantur Catholi- eae sententiae, jam antea decretis Pontificiis , R Conciliorum sanistionibus definitae , etiam Leo Nonus, Romanus Pontifex firmiter statuit, ut ordinati a schisinaticis, absque alia Ordinatione iterata, post expletam poenitentiam quadras inta dierum, ii , accepi is ordinibus ministrarent. Haeretis de reordinandis excitata fuit a quibusdam, qui non habentes zelum
secundum sesentiam Dei, odio in ii- lmoniacos Episcopos , ordinatos ab eis, non recipiendos sine reordina-llione, sustinere contendebant ;Cum lcertum sit, Sacramentum non Qrtiri lsuam efficaciam a probitate Ministri,& indelebilem esse characteren ordinis, ideoque semel ordinatum, dummodo valide, quamvis illicite, eenseri debere semper ordinatum. Extirpata nihilominus est haeresis de Reordinandis, cum omnes, rationibus a Petro Damiani adductis, Fc irrefragabilibus, acquiescenduna esse censuerint, quidquid contra alii sentire potuissent. RETRORIANx, a Rethorio ortisiunt in AEgypto,currete seculo quarto, qui ais rebant omnes haereticos in propria sententia recte ambulare, iquia siccolunt Deum, licui pollum. Error adeo est absurdus,ut S.Augusti nus ipse, lib. ad Iuc vultdeum, miretur , quomodo tanta insania possit in mente rationis compoti locum habere,cum certi simus,quod una sola egidi potest vera fides . sicut unus solus esse potest verus Deus. Cqterum, somnes haeretici in propria sententia recte ambularent, sequerotur , quod per i ias ex diametro Oppositas, per veniri posset ad eundem finem, cum epe una haeresis, ex diametro ait ri Opponatur. Uera autem fides illa sola esse potest, quae est secundum Deum ; Deus aut iii non jubet comtraria: Cum ergo fides Catholicae , credat, V. G. Chritium de Virgine natum : fornicationem malam Clle profiteatur: dentur vero aliae sed ae, quae Brnieationem dicunt ron esse malam , negant Christum de Uirgine natum, consequens est, unam aut aliam errare: ergo si sum est, omnes
hs reticos in propria sententia Deum colere, sicut possunt; ut enim colant, sicut pollunt, colere debent juxta iu- terna lumina, quae Deus nemini denegat nisi serte occulto suo judicio in poenam. Consule Theologos) per quae cognostunt veram fidem esse Catholicam ; ideoque ut colant sicut possi int , debent colere secundum quod praesicribit fides Catholica . Videantur quae dicta sunt ad reni , in
Riv Erus Andreas, in Dioecesi l xvi.
pictaviens anno i 3 a. genitus, studiis operam dedit , in quibus cum multimi prosecisset, inter Protestar tes vir magni nominis suit, qui ejusdem direetioni, religionis praeten
rcformatae negotia commiserunt;quapropter pluribus haereticorum conventiculis pinsuit;deinde in Univem state I,eidens Theologiae Cathe