장음표시 사용
181쪽
Dictum Pauli: Puicquid n in ex me est, peccatum es; proprie
de conscientia sim certo si imi iudicio agit, atque saltem ab 'interpretibus ad filem si visca1n extenditu . XIII. Igitur dictum hoc in iure canonico ad probandum, quod bona fias in omni praefriptime sit nece*aria, bene adhibetur rusotum est dictum Pauli in ep*Dla ad Rom. XIV, 23.
Quicquid non ex fue 6t, peccat Hir es. Idem Pauli dictum
bis in iure aa ostio canonico allegatur & explicatur; primum in can. qq. de Paeniseutia disthici. 3. ubi uc Gratianus:
182쪽
Illud Ambrosiii: Etsi fider desiit, pisa satisfacit; non de ea
fide in enligitur, de olur dicitur: fides sine operibus mortua e it, sed de ea, de q a Amyi ilus ait: Omne, qu0il non elt ex fide, id est. 0mne, qxud sit c tra confitentiam, precatrem 6t. Dee1l ergo fides, q'rem non sitfelt onscie rita peccati. Sed quia delicia omnia uultus istelligi Wi tiliquando peccati in tu homine clitus non habet consitientiam. Vnasu stulus ait: Nihil mihi conscius sim, sed noli in buc iu)litica tus sum. tuus ergo peccati deeli conscientia, illius pavis, s patienter feratur, fatissa it,' elevat gradatum; deinde in cap. 9 t. X. de praescript. ubi ita Innocentius Id. Pontifex: Quoniam omne, q90d n0u e me, peccatum 6t: 1 3u0dali mulatu definimus, ut nulla vaciat
ab sque bona jule praesicriptio tin canonica. quam ciuilis. QVrem generaliter sit omni cui litutioni atque cui uetudini derogan- m, quae absque mortali peccato nou potest ob ereari. ι ude opsin tet, ut, qxi pro scribit, in nulla temporis parte rei habeat conscientiam alici te. t )erident communi ter interpretes, inprimis evangelicae religioni ad licti, pontificem, quod dictum istud ad bonam fidem, quae in pi ascriptionibus desideratur, trahat, aiuntque, apostolum de fide salvifica agere, non de conscientia, seu animi tu licio, seu illa ipse bona fide in praescriptionibus necessaria. Diu nos idem credidimus, iacum vulgo pontificem deii simus. incidimus Vero tandem in Gotium t h. a. de se e belli ac pacis cap. a J. h. a. ac animadvertimus, ab eo vocem fidei similiter, de conscientia nempe, seu animi iudicio, explicari. Quam explicatio nem idem G tius in Commentariis ad epi)Dlam' ad Rum. X V, 22. 'q. firmat amplius: Πλς, inquiens, bla 6l persu su ea, per quain quis credit, licitum esse id, quod facit: adsieusius cim cientiae: ότι ου re et Nun cum firma persuasirone, licitum esse, qu id facit. Optimum enim illud; Quod dubitas, ne feceris; upud Ciceronem, tritum Hebraeorum proverbio. IIαν δεο εκ πλεως, ἀμαρτία - . Peccatam 6t, quicquid sit conscientia
183쪽
um ad stipulante. Hoc monitum Iuclaeos, qui Christiani facti
erant, DecIat, ne aliorum exemplo id faceresκ, quod istis aut i, citum nun putabant, aut certe valde de eo dubitabunt. Quibus repertis, evolvimuS Perlesimusque attente totum Pauli caput, convictique plene fuimus, Gratianum, innocentium II l. & Grotium Pauli mentem optime perspexisse. Huctuare autem iterum coepimus, postquam lologiam Augillanae Cous est quis in manus sumsimus, in eaque Pauli dictum inter argumenta pro fide salvifica collecta collocatum deprehendimus. Nam religioni nobis ducimus, auctoritatem Apologiae eius non sequi. Simul tamen interpretationem in iure eanonico bis faciam 8d verisimilem Valde damnare non audemus. Sustulere tandem hunc tumultum Balduinus MHulsemannus, theologi incomparabiles, quorum loca a-locius in notis adfamo sum illua copia XIV. excerps r. Hi nos docuerunt, M iuris canonici & Apologiae nostrie au- ores excusari posse. Videlicet Pauli locus, sicut ex inspeetione eius clare appaxet, de fide conscientiae agit primario, M in hac significatione recte a Gratiano & innocentsio III. adhibetur. idem tamen ex rationis similitudine; imo ex superantia, ad fidem quoque salvificam extenditur, ataque ita non male ab Apologiae auctoribus adhibetur. Adii
ciemus ipsa Balduini verba: Si ea, quae absque ista me funi,
qua credimus aliquid este e mcdsum in rebus adlaphoris, peccatum funt; multo magis peccata erunt, quaecunque sunt absque certa fiducia cordis iri Christum. Atque sec cicIimi hoc Apo
puli ab spotbes titi thesin, vel etiam ab inscriore specie fidei ad
superiorem recIe acc0mmodare p0 selinilis. Mi enim generalisaphorismus de omni Aule verus: stticquid absqtie sue siti perueatum est; flue intelligatur fides bist0rica, semestiis conficientiae, me fides in Christum Uc. Nihil igitur 0bstat, quominus et iam de fide iussisicante hoc dictum explicari queat, licet hic ad aliam speciem applicetur.
184쪽
i. Potest in bona fide esse, qui instruinentum, quo iiis alterius comtinetur, tenet & perlegit, sed tamen credit, illi aliunde esse fatis-1a 'lum. Exemplum vide inrelponso, quod in meditatione X. suit adlatum.1. Ait Gothostedus ad Auth. Maliae sit C. de Prascriptime longi temporis fit. b posse rem mobilem mala fide sine surto distrahi. atque adeo ab emtore intra triennium usucapi. Falsum hoc aperte est, pugnatque cum J a. I. de I fulapione & L. r. C. de ρ - ωρ. pro emtor8, ubi omnis alienatio rei alienae a seiente iacta surtum esse dc rem vitiosam Leere dieitur. Itaque res mobilis a bonae fidei possetare, in quem non dominus mala fide eam transis tulit, ni inquam triennio, sed saltem triginta annis usucapitur.3. Iniustus iudicis principisve iussus bonae fidei possessorem non em-cit. Qua de re plura dica in in buιmine sequinta de Iusto titulo, Med. q. s. Non obstat lex U7. de Reg. iuris.
185쪽
Praescriptio non est titulus, Aed modus adquirendi dominium. II. Ipsa tamen loco tituli est, se si citque ei, qui titulum possessionis1uae edere iubetur. ques quidam praedium, quod olim maiores eius imi nuille constabat, vindicaturus principem adit, utique sibi iustitia sine longis ambagibus administretur, petit. Annuit princeps iudicesque dat, qui postas rem confestim ad titulum possessionis edendum ut icendumque adsuingant, aut, si hoc non possit, ex praedio eliciant. Parent iudices, vocant possessorem in ius, & titulum possessionis docere iubent. Comparet ille quidem, sed nihil aliud respondet quam, se trecentorum plurium eannorum possessione tutum esse. Iterant iussa sua de edendo
186쪽
do titulo iudices, atque tandem posses rem, postquam iulum constanter primae defensioni suae inhaerere vident condemnant. Quaeritur, an iuste Τ Commissarii pro tuenda sententia sua allegabant, praescriptam sibi a principe fommulam fuisse, quam egredi nefas sit; in ea praeceptum, ut titulum exigerent a posses re, praescriptionem autem titulum non esse, sed ipsam titulo opus habere, & sine hoc nullam esse. L. 24. C. de Rei et indicatione. Verum ICti Helm-
stadienses mense Febr. anni CIῖ ΙΘ Cc XXVII. secundum DoLseuorum responderunt. Videlicet se supponendum erat ante omnia, dubia principum rescripta sic interpretanda esse ut quam minimum iniquitatis habeant, L. IOO. de Rexulis iuris. Iniquissimum vero fuisset mandatum iudicibus illis clatum, liquidem id praescriptionem plus quam
centenariam A immemorialem fere, quae securitatem Dublicam sirmat, exclusisset. ita8ue Princeps, excludere illam voluiste, nec credendus quidem erat. Deinde non nego quidem, titulum seu causiam possidendi communiter ab ulticapione distingui, atque etiam in usucapione desiderari.
Hoc tamen saltem in usilica pione, quam longi temporis vocant, verum eli, L.. un7. C. de ν bucapione transformanda. PCelci speio vel o longilsima triginta pluriumve annorum
invium nullum desiderat, L. R. . I. C. de Praesicriptione A A A. vel A L. an L L. I l. in sine C. I 1ideui, sed supplet eum, atque ipsa adeo inibi 'tuli est. Adstipulatur nobis usus fori. Dicitur commuin regalia sine titulo possideri non polle, atque adeo pei orem eorundem ad edem cium principi titulum obligarar Satisfacit vero obligationi huic possessor, qui praescriptionem immemorialem, quam
187쪽
o leuterationis verioren, morὲu me iter tommi, das em tande6,
188쪽
oportet. Sufficiunt argumenta verosimilia, nec eXceptiOnes altioris indaginis audiuntur. Nam quoties dominium Vel titulus incidenter saltem probari deber levior demonstratio admittitur, ex doctrina fregeri in Refolui. Lauter b. pag. I a. M in Oeconomia iuris pag. ῖ29. n. f. Huc pertinet lex a. pr. Pro emtore, ubi susscere dicitur, quod quis Vere tabona fide emit. Sic t Cti Hulmstadienses mense Sept. anni
189쪽
Iri quidem iniustum principis mandatum praescriptionem fundat. quidem ex L. Iῖ7. de Regulis iuris constat, iussu iudicis T. bonam fidem induci. Videtur itaque auctoritas iudicis ad fundandam priuscriptionum M usucapionem sufficere. Verum non sufficit semper, nec desectum iusti tituli supplet, tunc scilicet, quum aperte iniusta, tρ sine legitima
190쪽
causae cognitione data est Itaque silpra memoratam legem I*7. casia, quo iudex auctoritatem legitime atque causa
cognita interponit, intelligi oportet. gregie Gordianus in L. S. I Comminationes, epyiolas, programmata: Ilid , inquit, partium allegationes audire S examinare debuit; iram stw1Λ3ηtionem ad libellwn dat ani talem, diuersam partem iupo se Mnem fundi mitteret, vicena rei iudicatae nis obliuere, ut nambigitur. Quoties iudex iniuste M sine causae cognitione procedit, ia possessionem alteri attribuit, spolium committere dicitur. U6lius de Mandato de man teneudo Decis. 467. n-7. Aq. & Obsiem. Ia. 17. λ6. id quod etiam in summo princise