장음표시 사용
531쪽
sa 8 De Theologicis Disciplinis
ei a Dei: & quamvis Deus iustum non deserat, nisi prius ab eo deseratur; nemo se continet ab injustitia sine adiutorio , quod cui datur intinsericorditer datur, cui non datur justo iudicio non datur. Reparatio nem post lapsum nemo potest de condiano mereri, dicente Domino per Ezechielem cap.xvi m. 24. Si averterit se justus a justitia sua, dr feeerit iniquitatem Reundum omnes abominationes , quas operari solet impius, numquid vivet Z omnes iustitia ejus , quas fecerat, non recorda-huntur . Ergo qui sanctitatis jacturam fecerit, si misericorditer trahatur ad poenitentiam , gratiam iterum consequetur , non merito eoudigno praecedentis iustitiae, quae deperiit; sed merito de eongruo praesentis contritionis S gemitus. Illius quippe desiderium , & oratio που iunititur justitiae , sed tantum misericordia , ut asseruit I. a. q. Io 4. art. 6. Doctor Angelicus et & rationem tradidit Epistola Ui I. Cyprianus , quoniam recedente disciplina Dominica recessit dr gratia . Quod dixi de persistentia in gratia ad aliquod tempus , muIto magis affirmandum est de per se Verantia finali. Hanc itaque non potest iusius Gudigne mereri, cum sit specialis timuin donum divino beneplacito ptaeparatum electis, ut demonstravi praecedentis libri capite Ut r. Potest enim Deus recto judicio homini justo effieacem gratiam subtrahere, atque convertentem se ad desideria cordis sui ahsque injustitia deserere: & quemadmodum rapit parvulum , ne malitia mutet intel Iectum eius, ita aliquando permittit justificatum delinquere in senectu-ctis maturitate , ct absque iustitia , a qua mala voluntate recessit, in aeternum perire. Habet enim figulus potestatem alia vasa in honorem , S alia in contumeliam efformandi et & Deus elegit vasa misericordiae , in quae effundit divitias gratiae , ct sustinet vasa irae ad ostensionem iustitiae. Hinc de electis, reprobisque naturae concedentibus scripsit Honorius FortunatuS,
tale plaeet Aulo , vas fictile tale paratur ἔ rando placet Aulo , vasa soluta ruant.
Si nunc petas quare jastus possit mereri de eoniquo vitam aeternam , Senon finalem perseverantiam ς respondeo quod utique vita aeterna debetur honis operibus, dummodo accedat ipsa perseverantia, cui repromissa est saIus, ct corona iustitiae. Attamen placuit Deo promittere vitam artemnam tanquam bravium bonis justorum operibus, ut omnes sic currerent ut comprehenderent; non Placuit promittere perseverantiam ipsain , ut nemo praesuineret, sed unusquisque propriam saIutem operaretur cum timore & tremore . Denique non est consequens , ut si merces sit finis , merces etiam debeat esse medium ad ipsum finem perducens ; sed pro sua liberalitate Dominus talenta dispensat, & pro libito vocat Opera rios ἔ t pro iustitia servum fidelem de reportato lucro remunerat, Rpro conventione solvit statutum denarium . Non est ergo de PerseVerantia , S do gloria eodem pacto ratiocinandum ; quoniam haec finis .D sic
532쪽
Liber Decimus nonus. Cap. VIII.
est, illa medium. At citato capite septimo plura huc spectantia . . Uerum de con 'ruo hoc magnum perseverantiae donum justi mereri possunt; reprehendit quippe Augustinus in libro, quem de hoe arguis mento conscripsit, cap.6. eos, qui volunt ita banc perseverantiam prae- dieari, ut non vel suppliciter emereri, vel amitti contumaciter posse Neque aliud petimus, dum verbis Davidicis Deum deprecamur , IV
des in commotionem pedes meos ἰ aut in quotidiana oratione, Et ne nos in eas is tentationem. Haec oratio demonstrat perseverantiam es
gratiae divinae beneficium , neque ulli mortalium deberi ex iustitia . timpetrari tamen orando, ideoque cadere sub merito, quod appellamus de eon ruo. Quod si dixeris peti a nobis etiam vitam cerer nam , dum oramus, Adveniat reguum tuum , & nihiIOmlnus illam nos promereri de condigno', respondemus cum Augustino citato loco Sanctos hae peia titione nihil aliud frare, nisi ut in ea sanctitate, quae illis data es. perseverent: neque enim aliter veniet regnum Dei, quod non alias , sed iis, qui perseverant usque in Mem, certum est esse venturum. Praeterea sic orantes nescimus an odio , vel amore simus digni, ideoque regnum petimus titulo potius beneficii, quam depositi atque coronae; ut si forte inquinati sumus occuIta aliqua culpa, illam Deus misericorditer abstergat, & ita inveniamur idonei ipsi regno, in quod non intrat aliquid inquinatum vel immundum.
Qui perseveraverit usque infinem, juxta Erangelicam sententiam
Matth. X. 22., biosalvus erit. Itaque justus, si in gratia decesserit,
vere promeretur vitam aeternam, R ipsius vitae aeternae eonsecutionem , atque etiam gloriae augmentum . Sunt e Schola aliqui, qui negant primum gloriar gradum cadere sub merito de condigno, eo quod titulo haereditatis debeatur homini exornato gratia sanctificante , cujus primus pariter gradus eondignum meritum antecedit: at non repuis gnat gloriam esse simul haereditatem atque mercedem ς quia dum essiciis
mur filii Dei per gratiam babitualem, constituimur quidem cohaeredes Christi, sed hoc titulo, ut cum Christo crucem tollamus, ct abnegemus nosmetipsos. Rem dirimit Scholasticorum illorum oppositionem divinus Apostolus ad Romanos vi II. i . Si autem filii, ct haeredes ehaeredes qaidem Dei, eobaeredes autem Christi ,si tamen eompatimur, ut
oe eonglori emur. Quamobrem non solum gloriae augmentum, sed etiam consecutio cadit sub meritum, ut aperte declarat Synodus Triis dentina canone 3 a. non semel laudato. Regnantes in gloria electi, Se etiam peregrinantes a Domino ponsunt de congruo promereri aliis primam gratiam; ut illam promeruit Stephanus Apostolo Paulo: quia caritatis virtute subnixus Orans pro lapidantibus vicit Saulum crudeliter saevientem ; & ita quem babuit is terra perseeutorem, in caesis meruit babere consortem; inquit Serm. de
S, Stephano Fulgentius . De bonis temporalibus, quae ne cupidius ap- ToIII. ι X x x petantur Diqitigod by Corale
533쪽
s3o De Τheologicis Disciplinis
petantur tam iustis, quam impiis Deus voluit esse communia , diuisupra cadere sub meritum, quatenus praeordinantur ad vitam aeternam; sub qua ratione pertinent quoque ad effectus praedestinationis divinae ratque ideo nefas est illa aut nobis, aut aliis expetere, ubi a summo Bono animum nostrum avertant, aut nos a proximi caritate divellant. me enim memessumma est, ut ipse Deo perfluamur, ct omoer qui ea fruimur, nobis etiam ramicem in ipso perfru-ur . His verbis Augustini lib. r. De Doctrina Christiana cap. 32. nostra de merito bonorum operum dissertatio concluditur.
Probatur quod possint jussi excidere a gratia, quod non Babeant de illa certitudinem Mei , ct quod non sint omnel injustria ae merito prorsus
aequaleI. Docotauur Tridentini Theolagi postremo loco inquirendum esse
de proprietatibus Iustificationis, quas tres enumerant Heterodoxi, indemutabilem pers stentiam , firmissimam certitudinem , &aeque magnam in singulis dignitatem ἰ omnesque profluunt ex reprohato dogmate quod Ia fiducia justificet, eaque sit immobilis atque inextinguibilis , nee debeat statui inhaerens justitia capax augmenti. Igitur post antiquos errores Ioviniani, & Pelagii, quorum damnatum' dogma fuit amitti non posse gratiam per Baptismum susceptam, docuit Calvinus lib. III. Institui. cap. 2 in electis omnibus, quantumviSexigua sit fides, certam haberi arrham silutis , & tenui illi fidei aequa- Iem tribui iustitiam ς propterea quod , ut explicat Vindelinus lib. 4. Theolog. cap. 24. iustitia Christi per fidem apprehensa aequaliter imputetur. Nonnulli, praesertim Lutherani, excipitini peccatum Apostasiae; in quod si quis animo prorsus libero, nec perterritus metu impen dentis mali, neque spe allectars melioris Brtunae Iabatur, dicatur peccare in Spiritum sanctum , neque habere remissionem in hoc saeculo , neque in futuro , permixta cum aliarum haeresium miluvione etiam
Sed quoniam inquiunt haeretici complures, immerito a Catholicis accusari, quod asserant semel justificatos nunquam peccae ς dicam in quo conveniant, & in quo discrepent, brevi injustas querimonias re puls Ddo . Quidam gravissima stetera justos patrare fatentur , sed in men negant illos amittere Spiritum sanctum, atque excidere a grati aeO Rrme Pacto , quo mecant amentes, atque destituti exercitio liber
534쪽
Liber Decimus nonus . Cap. Ult. 3 3I
quod habnit eum Iacobo Andrea Lutherano, Dord rectana bnodus
contra Arminianos eoacta anno I 6 I9. canone 4. s. & 6. Zancnius iubliseel. Cham ierius Τom. g. lib. VI. cap. I 2. Rivetus in Apologetico, Se alii. At nonnulli cum Pareo & Forbesio non negant aliquando justificatum ita deperdere sanctitatem, ut in reatu mortis aeternae permancat , donec resipiscat, omnes tamen justos putant ad poenitentiam adduci post scelera ς quoniam licet actu iniquitatem operentur, retiis nent habitudine fidem & caritatem , quae semen est vitae aeternae. At que haec sentientes peccatum , spectato etiam debito damnationis , stare autumant cum gratia sanctificante. Ne ergo querantur Reinonstrantes oppugnari a nobis quod ipsi non asserunt; assirmamus dari inter justos plures , qui, cum praedestinati non sint, non solum in gravissima crimina voluntarie prolabuntur , Uerum etiam pessima morte decedunt , R de ipsis praedestinatis permultos saepe cadere a sanctitate . quamvis his divina misericordia conseratur gratia con Uersionis, & finalis perseverantia : dicam verbo, non est semel arrepta justitia talis generis , ut non possit extingui; nec adeo certa , ut non debeat iustificatus, quandiu agit mortalem vitam , ullatenus pertimescere. PRO UsIno I. Iustus vitam. agens mortalem potest excidere a sanctitate .
Id primo evincitur e Scripturis. Si enim semel iustificatus perire nequit, cur Faechielis xxxi M. ig. scriptum est: Cum recesserit j sui a justitia sua , Deeritque iniquitates, morietur in eis Z Cur Ap
stolus ad Ephes. v.f. hortatur filios Iucis , Sc sanctos ad vitandum Omne crimen, Hoe intelliaeenter , quod omnis fornieator, aut immundu aut avarus, quod es idolorum servitus, non babet haereditatem in regna
Christi, ct Deir Curiis, qui Spiritus sancti tempIum simi, in prima ad Corinth. m. I ., Si quis inquit Templum Dei violaverit. disperdet
Etam Deus Cur denique omnes ita alloquitur eadem Epistola x. ia.
Qui se existimat're , videat ne eadat Si iustus non possit amittere
Spiritum sanctum, eur talia monita urgean bur, non video. Deinde non exhortationi hus tantum, sed parabolis atque sententiis in Evangelio Catholica Doctrina statuitur. Etenim Matth. xur. 7. & Lucaeum. I . proponens Dominus parabolam seminantis, docet multos es.se qui credunt, sed ad instar seminis cadentis inter spinas, a solieituti nibus , ct divitiis , er voluptatibus vitie euntes DFoeantur , ct non
referunt frutrum. Addit divina Scriptura in veritatis confirmationem exemplum multiplex. Primum est protoparentis Adae, quem Deus cum hona voluntate S in gratia creaUerat, ct tamen inobedientia seipsam se posteros perdidit. Alterum est Satanae , aliorumque damnatorum Angelorum ἰ quos licet conditos participes aeternae lucis , super bia tumidos tradidit Deus in serni rudentibus in y petuum exemerin dos. Alterum est Davidis, qui cum diu innocentiam servasset, Pro R-X x x et psius Dissilired by Corale
535쪽
s 32 De TheoIogicis Disciplinis
psus in adulterium atque homicidium se coram Deo eiusque Propheta Nathan consessus est impium & peccatorem. Petro etiam dixerat Iesus, quod mundus esset, & nihilominus negavit se non Magistrum anathematizando & jurando. De Simone Samarita legimus in Actibus Apostolicis, quod credidit, baptizatus est, & adhaesit Philippo, sed postea scelere , quod ab ipse Simoniacum dicitur, ruit in perditionem . Divinae itaque literae monitis, sententiis, exemplisque Remonstrantium dogma redarguunt, damnant, eliminant. Asseram nunc ex Patribus testimonia locupletissima. Chrysost mus in caput vi i I. ad Romanos inquit: Si dum his es , depuleris a te Spiritus gratiam , ct non ea servata abeas ex hae vita, periisti quamquam resurrexeras : S in caput U. Epist. ad Ephesios οῦ Gat es, inquit, fervore inimicos , sed eos qui postquam facti sunt amisi, amici manent; taut si ad inimicitias priores redeant, irrita ae vana fiant illa omnia . Tertullianus de Poenitentia stribit: Nonne multi postea excidunt noua multis Audim Hud aufertur Z Et Scorpiaco : Prospexerat Deus etiam
post lavacrum, post editiorem fidem perituror plerosque rursum post fa-
Iatem . Cyprianus de Exhortatione Martyrii stribit: Ereptos de satiet-θus Diaboli, ct de laqueis ferali liberatos non debere denuo adsocculum reverti , ne perdant quod evaserint. Hieronymus libro II. contra Iovinianum : Si peccaverimus, θ' per pereati januam ingressus fuerit Diabolus , protinus Chrsus recedit. Sed quoniam ab Haereticis crediatur in illorum opinione suis Ie Augustinus, opus est , ut illos resellamus Sanctissimi Protoparentis auctoritate. Ergo S. Pater de Corrept.& Grat. cap. vi ii. demonstrat, quod Asiis suis Deus quibusdam , quos regeneravit in Chrso , quibus fidem, Dem , dilectionem dedit, non dat perseterantiam . Et cap. XIII. e , sdem libri ait: Propter hujus ergo utilitatem fereti, ne forte quis extollatur, sed etiam eos qui bene cum runt timeant, dum oreultum es quo perveniant; credendum es quosdam de filiis perditionis, non aeeepto dono perseverandi usque in emis fide , qua per dilemonem operatur incipere vivere , ex ' aliquandiu fideliter oe juste vivere, ct postea eadere. Item de dono Perseu. cap. ix. Ex duobus autem piis, cur bula douetur perseverantia usque in Auem, illi autem non donetur, inscrutabilia sani judicia Dei. . . . Nonne utrique a Deo creati, utrique ex emam nati, utrique de terra iacti erast , ct ab eo qui dixit, Omnem flatum ego Dei, unius ejusdemque natura animas acceperant ξ Nonne postremo utrique voeati fuerant Ovocantem seeuti, utrique ex impiis a UsTIFICATI , ct per lavacrum regenerationis utrique reuovati ὶ Idem docet S. Pater in Epist. ad Sixtum . Idem in postremis adversiis Iulianum seriptis , lihro I. num. Ia8. Idem Augustini fidelissimus discipulus S. Prosper ad object. Gallorum III. Rusi. Cum vero ex laudata Epistola ad Sixtum in serrent quidam Monachi Adrumettiui non esie corripiendos quibus non consertur donum
536쪽
perseverantiae, respondet S. Pater Augustinus citato libro de Corrept.& Grat. cap. 6. corripiendos utique esse, quia , si nondum regenerati sunt, prima caussa cur objurgati quod sint inobedientes Deo sibi debeana displicere , es quia feeit Deus bomisem reHam ab initio humana crea turae , ct non es iniquitas apud Deum . . . . Si autem jam regeneratas ct justimatus in malam vitam sua voluntate relabitur , certe iste non potest dicere, Non accepi, quia aeceptam gratiam Dei suo in malum libero amisit arbitrio . Verba hactenus ex Augustino producta non selum S. Patris mentem demonstrant , verum etiam invictissimum suppeditant argumentum . Nam si semel justificatus non posset in se Spiritus sancti gratiam extinguere , quilibet justus actu perseveraret, nec esset perseverantia specialissimum donum, nec teneretur iustus ad illam precibus assiduis petendam , nec deesset causa cur salutem suam operaretur cum timo re & tremore , & revereretur omnipotentem , qui potest animam &corpus perdere in gehennam . Atqui, ut docet divina Scriptura, docet Augustinus , docet experimentum , iustorum qua in plurimi non habent donum perseverantiae , illud petere debent, & quamvis bene currant, timere dum Occultum est quo perveniant. Ergo possunt semel justificati gratiam, S caritatem amittere .
Nituntur haeretici errorem suum comprobare his Scripturarum sanctarum locis. David Ps. xxxvi. 24. de homine iusto ait: Cum ceciderit, non colIidetur . Et Ps. Cxvi tr. Non enim qui operantur iniquitatem , in viis ejus ambulaverunt. Hieremiae xxx I. V. de gratia novi testamenti praenuntiatum est : Tisorem meum dabo in corde eorum , ut non recedant a me . Igitur semel iustificatus etiamsi in aravia stetera cadat, non frangitur neque colliditur : igitur qui sς mel tenuerunt viam justitiae, nunquam ab illa operando iniquitatem deflectunt rigitur qui semel ob merita Christi sanctitate exornantur , posthac a
Ad primum ex Psalm. 36. depromptum , etiamsi complures Theo- Iogi docent sermonem haberi de Iustis , qui sedulo vitantes peccandi pericula , Ievia quidem peccata committunt, sed gratiae praesidio muniti praeservantur a turpioribus; nostra tamen responsio, eaque Uerissima est , loqui Psaltem de tribulationibus hujus vitae, quibus , si Dominus supponat manum suam , animus justorum non frangitur . Ac responsionem istam confirmant, quae ad locum huic similem dixi praecedenti libro cap. 6. Ita interpretatur Augustinus, serm. 2. in eumdem Psalmum num. i . scribens : Contingat illi, ut aliquam tribulatio-πςm patiatur, aliquam exhonorationem, aliquam contumeliam, alia . quam
537쪽
s 3 De Theologicis Disciplinis
quam a Tnionem, aliqua damna, ct retera, qua abundant in Οἰta ista; proponat sibi Dominum suum quanta genera tentationum passus es,
er non conturbabitis eam cecideνit, erc. Ad secundum petitum ex Psalmo Il8, ut omittam communem responsonem , quod ibi praeteritum tempus ponitur pro praesenti; ita ut sensus sit, Qui operantur iniquitatem. non ambulant in viis eius, quemadmodum Psalmo t. Versu I. usurpatur pro praesenti idem praeteritum ambulavit, abinassero interpretationem S. P. Augustini serm. a. in eumdem Psalmum II 8. num. a: Si ambulaui, non operantur tuiquitatem ζ si non operantur iniquitarem, non habent ρereatum, quia pereatam iniquitar est. Qui ergo peccat, iniquitatem habet, non aequitatis, atque iustitiae ornamentum . Hieremiae verba postremo loeci producta Hugo Grotius in discussione Rivetiani Apologetiei ita exponit, ut quia Hebraei laedus initum in Aegypto multimodis violarunt, Deus ut ad pios mores redirent, renovavit idem foedus, addens benefacta maxima , muniti D imam urbem , ct mctores egregios , S contestans nullam apud se priorum criminum residere memoriam ; sed quoniam hare Riveti argumentum , me judice, non dissolvunt, eo quod in illo novo laedere
etiam gratia Evangelii pramuntiata est; respondeo propheticum teX- tum , non de gratia habituali, sed de actuali , quae facit ut faciamus, S aliquando deest justis, esse aecipiendum, ut demonstrat Augustinus
libro IV. contra duas Epistolas Pelagianorum cap. VI. num. 4, & Praesertim de magno dono perseverantiae omnibus electis misericorditer praeparato , at non , ut demonstravimus, justificatis omnibus e quod idem eximius Doctor tradit de dono perse V. cap. VI II. num. I9. &
Opponunt rursus haeretici. Legitur Matthaei vi I. 38. Non potes arbor bona malos fructus facere . Item Epistola I. Ioannis III. 6. Omnis, qui in eo manet, non peccat; S versu 9. Omnis, qui natus es ex Deo ,. peccatum non facit: quoniam semen i si ut in eo manet, Opeccare non potest. Praeterea in eadem Epistola cap. a. v. 19. de reprobis habetur : Ex nobis prodierunt, sed son erant ex nobis. Atqui justi
sunt arbor hona, sunt nati ex Deo, sunt ex numero illorum , qu Deus summa caritate complectitur . Igitur peccare non possunt, neque ex illo numero excidere . Resp. Justos esse arborem honam , quatenus habent caritatem , &bonam voluntatem , quae est radix honorum omnium; unde nequit pro
duci fructus malus , quoniam hic non a caritate & voluntate bona , sed a cupiditate & voluntate mala procedit: atque hare cupiditas in homine iustificato potest rursus excitari, ideoque si illi obseeundet, set arbor mala. Responsio est S. Patris de Grat. Christi cap. XV III. num. I9. Eadem ratione qui natus est ex Deo, & in se habet semen ejus, non potest peccaro, quia peccatum non a gratia quae est bonum lam n x
538쪽
Liber Decimus nonus. Cap. Ult. s 3 s
sed a malitia voluntatis derivati ideoque recte stribit idem Augustinus Tract. ι ν. in Epist. I. Ioannis cap. I. num. 8. Is quantum in ipso mane is tantum non peccat. Ouid vero si honum semen a sellicitudinibus , divitiis , ct voluptatibus suffocetur Addo utriusque sententiae sensum esse, quod bona opera ,& praesertim caritatis, distinguunt inter filios
Dei, ct filios Diaboli, quoniam qui male agit, & odit fratrem suum, non potest esse non improbus . Atque iccirco addit Matthaeus, Ex fru-Hibus eorum eognoscetis eos; & Ioannes, D boe manifesti sunt filii Dei, ct filii Diaboli . Sunt ergo istiusmodi Ioca exponenda in sensu compo-μο , videlicet , quod componi nequeat cum gratia sanctificante scelerum contaminatis. Tertium sic tritur a S. Doctore de dono perseverantiae cap.ν ii uid est, quaeso , nos eram ex nobis aue vocati fuerunt, ex impiis iustifieati, dr per lavacrum Rexenerationis reno in
vati Z Sed si hoe audiret ille, qui sciebat proeuldubio quod dicebat; re-ipondere posset, re dicere, vera sunt hac, secundum haec omnia ex nobis erant; verantamen secundum aliam diseretionem c idest divinam ad
regnum praedestinationema non erant ex nobis. Corruit his interpretationibus admotis male architectata haereticorum argumentatio . Insuper ex persectione catitatis hρα obiiciunt. In ultimo Canticorum versu 7. legimus : qua multa non potuerunt extinguere caria
tutem ἰ Ioannis i in i p. sevi biberit ex aqua, quam exo dabo ei, πο sitiet in aeternum: &Apostolus in I. ad Corinth XI ii. 8. Caritas nusquam exta it. Si ergo iusti caritate praestant, quomodo haec extingui potest, quomodo exsiccari, quomodo excidere Resp. quod aqua multa non po/sunt exesuluere earitatem; quia si loquamur de justis, gratia sanctificans superat omnium cupiditatum impulsus , dummodo tamen adsit etiam gratia actualis, neque huic vo- Iunias libera obsistat; ut dixi huius voluminis pag. is9. Si autem loquamur de Ecclesia, cujus cum Christo unitionem delineat ibidem Canticum Canticorum , nequeunt aquae multae extinguere caritatem , quia neque ingruentibus haeresibus , neque saevientibus persecutionibus , neque vigentibus malis aliquorum moribus deserit Salwator Eeclesiam , quam acquisivit sanguine suo. ω ibentem ad Corinthios Apostolum demonstrare praecellentiam Caritatis supra fidem & spem , ct reliqua Dei dona, ex quo caritas diligenter ita hae vita custodita permaneat ita Patria, demonstrant quae sequv. itur: Sive prophetiae evaeuabuntur, sive lingua ressabunt, sive scientia destruetur . Ex parte enim cognoscia mur, Er ex parte propbetamus. Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est, M. At posse in hac vita caritatem amitti docet idem Apostolus i. ad Tes sal. v. 19. aliisque in locis supra citatis, Quod legitur Ioannis IV. accipiendum est conditionale, nimirum si fontem aquae vivae salientis in vitam aeternam iustificatus non desierat; nisi edim sentem illum plures peccato deserereat , non dixisset Dominus
539쪽
s 36 De Τheologicis Disciplinis
per Ieremiam XV D. II. Derelinquerunt fontem aquarum visentium ἰObservandum est insuper Christum Dominum comparatione aquae,quam mulier Samaritana hauriebat e puteo, & illius, quam idem exhibuit, semel ebibendam , uti ad praedicandum Evangelium , ct fidem Reparatoris . Possumus ergo nomine hujus aquae intelligere Baptismum, Rnovi Τestamenti doctrinam, quorum unum non iteratur , altera per petua est, ct salit invitam aeternam: atque non abhorret haec intem pretatio a mente Cypriani, & Chrysostomi. Demum Augustinus Tractatu in Ioannem XV. resert praecitatum locum ad Sanctorum beatitudinem, de qua in Psalmis legimus, Apud te est fons vitae r Sc, Satiabimur , eum apparuerit gloria tua ς necnon , Inebriabuntur ab ubertate domus tuae. Sunt autem omnes hae responsiones satis manifestae, verissimae, atque optimae.
Perpauca sunt, quae ex Patribus possunt ab haereticis obiectari. Gregorius hom.ν. in Ezech. XI. in Matth. Sc xin. in Ioannem videtur aia firmare quod caritas nunquam ociosa est, sed stabilis, operatrix &perseverans. Recte respondet in III. Sent. dist. 3 l. & 22. q. 24. S.Th mas , haec attributa convenire caritati, quatenus a Deo procedit, non prout a suscipiente recipitur. Addo Gregorium priori loco agere duntaxat de caritate Electorum, quam eo sensu appellat permanentem, quia in patria non excidit, & in quantum ubi est caritas, est etiam gratia Spiritus sancti, quae tamen non semper cum habitibus & ossiciis ceterarum virtutum conjuncta est. In aliis locis sermonem instituit de caritate actuali, quae si essicax sit, superat terrena desideria , & operari non renuit. Uellosillus in Advert. ad i x. Quaes in B. Gregorium profert quaedam testi inonia S. P. Augustini, quae putat dissicilia , nee ea ullatenus explicat. Primum depromptum est ex Tract. iii. in Epist. r. Ioannis , ubi ait S. Pater : unctionis Sacramentum virtus ipsa invisibilis: unHis invisibilis Spiritus sanctus : unfiis iuvisibilis earitas illas, quae tu quocunque fuerit, tanquam radix tui erit, quamvis aris dentesole arescere non potest. Omne quod radicatum es , nutritur ea-lore Solis, non aressit. AIterum petitur ex proximo Tractatu νω.
Radicata earitas es; se eurus esto , nihil mali procedere potest .
Verum haec neque dissicilia sunt, neque sententiam Augustini aliis in locis expressam arguere valent antilogiae. Tractatu in Epist. Ioannis tertio exponit ea verba: Haeseribo vobis de bis, qui vos sedueunt, ut sciatis quia unctionem habetis, ct unctio quam accepimus ab eo permaneat in nobis. Ea S. Pater ita interpretatur , ut non debeamus timere qui nos tent. It seducere aut promittendo temporalia bona, aut carceres, catenas, ignes, aliaque tormenta minitando. Nemo cinquit Augustinus vos sedueat ad mortem, promissionem vitae aeterna δε- siderate. Duid potest mundus promittere uicquid promittat, for rossis in crasino morituro promittit. Et qua fronte ad illum, qui manet
540쪽
κet In aeternum, exiturus es Sed quid miratur mihi potens homo, titisti ista mali faeiam quid misatur earcerer, catenas, ignes, tormenista, bellar, nunquid Quem aeternum Z Cum ergo tam Ioannes. quam Augustinus hortentur justos , ut permaneant in caritate ς consequens est posse illos unctionem Spiritus sancti amittere . Ouo ergo senis ait S. Pater, quamvis ardente sole non a refere ὶ ProseSto non ait ipsam caritatem non arescere . sed non arescere id quod in caritate radicatum est; scilicet deperdi quae operamur ducti fallaci spe temporalium
honorum , aut servili hominum timore, permanere autem fructum .
caritatis &dilectionis etiam post mortem . Atque hinc est , quod immutata Augustini sententia in cap. Ductio dist. a. de Poenit. ubi legitur. Curitas est, quae in quocuπque fueris arescere non potes, apposita est in Correct. Romana haec adnotatio et Non negat Augustinus J carita tem posse areflere , sed quod in earitate radieatum est. Idem est sensus alterius loci ex Tract. ut ii . Ibidem quippe Divus Pater distinguit inter opera, quae bona videntur, sed fiunt superbia aut inani cupiditate,
S illa , quae ex radice dilectionis procedunt; affirmatque nunquam . opera prioris generis esse bona, nunquam opera caritatis esse mala eat caritatem esse in hac vita indemutabilem , non asserit Augustinus:
Radieata es eviditar, inquit, Decies potest esse bonorum fallarum .etere opera bona esse non posseutet radicata est caritas, securus esto , nihil mali proeedere potest. Denique caritatem non arescere , & nunquam excidere in Patria, verissimum est, ut diximus paullo supra. Pinpos ITIO II. Nullus mortalium absque speciali revelatione habet certitudinem fidei de propria caritate & justitia. Dixi certitudinem fidei cum Tridentina Synodo se T. 6. cap. 9. &ean. is. distinguenda est enim duplex certitudo, fidei nimirum , ct Dei
qua distinctione facta corruunt omnia haereticorum sophismata . Itaque eertitud dei est illa; qua ob divinae revelationis auctoritatem orthodoxis veritatibus praebemus assensum ς quumque veritates ipsae non pendeant ab ulla mutat, ili conditione, credi debent absque fluctuatione ulla haestantis animi. Talis est certitudo , quam ha hemus de Trinitatis RIncarnationis mysteriis, ceterisque Symboli articulis. At certitudo spei illa est , qua honam constientiam habentes , neque nobis gravium steterum conscii, honis etiam operibus insudantes in spem erigimur reis promisti nobis certantibus & vincentibus retributionis . Haec autem spes non solum innititur divinae promissioni, sed etiam humano studio, S diligentiae cum gratia Christi adhibendae, quoniam Deus non absolute coronam promisit, sed certantibus & currentibus : ideoque comparate ad Deum Christiana spes erigitur & roboratur, sed attenta hominis infirmitate, non caret solicitudine atque timore. Ouod de spe justorum in ordine ad gloriam dictum est motio, idem tenendum est de spe perseverandi usque in finem; nam qualis ante justifica-Π.M. Y y y tionem Disiligos by Corale