장음표시 사용
521쪽
induxissent, eo praecipue tempore, quo plurimi dabantur Episcopi, divinis humanisque litteris exculti .
ut eorum libri testantur, nullasne adversus hane uo-vitatem arma sumpsisSet, nati'sne errorem tam noxium
impugn*sset 3 Cur Vigilantius initio saeculi Via statim
atque in aciem prodiit, communi Episcoporum et Catholicae plebis consensu proscriptus est3 cur Hieronymum Apostolicae doctrinae vindicem tota celebravit Ecelesta 3 Quis sanae mentis vel suspicari poterit de Basilio , Nazianaeno , Nysseno , Hieronymo , viris doctissimis atque eximia vitae sanctimonia conspicuis , eos E elesiae doctrinam foedissimo errore eorrupisse Τ Cur nostris etiam temporibus Graeci Schismati ei , Latinae Ecclesiae infensissimi , pari stadio Sanctorum invocationem tuentur ; siquidem illa divinis litteris atquct autiquissimorum Patrum institutis adversatur 7 Ad IL R. sutialem prorsus ac inanem esse hanc exceptionem, qua omnia Patrum dicta iacillime eludi possent. Quis enim di- Eat, Patres orationes inas Pauegyricetis inquinasse mendaciis, erroribus , atqui impia siet rina , quae iniuriam Christo mediatori inferat, ao fidelium animo ab eo avellat 7 Nonne Arinni et Sociniani respondere possent cI rissimo Patrum textus proserentibus , quibus Christo Div initas asseritne, ineras esse Rhetoricas figuras Τ Aa III. N. A. Patres , apostolieae doctrinae tenacissimi , pro con ervanda fidei puritate millies mortem obire satius duxissent, quam errori et idolatatriae eo enthe : eaque con tantia doctrinae huio restitissent , siquidem erroneam Putassenu, qua Arianae perfidiae, aut corruptis Fidelium moribus obstiterant. Quod si Patres IV. saeculi usseatui suo nimium indulsere, at tuo in gravem er' rorem lapsi saut , frustra Protesinatos quataor Pri a
522쪽
DE INvoCATIONE SANCTORUM. Basconcilia Ooeumenica venerari se , ae reverenter suse pere profitentur, quae conflata suere ex Episcopis i fidelibus , atque apertis idololatriae lautoribus. Rationam momenta quod attinet, quibus Sanctorum invocationem everti Protestantes gloriantur, quaerimus . num Patres ea adverterint, an secus 3 Si primum ; certe ea exigui ponderis esse ipso facto demonstrarunt, quod illis nihil omnino detulerint, nec mentem idcirco mutarint : Si alterum ; ea frivola omnino atque inepta esSe oportet, quod praestantissima Patrum iIlorum ingenia effugerint.
Vide Joannis Schetymacher Epistolam Polem tuam de
Sanctorum invocatione ad Senatorem Argentoratensem.
DCCXXXIX. Dices. Ipsi Patres iudicarunt, in v
eationem ae cestum Sanctorum superstitione non vuc
re. Ergo dicendum est eos dissimulasse, quod corrigere non poterant. P. A. Theodoretus Lib. VIII. de carandis Graeciorum assectionibus scribit : Suos mortuos
Dominus Deus noster in Templa pro Diis uestris induxit ; ac illos quidem cassos gloria , ςanosque re didit, suis aurem MartFribus honorem illarum dedit. Pro Pandiis enim, Diasiisque , ac monysiis . hoc est, uis, Liberique Patris solemnitatibus, Petro, Paulo , Thomae, Sergio, Marcellis etc. aliisque Sanctis
Martyribus solemnitates Romiari mulo 'eraguntur. Ergo. R N. Λ. Ad Probat. C A. N. C. Theodoretas. per ea verba id tantum significat, gloriam Deorum translatam esse in Martyres , qaia templa , et festa Deorum conversa sunt in Templa et festa Martyrum; quia tamen illi haberentur a fidelibus ut Dii sicut Iupiter et Liber a Gentilibusia DCCXL. Objieitur VII. Praxis antiquae Ecclesiae Saecalo IV. .et V non invoeabantae alii Saneti Mase
523쪽
suo ARTI ULUS VI. conR0vERSIA v. tyres. Ergo saltem inrogatin aliorum Sanctorum non est consentanea menti primitivae Ecclesiae. R. N. Α. Inv catio B. Mariae Virginis primis iam saeculis usurpata est . ut patet ex antiquissimis Liturgiis, et scriptis Patrum. Saeculo IV. constat in eius honorem Basilicas fuisse constructas . ut v. g. Liberiana Romae, et primcipalis Ephesi. Eodem saeculo lv. Consessores , sive illos, qui post virtutum heroicarum exercitium iupace mortui fuerunt, invoeatos a Fidelibus fuisse , eruditissime ostendit Benedictus Im seu Pro er Lambertinus in praeclaro suo opere de servorum Dei Beatificatione et canonizatione, Lib. I. Cap. v. Atque ita Oriente quidem Antonium , Hilarionem , Ephrem , Athanasium , Basilium, Nazianzenum; in Oecidente vero Martinum Turonensem , et Hilarium Pictavi ensem. Quamvis autem monumenta Ecclesia tica trium prDn rum Ecc Iesiae saeculorum sileant , et Consessoribus p tilicus cultus primum saeculo iv. deferri coeperit , notabit iter ideirco immutata non suit Ecclesiae disciplinaeirca inuocationem Sanctorum ; rationes quippe a Protestantibus allatae , si quid roboris haberent, aeque Pugnarent contra invoeationem et cultam Martyrum , ac
DCC XLI. Objicitur VII. Incertitudo miraculoram.
Miracula per invocationem Sauctoriam patrata , non fuerunt vera miracula , sed daemonum praestigia , vel ta-i lia quae a daemone patrari po uerunt. Ergo solidum a gumentum ex illis peti nequit. Confrm. Saltem miraculorum illorum omnimodam non habemus certitudi-ncm : certi enim non sumus, illa fuisse vera miraculae Patres deeeptos non fuisse , aut decipere noluisse. Ergo. R. N. A. Hac in re Protestantes imitari vide utar
524쪽
perfidos Iudaeos, qui visis christi miraculis dicebant ,
eumdem in Beelzebub Principe daemoniorum ejicere daemonia: quam ipsam crambem recoquebant Ariani , V gilantiam , aliique sectarii. Miracula ad invocationem
Sanctorum patrata, vera fuisse miracula, constat I. ex testimonio totius antiquitatis. II. Ex ipsa operum magniditudine et soliditate; daemon enim non potest mortuos ad vitam revocare, surdis acidi tam , visum caecis , malis vocem, ingressum claudis restituere, ut per Sanctorum invocationem factum fuisse comperimus. Neque diaboli praestigiae longo perdurant tempore, sed sacile evanewunt. III. Ex testimonio Patrum, gravissimorumque, authorum,
qui ea vel propriis oculis usurparunt, vel ab iis qui viderant, acceperunt. Profecto gravissimi illi viri tam sa-
tui non.erant, ut praestigias daemonum pro veris miraculis venerarentur : neque tam stolidi, ut imposturas ,
si quae intercessissent, deprehendere non potuerint , donec venirent ni .. t Apostatae libidinibus infames,. qui fraudes retegerent. Vide Leonardi Lessii Dis palationem de Antichristo. Ad confirm. D. A. Non habemas omnimodam certitudinem metaphysicam vel physicam , quae excludat omne dubium etiam imprudens, C. A. Non habemus certitudinem stricte moralem , quae excludat omne dubium prudens , N. A. et Conseq. Quemadm dum sufficiebat certitudo moralis stricte talis de ver tale miraculorum , quae Christus et Apostoli patraverant , ut Iudaei obligarentur ad fidem ChrLtiana in amplectendam : ita etiam sufficit certitudo moralis stricte talis de veritate miracalorum, quae Deas per invocationem Sanctorum patrat, ut illa ab omni erroris suspieione liberetur, et Deo grata esse ostendatur
525쪽
baa ARTI LUS VIO CONTROVERSIA V. DCCXLII. Objicitur IX. Impiotas invocationis Sanetorum. Invocatio Sanctorum iniuriam inseri Christo. Ergo est impia. P. A. Christus solus est mediator Deum interet hominem. Nam I. ad Timoth. cap. II. dicitur : Unus enim Deus, untis est mediator Dei et hominum homo christus Iesus. Ergo iniuriam Christo inseri , quicum que per Sanctos ad Deum accedit. Confirm. Christas vestnon ut in hominibus , sed ut in suis meritis omnem fiduciam ponamus, iuxta illud Ieremiae cap. XVII. Maledictus homo, qui cor dit in homine. Et ad Hebria cap. IV. Adeamus eum Mucia ad thronum gratiae. R. I. Si omnis invocatio alterius , qui Christus non est, iniuriam inseri
Christo , expeti non poteruut orationes vivoru-. Atque haec retorsio omnino invisita est, qua Protestanti cum hoc argumentum penitus subruitur. R. II. N. A. Ad probat. D. A. Christus solus est mediator primarius , qui altero mediatore non indimi. c. A. Est ita inedia tor , ut Sanctis mediatoris secundam. .riubord inati nomen non Eonveniat. N. A. et ConSeq. Triplici de causa Christus dicitur virus et solus mediator. Iia Per in dum redemptionis, quia solus minetipsum Aedis redemptionem pro nobis. 11. Mediator est uisu tantam rati
ne officii, quia Devin homini sonuitiati; sed eciam ruli is naturae, quia est medius inter Depin:ot hominem, Qum ipso et ' Deus simul .et homo sit : id quol erat necessarium ad Teconciliandam hominem Deo. III. Quia solus Christus ita est mediator omnium hominum , ut ipse nulla indigeat mediatore. Contra, Sancti dicuntur a nobis mediatores, non quod eos fungi dicamus vice Christi . aut adiuvare mediationem et intercessionem
Christi infinite ex in sussicientem; sed quia tamquam advocati secundarii, ac christo subordinati , adjuvant
526쪽
DE INVOCATI0NE SANCTORUM.fianos potenti sua intercessione , quae omnem vim suam habet ex meritis Christi , impetrando a Christo, ut memrita illius nobis applicentur in ordine ad consequenda beneficia quae petimus. Praeterea Ionge alium modum pro nobis intercedendi in Sanctis admittimus , quam in Christo. Christus qua homo, subsistens subsistentia Verbi, ut Deus enim, sive sola natura divina, intercedere et mediare non potest authoritative se interponit , exhibens sua merita, quibus nihil denegari potest. Saneti autem in melo . uti et in hac vita existentes, more supplicum per Christum , et a Christo rogant, non tam sua, qu am christi merita allegantes ; horumque
intercessio , absolute loquendo , potest non e audisi. Quamvis autem Christus in Scripturis vocetar mediator, idcirco non evincitur , nomen hoc in sensu minus stricto, a nobis superius assignato, Sanctis tribui non
posse, cum id ipsum de Moyse Scriptura docet Deuteron. C3P. V. Ego sequester, et medius fui inter Deum et uos tempore illo. Ad Galat. Cap. Iu. Lex ordinata per Angelos in manu mediatoris : Et multi vocem tur boni, veraees , Magi,tri, lux munia est. licet haec nomina in Scripturis Christo tribuantur. Ad ConArm. R. retorquendo ut pria, . Ergo viventium preces implorare nou 1icebit 3 R. II. D. A. Christus vult, ut fiduciam non ponamus in hominibus, tamquam authoribus
gratiarum, et salutis, C. A. Tamquam amicis Dei, mediatoribus secundariis , ac Christo subordinatis , et intercessoribus Deo valde gratis, N. A. et Con,eq. Jere uaias eos pronuntiat maledictos, qui in homine ultismato eonfidunt, tamquam unico authore honorum, quae, ab illo sperant, ne si ille, sine Deo, satis virium haberet ad opitulandum: quod certe catholici minime fa-
527쪽
ARTICULUs VI. CONTROVERAIA v. eiunt, sanctos invocando. Vide Card. Bellarminum Lib. I. de Ecelesia trimphante. cap. XX. Natalem Alexandrum Dissertat. XXV. Hist. Eocles. Saeculi V. Quaest. II. Art. II. DCCXLIII. Dices I. S. Augustinus Lib. II. contra
Parmenianum Cap. VIII. scribit: Si esset mediator Paulus, essent utique et caeteri Covostoli ejus, ac sic multi mediatores essent: nec ψsi Paulo constaret ratio qua dixerat, Unus Deus, unus et mediator Dei et hominum. Ergo iuxta Augustinum Sancti dici nequeunt m diatores. R. c. A. N. C. S. Augustinus I. c. agit contra DO-nat istas, qui Sacerdotes et Episcopos ita mediatores esse inter populum et Deum volebant, ut orationes populi accessum habere non possent ad Deum, si Sacerdos, vel Episcopus pravae vitae fuissent. Ideo Augustinus plebem iussit esςe securam, sive a bono, sive a malo ministro Sacramenta accipiat; num unus tantum sit .mediator Dei et hominum principalis, non Paulus, nou Apostoli ; sed Christus Iesus. qui pro omnibus inierpellat , pro ipso autem nullas. DCCXLIV. Diees II. Catholici invocant Sanctos , ut mediatores primarios. Ergo Christo injuriam inserunt. P. A. I. Multi heneficia a Sanctis petunt, non a Chri- sto. Ergo Sanctos invocant ut mediatores primarios, pra terito Christo. II. Sancti, quo probitate illustriores faere . eo frequentius a Catholicis invocantur. Ergo Catho-1ici fiduciam ponunt in meritis Sanctorum, non vero inmeritis Christi, P. c. Si fidus iam ponerent in meritis Christi, Sanctos vel aequaliter invocarent, vel solum Christum. Ergo. R. N. A. Ad Ι. Probat. D. A. Ita tamen ut etiam tuno, quando a Sanctis petunt, preces suas Pri--mario ad Datam dirigant, spercntque per . Christum,
528쪽
BE invoTATIONE SANCTORUΜ. 5affintervenientibus etiam Sanctorum meritis , se ea comsecuturos quae petunt, C. A. Aliter , N. A. et conseq. Cum Sancti propria authoritate nulla nobis dona con ferre possint, preces quibus Sauctos invocamus, ad Deum dirigimus, eique nos supplices sistimas, ut per Christum nos dignetur exaudire; Sanctos vero Pree mur , ut coram Deo pro nobis Se supplices sistant, preces nostras suis jungant; ac per merita christi, atque etiam propria, quae sunt fractus meritorum Christi , ea nobis a Deo impetrent quae petimus. Ad II. Probat. C. a. N. C. Ad hujus probat. N. A. Sancti quo magis virtutibus eminuerunt, eo gratiores Deo sunt faciliusque gratias a Deo nobis impetraui. Atque haec ipsissima est Tatio, ob quam Sanctorum hominum adhue viventium preces ferventius imploramus , quam aliorum qui mediocriter tantum in schola virtutis profecerunt.
DCCXLV. Dices III. Qui invocant Sanctos, cre dunt in illos; ait enim Apostolus ad Rom. Cap. X. Quomodo inoocabunt, in quem non crediderunt 3 Sed qui credunt in illos, tu iuriam faciunt Deo, in quem
solum credendam est. Ergo qui invocant Sanctos , injuriam faciunt Deo. R. I. Ergo viventium preces absque Dei injuria implorari non poterant Τ R. II. D. M. Credunt in illos tamquam amicos Dei , C. M. Tamquam in Deos, vel authores salutis, et bonorum omnium , de quo solo I. c. loquitur Apostolus, N. M. Et sic dist. minore, N. C. Cretere aliquem , ae credere in aliquem apud Hebraeos idem sonant. Hinc Apostolus ad Philemonem v. 5. scribit: Fidem , quam habes in Domino Jesu, et in omnes Sanctos. Quem Ioeum exponens S. Hieronymus ait: Una atque eadem credulitas in mysen refertur, et in Deum , ut populus, qui credebat
529쪽
6 6 ARTICULUS VI. CONTROVEPSIA V. in Dominum, aeque credidisse dicatur in seroum: Hoc autem non solum in Mose , sed in omnibus ejus Sanctis est . ut quicumque credidit Deo, aliter ejus Mem susciρσε nequeat, nisi credat et in Sanctos ejus :non est enim in Deum perfecta dilectio et fdes , quae in ministros ejus odio et insdelitate tenuatur. Q aemadmodum autem aliter in Sanctos credimus , quam in Deum : sio aliter illos invocamus , quam Deum.
DccXLVI. Objicitur T. Inutilitas invocationis Sanetorum. Invouatio Savetorum est prorsus supervacanea
et inutilis. Ergo. P. A. Deus majori nos charitate complect itur au lavet , quam omnes Sancti: ac natura Sua paratissimus est ad exaudiendas preces nostras, neque indiget monitoribus. Ergo supervacanea est invo alio
Sanctorum. P. C. Quod potest fieri paucioribus , non debui fieri pluribus. Ergo si ad solum Deum confugiondo postulata impetrabimus, opus non erit ut Precibus nostris molesti simus Sanctis. R. N. A. Ad Probat. praeter solitam retorsionem in Preces vivorum , C. A. N. C. Licet Deus magis nos amet, quam Sancti, ac de se paratissimus sit exaudire Preces nostras, maiori tamen charitate amicos suos charissimos complectitur , eorumque precibus facilius annuit. Nos itaquρ tepiditatis nostrae nobis optime conscii, ac peccatorum, quibus Deum offendimus, memores, Sanctos rogamus,
ut officia sua pro nobis apud Deum interponunt, sis facilius per illos impetraturi, quod nobis merito negaretur. Non aliam certe causam assignabunt Protestantes,
cur Deus Eliphaz , sociosque ad Iobum remiserit, di-eens Iob. Cap. XLII. v. 8. Ite ad seruum meum Job - - Iob autem seruus meus orabit pro oobis: faciem ejus suspiciam , ut non uobis imputetur stuIusia. Q aod
530쪽
DE ImockTIONE sANCTO M. barde monitoribus dieitur, ineptum est ad perabsurdum snemo enim catholicomm adeo desipuit, ut Sanctos esso invocandos contenderet, ne.Dous nees,sitatum nostrarum obliviscatur. Ad probat. D. A. Si tam sucile ad sed ure finis obtineri queat paucioribus , C. A. Meus ,
N. A. et conseq. Tam ob peccata nostra, atquo in divino servitio oscitantiam : tum quia Deus decrevit varias ao diversas gratias non aliter concedere, quam in. ter dentibus Sanotis, divina beneficia sine intercessi
ne Sanctorum saepus non consequemur.
DCCXLVII. Dices. Sancti neo moreri nobis aliquid
possunt, neo impetrare. Ergo invocatio Sanctorum est in tilis. P. A. Sancti receperunt iam praemium commensura. tum meritis. Ergo nihil amplius nobis impetraro possunt. 'frm. I. Quotidiana experientia Ostendit, Sanctos iamorbis aliisque necessitatibus invocari, quin opem ferant. Ergo. Cori m. II. Si Sanctorum invocatio utilis foret, sacrae litterae eam nobis commendarent. Atqui Itum est in Scripturis silentium de illa. Ergo. R. C. I. membrum Anteced. cum Sancti non amplius sint in via , sed terminum iam attigerint. N. alterum membr. Anteced. At probat. D. A. Receperunt praemium essentiale , quod consistit in visione intuitiva Dei, C. A. Praemium accidentale, ad quod pertinet gloria extrinseca , celebritas famae, honores ab hominibus habiti, gloria corporis, praerogativa impetrandi identidem plurima bona fidelibus, N. A. et Couseq. Αd. I. confrm. R. I. retorquendo. Quotidiana experientia ostendi i , Sanctorum invocationem plurimum hominibus prodesse. Ergo non est inutilis. R. II. C. A. N, C. Saepe non exaudimur, quia vel male, vel mala, id est, saluti animae obsutura imprudentes p'timus. Ad II. confirm. N. M. Sufficeret, si illam nobia