De Platone prae-socraticorum philosophorum existimatore et judice

181쪽

χ ταο Si non Solum ad Σεληυης et καὶ Μουσῶ 'γου-, Sed etiam ad verba quae sunt Μουσαι και' ρέως reserenda est locuti am, locutione hac

sola eorum, qui proserunt libros hos, sententia Continetur eius qui dicit opinio omnino non commemoratur; qui libros illos vulgant, hi aiunt eorum

auctores esse usaeum et Orpheum, Σεχενης τε και Μουσῶν Πουσυς priorem Sententiam Secutus est

WEam: ' mihi placet altera.

Hanc autem alteram rectam esse etsi dissicile est

182쪽

ad demonstrandum propter ambiguam verborum mn- secutionem quae admittit utramque tamen est elaborandum, quo facilius probetur non parvi enim momenti mihi res videtur. Primo iure quidem impugnat EBER eorum opinionem, - ERGΚIUM significat , qui verba si φασι ad Sol βιελωυ . . . o. reserunt: sed praeter hanc, quae vix dici potest explicatio, et eam, quam ipse defendit, aliam esse loci explicationem

- eam quam Supra Significavimus , id ne in mentem quidem ei venisse videtur si venisset, vix scripturum fuisse eum arbitror, quae scripsit nunc tota eius argumentatio sic satis ad irritum cadit. Nam quae iure suo BERGMI Sententiae opponit, haec non valent contra eam quam ego defensito interpretationem quam autem Vim PLATONIS Verbis, ex ipsius mente interpretatis, subiectam esse dicit WEBER, haec, si cum tota locutione Μουσαο κα ' - ρέως, Σεληνης τε και Μουσων Πουω coniunguntur Verba 5 ραm, non minu recte significatur scilicet si

ad Iosam locutionem Μουσαιο καὶ πως, Σεληνης τε κα Μουσῶ εγγου- Pertinent illa , ραα, necessariosequitur ut etiam ad Σεληγης τε καὶ Μουσῶ εγγογων, id est ad sartem totius locutionis, pertineant. Deinde quem locum pro argumento affert WEBER, Tim. o D, is nihil omnino demonstrat, cum prorsus alius sit generis: nam ' hic verba ἔραο ad PSO του ειργ)κοτας εμπροσθε pertinent, id quod

impersecto ερα ταυ iam indicatur ipsi hi theogoniarum poetae Se θειου ἐκγουους SSe dicunt, non alii;

i Vide insta pag. 78.

183쪽

illo Reipublicae loco autem verborum ως φασt Subiectum sunt non ii qui libros scripsisse feruntur Μusaeum dico et Orpheum , sed qui libros hos proserunt et vulgant ipsi sunt, qui, ut disciplinae

Suae maior acCedat auctoritas, ortam eam esse di

cunt et conscriptam musaeo et Orpheo Lunae et

Μusarum filiis: δ et' Timaei locus ipsorum v ειρ

κοτω εμπροσθε affert Sententiam utrum vero sententia

haec litteris sit mandata, id ipsis quidem verbi non additur in Republica vero libri sane commemorantur, quid tamen hi libri contineant, aut quae sit

i Id quod satis mihi constare videtur: nam ipsum per se quidem etham Μusaeus et orpheus verbi subiectum esse poterant, ita ut ipsi in libris se deorum progeniem esse dicerent sed hoc ne statuamus, tam multa obstant, ut falsum esse vix mihi dubium videatur. Nempe non solum subiectorum mutatio admodum esset dura, cum et παρέχωμι et θυηπολοοσι et πείθωτες subiectum habeant ἀγύρται καὶ μάντεις non solum pro praesenti

tempore melius scriberetur imperfectum sed praecipue illud se σι quod exhibet similis sententia pag. 364 B, cuius subiectum idem est atque semientiae de qua nos agimus ἀγύρται δὲ καὶ μώταις επι πλουσίων οὐρας Ibντες πείθουσιν - ἔστι παρὰ σφίσι δύναμις ὲκ ea πορι ριένη θυσίαις τε καὶ ἐπροδαις, ἴτε τι ἀδίκημά του γέγονεν αὐτή ἡ προγινων, ἀκεισθα μεθ' ἡδονῶν τε viis σπῶν, ἐάν τέ τινα ἐχορὸν μῆνα ιιέλη, μετὰ σμικρῶν δαπανῶν ὁμοίως δίκαιον ἀδ&a βλέψειν ἐπαγωγαις τισὶ καὶ καταδέσμοις τοὐς σούς, ac d σι, πείθοντές σωσιν υπηρετῶν. J, imprimis illud in simili sententia usurpatum ac σι, inquam, hic quoque subiectum esse ἀγύρτας M. μάντεις probat. Itaque iure WEBER, quamquam pag. 38 de hac re tacet, pag. 7 aperte dicitidem: Dahes hediente sie Gaurier und Betteipriester sic de Bllcher de Orpheus und uinus, und um dere Wirriamkei in de Auge derguubigen horen noch, steigem, rhobe si die Versasser Eu Gotte so en .... Platon endet sic gege da tur Ergielunchoherer Einn menuo inne ersundene, o hamiosen horen geglauhte Erchen on dereotilichen Abhuns thres Orpheus. Er stent sic in charis Gegensata gudime Legende e sint in . τε καὶ, ἐγγινων hi u ος σι Subj. ἀγύρτα και μώτεις), e uenes thre Ansicht a dincklic von seinerrigenen.' sqq. Utique fieri potest, ut φασί generaliter usurpatum sit, ut latine distine, belgice: - κις quod tamen ne statuamus primo omnia fere obstant quae contra alteram illam interpretationem huius annotationis initio attulimus praeterea ipsa de qua agitur res vix ita mutaretur.

184쪽

auctorum Sententia, non dicitur. Ut breviter dicam: Tim. O D i ψηκοτες εμπροσθεν Sunt ii qui agunt: Rep. 364 E Μουσαῖος και ' ρεύς, Σεληνης τε καὶ Μουσῶ εγγουο ii, de quibus agitur 3'. Tim. o Duna tantum interpretatio est, cum ad nihil aliud nisi ad γουοι θεώ ουσι reserri omini Verba, ερασαν, quod praeterea aperte indicatur additis vocabulis μευ - δε εκγονοις με θεῶ ουσι - σαφῶς δέ που τους γε αυτῶν προγουσυς ε οσtu: Rep. 364 E ipsum hoc

quaeritur. quo illa: ἰς φασι pertineant; ' denique id quod posthac probabo, Tim. o D verbis

τοῖς νηκοσι εμπροσθε omnino non Significatur Orpheus. Ipsa autem haec, quibus a Timaei loco differt Rep. 364 E, WEBERI sententiae contraria Sunt. Denique dubito, annon omnino de toto loco recte iudicaverit WEBER scilicet etiam si constaret, ipsius PLATONIS sententiam Contineri, quaereretur, num te hanc sententiam interpretatus esset mihi quidem alia videtur loci vis, de qua tamen hic non est dicendum. Sed id ipsum PLATONI referri opinionem hoc loC - omnino non Constat non dicuntur haec a SOCRATE, qui, exceptis iis quae prooemii loco contra THRASYΜACHUΜ disputaverat, decimo demum secundi libri capite 367 E suam ipsius sententiam exponit: dicit haec ADIMANTUS, GLAUCONIS srater, post fratrem verba iaciens uterque tamen non exponit quae ipse Sentit, sed quae alii contendisse dicuntur resert GLAUCO THRASYΜACHI partes sibi sumens, qui prius quam oportuit a SOCRATE tamquam serpens se deliniri passus esse ei videbatur, eiusque redintegrans opinionem ');

185쪽

ADIMANTUS addens quae praetermisisse putabat GLAUCONEM et persecutus etiam contrarias orationes eis,

quas ille protulit ' Itaque GLAUCO eorum sententiae patronus exsistit, qui prae iustitia laudant iniustitiam, )

ADIΜANTUS et GLAUCONI et THRASYMACHI amplificans orationes eorum addit opinionem, qui iustitiam laudant, sed laudant propter commoda et utilitates, quaecum ea coniuncta sint ' quibus tamen opponens aliorum sententias, qui iustitiam pulchram illam quidem esse sed molestam et laboriosam, iniustitiam contra

multo utiliorem, praeterea facile iniuriae ignosci a diis dicant, ' hic quoque ex omnibus quae ab ipso allata erant, essicit, nisi ipsa per se iustitia iniustitiae sit praeponenda, hanc illa antiquiorem habendam

186쪽

conSumma quodammodo et perficit ea, quae dicta erant a THRASYMACHO, ita quidem, ut huius sententia

etiam subtilius atque dilucidius illustretis eoque modo iniustitiae imago, contraria illa iustitiae, plenius in-sormetur; δ id quod iaciunt, non quo optimi homines

THRASYMACH ex animo assentiantur, plane ipSOSassirmare iam indicavi, non ex animi sui sententia edicere , ' sed ut Socratem permoveant et nec Sitate

quadam eo adigant, ut quid ipse sentiat de iustitia aliquando aperiat, atque vim et naturam eiu per Se Spectatae patefaciat, missis utilitatis externae rationi-

I STA B. Argum. Rep. lib. II pag. II7. Vide praeterea Prolere ad ReP. pag. XIX: Nam principio Thrasymachi sententiam defendunt, non quidem serio, sed eo consilio, ut Socratem ad aperiendam mentem Suam aliquando permoveant. Quod iaciunt longe disertissime ac subtilissime. Etenim Glauco quidem Thrasymachi de iniustitiae praestantia sententiam iaet ratione secundum sophistarum doctrinam illustrat, ita ut et iustitiam et iniustitiam per se, detractis omnibus utilitatibus extemis, spectandam esse intelligatur. Cui mox tamquam suppetias fert Adimantus, qui ea, quae Glauco e ratione sophistarum defenderat, etiam testimoniis vitae communis atque poetarum confirmat atque iustitiam praemiis spoliat, iniustitiam ii dem ma lacundissime. Quo denique essicitur, ut iniustitia omni ex parte de iustitia victoriam reportasse videatur.' sqq. deinde Argum libr. II, Pagg. II 3-III.

τούτων πλείω Θρασύμακι is καὶ ἁλλος πού τις - δικαιο ς καὶ ἀδικίας λέγοιο ει ι ταστρέφοντες αὐτοῖν την δύναμιν φορτικῶς, se γέ μοι δοκε7 4λλ' ἐγώ, σι δὲ γάρ σε δέομαι ἀποκρύ-- θαι σο ὲπι- οὐ μῶν ἀκοισσαι τἀναντία - δύναμαι μάλιστα κατατείνας λέγω.

187쪽

ditur primariae rei disputatio inde a p. 367 E libri

secundi) Ex omnibus his iacile perspicitur, GLAUCOm et ADIMANT orationibus, quae ne ipsorum quidem opiniones reserant, omnino non contineri LATONIS Sententiam, ' quam ab iis ipsis coactus, nunc demum

exponat SOCRATES itaque nec mirum videbitur, cum multa, quae cum his GLAUCONI et ADIMANT Orationibus pugnent, ' ipsum docuisse PLATONEM, tum

I MAL . Proleta ad ep. pag. LXIX. a CL L. SCHMIDT, Eth. d. a. r. I pagg. 8 sqq. poetische Gestaliungskran Platon's .ir ebenisus tu inem nichi och genu ana chlagenden ittet, ns de mechischen Volrigeis nach seine ethischen Mite Eu verguenWErt en sin doch ermenon des gleichna gen Dialogs, de Pausanias de Gasim is de Kephalos, der Polemarchos de Glaukon de Adeimantos de Republili ype sit t- licher Lebens richiungen, Wie si unter seine 2 eligenosse hauis vortande Ware undisi si hein reflektirende Berichi mit Helcher An-schaulichveiton vo die Mele inubem honnte.''3 Quod dico, multa his inesse orationibus quae cum vera PLATONIS opinione pugnent, id non hanc habet vim, ut nihil inesse contendam, quod

cum PLATONIS sententia congruat hoc tantum dixi, ea quae contineantur hisce orationibus non temere PLATONI esse tribuenda, cum harum orationum ratio et propositum a SOCRATIS disputationis consilio prorsus abhorreat. Itaque non nego vera esse quae dicit SCHMIDT, Eth. d. a. r. I pag. 8:

367e , fassi rugietch' sqq. quamquam prudentia opus est: conferantur eiu dem verba pag. 7 adn. I laudata.

4 Sic similes poenae impiis et iniustis impendere dicuntur hoc Ioco Rep. II 363 D atque eae quas SOCRATE commemorat Phaedon 69 C, quo

loco quin ipsius reperiatur PLATONI sententia, non est dubium: καὶ κινδυνεύουσι και I, τελε- ἡρον ὁτοι κατασχέσαντες ob μασλοί τινα εἶναι, ἀλλὰ τρώτι πάλαι αἰνίττεσθα, τι, Θ ει ὰμύητο και τέλεστος si Αιδον ἀφώροπα, ἐν βορβορον κείσεται, ὁ δὲ κεκαθαριώνας τε και τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀοι--μενος μετὰ θεῶν οἰκήσει es Rep. 363 D: ob δὲ ἀποσίους ἀν---ίκους εἰς et λον τινα κατορύττουσι ἐν ' Αιδον sqq. . Praeterea, quamquam diligenter ADIMANTUSAE SOCRATE rogavit, ut mitteret

188쪽

I7 aposterioribus Reipublicae libris non solum quae a

THRASYMACHO, sed etiam quae a GLAUCON et ADIMANT de vi et praestantia iniustitiae erant defensae opiniones, consulari et erroris convinci. )

Quodsi autem verum est ADΙΜANTU non LΑΤΟ-NIS sed aliorum eloqui sententiam, sequitur, ut quae oratione eius continentiu , licet ex ipsius mente fluxisse censenda sint, his LATONEM assentiri, omnino

Itaque etiam si ad sola verba Σελάγνης τε κα Μου

de iustitiae mercede dicere cf. 367 B: - δὲ δοξας, ἀμέρει ἄσπερ Γλαύκων

λεκελεύσατο D: σοτ' si αὐτὸ μαίνεσον κασσύνης Dabri δι' ἀμ- τὸν να - , 561σι, καὶ ἀδικία βλέπτει μισοσος δὲ καὶ ἄλλας δ ξας πάρες ἄλλοις παινῶν. . T. λ.J. et iam ante eum idem se cupere dixit G ucUN cf. 367 B, et supra, pag. 68, adn. IJ, nihilominus SOCRATES libro decimo praemia et honorem iustit1ae peragit, quo libro docetur iustitiae, hoc est universae vitae humanae tam uniuscuiusque privatae quam civium omnium communis, virtuti non solum in hac vita, sed etiam post mortem maxima praemia esse proposita STAL . Prolegg. ad ep. pag. LXXVIII. f. praeterea quae Ost verba laudata sequuntur et pag. LXXIX: ... Quo ipso demum fieri potuit, ut etiam utriusque iustitiae et iniustitiae ad elicitatem et infelicitatem vis et emcacia in illustri luce collocata sit . . . Denique etiam vitae optimae, hoc est iustitiae, externa vindicantur commoda atque praemia, ut quae initio sermonis ipsi ab iis erant erepta, qui in vulgaribus haerentes opinionibus neque res humanas ad scientiae normam et legem exigentes de caussa controversa fecissent iudicium'' denique pag. LXXXIIIJ; quin etiam huiusce libri finis est hic 6a C sqq.): ἀλλ' v μοι πειιωμια νομίζοντες Mάνατον νυχὸν και δυνατὸν πάντα μὲν mea ἀνέχεσθα, πάντα δὲ ἀγαθά. τῆ λω δο ει ἐξιμεια καὶ δικαιοσένη μετὰ φρονι σεως παντὶ τρωφωιτηδεύσομεν. να και ἡμ7 ab τοῖς φίλοι με καὶ το7ς so7ς α τσοτε μένοντες ἐνυδε. καὶ ἐπειδὰν τὰ λιλα αὐτῆς κομιζωμεθα, σπερ I νικη-σι περιαγειρ μενοι, καὶ ἐνιάδε καὶ ἐν τε χιλιετε πορειε, ἡ διεληλύιαμεν α πράττωμεν. Vides quantum intersit inter ipsius PLATONI opinionem et GLA CONI atque Din TI orationes. f. praeterea STAL . Prolegg. Pam. XXXVIII sqq. et ep. locum, qui proxima annotatione est exscriptus.

189쪽

τῶ ἐγγουιο pertineret locutio , φαα, PLATONEM libros de quibus agit musaeo et Orpheo tribuisse,

omnino non esset demonstratum.

Supra iam indicavi de universi loci vi postea accuratius me disputaturum esse ii ii id uim mquaeritur, appareat ne ex ep. 364 E librorum quorundam sacri sic alium aucto

rem haberi Orpheum a PLATONE; Cui quaestioni collatis quae supra attulimus e Spondere licebit non apparet. Sunt qui etiam eiusdem ADIMANT verba, quae paulo ante locum supra tractatum inveniuntur 363

sqq.),' ad Orpheum reserant. Quod si recte fieret,

κοσκίνον δωρ ἀνα- ζουσι ρειν, ἔτι τε ζῶντας sis κακὰ δοξας ἄγοντες. περ Γλαύκω περὶ τἄν καίων δοξαζομένων δὲ ἀδίκων λελι τιμωρήματα, τα σταπερ τε ν δίκαν λέγουσιν, Φελλα δὲ οὐκ ἔχουσιν. a Dubitanter rura, M. de Vorsokrat. A ang. 66. Orpheus. B. Alth gelio Fragmente: 4. pag. 49a . Rep. II 363 C Μουσαῖος δὲ τούτων Hesiodun Homer νεανικώτερα ἀγαι καὶ ι ac αὐτσο Orpheus J παρὰ eav. . . αἰ-ιμ' , praeterea A. DIATERICH, elima Leiprig. Teubner 893 pag. 7a; errat tamen MAAM, Orpheus, pag. II O G. 44, contendens in eadem sententia suisse L MMUM I p. 8 7, et hunc secutum RoHDE pag. 88 : BECvius, Aglaoph. - non 7 contrarium dicit .Plato in Rep. II. 363 C commemoratis honoribus et commodis, quae Homerus Hesiodusque justissimo cuique a diis tribui praedicant, longe majores spes et amplioresa usae atque Eumolpo ostendi i V ROHDR autem Psychei, pag. a88 adn. I Rep. a 363 D Orphicorum quidem dicit doctrinam inveniri, ad ipsum tamen Orpheum non refert locum .Finstemis und Schlamm' σκιτος καὶ βιρβορος ais Straseon Suasor de ἀμύητοι καὶἀπέλεστοι stammtaus Orphi scher Lehre: s. Plato, Res a, 363 D;' ipsum de quo, si

190쪽

eadem tamen in hunc locum valerent, quae postremo de altero illo diximus cum in ADIMANT invenirentur ratione, non constare, PLATONI iis contineri

opinionem.' Sed cum ab aliis affatim sit demon- Stratum non Orpheum, sed Eumolpum significari

Verbis καὶ 4 4iος , οὐ,' plura de hoc loco dicere

ad vivum est resecandum, solo hic agitur loco Rep. a 363 C ROMR non attingit pag. 288, sed a89 adn. 4: .... diem hische Vecteissu eines ingen ausches fur die Gewelheten, hei dem συριπισιο - μων immades Plato, I p. a 363 C ...),' sed neque hoc loco ipsum Orpheum significari a PLATONE contendit verbis καὶ ὁ ἰὸς ἀτω licet quae docentur Orphica esse dicat immo pag. 4a adn. 7 ipsis verbs Eumolpum dici scribit: Plato res a 363 C. D. Philo nenni dori usaeos undisessen Sohn Eumolpos) in Verkundiger dirae Verheissungen,' sqq.; quod faciens non inepte RoΗDE doctrina erat orphicorum libri, quibus continebatur

haec doctrina, usaeo et Eumolpo attribuebantur: s. Pag. 7s, adn. I. et Accedit, quod Sophistarum quorum partes agit mores secutus, indiminis vim mutasse videtur ADIMANTUS: L SCHMIm, o I pag. I 3: inre de Guten Μ lesseeude machie uinos inmalisum egenstande iner

L Echer liche te hi, indem e si e so mendet, ais ob danach immer ahren de Trunkenhei de Loh de Tu gen hil denso II te;' praeterea QM, Orpheus, pag. IIa adn. 49 -Ob de Aus-druch e. e Trunke eit' mirklic in dem alte Geditat gestande hat, dari man hexwellain Platon potiet doch merklich.''Ceterum quod, Ss dicit, ipsum PLATONEM, non ADtMANTUM, ludibrio hic habere hanc doctrinam, id consideratis iis quae de ADIMANTI orationis consilio et de congruentia, quae inter usAEI hanc et Phaedonis dialogi do trinas extaret, supra disserui, dubitare licebit. Itaque minus accumte etiam GRUPPE apud R CHER col. II 26: Freilich .ies an heiden Stenen fres. ,6 S. 363ς a, 7 S. 364ς im egensat Eu de frither genannien die mystische Litteratur veri huic MhandeIt;' discrepantia, de qua dicit GRUPPE, non

a Vide imprimis AAM, Orpheus, agg. II sqq. qui PRELLERUM idem iam notasse dicit pag. III adn. 48 praeterea praeter OBMMUM

라틴어 텍스트