장음표시 사용
351쪽
posTREMUS Liber Dissertationem complectitur, de Dona. 43. istarum schismate agentem. Locustas Apocalypticas imaginem, hie facit Romani cleri, astute quidem nuper simulantis, Reformatis in Gallia collationem se offerre, qualem Carthagine cum Donathsti, habuerint olim Catholici, Augustino etiam procurante re a tem vera nil nisi Diocletianeae aetatis scenam revocantis Laud
νε s. to itaque similis plane argumenti scripto, eideckeri Ecclesia Africa
na HViονι s, Donatisticae factionis historiam ab ovo orditur, conistinuata serie ad dictae modo Collationis tempora deducit idque eo consilio ut palam faciat, injuriam insignem hominibus suae professionis fieri,quando cum Donatistis, factiosis,pervicacibus, turbule iis, imo sceleratis hominibus in unam classem rediguntur: cum quo- 44. rum institutis c cmoribus nihil commune sibi esse patiantur. Hodie nos quoque Romanae Ecclesiae Antistites ab illa via longe discessisse, cui institerint prisci quondam catholici tantum sinceritatis, in ritatis,&mansuetudinis hic apparere, quantum ibi fraussis,uartitiae, saevitiae observetur neque Romanenses justam collationem unquam concessisse Protestantibus. Neque propositum illud fuisse nuperis ecclesiae Gallicanae praesulibus blandis licet verbis id pro-8 fitentibus i nihil in mente eos aliud volvisse, quam reformatae res, gionis in Gallia πιανολεθ ρωιν quovis modo procurandam, eventusti ipso rem comprobante. Concilium Tridentinum ulli minus δεο fuisse, quam liberum quiora quodammodo fuisse Colloquii Po taceni primordia, Carolo IX. imperante habiti. Eicujus histo.
ria rursus evincit, suam Autoris religionem prosetas, catholicorum veterum candorem atque sinceritatem novo exemplo expresusI
Romanae e diverso Ecclesiae Antistites in fastuosis Donatistarum rergiversationibus artibusque eludendi variis omne suum quaesivisse praesidium. Sub finem. denique totius operis triplicem habes indicemia, quorum primin summam dc seriem materiarum Miscellaneis hisce propositarum media Scripturae loca illustrata: Ἀνθ - voces
352쪽
rani, inquatuor partes rivisiu, auctore Ludomico Marrae cio, e Congregatione Clericorum Regularium Matris Dei, Innocen ii XL P. M olim Confisario.
Romae, typis Ongr. de Propag. Fide, iis in8.
Pars prima constat Alph. I in plag. 8.ΡArti primae operis hujus praeter praefationem copiosam pri missa est ita Mahumeti sic scribitauctor, qui Λrabibus est Mohammeae quam sequitur Descriptio Alcoram. Praefatione
hoc agitur,ut primum miretur Clarissimus Auctor,quum tot imme si volumina contra varias sectas conscripta sint,paucissimos esse, qui contra Mahumetanam stylo certaverint, quos nominatim laudat, Philippum nempe uadagnotuῶ, Bonaventuram alvasiam, Ios phum Martellinum,&nuperrimum Tyrsum Gonetales de Santalla, Hispanum. Etsi vero etiam antiquiores sint, qui in hoc stadio decurrerunt, utpote Ioannes Damascenus Petrus Paschasius; Petrus Cluniaeensis; Ioannes Cantae enusamperator; Abnuhum abra. ham Chaldaei; Ricoldus Ioannes de Turre cremata DionysiusCa thusanusi Cardinaliscusanus,4 Hieronymus Saranorola: etsi, i quit, hi aliquem numerum faciant, tamen perpauci eenseri debent. si vel eum hostibus, a quibus oppugnamur vel eum nostris com parentur, qui contra alias sectas magno numero dimicaverunt. Esse etiam in illis dicit, qui ex rerum Turcicarum ignorantia in medium prorerant, quae risum potius Mahumetanis excitent, ae in errore eos obstinatiores reddant. Caussas postea, quibus alii Scriptorum paucitatem veleessationem excusent examina ac confv. t, quarum primam ponit, esse Alcoranum eunctarum haeresium
congeriem, ideoque in ipsis, ex quibus conflatus est, haeresbus dudum confixum & enervatum deinde inustra adversa eos stylo pugnari, qui ringionem suam gladio defendant adhaee erassiores
Mahumetanorum errore esse, quam ut multis voluminibus confu
tari deceat quartam denique adferri dicit, quod inanis Turcis I bor, contra noxius Christianis futurus sit; neque enim illos superstitionem diserturos usu , inchristianis autem sero is lassis, quibus
353쪽
placeat cognitum, quod tutius ignorare potuissent. His rationibus resipondetur,4 primae quidem, non ita mixtum ex antiquis Aliseoranum esse, ut nihil novi adferat: quin ipsas antiquas haereses non paucas, plurimis confutat , vigere etiamnum, nec sine fiuctu hodieque refutari. Ad secundam responsurus Auctor, novam agendi cum Turcis methodum ex libro Marchionis Febure, Venetiis A. 168 impressis, titulumque praeferente Teatro delia Turchia, commenis dat, secundum quam, sepositis initio controversiis de Fide ex adia-phoris jubet nonnulla proponere, ut doctrinae alicujus opinionem apud illos acquiramus. Postea de sis sermonem vult institui, quae
ad Deum ejusque attributa,&ad rerum meatarum mirabilem praeis stantiam pertineant, a quibus quum ad Hominem gradatim ejusque summam felicitatem perventum fuerit tum demum putat commode ad ea, quae credenda sunt, accessum fieri, praesenim si ipsi Turci, superiori sermone excitati, de nostra religione ex nobis forte requisiverint. Id enim usu auctorem ejus libri didicisse, permultos annos eum Mahumetanis conversatum. Tertiatis quartae caussae
respondet, crasse quidem Mahumetanorum errores esse, at occulis tum sub illis venenum latitare, quo maxima pars hominum insecta fuerit, qui facilius adaureteam religionem, quam ad Christianarria adduci possint. Non ergo inanes illorum labores esse, qui tam valido veneno praesentaneam antidotum opposuerint. Quintam caussam, quae periculum urget, quod Christianis in Turcia degentibus ex refutatione Alcorani oriri possit, leviorem putat, quam ut multis Verbis profligari oporteat, utpote pis usuis experimento improbatam. Non enim necesse esse, ut libri isti Turcis ostendantur, qui illos etiam tolerent, si nihil in Mahumetum vel AIcoranum manifesto injurium contineant. Altera pars praefationis distributionem operis quadripartitam exponit prima nempe parte, post Mahumeti Alcorani descriptionem, dicta Scripturae Sacrae utriusque Testa menti a perversione Turcorum vindicari secunda, miracula Mahumeti examinari tertia, doctrinam Christianam ab oppugnationibus Turcorum defendi quarta, egesin mores utriusque gentis committi. Tandem bibliothecas Romanorum laudat,quae sibi codices huic operi perscribendo suppeditaverint. Vira Mahumeti divisa est in XXuu eapiti quorum priora die Disilia I GOrale
354쪽
de nativitate ejus d educatione agunt, in quibus id singulare inest, quod Meccam, patriam illius, non in Arabia Felice,sed cum Gabriele Sionita, &Geographis Arabicis inarabia Petraea locat. De fabulosis miraculis, quae Mahumeto puero evenerint,4 de crebris angeli Gabrielis apparitionibus, supersedemus quidquam repetere. Quid equod cap. VIII probatur ex Arabum testimoniis, interpretum Alcorani, Mahumetum usque ad quadragesimum aetatis annum idola icum caeteris Meccanis coluicte, ex quo falsa esse elucet,quae de superioris aetatis sanctitate 4ngelicis apparitionibus a multis fuerunt tradita Cap. XIII fuga ex Mecca in Medinam, unde initium , epochae Mahumeranorum δε sequentibus capp. expeditiones Ma humeti bellicae narrantur incrementa potentiae usque ad mortem
ejus, quam sequitur cap.XXV descriptio templorum Medinensis Meccant, ex Gabrieli Bremondi opere, Deseristione estu desagitto Feriore ed Inferiore, qui quod de sepulcro Mabumet in Medi-nens templo scripsit, exiguam corporis portionem in illo inveniri; colligit Auctor noster, non absimile vero esse, quod graves seriptores
prodiderunt, quum post mortem Mahumeti de imperio proceres cer tarent, cadaver ejus, nemine in tumultu custodiente, a canibus dilaceratum fuisse. Sequitur de Alcorano, eulus nomen, versones, styli inaequalitas, divisio in Suras vel Suratas, insectiones minores,quas Signa vocant, id est perico pas usque ad rhythmum in prosa procurrentes , explicantur, usque ad ca III, quo de materia Alcorani haec in principio referuntur, pix diciposse, quid determinate contineat in ranuri. esse enim miscellam farraginem innumerarum rerum Cap. IV de auctore&adjutore Alcorani conscribendi disputatur,quemChristiani Sergium quendam monachum ruisse traditione acceperunt. Noster autem ostendit, non fictum prorsus aut falsum esse, quod de monacho isto traditur, sed ex ipso Alcorano fieri probabile. Sura enim XVI Signo io6 Meccani objiciunt, Grem Mahumetum ab homine. Torquent se interpretes Saraceni, ut pervestigent, quis ille homo fueriti metalledinus Cainum Christianum vocat Ma diu BMisant,dcesse eundem ac Sergium ae paullo post Nessior um appellat; quod noster Auctor interpretatur, monachum illum,sivo sergius sivo Bahiram fuit, professione Nestoriasium tuus quod
355쪽
Georgius monachus, scriptor Arabs, sed Christianus, eonfirmavit Hoe postea noster aliis laudibus Alcmani opponit, e coelo, a Deo uper Gabrielem datum esse, quem homines in membranis charmiis annotaverint, quas successor Abubacer eollectas in eum ordiis nem, quo nunc sunt, redegerit. iddit, contradictiones in Λlcora no passim occurrentes, excusari a Mahumetanis diversitate temporis, quod Deus vel Gabriel praeceperit quaedam Mahumeto, quae alidi
tempore revocaverit: unde desipsi inter versus abrogatos &4ών g.1nte distinguant, de quibus toto cap. V. agitur Sexto autem e pite, qliod ultimum hujus tractatus est, Alcorani aestimatio expendiatur,quem Mostemi seu Mahumetani duabus propositionibus in eluia
dunt, I nihil simila Aboraeno fribi posse, quod quia in ipso Ale
rano scriptum exstat, necesse est, ab ipsis sanctein indubitato ero di. II. Alco anum esse aeternum re increatum. Quanquam vero inter ipsos huic contra xerunt multi, etiam aliphae quidam priorem tamen propositionem a nemine putant,nisi haeretico, negari posse,qua- sis Mardar, monachus Saracenus fuit,u de Mardariensium apud illos lacia appellatur. Et haerenus quasi de prolemmenis.lptas operis Pars I examinat, quae pro Alcor an in Mais humeri auctoritate Mostem ex nostris Scripturis utriusque Testamenti, maxime expentateucho Evangeliis, adferre solent. Nam nostris saeris libris divinam auctoritatem adeo non derogant, ut in ipso Λlcorano ad eos provocari credant. Sect. V. s. o. Deus finis
gitur ita Mahumeto locutus Subsequi fecimm post propheta I fim filium Mario, qui rerificavit id, quod antea praedictum fuerat in Pentateucho, aedimu ei Mangelium, in quo est directio, fio, ereonfirmatio. Et seca. X f. y3 auo se dubitatio aliqua in testa
riatur circa ea, quae ibi revelavimin, interroga istos, qui ante sacra volumina legerunt. Ubi interpres Gelaleddinus: Interroga eos, qui legemur Pentateuchum ante re. Et Secst. XXI. g. 7 Interrogate
professore Scripturarum,si,os nescitis. Quod idem Interpetes ita explanavit: Inrenogate eos, Uum nritiis Pentateucho σε et Iio. Ne vero gratis hanc fraudem nobis Mariumetus imponanta
videatur, duo pro se ex sacris libris testimonia in Alcorano adducit. Primum Sect VII i s miscuti fuer, Legatam, Prophetam Titotam, quem reFerientsriptum aD se in Peaetateucbo ango Diuilias by Orale
356쪽
δ' praecipientem usi fusum,' prahibentem injustum δα. Sed
nihil horum in Pentateucho reperitur. Alterum Secti LX l. I. 6.
Dixit IesusAbus Maria, lii Israel, certe ego missu sim advor
gatus a Deo, ut rificem Pentateuehum,qui traditus fuit antea ventum meum sit annuncum Legatum alium qu venturus es post me, cuivi nomen erit ismed. Mirum sane ovangelium, nequis.sime a pseudevangeIista confictum. Sed regerunt Mahumetani, olim haec in nostris libris lecta fuisse, sed postea erasia aut mutata partim a Iudaeis, partim, quod ad Evangelia pertinet, ab ipsis Christianis. Hinc longa exercitatio ab Auctore instituitur pro integritate ianclarum Seripturarum, quam, quod gratum notas est, iisdem argumentis probat, quibus nos contra plures Pontificiorum pro eadem caussa pugnamus. Distinctionem praemittit inter lectiones divertas, Heri this;& inter corruptiones, eum in ipso Alcora no dentur hujusmodi varietates, quem eorruptum esse ipsius admiratores strenue negent. Deinde pag. 33. Fateor , inquit, non δε- fuisse ex nostris inquos, etiam magni nomini Auctores , qui vatici nia aliquot, ad Chrisi adventum flectantia e Veteri Testamento a Iudaeis algis sublata vis depravata fuisse affirmarent. Reruma eateris Doctoribu communiter haesententia, Gai christiana religioni nimispernicios, reficitur. Addit, quod vetus Testamentum sit velunbu 'fundimentum nostrae religionis: si itaque illud corruptum deprauritur . e sit, non posse non hane etiam vaeillare
ac paene corruere. His praemissis, primum argumentum pro Scripturarum integritate sumit a Dies providentia, quae non permi tat, ut quidquam, quod ad saliuem nostram pertinet, orrumpi temere ac depravari possit. Hoc nisi concedant Mahumetanheontra ipsos inverti poterit, quia Dustra exinde AIcorano robur quaerent, quod ipsi depravationis arguunti L A diligentia Iudae
rum circa Veteris; christianorum circa Novi Testamenti curam atque custodiam. III. divul trisne Scripturae Sacrae ex primo seculo Christianoriim per omnes gentes provincias terrarum Or- his , in quarum etiam linguas versionibus transfusa fuit, quod ex Augustino, Theodoreto, Chrysostomo Hieronymo p. I9. confirmat. Iam dicit, tot versiones inpIerisque consonare tam inter se,
quam cum ipsa authentia Graeca ve Hebraica: AE alicubi di Tt a sensus
357쪽
sensus sit, particularem illum esse, nec plus originali derogare. quam Alcorano, quod versionibus quibusdam non optime expreΩsu, est. IV. Neque caussas,sit, neque temptu, neque auctores com
ruptionis posse adsignari. Iudaeis quidem tribui eorumque in
Christianos odio: at vero in Hebrate textu reperiri hodie vaticinia illa omnia, quae in Novo a Christo & Apostolis allegantur: praeterea etiam alia multa eastare. me utrisque latetur p. εχ iubproprietatem Hebraica lingua interdum clariora eris caelo cibi esse, quam in ipsa Latina Vulgata. Immo superesse hodieque Hebraeos codices, quorum antiqilitas superet ipsum Mahumeti ortum: ergo propter illum corrumpi non potuisse. Deinde nec tempus corruptionis convenire ostendit, quod nec ante Christum fuit, quia id Christus apostoli non tacuissent neque post Christum, quia statim in manibus Apostolorum aliorumque erant librorum exempla de quidem magno numero, quae Iudaei corrumpere non potuerunt: si quid corrupissent, delevissent ea, quae ad Messiam spectant, non quae ad Mahumetum, quem nemo tum, utpote nondum
natum, vel fando vel divinando cognoverat. me auctoribus corruptionis ita argumentatur: aut omnes conspirasse, aut aliquos ad corrumpendas Scripturas. Non potuisse omnes, quia per orbem diffusi erant nec aliquos, quia pauci non omnium codices, versio
nes,commentarios perVertere potuerunt, nec ri terrile tanto facinore
tacuissent. Quod gemino exemplo ill Ist in si, inquit, parva
vox Alioque, a Latinis Symbola inscientibus G r.ecta, adlecta, tantas
turbas concitavit, quantos tumultus datura fuisset ipsius Scripturae non uno loco tentata depravatio Deinde potentiam Arianorum proponit, qui universam paene Ecclesiam possidebant, etiam Imperatorum aliquos in partes attraxerant, qui vero nunquam ausi sint contra Deitatem Christi in divinis Scripturis quicquam immutare, pag. O. Mostemorum objectiones contra integritatem scripturae examinantur. At quum omnes illae futiles sint, solam primam huc aflerre sussiciat, quae a dissensu Samaritani codicis in annis patriarcharum desumta est. Putant enim, in odium Christi norum decurtatos numeros a Iudaeis esse, ne ultimo tempore, at prae dictum erat, venisse Iesus in mundum videatur: quo futurum sit, ut
is vero Messiae charactere excidat. Respondet Noster, in numeris facilem Diuilias by Ooste
358쪽
facilem lapsum esse: victoriam pro Hebraico textu stare, eum quo non modo historiae veritas, sed etiam Latina vulgata concordet Reis liqua argumenta ineptiora sent, quam ut referri mereantur etiam ita απροσδιονυσα, ut sapientiores Mostemos illorum pudeat, qui silentes de corruptione, ex ipsis Scripturis, qualea nunc habemus, pro Mahumeto, tanquam in iis praedicto, argumentantur; quibus generaliter respondetur, novum non esse, quae ad Christum spectant vaticinia, ab maleferiatis aliorsum detorqueri. Quod duobus Noster exemplis illustrat, Virgilii, qui Sibyllae de Christo, ut putat , oraculum, in Pollionis filium; Suetonii aliorumque, qui vaticinium de orbis domino ex Iudaeis prodituro, ad vespasianum transtulerint. Speciatim ad dicta, quae obiiciuntur, a pag. 78 responder, &primo quidem ad Deuter XXXIII. 2. Habac. IV. , Pha an non esse Meceam aut Medinam, sed intra Palaestinae fines solitudinem , I. Samuel. XXV. . a Mecca XL dierum itinere disjunctam. Deinde objiciunt Genes. XXI. ro: Et fuit Dei cum pueros Ismaeleo cujus generis multa in laudem ejusdem conglomerant, quae quam apte ad Mahumetum, ejusque novam reIigionem trahantur , quilibet si nus intelligit. Nec verba Genes. XVI. II: Man-6- contra omnes, in Mahumeto demum impleta sunt Leviusculum est, quod auctor vitae Mahumeti ex verbis GenesXVII. ro Niri di a G. Me, per Gematriam, quam a Judaeo brae didicit, nomen in humet vult elicere, quia idem numerus, qui in illis verbis est, sit etiam in Urta, ut Arabice scribitur Mahumeti nomen nempe r. Nam hic numerus est etiam in ara Nura propheta mendacii, ut argumentum eadem Gematriae lege contra Mahumetanos possit inverti. Adhaec objieiunt ex Deuteronom. XVIII. F. propheta ex fratrib- tuu ergo vel ex Esavo, vel IsmaeIe, qui fiatres tiraelis erant. Sed fatentibus Judaeis, ex Esau posteris nullum proph tam surrexisse. Respondet Auctor noster vim verborum 2 p ex interiore fratrum, non alium sensum ferre, quam ex populo tuo, non ex Isinaelitis, qui alieni aeque ac Esavitae erant. Ineptias por m agunt, quando ex Deuteron.XXVI. p. ox Psalm CXLIX suae gemtis gloriam probare satagunt: aut Psalmum XLV Mahumet applicant, quem ipse Alimed in ApoIogia de Christo interpretatus est, cujus verba Nosteri ni adduxit integraci aut Mahumeti pa-
359쪽
triam Palino XLVIII. 2 praedici credunt, quas civilinilla Meera sit,&laudabitu Mahmad vel Moham med ut Arabice impostoris, men, quod laudatum significat, scribi consuevit: ad quem eadem sto Iiditate Psalmum LXXII, qui Salomonis nomen praefert, dc ad Minsiam pertinet, impudenter detorquenti Nec modestiores sunt i Esaiae vaticiniis pervertendis,ea IX. 6.Puer Im est τι-;C.XXI.I Video auites: cap.XXIv.7. As extremo terra eantvi,quasi voxMah meti: cap. XLIX. l6.in manibuι meis signarite, 6ce quae simplicii tnarrasse,refutare est. Quis enim tam stupidusac rerum sacrarum est ignarus, quin illico sentiat, Zionem vel Ierusalem, quibus Ecclesia signifieatur, intelligi, ubi illi suam Meccam somniant: aut Messiam,
ubi illi Mahumetum Eadem est ratio lapidis fine manibus absis,
Dan. II. 34 de quo Auctor noster . t 7 contra Mahumetanos dit puistat. Ex Novo Testamento ineptissime colligunt, Paracletum, a Christo Iohann. XIV. seq. promissum,Mahumetum esse, quod probare conantur, quia Paraiaetusignificatione idem sit quod Mab. mad, nempe laudatus ac gloriosus, confundentes sic -ώκλουτ D, cum ροκλυτος. Vide p. 38. Deinde Principem mundi Iota XIV esse Mahumetum dicunt, quod ipsis relinquere possumus. Pra
terea per peros adoratores Iohann. V.as. Mostemos signari putant,
propter quinq; preces,quas quotidie persolvunt,quasi vero Christiani preces nullas fundant. Nee pudet illos lapidem ab aedificantibus reprobatum,PCCXlIX.χχ.ad Mahumetum referre,quemChristum esse, ipsa verba Matth. XXI. 42. manifestissime convincunt. Mittimus quae iidem homines ex Esaia, Daniele, EZechiele, Habacuc allegant,quo.
rum ne vestigium quidem in illorum prophetarum libris reperitur. in ostendit Auctor noster p. 67 qui postquam certis conclusionibus veram vaticiniorum interpretationem monstraverat a pag. 86, . proponit tandem, quae ex ratione pro vaticiniis de Mahumeto afferunt, quorum praecipuum est p. o , Mahumetum sexcenties in Aiacorano assirmare, se in Pentateuctoin Evangelio praedictum esse; χhoe praedicasse audientibus Iudaeis&Christianis, a quibus, nisi vera dixisset, facillime mendacii argui potuisset. Sed ipsi confitentur, uis. humetum suum indoctum & idiotam futae, quod si est, bona fide a l. legare non potuit, quod neque legerat ipse, neque intellexerat.Deinde ea aetate Mahumius vixit,&ςo loco versatus fuit, ut non mirum st Diuitia i Corale
360쪽
fit, Christianos, qui cum ipso erant, parum observasse, quae ille ex lacris depravaret. Erat enim Ecclesia status illis temporibus in Orienteno outimus sed piget plura afferre, ne lectorem fatigemus. Rude caussa est, ut Appendicem Partis primae,de vaticiniis, prognolticis ac testimonii , quae pro Mahumeto ejusqucsecta proferunt Mos.lemi extra Sacra Scripturas, tantum indicemus, non recenseamus.
De tribus reliquis Operis hujus partibus quaedam proxime dicentur.
GENUINA N. UAUBANI RATIO PROBE
muniendi, Autoremn Abbate du Fay.
Amstelodami, apud Adrianum Braehmann, anno IO 1, in n. Plagulaeis, Iconismus r. Circesii numer supra sui notant hexapedas Gazeras. Xhibuimus, Actorum anni 1σίν mense Maso,a et uti eum nova methodo con Itruendarum munitionum, judicium simul into- tori anonymi de Operibus V ubimanis nune ipsam sistimus muniendi ramnem,famosissimo hujus temporis Architecto propriam: ut praefatio hujus libelli eontendit, longe diversam ab ea, quam unus alterve eidem haetenus tribuit. Agnovit autem hanc pro suaviam banm, dc per omnia eon Ermem testificatus est operibus regiis, ip scilicet magistro extructis approbatione tractatu praemisia, eaque nominis sui subscriptione roborata, eandem a caeteris figmentis, quae nomen suum falso temereque hactenus usurpavere distinguens. In limine opusculi clarissimis Editor duras, Λrchitecturaenubaniana tractatulum praemittit, de principiis geometriae: in quo succincta terminorum, quorum praecipuus hie usus est, explicatio traditur; insertis textui figuris, illorum illustrationi inservientibus. Harum tamen lineas, angulos&c non ut vulgo fieri solet, alphabeticarum literarum notis quem modum pro impedito habet exprimi sed harum loco figurarum partes, de quibus intextu agitur, li-yeia contunuo ductu discriptis; caeteras, per puncta designatis, e