장음표시 사용
211쪽
seeuri statim fiant, & vid ores existant, sive experiantur, sive conis veniantur, adversus fiscum autem usque ad quadriennium liceat eis iniecidere, qui pro dominio vel hypotheca earum rerum, quae alte. natae sunt, putaverint, sibi quasdam competere actiones, iniquum non est, cessat tamen tunc, quum discus aperte nulliter in alienanis
do processit. Dixi in Specimi, is CCXXXIX. de Hrybris, quaevictionem praestant, medit./q. S. a. mponius in Corpora iuris Francisi lib. ra. tit. I. ari. Ir. ait, principem & regem peioris conditionis esse: quam civem, in hoo, quod in praeleriptione contra civem tempus minoris aetatis detrahatur, in principe non item. Testatur, sic iudicatum fuisse Parisiis, et potest hoc optima ratione defendi, quum princeps, sive minor sve maior, bona sua semper per procuratores & ministros gubernet, atque longo latri satis spatio XL. annorum gaudeat, eoque elapso adhuc quadriennium restitutionis in integrum habeat. s. Ait Eouehardiu in Institutioniblis novi mis ituris earfarei, contra regem Galliaru in prascriptionem saltem centenariam locum invenire, & provocat ad vetus aliquod Mocardicum: qui a phimar Uyc ty, cent ans ames en rend la piume. Sed anile illud verbum quad genariam p scriptionem legibus civilibus in Gallia quoque receptis stabilitam tollere nequit.
212쪽
ΡRAESCRIPTIONE RERUM ECCLESIASTI CARUM
D. III. D E C E M B R. cio in CC XXVII.
I. iBona ecclesiastica dividuntur in communia V dotalia.
Bonorum dotalium species sunt mensalia. III. In omnibus bis bonis quadragenaria praescriptio suseit.
IV. Quae tamen a morte amisitis, qui alienavit, aut potius ab et cilane siccessoris currere incipit. BQΠ eQςlesiastica ex recepta Canonistarum sententia duplicis generis sunt, communia M dotalia. Natura communium facile intelligetur, si de dotalibua paulo accuratius dixerimus. Scilicet clerus, Postquam eaput efferre coepit, ut maiorem bi dignitatem con ciliaret, spirituale coniugium inter episcopum vel presby'
213쪽
εο8 MEDITAT. AD PANDECT terum Τί ecclesiam, cui is praeficeretur, contrahi finxit. Vide de matrimonio prcSbyteri can. 4. caus. II. qu. 2. & episcopi c. r. X. de Translatione episcopi. Commentum istud coim iugii fecit, ut porro de dote cogitaretur, quae sponsum alliceret ad nuptias. Quemadmodum ergo dotis hic praecipuus usius est, ut maritus eius fruetus lucretur, ex iisque onera matrimonii ferat, L. 7. pr. de Dre dtitium, hac eadem ratione dicit Petrus Gregorius de benesic. c. l . etiam ecclesiae constituendam esse dotem, quae susticiat oneribus ferendis; onera illa esse multiplicia, referri eo luminalia, sacrum ministet tum, custodiam incorruptioniS ecclesiae', servientium alimenta, & quidquid denique expensarum vel in hospitalitate exercenda, vel in visitationibus, la reliquo ossicio suo facere oporteat episcopum; his omnibus sufiicere debere dotem, neque consecrari ecclesiam posse prius, quam illa sussiciei ter constituta fuerit Sunt igitur bona dotalia, quae ab initio, quum ipsa ecclesia consti tueretur, specialuter destinata, seu ut usitata voce utar, fui4data sunt ad sustentationem illorum, qui ecclesiae vel praestuat, Vel inserviunt, item ad fabricam templi ceterosque necesibrios sumtus. Ex his bonis aliqua iterum mensalia voeantur, quae scilicet episcopo practatove ad vitam mollius & splendidius agendam lunt adsignata. Varia doti huic pri ilegia adscribuntur, quae solicite congessit exposuitque Ziegsimus de Dote ecclest , integro cap. I 2. Omisit vero, si communem opinionem sequimur, unum eX pΠecipuis, nempe, ut in re barbara Voce etiam barbara, sed tamen Vulgata, utar, h, praescriptibilitatem. Hanc, etsi ius canonicum iSnoret, interpretes eiusdem bonis dotalibus occlusalticis tribuLnt, ex duplici potissimum ratione. Primum. aiunt, bona est talia penitus & simpliciter alienari non posse, ergo nec usucapi, qtium usucapio species alienationis fili per L. 78. de Vortam rum I iij. deinde vene dotis piaescriptionem curIum non iii-
214쪽
SP. CCCCLII. DE PR Es. R RUM ECCLESIAST. I
Cipere, nili a tempore soluti matrimonii, L. 3O. C. de Dre sirem, itante vero eccletia, matri imoniuim spi rituale Perdurare, atque non interruptum in succe: Γ ,ribus continuari, igitur Praescriptionem initium capere nulla ratione pi illa. bc d hae quidem rationes parum ponderis habent. Prioris tu relamentum proritis nullum est. Fateor, bona dotalia Sc men- salia inalienabilia est e. Verum hae in parte nihil si mulare animad Verto. Commune hoc privile tum illis est cum Omnibus aliis ecclesiasticis bonis. Clarissime Celestinus u I. in c. 8. X. de Rebus eccle1ke alienandis: Sie. in attit, intelligantur de mensa, sine non: ut non alienentur, consitistius exstitia mus. Istud tamen commune privilegium ab eodem Culesti no in eodem capitulo limitatur, nili alienatio ecclesim utilis sit. Idem nec praescriptionem XL. annorum eXcludit. Hanc enim Iustinianus in X0υella fi I. M i l. cap. h. item in th. Ouas acti0nes C. de S. S. eccle1iis ad omnia bona e clesiastica extendit. Respondet quidem ad hoc fucbmerus tu Iure ecclesia sico Prote stantium lib. a. tit. 26. 26. Cogi
laudum 6I, Ju liniani tempore fui se bona ecclesiastica imilis
eiusdemque conditionis, S paulo ferius demum bona certa adpe pretiam sustentatiorem clericorum, hoc vel illo ospicio 'crufungentium destinata,min cn tum benestium redes licum, ut l0quuntur, erecta esse. I nc facio nova haec disciplina invaluit, ut quidem haec abs tute e sent inalien lilia, reliqua aut m,qim ad fugientat evi peculiorem clerici alicuius haud sunt de-1tinata, aut in beneflci'm erecta, fac hius alietiari possent. Esto.
Sed quid respondebitur ad ius canonicum, CuiuS COR ditoribus qualitas bonorum mens alium incognita non fuit, & qui tamen pi scriptionem quadraginta anno Tum generaliter in omnibus honis ecciesiasticis stabilivinrunt, solique ecclesiae Romanae privilegium praescriptionis centenariae dederunt in c. iῖ. X. de Praesicripi. & c. a.
de Praescripti in 6. Nulla profecto apparet causa, qinv
215쪽
nobis, generalia haec capitula ad bona dotalia non pertinere, perluadeat. Altera dissentientium ratio infirmior est adhuc. Non dissitemur, legem δO. C. de hire dotium, quae prpe- seriptionem rerum dotalium Vere talium demum ex dies luti matrimonii inchoari iubet, etiam ad res dotales ecclesiasticas trahi potie. Quin imo trahenda est ad omnia bona ecclesiastica, non ad sola dotalia. Constitutum hoc est clare in concilio Toletano, MeX hoc iuri canonico insertum in can. IO. caus. I 6. qu. R. ubi Vita facerdotis vel ministri, qui, dum gubernacula ecclesie administravit, suidquam ex bonis fidei suae commissis alienavit, aut in alias manus venire pas sus est, in praescriptionis tempore computari prohibetur. Sed ex hoc ipso canone patet, dissbluto per eius mortem aut discessiim spirituali matrimonio,praescriptionem inchoari. Nec potest aliter, si argumento legis 3C. C. de Die dotium hic uti volumus. Nam secundum eam deducitur saltem vita eius mariti, sui alienavit, non secundi & tertii. Itaquela in bonis dotalibus ecclesia sticis, si ecclesia post mortem aut abitum prioris sacerdotis alium antistitem sibi adsiet scit hae novae nuptiae cursum praescriptionis impedire non possunt. Ego itaque cum Zieglero sentio, & inprie scriptubilitatem privilegium rerum dotalium ecclesiasticarum eo se nego. Sic quoque i Uti Helm stadienses sentiunt. Nammen d Aprili Minicia Ia cc XIX. quum ecclesia rusticos quosdam tanquam dotales ad operarum praestationem devocaret, hi a tem possessone libertatis per Octoginta annos continuata se tuerentur, rusticOS absol, erunt ex his rationibus: Enis eidunci qegenaearii gen Processes homini votin nitidi aut die graqe-: Ob Titio ite die δrenheit voti de ii iij r ii Torlahren Laut limib i Euded und Miroeni 'leguler6 ehemat' len db elegeiam Treniten diirdin die go. jahrige Priescription et, langet 8 . Ligere vernemen e6, und fithren ;u de sendie Deli δuristi. Consistorial - Ord nunq den piis corporibus idi,
216쪽
SP. CCtCLIT DE PRAES. RERUM ECCLESIAST. rot
umhin getonnt, Tetlogie bed der gredi eit von Dieiliten ὲu stu; eὲen. Et quum Praecipuam bonorum dotalium classem bona mensialia, ut supra dixi, constituant, in his etiam praesicruprionem quadragenariam admisimus, ex his rationibus:
217쪽
MEDITAT. AD PANDE .hiernaost besagier Sreis mit in dem illegister der baufalligenthe stebet, und ater dergleloen ruinirte und der Cammee ιur east seret en de Suter detania: en θἰeoten na: an privat i 'berlanen ὲur Diederauibauung ubertassen iver den thianen, vide leg. 7. Codici de omni agro deserio, feriter eme don dem Proetaten auo rdiderie talldὶ vorgen omniene Alienation per diuturnum silentium Mexinde fluentem tacitum consensum Capituli bestatiget mrd, c. a. X. de bis, quoe sunt a praelato, dania die viele Succelibres deS Alberti dadurdi, das ste die Ees et bsters voti neueti helesinet, die von Alberto get ebene 'Geraustriing deutlida ratibabiret, undrem thiae neuda insteh ndendie testilli aeei gendrenunciiret, endilio der aue flagten ait derit,alb hunderii jahriger ruhiger Teiih thnen mini allem nodi den Canoniisten und Civil- inedinten, morinnendie hurideris abrige priescription in rebus ecclesiae vor die h lisse geo tet mrd, und io gor der Thmi flen stir e im Sege stethet, solidern auo nat ter Uragdeburgiisten Noliceo i Ordnung ὲustarten hominen mus, alg nal meller dergleilen tange Possesse praescriptionem immemorialem ausina et, darmider der vorgeasstud: e defectus bonae fidei niltε thul, indem bona fides ex longissimi temporis lapsi praesumiret mird, und die in contrarium angesithrte Teriri uthungen malam fidem ;u er; ngenmcbi hin langlicli sthnd; Eo haben aeir torigeδ urihel nothmendigbestarigen mitistit. Nec captari Oponet, quod in modo adlatis rationibus centenariae priescriptionis mentionem fecimus. Hoc enim obiter saltem factum, quia in ista lite tantum rempus cssu Xerat. Nam si quadraganta saltem anni lapsi fument, 1imiliter tamen iudicassemus.
Emphteusis ecclesiastica sne scriptura per quadragenariam
praescriptionem conjlituitur. Imphyleusin ecclesiasticam non consistere, nisi scriptura in desuper confecta doceatur, doctrina communis est ex
L. N. S. C. de S. S. ecclesis, Novesia p. pr. α Norella
218쪽
SP. CCCCLIX. DE PRAE'. RERUM ECCLEsIAST. stoa . IIo. c. f. pr. hausta quam eo eXtendit Mevius in P. 3. deo. 289. ut civilem quidem empytheusin praescriptione longissimi temporis constitui pesse dicat, ecclesiasticam ne- get. At ego contra sentio ia ecclesiasticam emphyleusin ab eo, qui per quadraginta annos canonem ex praedio ecclesiastico solvit, sine omni scriptura adquiri credo. Movent me non solum Nobella III. 13 I. c. 6. item c. I 3. X. de
Praescriptione & c. a. de Proscriptione in 6. quae generaliter. iii bonis omnibus ecclesiasticis quadragenariam praescripti nem sufficere iubent, sed inprimis lex 14. C. de fundis patrimonialibys, ubi hi, qui fundos templorum sine titulo perquadraginta annorum spatium possederint, ab omni acti ne, molestia M inquietudine liberantur, & canonem porro solvere iubentur, ita ut omnibus ad excludendam omini qumlibet modu ex publico movendam qMc6lionem ntida ex quocumque titulo, vel etiam sine titula, mimi alis quadraginta annorum
iugis posse lymnis exceptio psipit fusticere. Atque ita in tribunali Noluenbuitelen si anni ci iacc XXVI. in caula Sichendsfrben contra Etist S. Blatii iudicatum fuisse recordor. vI. Proscriptio quadraginta annorum etiam in frudis ecclesiasticis locum habet.
v II. Bona ecclesiastica per pacem Osvabrtinensem seculanisata iure eccle1iarum in prosci tu ne S aliis copitibus sumtur. Praedium est in Thuringia, cuius postessores olim abbatum Hirschfeldensium vasallos se professi sunt, & seudi nexum per omnia agnoverunt. Id vero praedium deinde in aliorum manus Venit, qui id nullo titulo, sed tamen ultra XXX. annos, tenuerunt. Tandem gens Hassiaca, cui abbatia Hii sthfeldensis ex Pace Omabr. art. I . l. 2. Cessit, Ve- .
tus laudum suum Vindicat. Opponit possessor praescriptio-
219쪽
nem tricennalem. Respondent Hassi, in re ecclesiastica triginta annos non siumcere, sed quadraginta desiderari. Contra possessor ne3at, leges, quae XL. annos in ulucapione bonorum ecclesiasticorum requirunt, ad fetida trahi polle, negat etiam, abbatiam Hii lchfeldensem, postquam secularisata &. in principatum mutata fuerit, iure ecclesiae uenseri posse. Disputatur super his acriter, atque acta ad collegium nostrum mense Augusto anni cDII cc XXIII. mittuntur. Lis tota in duabus qtuestionibus vertebatur, quarum prima erat, an in seudis ecclesiasticis pretescriptio tricenna-
lis suiliciat. Adfirmabat hanc postes r, atque se inprimis auctoritate Halsaci l Cti maximi nominis, Vulteii nempe, tuebatur, qui lib. I. de Heredis cap. 9. n. 8. Anutis, inquit, triginta ad praescribe iduin fetidum in re qualibet, sive prizata
st, sue publica, V sve pri fana sit, sue eccidi lica, susticere
exissinio, per Vulgatam illam regulam, quod, ubi textus imu distinguit, nec nus di linguere debeamus. Vulteio adsentit Si hius in Mam. iurisseud. cap. 1 i. quies. 8. E contrario Hais Hassiaco doctori I hui iugum opponebant, L ch rum scilicet, in Analectis ad Struvii Syntagm. hir. fel . cap. 8. apb. I. . 32. 2. & Stryhio interpretem eius Humium in Iuri, prudentia felidali cap. I l. β. u. Et iam 9uoque ad sententiam Lyncheri la Horati accessimus. Etsi enim ius seudat. Ibo Gobardicum in I. V. 26. E 4. generaliter praescriptionem tricennalem in fetidis stibiliat, generalis tamen constitutio iura singularia, nisi ea expresse tollat, haud aboelet, c. i. de Constituti itas m 6. Dicitur in Novella i M. cap. 6. solam quadraginta annorum privicriptionem ecclesiis opponi posse. Ergo ecclesia nec in seu uis suis aliam prauscriptionem admittit. Succedit altera quaestio, an ecclesiae secti lari satae in pretescriptionibus aliisque capitibus iure ecclesiariim adhuc fruantur. Adfirmavimus hanc. Ipse quippe Pata OD. tabula art. S. I. 2q. archiepiscoparus, episcin
220쪽
SP. CCCCLIT DE PRAEs. RERUM ECCLESIAST. ad sepiscopatus & alias fundationes atque bona ecclesiastica iniatisfactionem regiae maiestatis regnique Sueciae aut aequiv lentem recompeia lationem indemnitatemque suorum foederatorum, amicorum & interestatorum concessa in iis, quae peculiaribus concestionibus non sunt mutata, priscis iuribus subiiciunt. Accedit quod in iisdem tabulis, ubi ue secularisiatione istiusmodi bonorum agitur, e. g. in art. lo. β.7. art. lI. l. I. iura omnia secularia & ecclesiastica in novos possessores transferuntur. Adde Verba arti lili. I i. β. 2. abbatiam ursi eides siem cum omnibus oppertinentiis, secularibus Sectis licis. Igitur 11e contra pollutiorem iudicatum fuit: Dasi Bitiaste alle in dent i da mi ichen Aous ibrie e ui id per da hinter gestillen Specification benania te Stulte und Sere iiiqieiten, ouister der in tum alien eaoetis en d lini Priete bifindi listen Zedet Dote, ὲ ivenen t vfen tande6 und 3 t. neii Sroistet Suisen, der Rrau Alagerin obuitreten id ut dig. ib. D. Raticlec. Die Acta ieiqen Eennen i flar, das die Noppen Iu Berbite di inieherled Suter da stibist bi stibii, de reia qroster rheil voti der ehea maligen 2lbtep und dcm jehiqen Rurstcnihil me Oirsdueld, der anidere Theti aber von dini hoste Zad 9n Iu Lehn gegangen, hi elatius die Sebrudere 'dam navi 2biter ben deε Nappismia Ceas ledatε das eiachii die Lebn udn des oerboqg iu D imarae uria lauti erfausti, daben dem Maus Eri est unierso ledenee tuae undSereonsiliten, iveidae in dem ulten Gad ficten glin orisse mithetin diit, emperiei ben lassen, endlit diue si uter voti den Adamiisdien Erben an die tririge Settoqie qeten men Thie8 alleῆ nun, Idenn eε mit den ubriuen in actis vortommenden Documentenὲusam m n qchalien ivird, meiset narlidi, dati die in hem 'lddnuidia suus Uriela binanti te, und in dem adcia Zastilinaen schn auerte, te nidi qe ehe e tusse iiiid Nedite tu dem diri fel diri, en gehne sebbien. Ob nun aeol 'bello ire so hau pilatui mit der exemptione praescriptionis ιu s hen virmepnen; audiessitu ober,