Tractatvs de potestate svmmi pontificis in rebvs temporalibvs : adversus Gulielmvm Barclaivm

31쪽

D POTAs T. APAE. 2ycunque si nomine nuncupentur. Nicolaus Sanderus, in lib. . De Uisibili Monam chia Ecclesiae, cap. . Existimur,inqvit,quae tum diuinum , tum ipsius natura lumen reuelat, abunde paret, 'antopere aberrent a veritate, Mi ρutant

Reges bristianos insuis Regnis suprema mper potestatem habere, nec unquam Disicopis ita Abel, toti in de obstinate peccant, a Regno removera queant.& supta, Pontifex igitur non niinvi dabit operam, ut Regem, qui populum Christianamfalsa doctrina intabuit a regimine populi remolieat, quam Pastor operam dat,ut male affectum arietem de medio tollat. Habemus igitur, quae doctricia viguerit in Ecclesia antequa Barcia ius fla Ego litigare inciperemus. Et si S. Augustinus, in lib. r. ca ultimo aduersus Iulianum, adductis testimoni j svndecim Scriptorii, quoru aliqui ante ducentos annos, aliqui ante centu, aliqui ipsius e a te vixerat; affirmat, in nullsc6cilio Ecclesiastico tot illustres Scriptores, Nagistros unquam simul conuenisse; miratur, si Iulianus in illum conuentum introductu Sosa perire, tot virisgrauissimis, doctissimis resistere ausus fuisset quanto maiore ratione possumus nos affirmare , in nulla Synodo quantumuis numerosa conuenisse unquam Scriptores exumios supra septuaginta, quorum aliqui ante quingentos annos foruerunt, quique diuersis seculis in diuersis Christiani Orbis partibus, non solum doctrina, sed etiam sanctitate, is iraculis Ecclesiarn illustrarunt Et quamuis affirmare non poLsum,a Barciatus in coronam tot insignium Scriptorum introductus,si nunc viveret, resistendum, an cedendum sibi esse censeret hoc tamen securus affirmo, Vel

32쪽

as eo MCILIA vel omniu istorum libros, quibus Ecclesia tot iam saeculis via est,exterminandos esse vel Barciatili- bellum, ut scandalosum, temerarium, seditiosum. x erroneum flammis vltricibus esse tradendum.

JENTENTIA CONCILIORVM

depouuate Summi Pontificuin temporalibus. SEd si sorte alicui fidem non faciunt testes sin

gulares,quamuis plurimi,& omni exceptione maiores veniam ad testes,contestes, eosque pene innumerabiles, qui aduersus Barciatum testi monium dicent. Ante annos nongentos a Gregorio secundo Romano Pontifice excommunicatum fuisse Leonem Isauricum Imperatorem, propter crimen haereseos, Vectigalibus Italiae, ac per hoc parte Imperiimulctatu,testantur Historici Graeci. Glycas,Theophanes,Cedrenus,&Zonaras, in Leone Isaurico;&Latini Sigebertus anno i . Paulus Diaconus lib. M. Platina in Gregorio III. Latini enim tribuunt Grεgorio III hoc fac im,quoniam is Gregorij II sententiam confirmauit.Porro sententiam Gregori II in Synodo Episcoporum latam fuisse, testatur Ioanes Zonaras Graecus auctor, in vita Leonis Isaurici,cuius liqc Sut Verba tomos. Annalium, Gregoriin, qai tum Roma veter Ecclesia

rubernabat, istos una cum Imperatore1 nodico ana-rhemite obstrinxit, vectigalia, qua ad id psique t pia Imperio inde pendebatur, inhibuit,inito cu Francksedere. Itaque tota illa Synodus Gregorio Pontifici assensit, totq; sunt eius rei testes,quot in eandem Synodurn Episcopi conuenerunt.

Deinde

33쪽

n 'o T. PapAE. Deinde post annos circiter treceistos, cum Gregorius VII.Pontifex, Henricum IV. Imperatorem saepius admonitum excommunicauit, Imperio. Regnoque priuauit; non id occuLe, 4blo suo a bitratu, sed in Synodo Romana, ad quam plurimi Episcopi undiq; conuenerant, omnibus consentientibus,& laudantibus, publice,& solemni ritu, aece remonia fecit de hac Synodo scribitur, in lib. . Registri Gregori VII. acta esse anno Domini rogo. anno septimo eiusdem Gregorij, atque ad eam Synodum conuenisse Archiepiscopos, S Episcopos, Rec non Abbates,& diuersorum ordinum Clericorum, Laicorum innumerabilem multitudinem. His addi debent alia quinque Concilia habita succetaribus Gregori VII. videlicet Beneuentanum a Victore III .Placentinum ab urbano II.R manum a Paschale II. Coloniensem Gelasio II. Remense a Callisto II in quibus confirmata est sententia regori VII. Vide de his Concili, infra

cap. 9.

Praeterea clim Vrbanus II Pontifex Philippum primum Francorum Regem, ob repudiatam legitimam uxorem, adulteram in matrimonium acceptam,&admonitum obedire recusantem, excomis

municaret, corona Regni priuaret id fecit in Concilio frequentissimo Claramontano, ut testis est Sigebertus, in Chronico anni Io's. clarius idem refert Matthaeus Paris in Villielmo II ad annuna io93. Sed quod cum excommunicatione intelligeretur priuatio regiae dignitatis,intelligi potest ex Iuone Episcopo Carnotense, qui in Epist. 18. ad Vrbanum II.Papam, sic loquitur, Qui ad frenis

34쪽

stolica promisierunt sacratione ex parte suri, Regem ιιιm Regno ab obedientia vel Ira discessurum, vis corθ-vam restituatis, eum I ab anathemare abseluatu. Intelligi potest etiam ex historicis, qui testantur,V titum fuisse ab Urbano Pontifice, ne diadema regiuPhilippo exeomunicato imponeretur. Vide Chrois ni cudo. Naucleri, Gener. 37. Paul Aemilium, lib. 3. in Rege 33. Papirii Masson tu, Annal. lib. 3. Adde etiaquod scribitur, in Summario, siue Copendio historiarum Francicarii Nicolat igner ij, toto tempore quo Philippus sub anathemate vixit, in publicis scripturis no fuisse positum de more regnante Phi-bppo, sed regnante Christos quia videlicet Regem

excommunicatum pro Rege populus non habebar. Ad haec, Innocentius III. Pontifex anno iii s. Concilium generale Lateranense, quod iure maximum dici solet, conuocauit adfuerunt enim cum ipso summo Pontifice Patriarchae Orientales duo per se, Costantinopolitanus,& Hierosolymitanus: duo per Legatos, Alexandrinus,in Antiochenus, Archiepiscopi septuaginta, Episcopi quadringenti duodecim, Abbates, Priores conventuales octingenti, Legati Imperatorum Occidentis, Orientis, Regum ver b, Hierosolymar, Fransiete, Hispaniae, Anglie,& Cypr. In hoc igitur Orbis Christianii Ieberrimo cousntu editus est Cano, qui est ordine tertius, aduersus hereticos in hec Verba, Excomunia eamus, ct anathiariatiramis omne haeresim extolle

revise aduersus hanc sanctam orthodoxam Catholiacam idem, qua verim exposuimus, c. Ss infra, Si ver Dominus temporalis admonitu ab Ecclesia, terra uampurgare M lexerit ab haretica'dit te, per

35쪽

pos excommunicationis vinculo innodetur fissatis facere contempserit lx ra annum , Onificetur oesummo Pontisci, ut extunc ipse Valetitios uolim de

blate denuntiet absitatos,θ terram exponat Catho licu occupandam,qui eam exterminatu ballittas inevssa contradictione po*deant, ct in deipuritate coitiservent saluo Iure Domini principalis, dummodos per hoc ipse nullum praedet ob tactilum, nec aliquod

Dupedimentum ononat, eadem nihilaminus lege ria Eata cιrca eos, qui non babrnt Dominos principales. Quid hic Barciatus diceret si haec non est Ecclesiae Catholica vox, ubi obsecro eam inueniemus piri est sit veristi me est qui eam audire contemnit, ut Barci aliis fecit, an non ut Ethnicus, jublicanus,&nullo modo Christianus, pius habendus ecit Enon habet summus Pontifex potestatem in terris, disponendi de temporalibus usq; ad depositionem Principum eorum, qui vel ipsi heretici sunt, vel lip reticis quoquom do fauent, cur in editione huius

Canonis nullus extant numero reclamavit curne unus quidem ex tot Imperatorum,& RegmΓὲ

ratoribus mutire ausus est Nondum videlicet pa rasiti Principum temporalium exorti fuerant, qui. vi regna temporalia stabilire videantur, Regnum aeternum ijs, quibus adulantur, eripiunt. Sed addamus, Lugdunense Concilium. Ergo Innocentius IIII. Ponti sex anno salutis Ia s. Ludiduni generale Concilium celebrauit, in quo prεter Archiepiscopos apiscopos Undique euocatos, interfuerunt etiam Balduinus Imperator Orientis cuinalijs multis Principibus. Sanctum quoque Ludovicum Francorum Regem eo tempore Lugduni

36쪽

3 CONCILIA fuisse,&Pontifici adfuisse, testantur AEmiIlita, Se

Nauclerus. Atque in conuentu illo, Ecclesiam uniuersam sine dubio representante, lata est sententia in Frideri cum II. Imperatorem in haec verba, Nos

itaquesuperpraemistis, ct quam pluribus alijsilium fandis xcessibus,cumstatribin nostris, osancto Comciuio, deliberationepraehabita diligeti, cum Iesu Christi vices icet immeriti, teneamin in terris, nobishinu. Petripersena dictumsit, Quodcunque ligaverissia

cipem,quise Imperio, ct Regnis,omnifi honore, di- amitate reddidit indignum, quique propter Das iniquitates a Deo ne regMer,relimperet est abiectis suis luatum peccatis, abiectum, omnig honore, dia avitate priuatu a Domino ostendimus, ct denunciamus is nihilominu entelian priuamus omnes qui .i delitatis iurameto tenentur astricti, a iuramento huiu odiperpetuo abse&Ztes,auctoritate Apostolica Frmiter inhibendo,ne qui ua de casero bi tanquam Imperatoripareat, ctintendati cernendo quoslibet. ut ei deinceps velut Imperatori,vel Regi consiliλτει auxiliu praestiterint,stufa re, ipse acto excommmmicationissentent subiacere Isi autem ad quos in eodem Imperio,Imperatoriu=ectat electio, eligant Lberesuccessorem De praefato Siciliae Regno prouidere

curabimus, cum eorundem statrum nostrorum conmho,sicut vidermnu expedire. Haec sententia est summi Pontificis toto approbante Concilio, hoc est, tota consentiente,& laudante Christianorum Praesulum uniuersitate , tamen audet unus nescio uis contra disputare, librum suum inlusem cere,atque imperitorum oculos fascinare. Quod si

singula per se Concilia Catholicae Ecclesiae, praesertim

37쪽

am plissimam faciunt, ut nemini fas sit contra sentire; quanta temeritas esset, si quis decem oncilijs frequentissimis, simul iunctis, contradicere auderetpNam etiam si Concilia ista diuersis locis, teporibus habita sint, tamen facile possunt ante oculos mentis omnia simul constitui, ex omnibus unum maximu,& numerosissimum fieri, ubi simul conspiciantur Gregorius VII. Victor III. Urbanus1I. Paschalis II. Gelasius II Callixtus II. lnnocentius III.& Innocentius IV. Sanctissimi omnes, doctissimique Pontifices, apostolica potestate, Reges

haereticos, vel haereticorum patronOS ex communia

cantes,atque a Regni solio deponentes; simul omnes Praesules Ecclesiarum cum Legatis omnium fere Principum sententias tantorum Pontificum, ut iustissimas approbantes collaudates Certe si

Barciatus,aut quicunque illi similis est, in eiusmodico uentu introduceretur, mirii est, si loqui auderet, imbfino continuo obmutesceret. S. August. lib. I. in Iulianti,cap. z. Cocii. Pal stinu Episcopo Pua . satis magni auctoritatis futuru existimauit ad unius Iuliani audacia comprimenda; cur igitur non multo magis valeant ad unius Barctat temeritatem damnanda Episcopi supra mille, qui in io. Concilijsco uenerunt Manc igitur sententiam Ecclesia Cathoiaticae, quam in meis Disputationibus de summo Po

tifice, cum iuuenis adhuc essem, breuiter attigeram, cogor nunc aduersus Gulielmum Barci aiunn senex defendere quem sane laborem ab homine,

qui se Catholicum profitetur , mihi adferendum, suspicatus nunqua fuissem. Nam eos, qui foris sunt, assidue contra me scribunt, nihil moror.

38쪽

T E EXCUSATIONEBAR CLA IL

potestate Pape scii pserit,quod scripsit. Ac primum probat, licuisse sibi sententiam suam dicere, quia multi ali Catholici id fecerunt. Si complures, inqim, tum Theologi, tum Iureconsulti alij pod alios in eandem hanc quaestionem excutiendam in Ablieruxi, nec priorxm de ea radiciumse quentium Scriptorumsentdijs presudicauit; cur nono ego aliquem indagandaveritatu locum quando quidem in eosudio aetatem consumpsymeo mihi quodammodo rure rinduem' dAt quanti momenti sit haec ratio, Vel ex eo potest intelligi, quod ne suo quidem haeredi, aut amico singulari persuasit. Cur enim haeres ipsius, aut quicunque fuit, qui librum eius edidit, qui certe amicissimus suit, nomen suum,& Typographi,ck Ioci, in quo liber editus est, silentio inuoluedum censuit, nisi quia no sine causa ex illimauit, non licuisse auctori impune scribere quod scripsit Nam alioqui haereticorum omni u e ores excusari possent. Ergo licuit Catholicis scriptoribus, qui consentiunt in re, disputare de modo non licuit Barctato aduersus omnes alioSScriptoreS, atque aduersus Conciliorum, etiam generalium sententiam, negare

39쪽

gare omnino potestatem Stim mi Ponti icis in tem

poralibus: quemadmodum licuit, licet Schol sticis Doctoribus, qui confitentur in De unitatern Sentia cum Trinitate personarum, nulla dispu- are de attributiseisentiae diuinae, personarum

constitutione: 'd non licuit Arianis veteribus Zenouit, vel essentias Dei scribendo multiplicare, vel Trinitatena confundere. Pari ratione, licuit, delicet Catholicis Doctoribus, qui consentiunt ei bitantia septem Sacramentorum , disputare de multis, quae ad n dei fundamenta non pertinent; notamen licet nec licuit sectarijs Lutheranis, caltauinistis tam multa scribere, contra substantiam, de

numerum Sacramentorum quod idem de alijsFi

dei dogmatibus dici potest subiungit Iarctatus. g Monendiu in primu Lector est, onmi me reueremtia, beneuolentia Sedem Ham prosequi nec id aut hic, rat alibi agere, ut debita potestaris, i ita ud decedat Vicario Christi, succe uors Saatu rum s sororum Petri, Pauli. JAd hoc videtur sim ide esse ei, quod scribit S. Ma cus cap. s. per ostiebarit caput eius arao rine, Op

i nentes renua adora ante bet: quod i cmbi S. Ioari. cap. i9. Veniebant adestin, O dicebint, uel ex mi Dorim se abant ei alapas.Sic enim hares aius om-

ni reuerentia, ela beneuolentia prosoquitur a Doli

licam Sedem, sed interim potestatem eius fere diamidiat addit postea, Eos itaq; obsecro qui aree me bono, It opinor, animosicripserunt ne in linentum, aut sic Asyant, si ab istorum opinione recessero neque enim v cI Irsnctoliin loquar epist. IIJ. quorumlibet di 'utatio neι, quamus Caiholicorum, Iati torui mi ira, a veluti

40쪽

At ego non indignor, neque succenseo, quddam ea opinione, vel Barciatus, Vel alius quicunque recesserit: sed illud aequo animo ferre non possum, qud a communi Scriptorum sententia in re tam graui, imbitiam a Conciliorum uniuersalium sensu,&consensu ullus recedat. Et quamuis non debeamus libris doctorinn, quantumuis Catholic rum, o laudatorum hominum eam reuerentiam, quam Scripturis sanctis debemus : tamen iacgari non potest, quin communi Scriptorum sententiae urii seu omnino tribui debeat,Vt a temeritate excusari non possit, qui contra torrentem Doctorum, ut

dici solet, scribendo nititur. Nam ipse idem sanctus Augustinus, qui scripserat, disputationes quorumlibet hominum nullo modo aequandas esse auctoritati scripturarum diuinarum LIuliani temeritatem arguit quod se auderet opponere Vudecim scripto. xibus Catholicis,qtrorum verba,& sententias diligenter expendit lib. I. cap. a. lib. 2.cap. Vlt.aduer-1us Iulianum.

Deinde Barcia ius ad rem propius accedens r fert duas Catholicorum sententias. Alteram,quam plerique Canon istarum sequuntur,quod in summo Pontifice sit potestas utraque spiritualis, cu temporalis, ut Christi Vicarius est. Alteram, quae Theol gis fere communis est, quod Potestas summi Pontia

ficis, ut Christi Vicarius est, spiritualis proprie ac per se sit , sed tamen peream disponere possit de

teimporalibus, ut ad spiritualia ordinantur. Tum sentetiam suam, pro qua nullum Catholicum scruptorem citat, ita proponit.

Mihi veris, inquit, neutra istarum opinionκmquarum