장음표시 사용
51쪽
00dicis, siquidem ei quoque, licet non ab inventoribus, at tamen a Pindaro poetis quo scenidis in dipodias dividobantur. Ita quo in his quoque duorum pedum ictus hoc modo distinguendos curavimus: Vol Epitriti oro et choriambi procul dubio uno ictu primari ita percutiendi sunt, ut alter pes arsis, thesis alter partes tueatur
Rhythmi ea igitur notatio oriam versuum, qui ex colis dipodicis solis constant, fer nudam praebet difficultatum, nisi quod uter pes dipodiae, pri0rne an posterior graviolo ictu percutiatur non plane
et quod a vetoribus grammaticis intor dipodias etiam antispastus o relatus est Atque priorem quaestionem, ut quae maXime ad percussionem iambici sonarii pertineat, hoc loco missam faciamus. Antispastum num rosit intor dipodias offulserint, viri docti dubitant. Neque ego quaestionem difficillimam, cui mustea nota parodi Euripidea fabula Orostis o papyro uineri nuper in lucem pro- ira etaoy nonnihil lucis afforro videntur, in angustiis huius com-m0ntarii diiudicar ausim. Id solum moneo, antipasticam dipodiam si quis amplecti malit, i in vorsibus, qualis est . 1 1 Αριστον μεν δωρ ὁ δε χρυσος αἰθόμενον πυρprimam syllabam revom letu notandam esse
non primam longam in ambitum trium temporum ita producendam, ut primae arsi anaerusis praemittatur
De notation tetrapodiarum. In schematis motricis non solum dipodiarum priorem totum ab altero distinetum habes, sed etiam tetrapodicorum se hexapodicorum colorum primam dipodiam a reliquis ita diserutam, ut primae dipodia arsis primaria duobus, posterioris vel posteriorum uno puncto notata sit. Hoc inprimis ob metricas rationes, ut dipodiarum et colorum fines discriminarentur, a nobis institutum osse supra p. XXVIII exposuimus. Eandem autem notationem etiam ad praecepta rhytlimicorum votorum ita referre poteris, ut tetrapodi eum colum πόδα συνθετον δωδεκάσημον osse dicas ut ictum primi pedis prima dipodiae ceteris graviorem
52쪽
esse statuas. Atque haud sententia magnopere placuit estphalio, qui multus fuit in rhythmis longioribus ad primarias rationes rhythmicas revocandis. Neque ego intercedam, si quis hasi subtilia diserimina ictuum etiam deperditis musicis modis percussionumque signis auribus perciper poterit. Sed ut quod sentiam libor profitear, omnem istam doctrinam rhythmicorum magis subtiliter excogitatam atque in systema redactam quam ex usu musicorum repetitam esse puto. Etenim cum iam utra podici coli utra dipodia gravior ictu percutienda sit parum constet, quin etiam fuerint qui dipodiarum iambi ea ut ionica alteram longam potius quam pri0rem ictu percusseront ), quo tandum indicio in sonari colo iambico diiudiear aud0bis, prima seu dipodia an secunda an denique sertiae ictus coturis pra0valuerit Qua de causa quidem in o aequiescere malo, ut duplici ista notatione plures dipodias in unum olum com
prehendenda esse significem, fines autem membrorum non tam arti-fidiosa ista distinctione ictuum quam vocis modulatione et cursus rotardation definitos esse Xistimem. Do tripodiis dipodiis immixtis Gravissimos scrupulos nobis metra ad numerorum vices sevocantibus tripodiae movent.
Ut nim in simplicibus podibus siquis intorvallis levatio et depressio vocis redeunt, sic in compositis quoque pedibus ratio atque natura rhythmi flagitare vid0tur, ut graviore quo modo definivimus ictus paribus intervallis intor so distent. Atque lati hoc fit in versibus, qui ex solis dipodiis constant, velut in versu Stesichoreo Αωρίω φωνὰν ναρμόξαι πεδίλω O. II 5). Neque qui ex solis tripodiis constans versus, ut dochmiaci, quidquam negotii facessunt. Idem autem quomodo fieri potest commixtis
tripodiis et dipodiis, siquido primarii ictus in ip0diis sex, in
tripodiis novem temporum intervallo distant Quod auton in rerum natura positum esse videtur, id praecipiunt etiam rhythmici, cum dipodia ρυθμους εν ἴσω λόγω, tripodia ρυθμους ε διπλασίονι λέγω esse dicunt:
At magnus in indari carminibus numerus eorum versuum St, qui non ex solis dipodiis vel solis tripodiis c0nstant, sed ip0diis tripodias admixtas abstit. Quid igitur nos facere oportet Concedamusne indari vorsus a perfecta illa omnibusquo numeris absoluta
a Cons librum sium de motrica arto φ 90 et lapidem Trallianum musicis notis inscriptum apud Crustum hilol. 52, 161.
53쪽
PROLEGΟΜΕΝΑ.speei rhythmi ita recedere, ut aequabilitat0m intervalli in simplicibus pedibus servent, in compositis non item, an rhythmicis artificiis pausarum et longarum syllabarum longius productarum ita utamur, ut etiam eo versus, qui ex dipodiis et tripodiis constare videntur, in dipodicam mensuram cogamus Equidem neque tam timidus sum, ut alteram rationem, quippe quae et rerum naturae usu modernae musicae commendetur, Spernendam fugiendamve existimem, neque iam pertinax, ut omnibus in carminibus a abuti audeam. Praesertim in longis et magis recitationi quam cantu factis dis, qualis est ythica quarta ducentorum nonaginta novem VerSuum, Vereor ne derisui sit, qui tam crebro longas syllabas supra modum quotidiani sermonis usque ad ambitum quaternum morarum producere velit. Contra l0gaoedica cola, quae fidibus t tibiis nata orant i longas trium temporum facillimo admittebant, num aeris dipodiearum et tripodicarum percussionum commixtarum commaculare ieeat, quam maxime quidem dubito. taque hi quoquo singula genera carminum distinguer et qua aliis magis tripodia ferri posse videantur mente non praeoccupata examinare nobis visum est. Atquo minus nos sollicitant tripodiae in fine versuum positae, volu statim in primo carmine . I tr.
Etenim hoc loco tripodia pausa legitima post sinum vorsus facito ita suppleri potost, ut adscitis inanibus temporibus tripodia in ambitum fotra podia adcrescat libo modo
Noquo initialis tripodia, si primo trochaeo vel dactylo longa syllaba praemissa est, multum habet offensionis, quandoquidem, si primam syllabam non Vice anaerusi fungi, sed trium temporum esse statuimus, ex tripodia sit tetrapodia, ut P. X p.
Facillim vero tripodia perfectae ἀκατάληκτοι), quae in duas longa syllabas excurrunt, dipodiea mensurae adcommodari possunt utraque longa in ambitum ternum temporum producta hoc modo
54쪽
LIΕ0dom autum modo fiam dactylidas trip0dias plenas, si ne pitritis quidem dactylicas tripodias admixtas Drri 08s ducas, in ambitum quatuor pedum vel duarum dipodiarum extrahere poteris, ut
Do cataloeticis tripodiis. Contra summa difficultatos parant tripodia catal0otida modia dipodiis immixta et toga sedi ea frochaicaeque, ut O. I p. 3. . II p. 3. IV 1. 7, p. 5. V l. 3. XIV T. 8 9 P. II 2, p. 1. 3. V ep. 6. VI 5. VIII ep. 1. A, p. 6. . IIII, ep. 3. 4. VI 5. 6, p. 1. I. VI 2, p. 2. VIII 5. 9. 10. D. 52, 2. T.
61 1 6 4. 4. 107, 2 6 7 0 16 109, 3 et 4. 110, , et dactylicae,
ut O XIII 6, p. 1. . m. III 6. IV p. 7. IX T. N. G. p. 1. VIII ep. 1. 5. I. 6. III p. 6. VI p. 7. Has difficultates una ut communi ratione solvere vereor ut umquam cuiquam contingat. Nam quae via simplicissima esse vid0tur, ut longa finali producta totam dipodiam sui πόδα ἐξάσημον xpleri statuamus, ideo nobis praeclusa esse videtur, quod eum in fin tripodia non ubique verbum finiatur, pausas intericiendi copia nobis non facta est, et quod rhythmici veteres longam se temporum esse negant, nisi forte indarum iam famoso Euripido artificio εἱειειλίσσετε usum ess et versum O. XIV 19 hoc modo Φερσεφόνας λυθ Ῥαααχοῖ, πατρὶ κλυτὰν φεροισ' ἀγγελίαν pronuntiandum et seandendum esse statuere audes. Qui autem hanc audaeiam reiciunt neque estphalium duas eiusdem vocabuli syllabas pausa trium tomporum idon fidem diu silentem sequi audent, aut tripodias, praesertim aetylicas, dipodiis immixtas aequo animo ferre aut alia remedia indagar deboni. Equidem hac in re spinosissima certam sententiam ferre veritus, onera quaedam tripodiarum, quae aut tolli aut excusari posse videantur, regenSebo. Aiquo si in loga00die versu duae longae sese Xcipiunt, verSum vulgo ita dividunt, ut prior longa prius colon finiri, altera novum colon exordiri statuant. Sed fieri etiana potest, ut ambae longaeoiusdem coli rhythmique sint neque post priorem longam, Sed post alteram prius colon finiatur. Quod ut fieri posse confidamus, duo efficiunt versus, . I p. 8 et P. VIII 6, ita conformati, ut omnibus in strophis post alteram longam caesura incidat:
Quo eum accedat, quod etiam in sceni eis carminibus, ut in Aristoph.
55쪽
Equ. 559 sq. 0la similiter conglutinata xstant, nescio an etiam eo VerSus, quorum ultimo retico vel epitrit ea talexis ant0ir vid0tur, ita percuter liceat, ut neglecta catalexi retici ut opitriti pri0 pars ad colon antecedens retrahatur, ut
Tum paene dimidia pars tripodiarum catalecticarum cum altera tripodia comuneta est, ut O IVG. XIV . . I p. 1. 3. VII p. l. Ρ. X 4. XI 6. N. III p. 3. 4. VI 6. VII p. 3. 4. I. VIII 5. Has autem tripodias si coniungere audebis, ex duabus tripodiis unus trimeter evadet hit
Doindo adtylida tripodia dipodiis immixta aditius ferri posso
videtur quam J0gaoedica se trochaica, quoniam tripodica eansio versus dactylici sexametri inde ab antiquissimis temporibus propria fuit, et apud scenicos poeta Gra0eos dactyli ea tripodia tufrapodiis
toga oedicis, cum utraque duodenum temporum esset, non ita raro admixtae Sunt.
Deniquo in omni hae quaestione d tripodiis iuxta dipodias
ferendis multum differt, stetne inter canendum chorus an procedat paribusque passibus patietur. Ut enim passus choreuiarum inter canendum prOeedentium dipodi eam percussionem tantum non flagitant, ita in carmin a stant choro vel cantor cantato tripodias iuxta dipodias serri posso et iam a Lesbidis poetis in notissima Stropha, quae ab Alcaeo nomen traxit, admissa osso mihi quidem perSuasum est Neque me in versu O. 1 5
dua tripodia tantopere offendunt, ut 0glecta omni concinnitate et symmetria versum hune in modum percutere audeam. Nam hoc quoque fieri posse arbitror, ut saltantes non iisdum atqu0 gradientes legibus fensantur. Praesertim in mimica saltation non viduo cur tripodiens figuras dipodicis immiscere prorsus non licuerit. Quibus de causis ut non facilis fui in tripodiis iuxta dipodias admittendis, ita artificiosioribus romediis tripodias ex mulicis et hyporchematicis carminibus summovere veritus sum. Inprimis sicubi dua pluresve tripodia sese excipiunt, a vehomentioribus machinis abstinondum putavi noque in schomatis metricis eam quam supra significavi viam duas tripodias in tres dipodias transformandi ingredi ausus sum. Ut enim in reticis ot choriambicis ionicisque versibus umbra quaedam rhythmi ea aequabilitatis ictu primario pedis e0mpositi ea taloetici aequo in torvallo redeunte efficitur
56쪽
LIII sic tiam si plur0 deinceps tripodia sese excipiunt, totam periodum adquabilitat primarii eius tripodiarum ad rhythmico numeros revocare poteris, ut dochmia eam periodum Aeseli Sept. 219
Maximo autum n Drro igneque tripodia impugnandas censerem, Plautina ars motrica me commovit. Is enim quamquam, quae tum erat rhythmio consuetudo, versus qui in dipodias vel metra dividi poss0nt, dimetros, tetrametros hexametros, unice adamaret, tamen in reticis canticis iuxta tetra motros ursibus x duabus tripodiis cataloeticis compositis uti non prorsus aspernatus est, ut in Bacchi d. 45:
nunc amanti ero filio senis, quicum ego bibo, i quicum edo et amo,
regias copias ureasque obtuli. Vido mo hae quoquo in parte difficillima a circulatorum praestigiis long abhorror et quae sint via varia difficultates romovendicandide aperire Atque fore suspicor, qui me mihi non satis constare et adversariis plus aequo latera dare r0prehendant. Ἀ in
robus historicis et praesertim in sonorum numerorumque arte Olubili no rigidis modulis unius systematis omnia metiamur, sedulo cavendum est. Denique esse in quibus animi ponduam liber saturi, et Academicorum assensum cohibentium et in utramquo partum disputantium potius quam Stoicorum pugnacium et obstinatorum partes sequi prudentis hominis esse duco.
D str0phis et temp0ribus inanibus. D singulis versibus dimetiundis postquam disputavimus, restat ut
do totis strophis dividondis quaeramus. Atque cum ipsa rerum natura probari videatur omnes versus Strophae in unum corpus cogendo esse, magis otiam indari ars nos commonet, ut ne Versu ipso per Sespectemus, sed inter se cohaserere illos atqu0 quasi membra quaedam unius corporis ess statuamus. Quid quod multi versus in Pindari carminibus occurrunt, qui non in se conclusi et perfecti sint, sodeum versibus proximis continuitate numerorum ita cohaereant, ut rhythmus in fin prae sedentis versus inchoatus principio subsequentis versu compleatur, qua de re supra iam p. XXIII commentati sumus. Praeterea idom numerorum genus per totam Stropham ita regnare solet, ut omnes versus et Versiculi numeros si spectas, similes et
57쪽
pares sint, aut sub finem tantum rhythmus paululum partim aec0loretur, ut in stropha primi carminis .ci factum videmus, partim retardetur, ut in dactylo-0pitritieis strophis usu venire solos. Tortii vero carminis Olympie stropha ita composita si, ut omnes eius
versus praeter unum ultimum continuitate numerorum cohaereant,
ultimus autem spodiem podi habeat, quo numeri strophae, tamquam
ea sex duabus partibus ad instar epodicorum carminum constet, concludantur atque inflectuntur.
Qua cum ita se habeant, impense operam dedi, ut omnes versus stropha ad aequalitatem rhythmi revocarem. Neque quod paueis in carminibus, velut O. X et . VI, nobis non contigit, ut
difficultatus omnes superaremus, ideo etiam in aliis carminibus, Velut O. II. . . VIII. . II. IV, de numeris totius stropha concinnandis nobis desperandum fuit. In primis autem in hac quoque parte nostra se provincia catalectica tripodia serupulos animo iniecerunt. Sodcum iam in ursibus dividon dis me tripodias machinis rhythmicis removor veriti sumus, magis etiam in strophis versus ex iripodiis constantes iuxta versus ex dipodiis compositos serendos esse duximus, velut O. p. 1. . . I p. 2. . II p. 2 3. N. VII ep. 3. 4. I. VIII 5. r. 5. De pausis Pausarum in versuum colorumque discriptione ita rationem habuimus, ut pusillas quidem pausas in confiniis omnium colorum intericiendas esse putaremus, iustis autem pausis nisi in finibus versuum locum non concederemus. Sed hic, ubi do tota stropha dimetienda agitur, de pausarum quoque intervallis me accuratius disputaturum esse merito exspectes. Namque si Omnes versus eiusdem strophae ita cohaerere statuimus, ut unum ex iis corpus efficiatur, pausis, quibus latera cantorum in longo carmine recitando res eiantur, locus adsignandus et certi fines statuendi sunt. Neque testimoniis veterium musicorum plane destituti sumus. Namqueo scholiasta Di 0nysii Thraeisy numeros versus Verbi eXpreSSOS modis lyra succinentis supplendos esse disertim monet et nonymus de mus. 3δ quntuor notas temporiam inanium usurpari tradit:
1 Behk anecd. p. 751 τινὰ ποιηματα o μόνον ἐμμέτρως γέγραπται, ἀλλακαὶ μετὰ μέλους δ Οὐδ' ὁ στίχος κεῖται ἐν τε στοιχήσει τέλει0ς, αλλὰ μέχρι του πηχήματος της λύρας στίζει την ὁρμήν, Δ ὁρας τὰ of Πινδάρου συγκε
58쪽
LVSed si quantum pausa inter singulos versus intereddat definire velis, rem admodum difficilom et lubricam esse intelleges. Ut enim
sinos pausa accurat desiari possunt, si versum catalecticum versus ab arsi incipiens subsequatur, Velut O VI 2-3), ita si vorsum a catelectum versus ab arsi indipisens vel versum catalecticum versus ab anaerusi incipiens sequatur, velut
O. VIII 1 - 2), dubius astrobis, utrium nihil pausa an intervallum totius pedis an doniquo intervallum totius dipodiae intermittendum es Se censeas. Neque ex sontentia conformatione interpunctionisve notis multum
auxilii ad dubitation os istas profligandas petere poteris, qu0niam in l0ngis dis, qualis est Pythica quarta triginta novem stropharum,
modo magnam interpunctionem, modo nullam in fine prioris versus positam invenies. Unde quidem non mirabor, si quis poetam certis pausarum intervallis singulos versus discriminasse omnino neget nostrumque Onatum pausarum signa intericiendi plane reiciat atque damnet. Verum ne hae quid om in quaestione Omma carmina eisdem modulis moti Unda sunt. Multum ni interest, steteritne chorus inter canendum an progesserit aut saltaverit. In priore enim genere
carminum fieri potuisse largior, ut poeta pausa ipse non currerit atque curam pausarum intervalla pollic vel pedis plausu signandi chorodidascalo 40rmiserit h), qua simili libertat etiam nostratos melodi utuntur, cum pausam incommensurabilem Formata versibus interiesunt. At in carminibus, qua ut chorus inter gradiendum caneret distinata erant, poeta ipse metromam conformatione prospicere debebat, ut certa intervalla ἐμμετρους αναπαυλας inter singulos versus intermittenda signifiearet. Sed cum vel his in carminabus pausarum magnitudinem os nire admodum difficile ess videatur, praesertim cum poetae licuerit pro exiguis istis ausis longa interludia musicis organis explenda intermittere, in schematis singulis arminibus praemissis notas fumporum inanium nullas adhibuimus. Sod his in Prolegomenis iam poriculum laesere placuit nomausorum carminum diagrammata syllabarum et pausarum intervallis definita proponere. )1 COM Aristot probi. 19, 22.2 Pausarum nos in fine str0pharum et epodorum certo definiri non posse et a me pro arbitrio positos esse libere fateor.
59쪽
60쪽
II. DE ARTE METRICA PINDARI. LVII
Ab his qua modo dolinoavimus schematis paulo differiunt schemata singulis carminibus praeposita illa enim neque inanium temporum notas exhibent neque magnitudinem longarum notis, sed intervallis distinctam habent. In principiis vero versuum notandi discrimina εκθεσεως et ισθεσεως qua iam a veteribus diridis o librariis usurpata esse Heliodori scholia Aristophane docent, ita in nostrum