장음표시 사용
201쪽
tur, nunquam usucapiuntur, at, si in possessionem tertii vitium ignorantis deveniunt, post triginta annos adquiruntur, Novella II9. c. 7. L. II. in f r. C. Vnde vi. Certa haec sunt de iure Romano, sed dubitatur, an non iure novissimo sint sublata. Scilicet ii t. 2O9. Conis. cri n. dicitur: und tanon sollex gestet liner eter sera ubter Haabe durct einige stans se der 5eit tein Gere ebr ersienen xcerben. Sed explicant communiter interpretes hunc articulum de longo tempore, tribus nempe, decem & vinginti annis, ea vero, quae de pnescriptione longissimi temporis constituta Rerunt, mutata negant, atque adeo dominum a vindicatione rei sibi furto ablatae post tringinta annos excludunti deque inbquum hoc et , si supponas, possessorem in bona fide esse. At quod Ca/pd0υius P. I. C. 3. def. I 6. Ω auctoritate eius Philippi ad lib. I. In lit. e ga 32. n. a. hac seriescriptione ipsos quoque fures securos reddi aiunt, hoc ferendum non est, & refutabitur facile ex iis, quae supra in Decimine de bona sile dicta. Magis adhuc iniqua est sententia Carnm vii P. I. . 3. de s I S. existimantis, in Saxonia dominum rei furtivae vel raptae, sed furibus raptoribusve iterum extoriae, silentio sex hebdomadum penitus excludi. Scio quidem, in Speculo Saxonico lib. I. art. ὸI.W37. rem furtivam in iudicium delatam post annum M uiem iudici, a privato inuem tam post sex hebdomades inventori adiudicari. Ast non additur, verum dominum deinde audiendum non esse amplius.
202쪽
SP. CCCCLUlI. DE PRAESCRlPT. TRIG. ANNORUM. 38τplius. . Nec credo, tam inhumanos fuisse maiores nostros, ut sic seliterint. Fuit sine dubio haec illorum mens, rem furtivam, cuius dominus ignoretur, a magistratu per annum & diem, a privato per sex hebdomades adservandam publiceque habendam estis, atque deinde, si dominus illam non reposcat, In usus proprios converti posse, dominum tamen tantillo tempore non prorsus submoveri, sed M post illud tempus, siquidem iustim ignorantiam, absentiam vel aliud impedimentum docere possit, audiri debere. Hanc,
inquam, mentem priscorum SaXOnum fuisse, apparet clare, si loca stipra memorata cum eiusdem Speculi lib. I. art. 28. ubi hoc de hereditate vacua constituitur, conseras. Adde eundem Carpet ovium P. I. C. 3. def. Iῖ. ubi generassiter, unius anni spatium ignoranti nunquam currere, ait. Quae quum ita sint, credo, tam in Saxon ia, quam extra Saxoniam do- minum rei furtivae eandem, sive a iudice, sive ab inveni re, sive ab alio bonae fidei possessore teneatur, intra tri. ginta annos repetere posse, hiS autem elapsis, eXcludi, contra furem ipsum tamen aut alium malae sidet Possessorem etiam post triginta annos audiri.
a. Quod Menoelius lib. l. COUI a. n. Jos. ait, praescriptione trIginta annorum libertatem ei eontra imperium Romano . Germanicum
adquiri, hoc eum legibus imperii pugnat quae tempus immemoriale desiderant in Rec sis imperii de anno G g. g. Sq.-0. 1 . i. Quod Sto, ius in Exam. ivris fata. top. rt. quors. 7. &, qui Stry-kiviti in plerisque exscribit, Hrenitis in Ari r. suae caF. Iι g. . aiunt, rure Longobardico aliam, quam XXX. annorum, praescri- . .. ptionem ignorari, resutatur ex 2. F. a . pr. ubi annus & dies, & . a. F. a1. g. Titius, ubi annus est definitus. 3. Contra praescriptionem triginta annorum restitutio in integrum ex ea ite ignorantiae locum non habet, Novella i s. c. 7.
203쪽
PRAESCRIPTIONE CONTRA . PRINCIPEM ET FISCUM
Praescriptio quadragenaria contra pristipem S mcum iuri naturae, bono publico S iuri scripto convenit. EX Qmnibus, quas ICti, principibus adsentaturi, in
forum invehere tentant, opinionibus nulla est periculosior & perniciosior civibus ea, qua multi vel nullam vel tamen non aliam, quam immemorialem, contra illos praescriptionem admittunt. Inter quos quidem nulla, nisi in verbis, differentia intercedit. Nam Hve ducas, rem, quae semel principis & fisci eius fuit, plane non posse praescribi; sive, posse quidem eam praetcribi, sed tunc demum, quum nullum Vestigium aut memoria, illam unquam ad principem & fiscum pertinuisse, exstat, unum certe idemque erit. Vt adeo merito ridendi sint immemorialis istius praescriptionis patroni, qui inictuitatem aliorum, Omnem adversus principem praescriptionem negan-
204쪽
SP. CCCCLVIII. DE PRAFS. CONT. PRIVC. ET FEC. 18stium, cum quibus tamen ipsi revera consentiunt, accusent.
Sed fac etiam, alterutram ex istis duabus sententiis facilius tolerari posse. Vtraque tamen iniustissima est. Namque I. . nihil tam iuri M aequitati naturali repugnat, quam, Priu'cipem M rempublicam illud ius, quod inter privatos ita tutum est, & quo ipse princeps contra eos frequenter utitur, adversus se vicissim non admittere, sed se M sua bonae legum nexu M obligatione eximere. Deinde a. nihil est, quod tantopere pacem & tranquillitatem inter homines turbet, omnemque securitatem e medio tollat, incertissimasque rerum possessiones essiciat, quam, negatio praescriptionis. Quisquis hanc contra se non admittit. is se quodammodo ceteris omnibus hostem formidolosissimum prinfitetur. Denique g. sententia ista .iuritis scriptis & receptis, quibus se tamen ipsi principes in iis, quae cum subditis habent, negotiis M litibus subi*cerunt, reeugnat. Ius Saxonicvm LI. an. 29. praescriptionem XXXl. annorum, VI. hebdomadum & lli. dierum introduxit, ab eaque ninminem, ne principem quidem, exemit. IuS Romanum Publicis principisque rebus praescribendis longius spatium, quam privatis. XL. scilicet annorum, definivit, L. q. C. de Praescript. XXX. uel XL. ann. Vide maxime l. I 4. C. de Fundis patrian. Vnde ergo opinio illa, quod nulla vel immemorialis saltem p scriptio contra principem locum habear, nisi ex adsensione iciorum, favorem principis per amplificationem iurium ipsius aucupantium, prosecta ei χNec iuris canonici auctoritas quidquam illi prodest. Probterquam enim, quod Pontifex Romanus iura principum mutare aut determinare non potuit. illud quoque c. 26. X. de V. S. ad quod provocant, de regalibus tantum maioribus,
qualia sunt pedagia, quidagia, salinaria ibidem recensita, agit, neque ad alia iura vel bona extendi debebati
205쪽
Praescriptio quadragenaria in omnibus principis bonis, stalibus, patrimonialibus, dum talibus Iussi it. - lli. Excipiuntur saltem regalia, item ea bona, quorum alienatio adquisitio per legem est interdicta, ubi immemorialis praescriptio dejideratur. Ad eludendam praescriptionem quadragenariam ICti no-Vum, atque iuribus tam Romanis quam Germanis incognitum, bonorum genus excogatarunt, id domanium Vel cameram principis appellarunt, a fisco M patrimonio eiu dem distinxerunt, atque omni praescriptioni exemerunt. Maiores nostri, Germani veteres, commentum hoc Pro sus ignorarunt, atque pro simplicitate sua unicum bonorum principis genus agnoverunt. Romanis idem incognitum ruit. Equidem sub primis imperatoribus differebant aerarium, fiscus & patrimonium. Aerarium, quod utique diversum a fisco fuisse ex Plinii paveorico ad Traiani cap. XXXVI. apparet, complectebatur reditus usibuS reipublicae destinatos. Fiscus ea bona comprehendebat, qua a .republica io principem prosciscebantur, sed dominio simul eius subiiciebantur, atque in ipsius splendorem ministrorumque sustentationem impendebantur. Denique Pariti imonium sive res privata a principe tanquam privato possidebatur. Haec, inquam, disserentia bonorum tantum sub primis imperatoribus cognita mox autem sublata fuit, ut vix aliqua eiusdem vestigia in legibus, quas habemus, supersint. Quod ad aerarium attinet, occurrit quidem ea vox siepius, non tamen in antiqua significatione, sed plerumque, uti fit in h. 9. I. de Vbuc omnibus, L. I, pr. ML. I . 3. de iure fisci, L. IO. C. de Bonis prosicriptorym, aerarium & fiscus pro synonymis habentur. interdum quinque
206쪽
sue perarium patrimonialia bona significat, quemadmodum in L. 8. C. Ortorum appellationes non recipiuntur, priVatum aerarium dicitur. . Inter fiscum quidem & patrimonium
principis pristinum adhue discrimen in legibus nostris reperitur, sed in verbis tantum. Re ipsa enim utriusque iura sunt exaequata. Id quod luculenter patet ex L. 3. C. de Ouadriennii praescripsisne, in qua Iuttinianus imperator: - Scimus, ait, hoc quidem in Ascalibus vilienationibus giraviter observari: sed non timili modo rem sitis e ob hiatum circa casres, quae a sacratisimis imperat ibus, non a fisicalibus rebuli, ista ex privata eorum subjilautia procedunt, qIod satis irrationet-bile e s. Otue enim differentia introducitur, q&um omnia priu-cipis esse intelligantur, sive ex sua subjhintia, uete ex si cali fuserit aliquid alienatum. Eadem fere est Vlpiani in L. a. 4. Ne quid in loco publico sententia: Res, inquientis, s soles qu i propriae N privatae principir fung. Quum ergo imper
tor illud, quod olim inter aerarium, fiscum & patrimonium principis intercessit, Viscrimen sustulerit, eadem quoque quod ad alienationem M praescriptionem iura in utroque, Obtinere voluit. Nec ius canonicum hic quidquam mut vit, sed duo saltem circa praescriptionem audiuit, primum, ne regalia breviore, quam immemoriali, tempore adquir rentur, c. 26. X. de kerborum signis. deinde, ut & in illis . bonis fisci, quorum alienationem & privatam adquisitionem lex publica interdicit, praescriptio immemorialis necessaria sit, c. I. de Praestri . in 6. Adde c. 33. X. de Iureiurando. In his duobus casibus adhuc hodie praescriptionem immemorialem desideramus, in ceteris omnibus quadragenari am funicere credimus. Sic ICti He stadienses mense Februario anni cIIIo ccxx V. responderunt: Haben DeriogFranciscus.M. im Iahr i 6os. mit der eladi Cremona sitvahin verglichen, do si diest Stadi dem Derιoqe iahilidi rior daεihm fluidigi 2Ibloger a oo. Sulden intridyten, und vor dierum
208쪽
einen gaiah andern Sulland gerathen, librigen6 die restitutio in integrum ex capite ignorantis nach Ablaus3o. und mehere in se ine Tetra iung tommi, Novella II9. cap. 7. Authent malae Met C. de Praesicrit. longi temporis, gestali mid riden fall6
viid menti man diese stellitution tulisie, di: Praesicription iist
209쪽
Praescriptio quadragenaria titulum nullum desiderat.
Praetextus enotantiae fifico contra quadragenariam praescri-- i ptionem n proue1t.
Fiscus contra quadragenariam praescriptionem in integrum re- 1lituitur, non tamen ultra quadriennium.
s rimam thetin, quod scilicet pnescriptio quadragenaria titulum nullum desideret, Analtasius claris verbis legi ult. C. de F undis patrimonialibus inseruit. Adde Specimen noUlminde Haescripti me XXX. annorum medit. I. Secunda theslS, quod praetextus ignorantide fisco contra praescriptionem quadragenariam completam non prosit, hausta est ex Xουesia i I9. cap. 7. M Auth. Malae fidei C. de Praescript. Angitemporis. Denique tertia thesis, quod fiscus quidem contra praescriptionem quadragenariam in integrum restitui qu at, non tamen ultra quadriennium, defenditur argum emto crementime m. de Lessit. in integrum. Confirmabimus has theses sententia a lCtis Helm stadiensibus mense Decembri anni CII Idcc XXII. exarata. In Sasten unsereb Eommer , Fiscals, Rager6 an einem, aeider die erben, Te,iloqte om ondern Thelh criennet Per Dertos Iu Mantua&c. Taystbellaqte ron an gestellier Aloge ;u enmmhen. 23. 2J. Ratidec. haben uias tu θlblaifung vorstehenden urihelὁ innenilithie don ten 2MIaoten vorqtichvhte berde exceptiones rei iudicatae und praesci iptionis beaeogen. 3mar Nurde inla virile id ttie erile Exception, die Ecituqle Ic uspreten, allein nid)t beluoi gen haben, menia ibi en nisti aut derRNaus von o. bH so. ten, und die dilher enti pringendi exceptio praescriptionis iu
210쪽
tionis in integrum, linter dem Eor:vonde einer don thren Te,
i. Privilegium. quod fisco in g. st. I. de V capiorvbvs item in I. a.& 3. C da .indri nati praserim. tribuitur, ut lii, qui ab eo per venditionem aut donationem, vel aliuua tituluiu aIiquid accipiunt, B b , securi