장음표시 사용
161쪽
dram regens, plura opera edidit, prς cipue commentaria in divetios , cripturae libros, in quibus potissimum auctoritatem Ecclesς, R Sanestorum Patrum , atque traditiones sacrasi impugnare contendit ἐ cujus obje-l ctiones solutas, videre es in Natalii Alexand li istoriae Ecclesiasticae TOm. I tertio. Octuagenario maior decessit. t Fratrem habuit nomine Guillelmum Rivetum , pariter Protestantium 1 lini striim , qui tractatum unum de Justificatione , alium de Libertate Ecelesiastici composuit. XVI. l Rooo L pMus Gu ALTE Rus in hqres Zuingliana Minister, Bucceri &Calvini impietatem sua praedicatione auxit. Scripsit diversias homilias in Evangelia, tam Bucceri, quam Calvini erroribus resertas. Vixit seculo decimo sexto. IV. l ROGAT 1 ADt . a quodam viro cui nomen Rogatus, & vixit secillo quarto, suum sortiti sunt nomenta. Rogatus nihil novi proposivit supra sedlam sui magistri Donati; ted cum eiusdem errores promulgaret , ω-etatores habuit , qui ex eiusdem nomino dicti sunt Rogat iani. Ex S. Aug.
Epist. ψ8. XI. RoscΕLMNus , in Gallia reno. vator fuit Iis resis Sabellianς , qui eum in Synodo a Raynaldo Archiepiscopo Rhemensi collecta , errorem
suum a urasset, rursum ad vomitum 'rediit, asserens solo timore mortis perterritum, se abiurasse sua ni sententiam, in qua effutiebat, quod , si in Deo tres persons sunt, & una tantum essentia, sequitur ompino tam Patrem , quain Spiritum sinctuniel se incarnatum ; qui modus imperi- lius theologietandi, reprobatur a Divo Anselmo Epicopo Cantuarienti, in libro, quem inscripsit de Incarnatione Verbi, & direxit ad Urbanum Pontificem. Uni ea enim licet si Divina Essentia, tres tamen personas, rea
liter in Deo distinctas docet esse fides Catholica, quarum secunda, scilicet Verbum , scda est incarnata , media unione hypo latita , de qua se agunt Theologi , apud quos, intractatu de Incarnatione videre estent datas dissicultates , quae in bacmaicria occurrunt. Unio autem hypostatica in hoc consstit, quod Verobum Divinum se communicaverit per suam subsisteni iam humanitati, sive ut pressi iis loquar, humanae naturae,il l lam eandem sua porsonalitate suppol litando. unde unam tantiam per nam in Christo esse, Christiana fide perhi-b tur . Et certe sitis conflat, quod solus Filius sit incarnatus, si intelligainus, quod unio hypostatica sacta fuit per communicationem, media personalitate, quae ita sit propria Filii, uti on si propria nec Patris, nec Spiritus saniret . Caeterum s sngatur, quod sacta est et per communicalionein personalitatis, quς iam esset propria Filii, quam Patris , & Spiritus sancti, jam rore tres Perse in , juxta laςrei icunt Roscellini seniunt, sui sient in
i carnatς: Sed Qta subsissentia Filii, i ii a est propria Fili, ut non sit prOl pria Patris,& Spiritus cincti, ergol unio hypostatica facta est in selaia,
Verbi Persona: sicque solii Filius esti incarnatus. Ex qua doctrina antelli- gitur, quomodo licet una sit essentia i in Divinis, sbia i m n secunda peri Qua sit incarnata . Subtiliorem expli-ςationem videre est apud Theologos. Rupi Nus, quileiensis Presbyter, in AEgyptum peregrinatus, Alexandrie inscitur erro libus Origenis, ope Didymi caeci, Origenis dinrinstenacissimi; tantumque adi ς sit libatis erroribus , ut assumpserit provinciam
seribendi Apologiam pro Origene, in
qua ca Iumniis exagitavit S. Hieronymum, Origenis impugnatorem . Postmodum Rufinus Romana profectus, ibidem Origenia nos errores detulit,
i & propagavit: nihilominus subdolet impetratis a Siricio Pipa communicatoriis litteris, Aquileiam proscistitur; sed hinc vocatus ab Anastasio
Papa, ad dicendam suam causam, utpote haeresis iterum accusitus,subterfugia quςrens, publico judicio dam
natur. Lx hac condemnatione nonia
res piscens Rufinus, sed in deterius. lapis , instante direptioue Aquileis, ab
162쪽
XII IV. XVI. XV. ,b Alitico iacta, in Siciliam eonfugit, ubi in si a perfidia decessit. Fuit praeeursor Pelagii , & auctor ejus h resis, contra doctrinam de peccato
oririnali ; quippe qui in Concilio
Gartis inensi dicere ausus est, nullam esse a parentibus in parvulos pec-esei traductionem ; ac proinde nul- hirn ab hominibus contrahi originale peccatum. Ex S. Hieron.epist. 16. RuNCARIi . νaldensium propago haec, quae ad eorum dogmata, infamem illum errorem addebat, qu5d a cingulo deorsiim non committitur peccatum mortale , quia ascript im est : Ex erede praeedunt fornicatiouer. R. Nam cum Apostolus nos monuit,ne faciamus servire membra nostra peccato, indifferenter de
toto corpore loquutus est, cum totum corpus possit cooperari iniquitati , mediante operaticine membrorum comitante consensiti e constat
enim, quod ipsς leges civiles,quq pr i hibeat percutere , non minus pu-l tiiunt percussonem fustam pugno , t quam pedibus. Sed quis nesciat, quodl iri tantum membra inserviunt pecca-lo , quia prava sunt cordis desideria, i ex quo exeunt Z De Runcariis agiti Reinertis cap. I 6. Rupia Ast. Donatistas a rupibus , in quibus se recipiebant, dictos etiam esse Rupitanos, asserit S. Augustinus de Unitate Ecclesiae,capite
. Rus Tici . De Rusticis actum verbo Munt ries . Thomas enim Munteteriis fastionis auctor fuit, cit jus sequaces dicebantur Rustici, quorum in ernecionem , factam ad centum mi. Ita,alibi incidenter tetigimus. Qui de R i uicorum rebellione copiosiora desiderat, Spondanum consulat ad annum isas. & 1326.
ni sunt , iidem ae Mosiovitae , &Rustii dicti: cum jam dudum in fide Christiana essent instructi, circa ann.in 3. a fide defecerunt, & ad schis.
maticos Graecos declinarunt , quae omnia refert Genet, raritus.
i. gant S. Petrum fuisse lisummum Ecclesiae Pastorem, δe SN dis Romanae Episcopum: idem negant de eius Successoribus. R. ex bis, quae dicta sunt contra Hu μι, 'P-unem Mesphalum, er Iacobum Pra 'siti . Petrum autem fuisse Sed is Romanae Episcopum, ibidem ad plures annos sedissse, re ex Romana Sede universam gubernasse Eccletiam, tamquam Ecclesiae liniversialis Pastorem , tot tantaque sunt irrefragabilia testimonia, ut non nili homo induratae cervicis, δc pertinax valeat contradicere; Romae enim veneramur loca , ubi captus, ubi in custodia detentus , ubi crucifixus suit S. Dei rus, ubi sepultus, quae potiis naum in via sere veniunt, quicumque Romam i proficiscuntur . Vide Caluietum singulari dissertatione ad i. Petri, ubi rem consiueta eruditione pertractat. a. Negant Eccletiam Romanam
esse citerarum Caput . R. verbo Graeci.
3. Reliciunt scripta SS. Patrum
Latinorum, neque recipiunt decreta,& canones Conciliorum, quae Eccle-sa approbante congregata suerunt. R. ex unanimi Ecclesiae consensu, quae SS. Patrum Latinorum scripta approbavit, quorum testi,nonio plures Scriptores, et lain Grsci utuntur, ut videre est apud Acriptores Iesccle- fasticos Graecos, qui pariter ad Concilia, auctoritate Pontificis congrega lx accesscrum , S eorundem decretis , ut ia cum Latinis Patribus subscripserunt. q. Negant Purgatorium. R. verbo Albonenses . . S. Negant Sacramentum Con-nrmationss , R extremae Unctionis. lR. Quo ad Sacramentum Confirma- itionis ex sacra Scriptura Act. 19. 3. l
III manus Lautar, tenis spiritos san- Hur super eos . Item a. ad Cor. ad Ephec . Prima Joan. 2. de hoc Sacramento si mentio . .Et licet nullum id expressum testimonium in Scriptura, in quo expresse legatur, quod Consirmatio sit Sacramentum a Bal -'
163쪽
tismo di itinctu in , habetur tame expressa Ecclesiae traditio, quae Sacramentum distinc um a Baptismatefiena per intellexit, 3c docuit, ubicua que in Scriptura de Confirmatione fit mentio , ut Astor. S. v. q. cui Ioel auctoritas admodum ad rem sa-cit ; non enim tanta sedlicitudine de confirma dis Discipulis eurarent Apostoli , nili sacrum quoddam Fidei in. strς, specialis gravia collativum , ubest sacramentum intelligerent. Αtque ita Eccles a nos docet , cuius est explicare Scripturarum sensum , 3ζtraditiones conservare , utpote est Iamna , O 'mamentain seruatis, ut ait A posto lus. Quod Confirmatio sit Sacramentum, comprobant testimonia Conciliorum, & Patrum , quq sexaginta quatuor supra centum comeregat Coccius, Iibro quinto de Comiit natione, articulo a. Quare autem Christus hoc Sacramentum in oleo
mixto balsimo, potius quis in alia materia institui providerit, nostruio
non est explicare. Sunt quidem rationes congruentiae 3 signi, naturae convenientes, quas consueto doctri-n candore tradit D. Tl Omas φ. p. qu. 72,art. a. Caeterum , adeo antiqua est traditio , quod Sacramentum babeat pro materia remota ole usu mixtum balsaluo , ut etiam s non ageretur de Sacramento , adhuc nefas esset
illi non nare. De oleo, mixto balsamo li mentionem facit Clemens I. anno 3o, li Asa As, una cum Da- doe, Ade Ipho, Herma , & Simeono circa annum 368. Massalianorum , seu Euthusastarum sectam instit tuit. Vide En illusiastae . SAERAT ius , ex Iudaismo ad Christianos se conserens, ambitionis prurigine vexatus, ut Episcopatum obtineret , Novatianis se adiunxit. Quare a Marciano munianorum Episcopo Presbyter ordinatus, adi post Christi adventum, Epistola ΑΟ.: sibi vixit tempore Apostolorum , dii loquens de Sacramento Confirmati l nis, ait : Ut d N. retro accepimus, ct e irri sancti Apostoli Haeret eme
Usmino decreverum . Etiam D. DiOnylius Apostolorum coaevus, de mat 4ria huius Sacramenti mentionem si cit. Exliis quae diximus quoad au- istoritatem Ecclesar, ut probaremus Confirmationem elle Sacramentum, etiam probatur extremam Unctionemelle unum ex septem Ecclesiae Sacramentis. Porro de extrema Unetione
loquitur Iacobus illis verbis: Ius motiar quis in suo induros Presb uxor Ecclesiae , ct crens per eum,
ungenies eum cleo in nomine Domis.
aueviabis eum Do in incii , F in. seccatis sit , remulentini' et . Ex his verbis D. Iacobi colligitur signum , sensibile , nempe uni tio, & ptonii Gsi gratiae, nempe remissio peccatorum . Ergo Qxtrema Unsio verum est Sacramentum , sicut testantur antiqua Concilia, S: SS. Patres, quibus iamlpo, consentiet: dum in rebus fidei , maxime ubi expresse iri,n habemus tostimonia tacra: Scriptura . 7. boni iunt cum Graeci S, I ucharistiana si dum rite confici in pane ser-men lal O . R. verbo G rei. Rur MANNus . Vide G π δε- larii.
Epist patum anhelans, no vani sectam instituere conatur, R Jud: ulmun cuni l
tui, duos Presbyteros, Tilcost Cni& Macarium , cum oliis in sua ni sententiant pria uxit, a quibus ordinatus Episeopus , schisina excitavit, set peculiaris Ecclesiae caput cons luens, cujus sequaces dicti simi Sabbatia-n i, a non inst institutoris, sive Proto- pasci ii tae,a promulgata haereti de celebrando Pascha te cum Jvii xis , lu 23
164쪽
decimi quarta; hc hinc factum est,
ut qui eundem Presbyterum ordinais verat, comperta in novo sthismate
Sabbatii malitia, dixerit : O, ud mmeliuifecissem,si manuis peristinat, otiui puam fuster Sabbatium imposuissem. Mamianus Novatianus, congregata Synodo , Sabbatium voca. vii ad ea unam dicendam , quare ab Ecclesii, novosthisinate excitato defecerat e cui Sabbatius respondit,eausam scissionis esse celebrationem Pasicliatis, quod luna decim aquarta celebrandum sere asserebat : cui Marcianus resipondit, celebrationem Pasthatis una potius die,quam alterarem eme indisserentem, nec proptere1 hoe selo insubsistente motivo stissionem faciendam . Nihilominus Theodosius iunior, hujusmodi hereticos prostriptione, Se exilio damnavit . Vide Euartadecimam.
rimi seculo decimo sexto: Secta sunt Anabaptistae, se nuncupati, quiat. Sabbatum more Iudaeorum colunt , spreto die Dominico . R. verbo D thcus. a. Solum Patrem invocant; qu,
re Filium , Ac Spiritum sanctum videntur negligere. R. ubi de Divinitate Filii, 3c Spiritus sancti egimus . SA aEL Llus, ex Ptolemaide Libiae civitate ortum duxit , Noeti Smyrnensis distipulus , sui magistri errorem promulgare nisius est circa Sanctissimam Trinitatem, sedente Stephano Primo Romano Pontifice anno 26 , de cum non possent Sabelliani suas haereses Euangelii testimonio comprobare,utebantur pseudo-evangelio AEgyptiorum , aliisque apocriphis libris. Contra Sabellia-ntimum tractatum edidit Dionysus Alexandrinus , R in Alexandrino lConcilio, anno 3 I9. damnati su runt Sabelliani sub Osio Cordubensi . Sabelliani sinum renovare aggressus est Rostellinus: sicut & quidam Apostata Hispanus,ineunte seculo decimo sepistimo, in Anglia Sabellii errorem refricare contendit.
i. Asserebat nullam esse distin- lctionem inter Divinas persenas, sed lunam, & eandem habere subsistentiam,divertis nominibus nuncupatam. Itaque Sanctissimam Trinitatem, unam trinominem dicebat esse persenam, quae in veteri testamento, veluti Pater legem dedit, in novo, quasi F lius est incarnata, & veluti Spiritus sanctus ad Apostolos venit . R. Et quidem tres personas esse realiter distinctas in Divinis, constat ex illo Isaiae cap. s. verss. ubi Propheta de Deo loquens , ter repetit Sanctus, Sanctus , Sanctus e quem textum non modo S. Ambrosius lib. a. de Fide , sed Judiorum Doctores , qui ad veram fidem se scipiendam , ex
ipsa Scripturae intelligentia pervenerunt , interpretantur de tribus Divi. nis perssinis. Item Genetis cap. 8. Abraham tres vidit, & unum adoravit . In principio etiam Genesis creatu elchim; adest , mi legitur, denotando plurali nomine personarum distinctionem, sicut singulari numeri verbo creavis, naturae unitatem.
Est autem notandum, quod in veteri testamento sblum reperiuntur hujusmodi obsturae Trinitatis Sanctissimae repraesentationes; quia plenitudo luminis Divinae fidei, Ecclesς a Christo instituendae reservabatur . Unde in novo tellamento de tribus Divi
nis personis sigillatim , fgpe expressa& elara fit mentio; sic Matth cap. ult. Taptizantes eos in nomine Tatris, OF Di, ct Spiritus Hom. Joann. 8.etiam legitur, quod Christus dixit; MIur non sum ined ego, ct qui misit
me Puter. Christus itaque saepe mentionem fixit de Patre,tamquam de
persona realiter distincta, quod idem fecit,& de Spiritu sancto legitur enim
Joan. iq. vers i6.uo rogabo Patrem, ct alium Puraetitiam dadiit vobis , ut maneat vobiscum. In hoc textu aperte
tres Diving persenς desgnantur: Est enim Pater, qui rogatur, Filius, qui rogat, & Spiritus sanctus, sive Paraclitus, qui petitur. Ideni deducitur
ex alio textu, Joan. q. versa 6. Draelissus autem Spiritu anctus, quem
165쪽
pos omnem veritatem . Id autem ,
quod obiiciunt haeretici , saepe in sacris paginis mentionem fieri de Deo, sed uno , & solo , probat quidem unam esse Divinam Essentiam , sed non excludit tres personas realiter distinctas, quae in effentia unus Deus sunt, & in persbnis tres esse perhibentur ; immo multoties fit etiam mentio Trinitatis, ut dixi, obscura, prout tempori ad suturam fidei plenitudinem crescenti congruebat. a. Reprobabat institutum Monasticum. R. verbo Dunnes Usses aluna. Dicebat cum Hermogene materiam esse ingenitam . R. veris Hermogeni I. . SA aELLiANI Novissi MI. Quidam Ministri Calvinistς in Anglia,
cum Trinitarios, seu Deitas impugnare vel lent, in Sabellianisnum i pegerunt , prope initium seculi decumi septimi . Auctorem habuerunt quemdam apostatam , natione Hispanum, qui docuit Christum prorsus abnegare, eumdena blasphemans tan- quana sedudiorem. Unam dixit tan. tum esse persimam Divinam , cui naturae lege servire debeant homines. Potius in Deo agnoscendos persectionis gradus, quam ullam per narum distilictionem . Pluribus annis latuit in Anglia, ubi multos seduxit ad sui sequelam. Ex liist. Angi. SARIENus , Heracleg Episcopus vixit circa medium seculi quarti . Hic Christianos omnes , qui in Nicaena Synodo Arium condemnaverant , idiotas appellabat, & potius ingenii infirmitate lapses asserebat. Ex Prateolo. Sed quia temporibus nostris non desiunt homines terrena sapientes , qui sanistissimos illos PP. de idiotismo arguant, noscant illi , hanc eorum sapientiam, stultitiam esse apud Deum, qui propterea nou doctos Philosiophos ad fundandam Ecclesiam, sed ignaros piscatores elegit, ut opus suum ostenderet . Fuerint ergo idiotae Nicaeni PP., si placeat: hinc magis apparet consilium Dei inspirantis fidem , qua per univer- li sunt mundum Divina veritas effulget. Neque enim humanae sapientiae,
sed Divinae promissionis, & fidelitatis est, quod Patres Ecclesiam in Concilio docentes, non errent. SACCOPHORI , iidem ac Masi
incedere solerent. SACRA MENTA Rix. Quotquot
circa mysterium Eucharistis a doctrina Ecclesiae Romanae deficiunt, posisunt Sacramentarii appellari . Sed quia primus, qui realitatem Corporis Christi,post Berengarium negavit, fuit Ioannes cicolampadius, Berengarii haeretis renovator, hoc tempore , scilicet currente seculla decimo sexto , quo vivebat cicolampadius,
ponitur communiter Sacramentari O-rum origo, qui sectasiint Anti lutherant. Tam varia autem fuit Sacramentariorum doctrina , vel ab ipsbsui exordio inter haereticos disiecta, ut pene infinita si in hae materi opinionum varietas. Vidi quemdam librum , in quo ducentae expositi
nes horum verborum: Ime es corpus meum, a diversis i reticis inventae , omnesque vel in toto, vel in parte erroneae reseruntur ζ quapropter juxta variam horum verborum interpretationem , Sacramentarii etiam vario nomine appellantur; alii
enim vocantur Signi caries , alii Tropisc , alii Energui, alii Ade senarii, alii aliter, de quibus omnibus sub proprio nomine agimus. De bello Sacramentariorum, excitato anno IIain. inter Lutherum, &ssicolampadium, pIura videre est in Spondano ab anno 132q. , usque adi 161., ubi adainussint eorundem contentiones, turbas, colloquia, &medacia deseribit.Cςterima, una rea-
Iitas existentiae Corporis Christi in Eucharistia, si unum ex prςcipuis fidei nostrae articulis, non erit abs re paulo copiosus, quotquot hunc impugnant articulum , qui proinde Sacramentarii voeantur, reprobare
R. primo ex verbis promissionis lhujus Sacramenti, Joan 6. verc32, P lnis quem ego dabo caro isea es sio s
166쪽
mundi si . . Diuahant eu) Iudaeit Saeramentali carnis Christi ; quo
adinvicem, Zcentes: suomsis potesti omissis plurimorum S S. Patrum auhu nsyn earnem suam daro ad mauctoritatibus , tum ex Grscis, tundurandum Dixis eis ergo Pesus: Awen,
ex Latinis, qui postiemam illius ca em dico zobis: H F manducaveripitis partem, de Eucharistia interris cornem FILI hominIs , ct hiber pretati sunt, colligitur etiam. Primulis ejusfiangularis, non habebitis τμex ipsa ratione loquendi, qui usus
iam in vobis. si manducat meaul est Christus, cum promisit sedatu- earnem, di bibit meumsanguinem is, rum carnem main, dixit enim e Bianis Bahet suam aeternam, ego refuse quem ego dabo , caro mea es pro Iohs eam In nodus ms dis. Caro enim munia sua . At s loqueretur vemea, verΘ es cibus: Osanguis meus, de sua Incarnatione, vel de spirituaverὸ est 'tus. Iui manducat meam ii dumtaxat per fidem carnis susce- earnem, di bibit meum sanguinemptione, non dixisset in futuro ,sanis In me manes, is ego in tuo , cte. quem dabo ; sed potius, pcnis quem Verum quidem est, communem essederi: Iam enim incarnatus erat, jam
Novatorum opinionem,Joann. cap. 6.
multi in eum crediderant, & spiritu
non de Eucharistia , aut sumptione per fidem , carnis ejus facti fuerant
reali Corporis Christi, sed, vel de In- participes. Loquitur igitur de carne
carnatione tantum, vel de spirituali sua, in Sacramento Eucharistig nobis dumtaxat carnis Christi per fidem vere , ste substantialiter tradenda. sumption ,sermonem inst it uisse:Quod
Secundo, Christus distinguit ibidem
probare contendunt ex ipsio Joannis carnem suam & sanguinem , permo- contextur cum enim versa . Christus
dum veri cibi, & potus, vers s6. dixisset: Operam πI non cibum, qui W- Cara mea pers es cibus, di foetriirit, sed qui permanet in vitam cie meus sergesso us . At distinctio hatenam; dixerunt Iudaei r fui Deie- in sida reali, & Sacramentali mandu-
mus , ut operemur spera si Dei Z R catione Eucharistiae locum habere
spondit Iesus, ct disit eis: me es potest: in ipsa enim spirituali per s-
dem susceptione, nihil interest in-μι ille . Et ver 3s. Ego sum panis v ter cibum , & Potum . r.er inquit, quI penu ad me, non esti Argumentum secundum colligiturriet: qui eredit in me, non sitiet. ex per naJudsorum,acDiscipuloriim Quibus certe verbis, inquiunt, aper- lChristi. De primis dicitur vers13. Ibi te declarat Christus , cibum, de quo distant ergoIudaei ad Insis cen- sepius in hoc eapite, non alium esse, ltes :Dsmoripsis sic no/Is dare es quam spiritualem cibum, accipiennem am ad manduesn myde postre. dum per fidem . Sed facili negatio mis dicitur vers.61 Multi ergo a Len- refelluntur. Neque enim contendites ex D scipulis ejus, dixerunt: durninus, sacramentalem manducationem
es bufermo , ct quis potes eum an
carnis Christi, unicum esse argumen- dira 3 Illa porro, tum Iudaeorum Obtum, de quo sermo si citato cap. 6. murmuratio, tum offenso Discipu- oann. Tripliceni in eo partem dilorum, aperte significat eos ex his lingitimus. In prima usque ad vers Christi verbis : Nisi manducavernis 23., agitur de ciho materiali, nempe earnem Filii hominis , dic. animole multiplicatione quinque panuum, concepisse aliquid plane novum, in si avibus saturati sunt in deserto quinlitum, ac stupendum: imo horridum, iue hominum millia . In secunda iiDut esset manducare ipsam divissem
ue ad vers 3a., agitur de cibo inere Christi carnem,Trogloditarum more.
um incarnatum . In tertia tandem, Domini verba realem carnis mandu-
:ilicet a versi Sa. usque ad finem cacationem absolute significarunt, se-
pitis , agitur de sumptione reali, & lcundum communem , & naturalem l f
167쪽
sensum, R intelligentiam et quam opinionem de vera carnis manduca- ltione , non explicans modum , sed tantum rei veritatem , confirmavit Christus , nedum correxit, ut constat ex versibus 62. , & 63. Porro, si de sola fide in Christum hie sermosuisset, vel de sola manducatione carnis ejus per fidem; quid adeo mirum , ac insolitum fuisset, unde turbari, & offendi debuident, sive Ju-dsi, sive Dii dipuli Christit
Argumentum I. colligitur ex collatione , & comparatione verborum,
quibus hie promittitur Eucharistia, cum illis,quibus postea instituitur;mire en i ii consentiunt inter se: sicut enim hie dicitur et mnis quem ego δε-bo, caro mea es pro munia sua : Ita Matth. 26. dicitur: Acrisve, ct eo medite : hoc es Corpus meum. Sicut
pronii sit Christus se daturum carnem in cibum, de anguinem in potum; ita instituens Eucharistiam utriusque distinctionem exprimit, Manducate , Bibite. Sicut igitur veram carnem,& verum sanguinem dedit, instituens hoc Sacramentum, Matth .a6.ita veram quoque carnem verumque sanguinem promisit, Joan.cap.6. Argumentum q. deducitur ex
verbis institutionis, quibus efficaciter evincitur vera , realis, & siubstantialis corporis Christi pissentia ista, Eucharistia . Nam illa verba emcaciter probant illam Christi praesentiam, in proprio naturali, & obvio sensu, quem praeseserunt, intelligenda esse , non figurato , improprio,& metaphorico. Ergo essicaciter probant realem Christi in Euebaristia prsientiam. Antecedens, in quo to-ia dissicultas posita est , probatur. Quia Scripturae verba proprio, naturali , & obvio sensu intelligenda lsunt, quoties nihil continent, quod aut ad morum honestarem, aut ad ei veritatem referr/ non possit; certissima est Augustini regula lib. 3. De doctrina Christiana,cap. io.at qui verba ista : Hoc es eorpus meuw , insensu praesentiae realis intellecta, nihil continent, quod non possit reser-ri , aut ad morum honestatem, aut ad veritatem fidei , ergo in illo sensu intelligenda sunt; maxime cum nullus Euangelistarum, vel minimum quid insinuet , Christum ibidenta figurate locutum elis, quod certe in re tanti momenti, ex qua tot dissen sones orituras aliquando Bre, praevidebat Spiritus sanctus , omittere non debuissent . Praeterea, si per haec verba, Hoc es eo pus meum, Christus significare voluisset corporis suissuram dumtaxat dare, non verum corpus, contra proprium naturalem,oc obvium verborum sensum: cum hoc non expresserit, gravissimi erroris occasionem pretbuisset Apostolis suis, quod certθ, & cum sapientia Christi,
Accum ejus bonitate,ae clementia non coligret:& mirum profecti, est, audere homunculos, ignorantis humans tenebris involutos, verba Christi alienare;seque ita non Christum, veritatis Mysteriorum auctores sacere. Demum reprobari possent Sacramentarii, ex costanti , antiqua, &universiali S S. Patrum, & Ecclesiae
totius traditione, quae veram, rea
lem, & substantialem Christi praesentiam in Eucharistia effcaciter astruit. Veruin, cum omnes, & singulos SS. Patres, hujus a vitae fidei custodes, &testes, pro qualibet Ecesesae plate bicenumerare , expendere, & ἀ conatibus haereticorum vindicare, Iongioris operis foret, quam praesentis ratio requirat , idcirco ab his laudandis abstinemus; praesertina cum aliunde copiose, & erudite partes illas impleverint , Eminentissimi Cardinales Perronius, Bellarminus, & etiam Ar-naldus de Andiliaco, in suo opere Deperpetua His Ecclesiae Catholicae circa Eucharisiam, Gallico idioniate conscripto . Non est tamen hic silentio praetereunda insulsa fabella, quam excogitavit Claudius , apud Carentonenses, olim Euangelii Pseu-d Administer, ut ostenderet, nono Ecclesiae seculo mutari incspisse amtiqua ni Ecclesiς fident circa Lucharistiam: contendit enim primum Auctorem dogmatis praesentiae realisi suis
168쪽
suisse Pascha sium Ratbertum,Corb lenis Monasterii Abbatem, in libro, quem circa an . Christi Ss i. Corpore , & Sanguine Christi conseripsit; ejus ue doctrinam, faventibus tenebris seculi deeimi, quo scelus, Rignorantia, in totam Ecclesiam exundarunt, omnium animos sensim o cupat se; actam alias egisse radices,
usque ad initium neculi undecimi , ut Berengarium , qui primaevam ut Claudio placet) fidem excitare conatus est, tanquam Novatorem, & hς- retieuin proscripserint . Verum ,
quam frivoIa, Ac vana si illa fabella,
quamque imprudens mendacium, vel hoc uno aperto , & simplici argumento demonstratur. Omnis in avita fide immutatio, sua novitate semper perturba , & universam commovet Ecclesiam . Ubi primum Arius Christo , Macedonius Spiritui sancto Divinitatem detrahere, Nest rius duas in Christo personas, Eutyches anam naturam,contra publicam,& receptam fidem prςdicare tentarunt, universi statim in serrexit , ac
reclamavit Ecclesia : Commoti Episcopi, celebrata Concilia , divis abh reticis Catholici . Nihil porro tale contigiste legimus , quando Pa-sehasius librum suum de Corpore, a Sanguine Christi evulgavit ; nullus
adversus ipsium tumultus, nullus insurrexit Episcopus, nulla convocata, ut damnaretur, Synodus. Id vero
moraliter fieri non potu ille si Paschasius in fide innovavit) iudicabit quis quis, vel minimum habuerit rerum humanarum usum , & ad nativam in. genii humani conditionem , vel leviter attenderit; maxime vero in Mysterio Eucharistiae, quod non ad meram , & simplicem fidei specillationeni, sed ad usum , S praxim pertinet . In hypothesi autem Claudii,
necesse est supponere, Fideles ante Paschasum , novem seculorun tractu , credidisse Christum in Eucharistia realiter praesentem non adess e , sed ab illa absentem , nec consequenter adorandum : medio vero seculo nono, de repente, promovente Pa-
schaso, fidem illam immutatam suisi se, ac de uno extremo Fideles, ad aliud extremum trantisse, a denegata scilicet prσientia reali, ad Calm, aperte profitendam; 1 non adoranda Eucharistia , ad illius adorationem. Quis vero sicile sibi unquam persuaserit, populum Cliristianum, in rebus ad religionem pertinentibus adeo tenacem, ac servidum, ut ipli haeretici moderni experiuntur, patienti, ac pacifico animo sustinuisse se ad
novam fidem , noviunque adorationis cultum tam subito, ac de repe
te transferri Z Quis putet Summos Pontisces, Episcopos, Pastores, universam denique Ecclesiam siluisse, Robdormisset Tam singulari privilegio caruit profecto religionis Christianae praedicatio, ac propagatis, contradicentibus scilicet , E. undequaque frementibus Paganis, &Haereticis: Caruere Apostoli, virique Apostolici, tot laboribus , persecutionibus , ac immanibus cuppliciis adna rtem usque attriti: Unus scilicet Paschasius, simplex primum Mon chus, deinde Abbas Corbeiensis, sine ullo vel miraculorum , vel armorum, pecuniarum, aut magnatum
praesidio, sine arte ulla, aut machinatione, in omnium Fidelium animos tacite illapsus, tantam novitatem placide invesere potuit, obliterata veteri , & contraria doctrina , icit seculorum trami confirmata. Quis hoc eredur nullus profecto cordatus vir ad hoc credendum animum induxerit ; maxime cum seculum decimum non tam plun bcum fuerit, ut suppornit Claudius: In eo nenape floruere in qualibet natione viri egregia pietate, Sc doctrina praestantes, inter iquos S.Oddo Abbas Cluniacensis, Simeon Metafrastes, L.uit prandiis, Withindus, Olimpiodorus, Frodoardus, qui nihil prorsus, de hac immutatione ab haereticis somniata scripserunt . Extant similiter illius seculi plurima Concilia, Ieges, ac statuta ad fidei, 3c morum conservationem, ut videre est Tom.9. Concit. Lab . Non igitur suit innovator Paschasus
169쪽
Raibertus, sed avitae, & Catholicae limanuum iii fidei, circa Eucharistiam zelantissi- tam . Exinus assertor, juxta Ss. Patrum, qui j SAMysa tempore Apostolorum , usique ad l4cesaitae , sol
ditionem: unde merito Concilium bxS.Aug.de Trident innm sess. is . de Sacramento SANc Eucharistiae can. a. omnibus Sacra- lutheranorunientariis anathema dixit. das scedere SAMGNAc Franciscus de Fe- humano cantselon , Archiepiscopus, Camercensis secta aliquas
quemdam librum Gallico idiomate stavit , reseedidit, cui titulus: Explienioni des dialog.a. maximes de Minis fur la vis interisu. SARArre de Minis , in quo libro Quiet ista- Iudaeorum ,rum errores magna ex parte dissemi- Phaenicis orinavit, & alios pietati, specie, ad- tapius , hondidit. Hunc librqui, cum tribus supra lencus , Eo viginti propositionibus ab eodem ex- placabilis ,
cerptis, damnavit Innocentius XII. cenorum Prii peculiari Constitutione,die Ia.Martii quadraginta ι 699. modo sacras SAMos AIENfEs . Pauli Sa. Christianorumosa leni hqresim suscitarunt Geom erant, exturigius Blandrata, Franciscus David, 3c lectus Giridi Michael Servetus. Ex Sandero, hς- cto jussit omres 223. ubicumque in 3. Dixerunt, in Deo non elle buri, calced distinctionem perionarum. R. Uerbo nusso frustrati Sabelitas. quo sacras Im: st. Solum Patrem esse Deum, & decimum octinvocandum et ideo negant vocem pertraxit, hi Verbum, in Evangelio S.Ioannis ex- rore excandes pressana, designare secundam per δε- lius , Sarant. nam Sanctissimae Trinitatis . R. Ex mor damnavi omnibus sacrae Scripturae Interpre- tapius in oriettibus, qui per Verbum, expresIum a noctastarum. D. Ioanne in suo Euangelio, semper SATANisintellexerunt Unigenitum Patris Fi- Massalianoruntium . Neque aliud exprimere voIuit num 368. se dD. Joannes in Evangelio per Uem criscabant, ubum , cum dicit, Verbum esse ab dentes, quod aeterno, & quod Verbum caro factum state , mala luest , & quod Deus erat Verisum; non tanistat etiam enim potuit exprimere Patrem , aut sacrae DoctrinSpiritum sanctum, qui incarnati non enim idem sol sunt: ergo per Verbum non aliud ex. Ex S. Epiph. lpressit, nisi secundam petionam Sam Satis appositectissim g Trinitatis. multuantes secSAM psori, genere Scotus , & ni rum appelli Presbyter,i Zacharia Pontisce dam- SAT uatinnitus fuit, eo quod negaret Baptistat scopus, secta . necessitatem, dicens su flicere solam Biterris habito manuum impositionem ab Episcopo
eesaitae , sorte dicti Sampsei a novo
resticatore haeresis IIelcesaitarum. bxS.Atig.de hqrescap. 32. SAN sui NARii, siunt ex Anii-lutheranorum secta, ad cpdes patran das scedere se oostringebant, poto humano sanguine . Adeo in humana secta aliquandiu Antuerpiam in s itavit , reserente Lindano . Dubit. dialog. a. SARANTA plus . Dux quidam Iudaeorum , ex Laodicaea maritimae Phaenicis oriundus, nomine Sarant aptus , homo prεstigiator , ac ma
leficus , Ecclesiae Dei hostis implacabilis , promisit Gietido Saracenorum Principi diutinum Regnum quadra3inta, & ultra annorum, dummodo sacras Imagines ab Ecclesiis Christianorum, quae in sua regione
erant, exturbaret : Quo promisso allectus Giridus, statim publico edicto jussit omnes sacras Imagin S ,
ubicumque invenirentur auferri, minburi, calce dealbari: Sed cum promissio frustratus esset Gietidus, qui ex
quo sacras Imagines exturbavit,vix ad decimum octavum mensem vitam
pertraxit, hinc in Sarant apium furore excandestens Ulcidus, Giridi filius , Sarantapium turpillima mor-mor damnavit . Fuit itaque Sarant tapius in oriente auctor haeresis Ico-noctastarum. SATANisTAE , surculus fuerunt Massalianorum: viguerunt circa annum 368. se dicti , quia fatans sacrificabant, ut eum placarent, credentes, quod foret in satanae potestate , mala hominibus inferre. Satanistae etiam vocantur , quicumque sacrae Doctring adversantur : Satan senim idem sonat , ae Adverserius. Ex S. Epiph. lib. I. contra haereses. Satis apposie Cardinalis Hostus, tumultuantes seculo I 6. haereses, Sata
nigreum appellat. SATuRNiNus , Arelatens s Epia scopus, secta Arianus, conciliabulo Biterris habito, multo, seduxit : Hi-
170쪽
larium , & Rhodanium in exilium ire compulit ; sed mortuo Constantio Imperatore Ariano , a Sede Arelatensi , qualia invaserat, fuit expulis circa annum 362. Ex Bar. SATuRNi Nus , quem alii voeant Saturnillum, patria filii Anti clienus. Prodiit ex schola Menandri,& erroris eat hedram in Syria aperuit,circa annum li8., ubi turpitudinem simoniacam instauravit , dila. niavitque Christi Euangelium, plura addens, & plura demens pro suo beneplacito : cuius discipuli, ut sa-eilias alios sibi astaciarent, externam
sanctitatem affectantes , ab animatis abstinebant. Ex Euseh. lib. . Sp. 7.
ctuni esse dicebat. R. ex Euangelio Joannis, ubi omnia a Deo facta esse asserit. Item Genes t. legituria In risessio ereavit Deus caesim,di tem
rans . Tum quia, virtus creativa
soli Deo competit, cujus actio sola pertingit a non esse, ad GD . 2. Unum ex septem Angelis deum esse Iudaeorum . R. Nam Deus omnium unus tantum est , R esse potest, idemque Deus est Iudaeoruna; Nam
Deus ipse Iudaeis dixit: Videte νηὸ ego fumflua, ct non est alius Deut
praeter me . Implicat enim duos esse deos, quia duo esse non possunt infiniti, omnipotentes, ut alibi probavimus . Deus autem necessario esse ldebet in omni genere infinitus, & lomnipotens: si autem duo essent dii, luel quod unus potest, alter possiet, luel non posset: Si secundum , non es sent omnipotentes, & consequenter, nee dii . Si primum, ex ipsis unus jam esset superfluus . 3. Christum putat ire tantum
si isse hominem . R. Verbo Gripi familia.
q. Duo hominum genera ab Angelix fuisse facta, alterum nequam , alterum bonum . R. Exsiuperius dictis ad priinum . Neque datur ensa liquod sua natura malum omne seni in quod a Deo creatum est, bonum est : Ergo neque datur genus
S. Salvatorem missiuin esse ad sperditionem malorum, & ialutem , lbonorum. R. Legimus enim , quod lChristus venit quaerere, & sali uitia lfacere , quod perierat. Vide veris. Nosses.
6. Christum phantasio te tantum esse passum. R.verbo D sulsus, a sanenser. 7. Negabat resurrectionem. R. verbo 'NUUMDnI. 8. Promiscuum seminarum usum esse licitum . R. verbo Furim. 9. Nubere, & generare a satana eme . R. verbo Manutae , Encra-iuc, Armeni.
Ultimo, quasilam prophetias ab
Angelis , quasdam a satana eme revelatas asserebat. R. Quia prophetia est cognitio, & inanisestatio futurorum: lurc autem cognitio solius Dei propria est, cujus oculis sol una om-l nia aperta sunt, tam praeterila,quaml prssentia, & sutura. Aliquando Deusi futura revelat Sanctis, sicut revelal vit Prophetis: Sed haec revelatio est li donum gratis datum , quo omnino l indigni sunt daemones; esto, quod noni modo peccatori , sed si tanae possit
Deus futura revelare : hoc autem
Deus non facit, quia qui culpabilia ter ceciderunt a prima gratia, indigni facti sunt quocumque dono gratuito Dei. ScisCIDEN rεs, Secta Naidensium, a quibus in hoc soluin differunt, quod Eucharistiain recipiunt . Ex
Reinero. SCHEMATici. Sic etiam vocati
sunt haeretici, qui Concilium Chalcedonense reiiciebant, de quibus alibi actum, proinde iidena sunt, ac MonO- lphystg, qui etiam AEgyptii siunt num lcupati. Ex S. Joan. Dalnasc. de lut-res . lib. I.
quicumque ab Ecclesia Romana se segregant , Romano Pontifici, igna- quam vero, legitimo, & unico Eccle- lsiae Capiti visibili parere renuunt,no- lvisque doctrinis adinventia, Ecclesiam, quae una tantum esse potest, di