장음표시 사용
141쪽
si hae cum Hebrai eis conferantur: quod & ab explanatoribus observatum .
Quid plorat Quo nos doceremur Divinum consilium in sua Fide sacris oracuIis statuenda aliud , quam hoc idem, non fuisse ; ipsi auctores Divinorum
librorum, quos sancto Spiritu dictante seripserunt, non semper eadem secta dictaque commemorant cum iisdem prorsius conditionibus, certisque omnino verbis, quibuscum evenere, sed interdum satis habuerunt cum praecipua rei summa concordare. Quod in causa fuit, ut viderentur nonnumquam Evangelii Scriptores inter se diserepare in ejusdem rei gestae narrationibus: quod sancti Patres, ac recentes interpretes saepe annotarunt. i. XIX. Quoniam itaque vorbum nullum in illis libris exaratum fuit abs que Dei afflatu , adeoque absque significatione alicuius meuliaris veritatis,& absque alicujus altioris ningisterii documento; ad has veritates, & mysteria detegenda, quorum certam distinctamque notitiam in Ecclesia non quaesivit, scit voluit ut in suo verbo lateret inexhausta vena, conferre plurimum valet linguarunt intelliguntia, quibus primo Divina verba consignata sunt. Nullam igitur vim habet popularis illa ratio,quam afferunt imperiti: si editio vulgata proba est S legitima, ergo reliquae malae sunt ,& inhpienter iis utimur. Mendosa enim vero collectio i Fac, historia, vel quaevis alia Latina scriptio magni momenti Italico sermone mediocriter exponatur; si ea Italica expositio fidelis sit, legitima diei poterit, adeoque idonea iis litibus dijudicandis, quae a rebus praecipuis ac magni momenti in ea contentis dependent; sed non idcirco elaborari non poterit alia pariter Italica versio magis vivida , magis propria, magis dilucida vel in totum, vel ex
parte, quae inulta auctoris aeum ina explicet,atque allusiones in alia versione minime declaratas.
XX. Neque quidquam amplius eo, quod hie dicimus, Decreti Tridentini verbis ex necessaria ipserum vi Vulgatae tribuitur . Atque in han sententiam illa sunt interpretati, ac declararunt praestantissimi Theologi , etiam ex iis, qui Concilio interfuere. Quae cum ita sint, etiam perspicuum
est, quicumque impugnat arctiorem , & absolutissimam consermationem expositionis Vulgatae cum locutione Divina, impugnari ab eo peculiarem Theologorum classem, non EccIesiam sene universam, in qua interdictum non est cum altera classe sentire minus arcte Decretum interpretante, utpote nixa ipsius verbis , quae simpliciter authentieam illam vers nem appellant, simulque praecipiunt, ne illa in concionibus, neve in pre lectionibus, aut in commentationibus rejiciatur . Quod argumento est, ipsi errores non inesse ad fidem moresque pertinentes, ac praeterea in eadem nee fraudem, nec apertam discrepantiam , ne minimam quidem a Divina scriptione, nec ullam secum ipsa repugnantiam contineri; in quibus illa si deficeret, nec authentica esset, nec digna, quae ab Ecclesia reciperetur. Non minoris quoque temeritatis esset, quamcumque e reliquis interpretationibus V ulgatae ex toto praeserte: propterea quod cum apertis verbis de claret Synodus, a se hane ceteris anteponi, & inter omnes unicam a se suis
stipi tanquam legitimam ; vel ipsa omnium optima est, vel imprudenter egit Ecclesia in rei tanti ponderis electione: quod assirmare impium seret . XXI. Haud sane constat, quamdiu Uega Tridenti sit commoratus , aut quo tempore diem obierit. Michael Medina in suo opere de recta in Deum fide, quod anno Christi Moxxii r. in vulgus edidit, demortui laudes eelebravit his verbis : Andreas Mega Misorus libris quindecim eontra Calsinum, O ruosam alior haereticos decretum Concilii Tridentini de Dinn ratione tam devire defendu, reticos Insaniar tam potenter fundit,
142쪽
gs46. ANNO II. ANNO 28. RUM ANNO 339.
ut non immerito ejus immaturam mortem Cathotiri AIeant. Nicolaus Antonius in ea , quam diximus, Bibliotheca , in reditu, inquit, se domuis
reintaeni aequati omnium tutas Academiae orianum plausu, 6tis meriti ac palmae virum fumme diligo is ae inusicentis ordinariis lectionibus intemsus , inque ad obitus diem vixit. Feriar is in annum Chrisi incidisse MDLκ. Lucas Waddingus inter ejus opera concionem recenset, quam primo die quadragenarii jejunii ad Patres habuit. Item Commentarios in aliquot Concilii decreta editos Compluti anno Mo LX v. XXII. Non est autem hoc Ioco pretereundum , quod summus vir Di nysius Petavius ad immortalem Uegae gloriam scriptum reliquit , cum Tridentini de gratia ac libero arbitrio decre Ii interpretationem est persecu- .isti, Misis.
tus: morum, inquit, in gratiam idest veritatis amantium 3 aliquot hie appetiabo iser, c inserprestes mentis, ac pro MI Tridentinorum Prasu Ium, ex iis, qui tum praesenter interfuere Srodo, eum decreta illa flerent. Ae prae reteris duo Humodurendi sunt, qui omnium doctrina, cor auctorit te, ex privatarum orine, Arincipes fuisse perhibentis; as magnum ad δε- eidendam Hum eontroversam, quae de jusificatione tum es commota , -- mentum' attulisse . Fuit amem quod in f Inoxia Contilia inius memoriae proditum es am se rata, immo anxia , ct laboriose de uti deerato H-quissio tum facta, centies de ea deliberatum μου, ct itum in eonsilium
partim a Praelatis, partim a Theologis. Horum e numero , quod dicere camperam, eis duo designati a me Ius, eriuere Dominuus a Soto Segobiensis ex Dominieanorum familia, ct Andreas riga m anus ex Francisano mordine, qui ab observantia insigne nomen aeremt, Salmantieensis Aeademiae TheriogI prefessores ambo: ct Hie insuper Carolo T. Imperatori a Couessionibus. HI eum in nonnullis, qua ad tuis argumentum Grinens, ct impdine, ut sit in scholis, in utramque partem QRutantur, a se mutuo dissidise ax altercatis primorum inter se Theologorum deliberationi praecipue moras stuli e dieitus flos decretum consensu omnium temperatum, eduum, pro sua quissique sementia persperarunt eo tendere , ac duo anno eodem MD x L v it t. inter se pugnanter prodiere libri: riter Dominiri a Soto de N rura, ct Gratiar alter Andreae rigae de Iuspratisne . Haes ex Msoria Tria dentini tantilia ideo referre volui; ut eonstaret, id, in quo duo HII, eeteroquin adeo discordes, inter se eonsentiunt, quod adflnsum Trident Ina deareti stemtinet , irimquam, 'o germano, certo, di induisitato tenendum . A qui memduo uari mi gravissimi ue Doctores Theologi in ex iranda TridentinI Comtuli doctrina seeum invicem, e nobiscum adamus eonsutium: ac nou ruis Dogmatinarum, in ante hos Lutheranorum, di Calvisi rum opimo nem pro baeretiea judicam; θ' ad eam Nn alio, quam suo tui profitentur, mellectam sensu, damnandam, ae ' uandam acromotari Sr dira illa deerua confirmant. Tum eorum descripta sententia, laudibusque utriusque velificatus Petavius, par nobi fimoraem pugilum illos appellat; ρυμ idcirco primor in hane velut 'enam se Aroduxi se te iis, quod, ut ex Anis 'I- dentinis diritimur, celeberrimum illum Catholuae ei, doctrinaeque eampum ex privatorum ordine potissimam tenuerunt, quamdiu de Iibero arbitrio,
ras ratione deliberatum es in illa Synodo.
XXIII. Francisaus quoque Salaetarius ex observantium familia non F-eIsres Sal
sine laude memoratur ab iis, qui acta Concilii collegerunt. Is de proposita ad disteptandum materia, quae justificationis appellatur, iudicium tulit, iuridie. . quod eum Patrum decreto deinceps edito consentaneum suit. Idem anno MDκ vri . Episcopus Salaminae in Cypro insula designatus est . Subi
143쪽
de anno MD Ll. orationem ad Patres Tridenti habuit, quam Julius III. Pontifex Maximus de stripto perlectam magnopere commendavit. Cumque diem obiisset Marcellus Crescentius Romanae Ecclesiae Cardinalis , &Concilii Praeses, ab eodem laudatus Ueronae est ζ cujus etiam oratio funebris edita Romae fuit anno MDLii. , & ab Oldoino in suppleuienta Ciaconii, qui Pontificum vitas sese descripsit, subinde relata . XXIV. Cum Salaetario interfuit ex nostris Ludovicus Carvaialis Baeticus eruditione , & eloquentia praecellens, qui in coenobio Parisiensi, doctissimorum hominum domicilio aliquandiu versatus, pro illibato Dei genitricis conceptu acerrime disputavit. De eo meminerunt acta Concilii ad diem VH. Kalendas Novembris; traditurque orationem ad Patres habuisse Dominica secunda Quadragesimae anni sequentis. Idem scripsi opus non
contemnendum de restituta Theologia adversus Erasi,um Roterodamum .
De Carvajali plura addinsus, & Nicolaus Antonius in suis Bibliothecis
memoriae prodiderunt. XXV. Praeterea Galli duo non in s mi nominis Theologi ex coenobio Carnotensi Concilium adiere. Primus Richardus Cenomanus, qui collationes edidit variarum versionum psalterii Davidici, necnon vindicias editionis vulgatae . Alter Ioannes Concilius, quem Naddingus in indice seriptorum ordinis anno MOLκit. intersuisse, dieque solemni ascendentis in coelum Christi concionem habuisse seriptum reliquit. Fertur etiam opuscula varia exarasse ex disiputationibus colle ita, quae Doctorii ni ingenia in Concilio ex muerunt. Cum his annumerandus Hieronymus Lombardellus Brixientis , & Ludovicus Vi triarius Veronensis, quorum in discutienda justificationis materia, ut ceterorum sere Observantium, praecipuus labor, Sccura fuit. Cenomani sententiam de vera causa justitiae noltrae Palla vicinus memorat hisce verbis: multi cum Richardo Cenomano ex Minoribus Observantibus considerabant duci causarum genera: alias , quae gignunt es cium ipss postea non indigentem , ut conservetur, qualis est filius a patroiam genitus: alias, quarum effecta non minus a causa pendent, dum conservantur, quam dum generantur quo pacto radius a sele dependet. Hac
posteriore ratione nos a Deo pendere , tum spectata natura, quae nos extrahit e nihilo, uim spectata gratia , quae nos regenerat, & extrahit a peccato , quod alterum , dc deterius nihilum est. Hoc posito duas in nobis ju- sitias non inesse, alteram intrinsecus, alteram extrinsecus, coquod Christi merita imputentur : sed interiorem nobis justitiam & a Christi meritisessici, & ab ipsis quovis temporis momento pendere & nisi eorum vi con- . ervaretur, illico desecturam . Atque ita nobis Divinum Tribunal adeuntibus esse confidendum Christi justitiae, non quidem ceu justitiae, quae vacuitatem nostrae justitiae interioris suppleat; sed tamquam cauta essicienti, aeneutiquam pendenti a nostra interius inhaerente justitia, quae causa se malis est, qua justi sumus. Et quamquam existimarent quidam , justitiam ipsem , actionesque ab ea genitas, si absolute ipsarum natura spectetur, jus nobis ad aeternam felicitatem haud impertiri, eamque posse a Deo denegari homini illis dotibus praedito; assirmarunt tamen, id negari non posse, posito jam respectu , quo ipsa gratia, actusque ab ea prosecti connectuntur cum acceptatione, ac promissione Divina nobis exhibita ob merita Redem-pioris , per quam Deus promisit, habiturum se pro amico, filioque adoptivo hominem hujusmodi donis ornatum . XXVI. Cum igitur Fides si, quae per firmissimam veritatem, intimamque ipsius naturam certos nos reddit hujuste promissionis, acceptationi A
144쪽
nisque Divinae , Ob Christi merita nobis concessae; idcirco dicebant aliqui, in nostra justitia praeter gratiam, & opera, fidem etiam involvi , qua potitas& intimum , & emacissimum jus nobis inest , ut tamquam justi accipiamur ,& a Deo gloria sempiterna donemur. Concedebant omnes, gratiam redem
piis per Jesu Christi merita impertitam; & hujusce rei causi debere, nos illis plene confidere; nostram vero justitiam, Christi justitiam esse ainpellandam . Omnes quoque Theologi libenter consentiebant , utcum que res habeat, sive gratia infusa, quae nobis per Christum donatur , suapte natura obtineat, ut sit adoptiva Dei filiatio, ac forma justificans ;live id habeat ob di itinctum respeetum, quo ipsa respiciat Divinam acceptationem , ex Redemptoris promerito nobis praebitam; ab ipsa certe nobis persecte applicari Christi merita: adeoque non esse in nobis duas justitias, quas Seripandus volebat, alteram imperfectam , nobisque inhaerentem , alteram persectam , & exteriorem; sed potius eam, quae intus inest, esse communicationem quamdam, possessionem, atque effectum exterioris . Quemadmodum quamvis esse nostrae naturae sit esse Dei, sicut loquitur S. Dionysius, quem secutus est AEgidius Romanus, illius Scholae Prineeps ,:unde prodiit Seripandus; non idcirco hoc esse nostrae naturae duplex est, alterum nobis intimum , & impotens nos a nihilo formaliter, ut loquuntur Scholae, secernere alterum exterius, & in Deo situm, quod nobis sormaliter comis municet id , quo nostruna esse interius caret: sed esse nostrum interius est quaedam communicatio esse Divini, per quamdam eminentiam illud eonibuentis , ac procreantis ἀXXVII. Ex Conventualibus claruit erudit lanis fama Bonaventura Pius a Costaciam eoru ndem praefectus, de quo superius narratum est ; illudque sertur memorabile, Franciscanorum neminem a Concilii primo diis ad usque exitum anni hujus eo frequentius in Patrum coetu verba tecisse. Inter minores Theologos locum habuere Bernardinus item a Costaeiaro, & Francistinus Vicedominus Ferrariensis. Suam iste sententiam de inhaerente nobis iustitia, deque merito bonorum operum eleganter exposuit. Ut enim, ait, Iacobus me antiquitatis teminania celebratus, dum parentem convenit haereditatem natu majoris impetraturus, fraIerna venes induit; simul eidem arculit pradam ex venatione, quam multis laboribus,
multa ne industria quaesiisset: ita homines ex si gratia prae tu, dum di
'si admovent manus ad Dei carpta promavenda Κtandem jusulam adipiscuntur, stabilem illam quidem, animoque insidentem, quam simo viribus tueam tur, di foveant, ct ad exitum uiaque vitae insegramFervent, reditatem aeternae vitae, atque gloriae amantismi mininis heneficio sint adituri. XXVIII. Ejusmodi judicium Ulcedominus ipse testimoniis veterum
Patrum corroboravit. Itaque ejus oratio audientium animis pulchritudine exempli, dictorumque veritate incredibilem attulit voluptatem . Idem, teste addingo, disputationes emisit aliquot de rebus fidei, itemque orationem scitis luculentam de Abominationis, ac Desblationis mysterio, quam vigesima quarta poli Pentecollen Dominicam ad Patres habuit. Erat Vicedominus omnino tactus,comparatusque a natura ad sacras litteras. Hebraicae, Graecaeque linguae discendae ab ineunte aetate operam dedit. Ueruin maximam ei laudem, ae nominis famam peperit eloquentia . Primus omnium veterem contionandi consuetudinem , Patribusque disertissimis, Balilio, Chri stomo, Gregorio, aliisque ulitatam postliminio revocavit. Cumque linguae difficultate sic laboraret, ut loquuturo Prorsus haereret, primasque dictionum stllabas non sine magna contentione formare posset,
145쪽
Iulia, Magnanus sentetit;ain dieii
hala factum . Capuee norum sotietatis vaea. alas Inter Mino rea Theologoa loeum habet.
dicendi tamen assiduitate, improboque labore assecutus est, ut in ejus actione nihil homines desiderarent, quod ad boni, & ex omni parte persecti Oratoris laudem pertineret. Quocirca summa cum voluptate in Concionibus audiebatur. Fridericus Borromaeus Romanae Ecclesiis Cardinalis Uice dominum in ore omnium versiari selitum seripsit; praesertim vero corporis gestu usque adeo excelluisse, ut de illo dictitarent, si lingua careret, nihilominus persuasurum ; secus vero, si brachiis, manibusque careret: tanta nimirum inerat vis in actione loquentis, ut ea una, si partes ceterae de sui Gsent, maximos tamen animorum motus concitare potui siet. Multa mandavit litteris, quae Waddingus, aliique Scriptores percensiuerunt. XXIX. Julius Mas nanus Placentinus, vir doctus, & gravis sententiam dixit in eo consessu Theologorum , qui de gratiae Divinae certitudine, deque justitia imputativa disseruerunt. Is paucis post annis primum Uicam rius familiae suae ex Apostolicae Sed is auctoritate, deinde Generalis Magister creatus est; quam singulari humanitatis, ae mansuetudinis laude administravit. Tum Calensem Ecclesiam in Campania felici gubernandam sustepit, sextoque post anno naturae concessit. . XXX. Inter erunt item ex Conventualibus, Petrus Paulus Picentinus , Ioannes a Corrigio, Sigismundus a Ruta, Hieronymus Birellus, de quo inaddingus in Scriptoribus ordinis; Franciscus a Vita , Francistus de Pactis, Ioannes Baptista Montechicius, Philippus Brancus, Clemens Thomasinus, qui Kalendis Novembris in templo sanisti Uigilii orationem ad Patres habuit. De Pactensi memorabile illud fertur r cum enim Episcopi privilegium Monachis irrogassent, decrevissentque spoliare eos immunitatibus , quas Pontifices Maximi de Ecclesia Catholica optime meritis jampridem dederant, ille flexis ante Patres genibus precatus est, ut nego tium diiserrent, ac tantisper expectarent, dum absentes praesecti quorum dam ordinum ad Concilium accederent. Ubi illi pro causa peroraverint stum demum Patres, quae salutaria, ac recta esse viderentur, ex arbitrio de cernerent. A qua Patribus via postulatio . Itaque dilatum judicium de immunitatibus Monachorum: postremo decreti severitas e sententia Con-eilii mitigata. XXXI. Capuccinorum quoque praesectus inter Minores Theologos memoratur pridie Idus Iulii: ut proinde mirari subeat, quod Zachariam verium seribere memini, a praelicto similiae suae de principatu, ac dignatione in Concilio disceptatum : cum Minister totius Ordinis Calvus, ite minque Magister Conventu alium soli inter Antistites, ordinumque Religiosorum praesectos locum habuerint; nec pG ter eos Franciscanorum quempiam interfuisse, qui acta omnia ejus Concilii litteris consignarunt, scriptum reliquerint . XXXII. Antequam Patres justificationis materiam distutiendam Q
stiperent, de peccati genere illo quaesitu inest, quod jam tum ex ipse eon
ceptu , & origine contractum, originale propterea nominatur . Id utrum ad beatam Uirginem adhaeserit, an , cum late manaret in Adami posteros , eam penitus non attigerit, primo loco constituendum nonnulli Patres existimarunt. Quae quidem quaestio aliquot ante seculis agitari coepta, majore, in quibusdam impetus excitavit animorum,quam bene consulta,prudensque ratio pateretur: adeo ut in partes, & factiones, atque indidem in simultates, & propemodum internecina odia vis contentionis, & ardor erupe
rit . Atqui jam pridem grassantis hujus belli semina gravissima Pontificum
Romanorum, immo Ecclesiae totius a uictoritas compresserat, cum ita de
146쪽
erevere, neutrius partis fautores esse damnandos, neque pro haereticis, aut peceati ullius reis, & convictis habendos , eo quod nihil adhuc super hae controversia Romana Ecclesia , vel Sedes Apostolica pronuntiarit. Quamquam vero sanctissimi viri, iidemque dod issimi Dei genitrieem hujus labis expertem aliquando negarunt; sensim tamen in contrariam partem sere omnes iere Christiani: ae paulatim tacito populorum assensu ita percrebuit, ut in publicam professionem tandem eruperit: adeout dies conceptui beatae Virginis sacer publico ritu per totam Ecclesiam constitutus fuerit vi. Idus Decembris, eumque Apostolico decreto, & auctoritate ratum esse voluerit Sixtus IV. anno Christi M ccccxxvi. , ae Missam , & Canonicum officium proprium illi dicaverit, iisdem attributis Indulgentiis, quibus Urbanus IV. institutum ab se solemne festum Corporis Christi ,& ejus ossietum Ecclesiasticum ornaverat. Quod ex illius constitutione perspicuum est, in qua universos Chriss fideles Invisat, ut omnipotenti Deo de Immaculatae Virginis mira conceptione gratias, ct laudes referant. At idem postea, cum Ve hemens ea de re Catholicos inter esset orta contentio, ac mutuis altercati nibus turbata pax, & tranquillitas videretur; alia sanctione huic dissidio intercessit anno MCCCCLXXXIII., qua neutri parti haeresis, aut lethalis criminis notam subscribendam esse decrevit sub anathematis poena . Utraque eonstitutio ab Tridentinis Patribus sessione quinta confirmata est, & rixantium impotetis ardor eadem moderatione compressus. Sed hac de re postea. Secutae sunt aliae Romanorum Pontificum Bullae, quibus modus quidam illi controversiae positus est, piaeque sententiae plurimum honoris, & gratiae conciliatum e praesertim vero Alexandri VII. , qui decetarum Pontificum de conceptu labis experie judicia confirmavit verbis amplissimis. Ejus a rem diploma describendum hoc loco existimavi; ut, qui haec legent homines nostri, incredibilem capiant voluptatem, quando sua erga Virginem
studia , & pietatis offeta tantis niti praesidiis liquido intelligent.
ALEXANDRI DIVINA PROUIDENTIA PAPA VIL
Innovatio Conmtutionum Decretorum in favorem se lentia asperentis , animam Bearae Mariae Virginis in sui creatione, o in eorpus infusione a peccato orionali praeservatam fuisse , essitorum . ALEXANDER PAPA VII
Sollicitudo omnium Belsarum , quam , luet meritis, ct viribus longe cωiis l. lis sa imparer, Dei optimi Maximi voluntate, e prosIdentia gerimus , in id piae s PNos anxie tenet intentos, ct iuvantes, ulsandala, quae inter fidelei pro 'Bamoc naturae corruptione, ct fragilitate necesse es ut venianc, qua tam fieri poten, mutissima exoriantur, utque exoria, quam celerrime, uam diligentissime amoveantur: nam iti , per quos veniunt, eertam peccati perniciem, quibus vero praebentur, mesens Uerunt labendi periculum; qu
rum Nos pro Nosro Pusuratis es ii debito Er damnumsummopere dolemum, discrimine assidue urimur. Sono fraus es ori fideliam erga ejus βω-
147쪽
lissimam Matrem Virginem Mariam stietas semientium , ejus animam in primo insanti creationis, OIque infusionis in eo uouisse omati Dei gratis,
ct privilegis, intuitu merito= um Iesu orsi eisi Aui, humani generis
R edemptoris, o macula 'GaIi originalis preservatam immunem, .sque Iu
lium; crevitque horum xuiserat, atque Biajusmodi cultus pos editas asel. reci Sixto rapa IV. Praedece re gwpro in ejus eommendationem Apsolicas Consitutiones, quas sacrum Concilium Trideminum innovavit, atque observar mandavit. Aucta rursus, ct propagata fuit etas Lee, c' eultus erga De param ρs erecto hoc nomine, Vprobantibus Romanis Pontificibus , Rel giosum ordinem , ct Constaternitates, ae concessas ab iisdem Indulgentiar, ita ut aesedentibus quoque pleririque celebrioribus Aeeademiis ad hanc senten. riam, jam fere omnes CathesicI complectantur. D quia ex occasione conirariae assertiouis in emeionibus, lemonibus, vel onibus, o ambur publicis , quod nempe eadem Matissima Virgo Maria fuerit concepta canet peccato originali, oriebantur in populo Chrisiano cum magna Dei offensa scandala, jurgia, ct dissensiones, ree. mem. Paulus Papa T. etiam praedecessor noser vetuit horum opinionem praefatae sententiae eontrariam publice doceri, aut praedicari. Quam prohibitionem pia memoriae Gregoriar X V. similiter praedecessor nos' ad privata etiam colloquia extendit; mandans insuper in favorem ejus sentemiae, ut insacro Gunm Mys sacrificio, ac Divino o cio relebrandis tam publice, quam pri-τnim , non esio , quam Conceptionis nomine uti quieumque debeant. NUMIominus , prout venerabilet fratres Episopi fere omnes Hispaniarum eum Bessuram suarum opitulis datis ad Nol interis exposuerunt, aeeedente
etiam insinuatione uaris i in cincto ii no I mui I earumdem inspaniarum Regis Catholici, qui specialem super Boe misit ad Nos Oratorem v
nerabilem fratrem Ludovicum Episcopum Placentinum, ster quem etiam δε- Iotae fuerunt ad Nos supplicationes Regnorum earumdem Hispaniarum , per-σunt aliqui contrariae illius opinionu assertores contra praefatas prohibitio ks tum prIsatim, tum ρublicem atam sententiam auI impugnare, aut
sellicare, ct favorem a Romanis Pontificibus euuuI, feso secundum illam praesitum ita interpretari, ut frusrentur; immo Ecclesiam Romanam huis sententiae, ct cultui juxta illam beate rietini exhibito favere ne-
unde offensionei, scandala, jurgia, quibus obviare soluerunt Paulus V., ct Gregoriui X V. nosti praedecesseres, perdurant adhue, or ex occasione eorumdem adversantium majora his incommoda in poserum prudenter, dimerito timentur. Luapropter super his tam praefati Epycopi eum Ecclesiarum suarum opitulis, quam memoratus Philypus Rex, ejussque Regna Nobis pro opportuno remedio insanter δε plicarisuerunt. Nos eo derantes, quod Sancta Romana selesia de Imemeratae , semperque Virginis Mariae Conceptione sesum solemniser celebrat, eriperiale , ae proprium super hoc officium olim ordisssu j Ia pum, desoIam , la dabilem insumionem, quae a Sixto IV. praedecessore nostro tunc emanavit solentesque laudabili huic pietati, o devotum, feso , ae eultui secundum illam exhibito in Ecclesia Romana pos 'sius euisus insitationem numquam Iininutato, Romanorum Pontificumstraedecessorum no reum exemplo favere, necnon tueri etarem, oe devotionem hane talendi, ct celebrandi beatissemam Virginem , praeveniente scilices Spiritus Sanni gratia, a peccato originali praeservatam ; cupicntesque in Cissa grege unitatem Spiritus in
148쪽
vinculo pacis, sedatis offensionibus, ct jurgiti, amoti uescandalis, coπ- servare: ad pracfatorum Piscoporum eam Helesiarumsuarum Capitulis , ac Philippi Regis, e sue Regnorum oblatam Nobis infantiam, ac precel, Consitutiones, o Deereta a Romanis Puntycibus praedecessoribus nosrir, rccipue a Sixto IV., malo V., ct Gregorio XU. edua in f svorem sentenIiae offerentis , sinimam beatae Mariae Uirginis insui erratione, ct in corpus infusione Spiritus Sancti gratia donatam, ct a peccato originali praeservatam uisse, necnon or in favorem fest, ct ealtus Conreptionis ejusdem Virginis Deiparaesecundum piam sam sententiam, ut praefertur, exbibiti innovamus, ctyub censuris, ct poenis in eisdem cinnitutionibus eontentis observari mandamus. Et in per omnes, c iugulos, qui praefatas Consi tutiones, seu Decreta ita metent inserpretari, utfavorem per illat dictae sententiae , ct Iesia ,seu cultuiseeundum illam exhibito frusrentur, vel qui hane eamdem sentensiam, sesum , seu eultum in disputationem revocare ,
aut contra ea quoquo modo directe, vel indirem, aut/ub quovis praetextu , esiam definibilitatis ejus examinandae, sis aeram Scripturam , auisanctos Putres , Oe Doctorer glossania, vel interpretandI, denique alio quovis ρω- textu ,seu occasione ,scripto ,seu voce logis, contionari, tranare, is taro contra ea quidquam determinando, aut asserendo, vel argumema contra ea
afferendo , ct in ista relinquendo, aut alio quovis euuasili modo disseremuo , ausi fuerint, praeter ρα 1, ct ransuras in Consitutionibus Sixti Irieontextas, quibus illos subjacere volumus, ct mr praesentes subjicimur, etiam eontionandi, publice legendi, ct interpretania Iacultate, ac voce ampa , ct posma in quibuscumque elemonibus eo ipse absque alia decur ιIone Wivatos esse volumus, πemon ad contionandum , publice legendum , docendum, O interpretandum perpetuae inhabilitatis poenas ipse facto incurrere abrique alia declaratione; a quibus poenis noras a Nobis issis, vel o su effribus mseris Romanis Ponti ibus ab usi, sulfuper iis dissenseri possint: necnon eosdem aliis 'nis nosra, ct eorumdem Romanorum Ponti umflecessorum nostrorum arbitrio in genias paritersubjacere volumus, mout subicimur per maesentes, innovantes muli V., ct Gregorii X T super tua
memoratas Consi uoues , spe mereta.
Ae libros, in quibus maesta sententia, fesam, seu cultur secundum
illam in dubium revocatur, sui eontra ea quomodocumque, uisupra, aliquid scribitur, sat legitur, seu locutiones, emeiones , tractatus, ct disputati nes conra eadem continentur, flos pauia V. supra laudatum Decretum M ta , aut in poserum quomodolibet edenda prohibemus inub 'nis, O censeris in Indice librorum prohibitorum contentis, facto ab se alia declaratione pro expresse probibitis haberi volumus, cr mandamus. Vetamus autem Sixti IV. Consitutionibus inhaerentes, quempiam asserere, quod ρυμ hoc contrariam opinionem tenemes, videlicet gloriosam Virginem Mariam cum originavpeccato fuisse conceptam, haeresis erimen, aut mortale pecca tum incurrant, eum a Romana Ecelesia, ct ab Apostolica Sede nondum fuserit boe derisum, prout Nor nune minime deridere volumus, aut intendi 1 et uis postus contrariam illam opinionem haeresis, aut ρeccati morialiι , aut impietatis damnare audentes , praeter poenas, quibas eos subjecit Sis tus IT, oui uestraedecesseres nos i Romam Pontificesaravioribus alias ρπ- ni sus cimus, quas in contra eientes Hie m ae Consitationis superisti iximus . Volantes quod eontra hujus mserae Consitutionis transsigressore ,
etiam Regulares cujusvis ordinis, ct Insitati , etiam Societatis Iesu, e quomodolibet exemptor, alias euasumque Ecclesiasicaa, ct secularer Tom. XVIII. B. D
Poenae eontra te uentes eontrari
contInenter eonistrarum oso a. nam a Poenm eon et amnes etiam Ra
149쪽
personas cujuscumque satur, gradus, Ordinis, ct dignitatis, tam Ecele-flasicae 3 quam secularis, uς 'aefertur, tam Pisco , ct Praelatis eriores, suique locorum ordinarii, quam harenisae pravitatis tibique Deorum deputati Inquisitores procedant, ct inquirant, atque in eos Fricte animadversant . Nos enim iis, ct eorum cuilibet conIra eosdem tra gressores procedendi , di inquirent, se poenis coercend , G punienia liberam facultatem , re auctoritatem iisdem auctoritate, O tenore Iribuimus, ct impa rimur, eorique, ut moertur, procedere, inquirere, ct panire disricte μα- rapimur, , mandamus. Non obstantibus Consitu tonibus, ct Orrinationibus, ae qui sis iu-dultii , ct uiteris sopoliris qui inis personis quantumcumque gus scatis, ct in uacumque, etiam Cardinalatur, Patriarctati, Archiepnseopali, Episcopaia , ct quavir alia dignitate , ct honore consitutis , etiam quod contra eos processi, interdita , fusori , vel excommunicari nequeat, quomodolibet concessis. Luibus omnibus , ct eorum sis iii , etiamsi prasu cienti Hurum derogatione de eis , 'sorumque totis tenor bur specialis, specifica, indisidua, ct expressu, ae de verbo ad verbum , non autem per generales, etiam id imponantes, clausulas mentio habenda , aut alia exquisita forans observanda foret, tenorei hujusnodi, ac si de verbo ad verbam inserti forent, presentibus pros Genter expressit, ct infertis babentes, barum serie oecialiter, ct expresse derogamus, ceteri gae contrariis quibuscumque. Ut autem De nostra Cou tutio, ct praemisso
omnia ad eorum omnium, quorum interes, notitiam congruentius pervenire
possitit, in virtute sanna obedientiae, ct sub poena privationis ab ingresse Ecclesiae eo ipso incurrenda praeeipImus, , mandamus omnibus, oesinguli Deorum ordinσrtis, ae eorum Neariis, Suffraganeis, ct Officiatibur ρα boscumque, ct aliis Angulis, ad quoi quomodolibet sectat, ct pertinet , quatenus hujusnodi nosram Constitutionem Is ulisseae dia ess, set disrictus praedicacoribui, O aliis, quibus expedire judicaverim, opportune in-s-αι, ct pubi rent, ae in uari , ct publieari fetant, ne quis in pserum quoquo modo ignorantiam de memi sis p t praetendere, aut se comm praera da voleat excusare. Volumus, ct similiter eadem auctoritate dere nimus , di mandamur, quod praesentes litterae per aliquos ex nosris Cursor bdis in Bolluarumsancti Ioannis Lateranensis, ae Prisei s A suorum, di Concellariae A soluae talati , se in acie Campi Florae de Urbe de more pa-bluentur , figantur: quae o D, cdi publicatio ita omnes, ct singulos , ad quos spectat, a cat, ct rectet, ae si illis personanter inimatae fuissent; di quod illarum transumptis, etiam impreses, manu aluujus Notaria subscri- is , ct sigillo ali jur personae in dignitate Ecele mea eonstitutae munitis eadem morsur fides adhibeatur, quaepraesentibus litteris adbiberetur, si osse
se, ais exhibitae forent. Datum Romae apud sanctam Mariam M orem sab annulo Uscatoris te v II. Decembria MDCLx I. Punt catus no I am
Anno a Nativitate D. M. Pesu Chrsi MocLκi. Indictione κω. die vero 'xt. Decembris , Pommeatus sanctissimi in Cisso putris , ct D. N. D. Alexandri Divina Providentia Papae VII. anno v ti .supra scripta litterae Qxa, ct publieatae fuerant in Ba Bearum sanHI Ioannis Lateranensis, ct Principit A solorum de Urbe,ae Caneellariae Apsoluae valati, di in acie Campi Florae, ut moris es, per me Andream Camueritim praeliba tisanctissimi D. N. Pupa CursPro D. Mag. Purus Rurius Desiderius Cursor. XXXIII.
150쪽
XXXIII. Clemens XI. nostra aetate sapient illimus Pontifex Conceptio nis , qua de agitur, diem inter festos adnumeravit, & in orbe terrarum so lemni ritu celebrandum decrevit. Uerum de his omnibus legi pollunt multorum Commentarii , qui de uno hoc argumento copiosissimi huc usque per ripti sunt, & ussi , ac manu teruntur omnium . Nunc ad reliqua pro grediar , meque ad meum munus pensumque revocabo. XXXIV. Cum multa sunt Ordinis nostri decora & ornamenta , tum vero illud perpetuum , ac singulare , quod in ornanda celebrandaque Dei Parente omnes industriae nervos omni aetate contendit, utque pristinam labem ab ea depelleret, quam Theologi quidam eidem assingere non du-hitarunt , magna studiorum, & voluntatum consensione decertavit. Longum esset enumerare insignes pietate ac sapientia viros prope infinitos, qui beatissimum illud vitae ejus exordium, de quo tantopere est diceptatum , partim scriptis illustraverunt, partim acerrimis disputationibus propugnarunt . Cujus gloriae & ornamenti multo maximam partem sibi me-xito vendicat Ioannes Dunsius Scotus, optimus idem, ac sapientissimus Philosophorum, ac Theologorum Magister, qui sententiam de illibato concepta in bono lumine collocatam , validisque argumentis , ac testim ni is egregie munitam posteritati commendavit. Ferdinandus Salazarius, qui de hoc ipso argumento luculentos edidit commentarios, Joannem
Scotum praecipuum ac maximum pura Conceptionis vindicem nominat, qui tantam tale doctris ua auctoritate Mem comparavit, quantam nultas
ante , vel stos ipsum . Gabriel vero Uasqueetius hanc Opinionem ait primum ab Seon νemporibus vires e pssse , neque in Fritis modo raeologorum , sed omnium plane cirisianorum animis insedisse , ut nemo unus hac demum cI Me ab ea deduci, aut dimoveri possit. XXXV. Eam laudem pietatis in illustrando propugnandoque conco
I tu labis experte cum saepe alias Ioannes est consecutus, tum praesertimitterario certamine, quod Lutetiae Parisiorum in frequentissimo Theologorum e sessii pugnacissime obivit. In eam urbem Consalvi missu , quitum similiam administrabat, ad sumenda ex more aetatis, & instituto Doctoris insignia paulo ante pervenerat. Extant Consalvi litterae ad Pariliet sim eoenobiarcham, quibus ille litteris Ioannis Scoti ace crinium ingenium,
excellentem doctrinam, integerrimos mores, ceteraque animi bona cum Iongo usu, & consuetudine, tum vero ex hominum praedicatione libi pe specta, atque explorata palam testatur . Causa mittendi fuit, quemadmodum ejus vitae scriptores litteris prodiderunt, uti piam sententiam in civ ratis Academia totis viribus tueretur: id quod eum Oxonii in celeberrimo Angliae gymnasio insigni cum laude sapientiae, & in sententiam multorum hominum consensione praestitisse meminerat. Cum enim Parisis, doctissis morum virorum sede ac domicilio, Theologi multi contentionis ardore praetervecti eo usque processissent, ut eam quaestionem ad fidei dogma peretinere arbitrarentur; quod proinde labefactarent, qui ab Deipara Virgine primaevam labem depellerent: Benedictiis XI. Pontifex Maximus gliscenti dissidio eonsulendum ratus, disiputationem solemni ritu jussit institui, vi-
Tosque praestantes duos, qui suo nomine locum in consessu tenerent, legatos creavit. Ioannes Scotus non modo ingenii doctrinaeque praesidiis, ve-Tum etiam Praesenti ope, ae patrocinio subnixus beatissimae Virginis, magna cum animi alacritate ac disserendum se contulit. Constanti fama proditum est, dum ad gymnasium itor haberet, ante Mariae simulacrum marmoreum,
quod erat in via, ipsum paulisper substitille, brevique precatum, ut, quam Tam. X VIII. R a esset
ptae seribit. Franeona nut r. do piam senteniariam egregie deis fendit . Ioannes seores xi notum omnisi
Aeademia Luta laam mittitur, ut jam sententiasti putiliae tueatur a
orantem Deipaiara exaudJt, euius marmorea est. Riea eaput I M.