장음표시 사용
471쪽
aera spissum et humidum ortu suo tenuet. Tune Surgit aura , quum datum est laxamentum corporibus , et stipatio illorum ac turba resoluta est. IV. Quomodo, inquis, ergo venti sunt, quos non negas fieri 2 Non uno modo. Alias enim terra ipsa magnam vim aeris eiicit, et ex abdito spirat: alias quum magna et cons nua ex imo evaporatio in altum
ambulatis non resolvendae ira pluviam aut diu medio in spatio circum. latae antequam frangantur et evane. scant. Botiit. Sol morti intim aera spissum et Mismidum orta stio lentiri. Tenua , quum. calore suo tepescentes particulas aeris
aquatilibus guttis levat quae aeri puro mixtae hunc gravant. Tentiine ergo est Gallice re re ritis stillii. Ovid. iam allegatus, Nelamorph. lib. Xv. vss. 245 sqq. Tetitis In liqiavis r rescit aquas ; lentiatus in auras Aera que Atimor alis. Cie. de Natura Deor. lib. II, eap. 42r Aetheretis laetis le- mussimi est, et se re agiliarur est Miget. Rul h. et Bouil. IV. Aac. Continuatici, de ventorum origine. MLI. Alias enim ... spirae. Prioris generis horum veniorum sunt ii, qui e spira lis erumpunt. De his cogitabat
Pliniis, Ilisi. Nat. II, 4s: Specua in Dalmaria, in qtiem deterio Imi Pon- Aere ανδini similis emi et Proeetia. Ap. l. ius de Mundo p. 259, t. ll, e. h. Anaphsemata G1ιuci se orae. eos Virutis, qui de profundo Mel Gin Marserae explosi ad stipe a solent aeris Mere. Haec sunt conversa ea aucto
ramur et si os et superiores mundi fatus Dentos nominamus. CL Plutarch.
avum scriberet Pliseere duleis , eos helaltis terrae, qui frigidi sine, tim fluere coepertini, Mentos esse . et Plinius II. N. l. e. ex arido siccoque setitti terrae υentos gigni Laiad ne- Derim. CL Diodor. III, 5 . Verum illud genus spirituum aut saluum Potius quam veniorum, qui iidem rarius angustiusque neque vehementer sant, vis inter ventos proprie dictos numerandi sutit, ut Plinius quoque, Apuleius et Gellius sensisse videntur. Posterius genus eo disseria priore, quod spiritus aut ventus profans e speeu non statim, sed lum demum in atmosphaera sentitur, quum vaporibus inde sublime elatis. permis lisque a mosphaerae libramen. tum aeris eessat. Mel. - De ventorum origine duplex hodie obtinet opinio , vel, si vera disisse libeat, hy pothesis: altera qua eam censeas .u la latam atmosphaerae portionem quae ustilum emittit; altera vero
quae ibi eondensatum suidum pi
472쪽
egit quae emiserat, immutatio ipsa halitus mixti in
ventum vertitur. Illud enim nec ut Credam , mihi persuaderi potest, nec ut taceam: quomodo in nostris corporibus ex cibo sit inflatio , quae non sine magna narium iniuria emittitur, et ventrem interdum a Cum Sono exonerat, interdum secretius; sic putant
et hanc magnam rerum naturam alimenta mutantem
omittere spiritum. Bene nobiscum agitur, quod semper concoquit: alioquin immundius aliquid timeremus. Numquid ergo hoc verius est, dicere, multa ex omni parte terrarum et assidua serri corpuscula: quae, quum Coacervata sint, deinde extenuari sole coeperint, quia omne quod in angusto dilatatur, spatium maius desiderat, ventus exsistit. V. Quid orgo 7 hanc solam esse causam venti existimas, aquarum terrarumque evaporationes 7 Ex his gravitatem aeris seri, deinde solvi impetu, quum
nuntiat quo tendit salus. Posteriimtamen magis plaeei, quod Aquilo v. g. si spiraverit, meridionalia primum solitus sit lacessere. Hoc enim lunariseeupsecis ope comporitam eui videndae lola torra par erat. Scitieet in Floridis, ineunte eel ipsi, vehemens Aquilo savit, Philadelphiae, iam incoepta, Bostonii, peracta. Rotiit. In tium egit rie emiseriar. Siee d. obtemperans prohavit Cron v. Vetutiae edd. in n. nil ne mosein l. Pincian. emendabat. qtiae mersa oratii. In his voci baia saepe librario. rum calamos ruagari constat. MAI. muratio non dev ro: quomodo enim ip a commutatio in ventum verti potest Z unde saeili lenique mulatione legam, et immtisatione ψsa se. eva aporat in . eie. aut imnii rati e ipsa A. m. L O. t eri iti . Eoel. Nisii vi mitti, humidi et fleet, sed ita, ut eos; a ficti maior sit: hane exhalatiotiein siccam ventorum principium esse putabat Aristoteles, Sinteis aequacibus. MhI. Ahias .... Dertitur: haee est Aristotelis Meleorol. II, 4-6, sententia. MAI.LLA ... taceam: Stoae sententia es ιseelandum quam rerum naturam pro animali habebant. Seneea autem hane deridendam Luellio reete propinat. MAI.Atim id ergo ... Me meritis, etc. Sic opinatus est Aristoteles quoque Neleorol. II. 6. MM. Quae quum . . . innitis exstilia, ex quibus ventus sit. RMI. V. Aac. Continuatio. Aee naturalem vim movendi se habet. RuhL
473쪽
quae densa stent, ut est necesse , extenuata nituntur
in ampliorem locu in 7 Ego vero et hanc iudico. Caeter una illa est longe veri OP causa , valentiorque , habere aera naturalem vim movendi se: nec aliunde
Concipere, sed inesse illi ut aliarum verum, ita huius potentiam. An hoc existimas nobis quidem datas vires a
ESse, quibuS nos moveremus, aera n litem inertem et
inagitabilem relictum osse Τ quum aqua motum Sti Umhabeat, etiam ventis quiescentibus; nec enim aliter animalia edere posset. Muscum quoque innasci aquis, et herbosa quaedam videmus summo innatantia.
VI. Est ergo aliquid in aqua vitale. De aqua dico2 Ignis qui omnia consumit, quaedam etiam creat: et quod videri non potest simile veri, sed tamen verum
Stene. Bedueendum hoe e eodd. puta i eum C milero, qui reele improbabat , quod Fortunatus Merema
ex ingenio mutaverat: unde virier a mnes odd. invaserat. Rr M. Iudi, Ille verba ego inro et hane se . carasam esse iudico, ut aspere et concise elata , me Offenderunt ita ulmalim esse pro et hoe sensur i leo idem , have esse camam, sed non ierim, nam ilia Ionge Merior est via, ete. Defendἱ lamen aliqualentispo, ii illud or vi cippositum sequenti
caeteriam. K El. Caeterum ilia ... potentiam . Aer enim
est elementum. Cieero, ut Stoicus, Aeadem. I, 7. A r et ignis, ait, mo.
vendi vim habent et emetendi ; -- liquae partes aeeipietidi et quasi patiendi, aquam dico et terram ... CL
MAI. - Certe in aere mero et quoquoversum aequabiliter expanso nihil eausae est, quod se moveat. Similia , quihus haee opinio uteumque sulcitur,xa: de claudicani, quum ei aqua con festim stagnei, tilia per deelivia uisamma moveatur, aut ipsi, quod sit in mari, putredinis remedἰa admixta sint, quam aequi Dee generare tum plaritas tum animalia posse mihi penitus persuasi es. inis. . neque igitur Soneeam possum reprehendere.
Sed hoe exequendi hie locus non
est. Aoel. Et inagitisῖdem Cratero maden eo eodd. palal. aliisque restitui, quum alibi eopula negleeta esset. R I. JAscram . . invinantia. Vides generati Rem quam vorant aequivocam saltem aquae vi ad illam 1 quae tamen recentioribus Observatis, atque adeo rationi tantopere adversatur, ut eam, unde nara est, in regnum sabularum dimittere possimus, quanquam hodieque non desint, qui tueantur, e. e. generatione vermium . quae sub nomine hydal; diam veni utit, in eerebro. Sed nemini harum rerum perito , opinor, persuaserunt. RIMI.
l. Aac. continuatio. Aeri hane
474쪽
L. ANNAEl SENECAE est, animalia igne generari. Habet ergo aliquam vim talem aer , et ideo modo spissat se, modo expandit et purgat; alias contrahit, alias diducit ac differt.
Hoc ergo interest inter aera et ventum, quod intectacum et flumen. Aliquando per se ipse sol causa Venti est, sundens rigentem aera, et ex denso coactoque explicans. VII. In universum de ventis diximus : nunc viritim incipiemus illos excutere. Fortasse apparebit quemadmodum fiant, si apparuerit, quando et unde Procedant. Primum ergo antelucanos natus inspiciamus, qui aut ex fluminibus, aut ex convallibus, aut ex ali
Gemerari. Sic omnes codd. mss. et primae edd. non generantur, qMaeest vulgata, quam Erasm. e Fortu
nati libris assumpsit. Infinitivus peri det a Merum est. Ibi sed tamen sollicitari non debet. De verbis hactenus.
Rem probat Plin. Nat. Hist. lib. VIII,
c. 36, nostris tamen historiae naturalis auctoribus talia, e. e. de Salamandra narrata , ut sabulas, reiicientibus. MM. - Ηaee animalia non sunt salamamirae, quae igne non generantur, sed in igne salvas vivere
posse dicuntur quam falso, hodie omnes norunt , sed blattae germanteae, ut putat, post Pauca videntem Vlyssem Aldrovandum de Insectis I, p. 259 , et I. A. Fabricium, I. Bethmannus ad Antigon. Caryst. lib. XI, p. 339 . Quae lamen non generantur igne aequi voce, sed ignis calore, quo gaudent, augentur et multiplicantur. Plinius eas rarati a aut Lyraristas appellat. Caelera loca
veterum Bechmannus, Nostro non
omisso, diligenter congessit post l. A. Fabricium ad Sext. Empir. I, ε,
qi , pag. 33, quem miror eum Ialuisse. Vtrumque effugit alius Iocus Apuleii huc apprime iaciens, de deo Socr. t. I, p. 230, ubi et Ariagoteles mctor est, in fornacibus flagranti s raedam ProPria animalia Pennulla
via Noluare lotumque a Mum suum in
igni diMersari. Κoel. Ime sol causa υenti est. Quae da sola ut venti causa proponit, non negaverim Posse et Solis i ulsu agi, ut Plinius ait II. N. II, 44. 'Uterque sua debere videtur Aristoteli Meteorol. Il, 4, ubi Ο r nλιος καὶ παυrt καὶ συνεζορμα τα πιευματα. Med. VII. ARG. Varii venti, eorumque Causae. MM. Anteia nos farus. Hos in mente habebat Vitruvius I, 6 r Aiariae matutinae , quas εοι, quum emergit da
subderranea Parte, Nersando Putiat aeris Damorem , et i etia acaruiendo Procedena evrimit aurarum antelucano
viritu salus. Apud Plinium Ilist. Nat. XVIII, 6, 26, idem sunt auraeianzeluinnae. Mogaei auctoris de Mundo 4 , aut terrigenae Apuleii P. 258, sunt alii, neque ex aquis, sed ex terris surgunt, aut ut hie ait, ex
475쪽
47 squo sinu seruntur. Nullus ex his pertinax est, sed
cadit sortiore iam sole, nec fertur Ultra terrarum adspectum. Hoc ventorum genus inCipit vere, nee ultra aetatem durat; et inde maxime venit, ubi aquarum plurimum et montium est. Plana licet abundentuquis, tamen carent aura : hac dico, quae pro vento valet.
VIII. Quomodo ergo talis flatus concipitur , quem Graeci laesamoeta vocant 7 Quidquid ex se paludes ci
vii Iam Herodo . de Nilo II, 2P. R. VIII. Aac. Ventus eneolpias. RMI.- uos ventos loeales, qui non ultra inrigontem naturalem nare a Seneca dicuntur, oriri eertum est e vaporiis bus noelurno Digcire eonstipatis rigentibusque; qui quum stili lueem sol ἰsiam a longinquo aerem ea te saeientis expandi coepti sunt, tantisper ventum feci necesse es , dum maiore illius ealore dissipantur. Quod a ve no tempore non ultra aetatem durara diruntur, etiam verum esse videtur, eo quod eat bus tum maioribus vapores e terra per hiemem humidiore facta aquIsque plenioribus surgunt, quod vi radiorum solarium sub hio mem senescente non iam si, alauthos vent a plerumque in aquosia montosisque regionibus eoncitari, quoniam illae plus caporum humidiorum exhalant, hae plus undique attrahunt. Homere hos ventos iam n istos suis is demonstrat loe. ea Odysa. E. 469, tibi: Aυρη δ' ἐκ ποταuου χυ ἡ miti κωθt προ . Cons. Herodotus
II, 27, de Nilor Αυιης πέρι, γ. T. a. Aristot. de Audit,il. e. ; Arrian. PE ripi. 3, 7 ; Aristides, Orat. Ill, pag. 6M; Galen. de Semine l. I, p. 227 ;Geopon. v, 5; Theophrasitis de Vent. p. 4sI, 430, 33. Ilae saeuitate impel- mi, io,ignis suit Volturnus. Nam
tu tim senem uillis reliquorum mattiariam flumintim ingentes araras murae
eamdem indolem prodit. In graeeo nomine, quod his xeniis esse dieitur, noti lam per se haereo, quam quod
Senkea d;xit, tales saliis ἐγνόλnlae Graeeis diei, quum ii lanium hoe
nomine notarentur, qui e sinibus excutiuntur, ut ait Apuleius de Mumdo l. e. unde nonnulla verba exeid rint , v. e. e sinti fruntem, vel qurime sinu fiat, aut sἰmile quid. Hos venialos validi,simos esse asserit Da ire,
476쪽
ssumina omittunt id autem et multum es V et assiduum) , per diem solis alimentum est; nocte non e X- hauritur, sed, montibus inclusum , in unam regionem colligitur. Quum illam implevit, et tarn se non Capit, sed exprimitur aliquo, et in unam partem procedit,hiC Ventus est. Itaque eo incumbit, quo liberior exitus invitat, et loci laxitas, inquam Coacervata in Cur-2 Pant. Huius rei argumentum est, quod prima noctis parte non spirat. Incipit enim fieri tunc illa collectio, quae circa lucem iam plena est, et onerata quaerit quo defluat: et eo potissimum exit, ubi plurimum acui est, et magna ac patens area. Adiicit autem ei stimulos ortus solis, seriens gelidum aera. Nam etiam antequam appareat, lumine ipso valet: et nondum quidem aera radiis impellit, iam tamen lacessit et irritat, a luce praemissa. Nam, quum ipse processit, alia Superius rapiuntur, alia diffunduntur tepore. Ideo non
ultru matutinum illis datur stuere; omnis illorum vis
flat, quem sinualem dicas. Codd. mss.e-οψiam, euco*iam latinis litteris Praestant. Prius publicabatur εὐκοmas eo imperitius, quo apertius tam auctor incertus opusculi de Mundo c. 4
tom. II, pag. 4208, F, edit. Lae-mar. Opp. Aristotelis , quam qui hoc
opusculum in latinum sermonem converterat Apuleius de Mundo, eius meminerunt. Mhk. Alimentum est. Ex dicto de sole manifestum est, quam tenaces sue
rint Stoici huius opinionis. Iam Chrysippo exprobrabat eam Plutarchus, de Stoicor. Repugn. 4 , quod crederet , Ora οἰ αστερες μετὰ του Κλίου εκ θαλασσης αγ-πτονται p. 392, t. XIII. Etiam Posidonius, etsi solem credeo hat esse πυρ ειλtκρινες , Opinabatur tamen, TOv ηλιοv vipereat illa τῆς μεγGαὸς θαλαττης. omnino haec opinatio insedit toli sectae, testibus Plutarcho, de Is. et ostr. 4 , t. IX, P.
59 ; de Plae. Phil. III. 20, Clemente
Aux. Sironi. VIII, 2. Tradita iis sit ab Heraclito, qui similiter sensit i V. . Diogen. l. IX. 6, 30; Euseb. Praepar. Ev. XV, 8. Etiam Pythagoram cum suis ita censuisse a stirmant Diogenest. UlII, 3, 27 ; Plutarchus adv. Colot. 27, P. 369. tom. XIV; Iamblichus de Myster. I, 27. Mel. -- Per diem
solis alimentum est. IIanc sententiam.
iam supra ab Aristotele derisui propinatam vidimus. Cf. Meteorol. II, 2, Arist. Ibi ait: Διο καὶ γελοῖοι παντες,
τρίρεσθαι τω υγρου , etc. Ruhk. Emere ex omnibus codd. reduxi prob. Grutero. Fortunatus suo peri-
477쪽
Conspectu solis exstinguitur: etiamsi violentiores flavere, Circa medium tamen diem relanguescunt: nec unquam usque in meridiem aura producitur. Alia autem imbecillior ae brevior est, prout valentioribus minoribusve collecta causis est. IX. Quare tamen tales venti vere et aestate validiores sunt 2 Levissimi enim caetera parte anni, nec
qui vela impleant, surgunt. Quia ver aquosius est, et ex plurimis aquis , locisve ob humidam caeli naturam saturis et redundantibus, Inuior evaporatio
t. At quare aestate aeque profunditur 3 Quia post
occasum solis remanet diurnus Calor, et magna nOctis parte perdurat; qui evocat exeuntia, aC Vehementius trahit, quidquid ex his sponte reddi solet: deinde non tantu in habet virium, ut quod evocavit,
absumat. Ob hoc diutius corpuscula, Emanare SD- alita et emari, terra ex se atque humor emittit. Fucit autem ventum sol ortus, non calore tantum', sed etiam ictu. Lux enim, ut dixi, quae Solem antecedit, nondum aura calefacit, Sed percutit tantum:
culo posuerat flare. De ventis in usu suisse docet e. c. Lucret. de Rerum Natur. lib. I, 28 et Mermi fluunt. R. IX. Aac. Continuatio.
Quia .... mamratio est. Humidam evaporationem comitatur etiam sicca,
quae fumo similis est, tempore quo tepor ing it. Sol enim εξατμιζει aquam, ut voee I log. Laert. VII, 452 , utar. Iam solis lux eatorve dilatant loea adiacentia, unde ventus exsistit. Sic Aristoteles quoque Meteorol. II, 4, p. 770. D. ubi ait, eva, Porationem την αυαθυμιασιτ a sole et caliditate, quae terrae insit, differri tax ἐρεσοπι . μέλ i mocad exeuntia corpuaeula, Le. t Vaporationes. MM. Comuscula. Negari quidem omnino
nequit, imprimis secundum systema emanationis, lueem ut materiam tenuissimam icere posse : attamen Propterea hoe in dubiuin vocari oporte
bit, quod, collectis pluribus radiis
solaribus vitris aut speculis ustoriis . ne minimum quidem vetitum excitari videmus. IIinc Praestabit, rem repetere a mutatione atmosphaerae radiis solis facta, quae a parte occidentem versus per totum continuetur et cum reliquis sole communicetur. Haecellieit ventum localem subsolanum ,
qui distinguendus est, utpote inter mittens , a perpetuo illo de quo mox
478쪽
L. ANNALI SENECAE percussus autem in latus cedit. Quamquam ego ne illud quidem concesserim, lucem ipsam sine Calore esse, quum ex Calore fiat. Non habet forsitan tantum teporiS, quantum actu appareat. opus tamen suum a iacit, et densa diducit ac tenuat. Praeterea loca, quae aliqua iniquitate naturae ita Clausa sunt, ut solem
accipere non possint, illa quoque nubila et tristi luce calefiunt, et Per diem minus quam noctibus rigent.
Etiamnum natura calor Omnis abigit nebulas, et a se
repellit. Ergo sol quoquo idem sacit: et ideo qui has
dignum est, cui paullum immore
mnr. Alterum videtur quidem sino altero esse posse, lumen sine calore,
quando hoc in putri ligno , in in se ineris aliisque usu venit; calorem sine Iumine, quando contritis inter se coroporibus aut vaporibus inclusis maximus calor esse potest et ex eitari sine ullo igne. Verum Seneca videtur has vices ad solem maxime referre , et Credere, Primos, quos sol mittat in terram radios, nihil caloris in se contivere, de re ipsa cum recentioribus concors, sed de modo diversus abiis: quippe qui, cl. v. mocheia auisetore , proprios radios ea loris obscuros illos quidem tina cum caeleris
nemper e sole emanare experiuntur.
V. Annalea os Phys. VII, X, XII,
XVIII. Senecae quidern honorificum est, hoe iam ante eos deprehendisse.
Ai fallitur haud dubie, id, quod initium parvum tantummodo est, pro
nihilo habens propterea quod Nondum percipi potest. Neque primus est
Veterum , qui lumen caloremque discriminaverit. Aristoteles, de Anima,
II, 7, distinguit quidem lumen abligni. neque necessarium esse putat,
ut illud eum hoe coniungatur. At di- .acrimen lucis et ignis non agitur hic, sed lucis et caloris. Verum et hoc eum novisse mavisestum est ex II, de caelo 7, ubi H θερμο ς απo visu ἄσ- v και τὰ φως γίγεται, παρατρι
. Hine igitar arbitrabatur calorem luce esse priorem illa nute g nere , ut Seneca, qui eum sequi potest videri , aut Theophrastum de Igne P. 424. Priores Stoicos, ut Chrysippum, Posidonium et alios hoc tractasse. dubio caret. Sed propiores, quos Se neca habuerit sontes nobis periere. Aliquanto post scientIam huius rearonge promotam reperimus: dum primo caletius, de Tempteram. I, P. 89, t. I, inter res natura, potentia. et accidentia calidas acute disserentias statuit; mox calorem natum inhaerere igni doeet Plotinus, Ennead. P. ει 65. Mel. m. Graecam vocem ἐνέργεtix sine dubio reddidit auctor in iis, quibus de societate caloris atque luminis loquitur. Hanc societatem nec in luna dirime hane multi veterum, lumini lunari calorem tribuentes, ut Τheophrastus, de caus. Plant. IV, 35; Inutarchus Quaest. Nat. 24; Ariemidorus, Onirocriti II, 36ρ Theodore-
479쪽
dam videtur, inde status esse, unde sol. . Hoe salsum esse ex eo apparet, quod aura in omnem partem vehit, et contra ortum plenis ventis navigatur. Quod non eveniret, si Semper Ventus serretur a Sole. X. Etesiae quoque, qui in argumentum a quibusdam advocantur, non nimis propositum adiuvant.
tus, in Psalm. CXX, 6, et Hesyehius illustr. Voc. Heraclitias. Eoel. Sol. Hie locus videtur in paucissimis illis esse, in quibus vestigium deprehendatur perpetui illius venti euri aut potiua subsolani, qui intra tropicos stat, quique sorsan non solis
calore, sed motu terrae circa axem concipitur, cuius raritatis causa maxi.
me inest in exigua maris intra illos veterum notitia. Neque in Diogenis. neque in Aristotelia loeo tale quid invenio, nec ullus in Theophrasto Ioeus mihi oblatus est, quem huc trahi oporteat. Solius Plinii loeus est lib. II, 45, ita quo eos clare agno
seam, ubi: Sutos et Permirantes Mentos non tractus aliquis , verum terrain sentiunt, qui mares ameitations quoque ima Menti aiam, siμe assiduo mundi incitatu et contrario siderum occursu nascuntur , siMe hic est tua gene Bilis rerum naturae Uiristia, etc. Cf. MusonH. N. II, 34, p. 253, et Humbolde Ili . in iere. aequia. p. 83 sq. Quod Seneca obiicit, eo invalidius quoque est, quod ventus ille perpetuus ab aliis ita superari potest, ut omninoeesset, natura enim mitior esse solet. Mel. - δε ideo quibusdam .... sol.
Haec suit Aristotelis , quem fortasse Stoici quidam sequuti sunt, sententia, si Diogeni Laert. VII, 352, fidem habeas. CL Meteorol. Arist. II, 4 sq. Nee insiliandum est, primo obtutu,
Senecae rationem esse Praeserendam:
sed si reputes , atmosphaeram a MIein regione implea ab oriente ad oecidentem currente calefieri, ideoque laxari, et imprimis versus orientem moveri, atque aerem inferiorem et
eum frigidiorem, ut aequilibritas
servetur, in loca laxata versus occi
ceat, necessario sic contra solis o
lum plenis ventis navigari, etc. Hoc ipsum sequitur etiam ex iis, quae Noster cap. 40 docuerat. MAI. Ventis. Sic reposui codd. omnibus suadentibus. Fortunatus autem, qui non meminisset forsan, dici quoque ventis et iis plenis navigare, coniecit Melis, quippe quod usitatius est. Sed plenis ventis melius est h. l. quam plenis Delia. Ruhh. X. ARG. Elesiae. ΙIi venti ot cm. σίαι ἁνεμοι , gall. Denta aliaes, motis foras γ, quorum Herodolias lib. II, C. 20, primus meminit, in ventorum numero sunt, qui e certa caeli plaga per anni partem sare solent. Sunt stati venti, quibus venti liberi, vagantes, Opponuntur. Caniculae exorin tum, sole primam Leonis partem
ingrediente qui dies XV, ante Calend. Aug. est d. 48 Itilii ) , secundum Plin. N. H. II, 47, coli. XVIII, 28, 3i, sed secundum Columell. Xl, 2, 52, XIII Calend. August. , diebus serme octo aquilones antecedunt, quos Prodram , h. e. praecursores,
appullant. Columella tamen auctorc
480쪽
Dicam primum. quid illis placeat: deinde, cur displi
ceat mihi. Etesiae , inquiunt, hieme non sunt: quia brevissimis diobus sol dosinit, Priusquam frigus evincatur. Itaque nives et ponuntu P et durantur. Aestate incipiunt flare, quum et longius extenditur dies, et recti in nos radii diriguntur. Veri ergo simile est, Concussas calore magno nives plus humidi ossiave. Item te Pras Exoneratas nive, retectasque spiraro libe- , rius. Itaque Plura ex septemtrionali parto caeli corpora exire, et in haec loca, quae submissiora a Ctepidiora sunt, deservi. Sic impetum Etesias sumere:
. l. hi prodromi sexto Id. Iul. ultil sare itieipitini. Po,t biduum aulem ex stus d. 20 Iul. i idem
aquiloties conflatilius porsant diebus quadraginta, quos Etesias vocant. Disseretilia, quae apud Herodotum l. l. est. via in censum venit. Eiosiae igitur stare desinunt Septembre in .eutile. Ex opposita caeli parte sare inei piutit ornithiae , s. Λευκοvuetui, iura tempore desinunt Etesiae. Vter vero Opilaionem hie de etesiis pr . positam foveret, Demoerilusne quem e similia de etesiis meditatum esse ea superioribus, lihro IV, 2, 30. de Nilo iraditia meminimus , an Stoiei Ob mathematices scientiae solidioris, quae iis insunt, vestigia, vix ad liquidum perdueetur. E dissicultate, quae nobis ab iis obiieitur , qui ultra caniculae exortum etesias spirasse traiadunt, facile nos expedimus verbis lienerae proprie sumendis, eos esse infirmos , nec vim eorum tarn posse sentiri. Ru1k. Radii. Meti radii non proprie et atriete sumendum est pro perpendi culares . sed pariles perpendicularibus, proximi ab illis. Tum infinitivi mirare, exire, deferri, Umera nousunt orationis obliquae, sed arcle eum superἱore Derisimile est, unde penderit, in unam periodum vineiendi. Mel. Corpora, evaporationes. αλλ. Non praetervidenduin est, corpora hie potii pro atomis, unde vaporeseompositi sint. Sie supra, II, 3, 33;II, 20, 3 . arida corpora, coli. U. 3. 4. IIitie Luere L. de N. B. I, 278, Stimigisse, senti nimirum e mora eae . De Epietiri atomis loquens Cieero, de N. D. I, 24, has ait esse cor maculia
aediam teina, alia asperra, rotunda alia, pia tina angulata, ciamara quae .diam et quasi admeia aecit. Hoc Ipso vocabulo usus est Seneea, lib. lv, 2 ei quidem Diogeni Laertio X, 24,40, in ip,a Εpleuri d trina σωματα appellantur. Haetenus Seneca de Epicuro eiusque asseclis hie cogitasse videatur. Λi quum hie homo impertius et incuriosus fuerii rerum maia thematicarum, Donnihil momenti ad .ditur suspieioni, hie iractari Demo iseriit praeceptum, quem hae parte plus valuisse constat. Mel. Abmissiora. Ergo etiam Seneca inter eos fuit, qui septe1 trionalem caeli regionem reliquis altiorem fuisse