장음표시 사용
221쪽
D praesicriptio ad ciuitates non pertinet, sita in his triginta am, ni sussciunt. Lis est intricatissima, qualis praescriptio contra civitates
locum habeat. Tres sunt diversae opiniones. Alii triginta, alii quadraginta, alii centum annos requirunt. Dim-cilior est huius controversiue decisio, nisi historiam p scriptionis quadragenariae a Iustiniano quod ad ecclesias, stabilitae narramus. Ab initio ecclesiae la civitates ab omni usucapione tutae fuerunt, atque ius suum post longissima etiam tempora persequi potuerunt, L. 9. de Vsurpationibus. Quum vero sic nemini non a templis la civitatibus . metuendum esset, Theodosius Magnus tandem p scruptionem tricennalem introduxit, atque hanc omnibus illis, Zi usucapioni ordinariae non subiacerent, obstare voluit, A g. C. de Proesicriptione XXX. vel Q. amor. Oepit igitur tunc praescriptio tricennalis, quam humano generi patronam recte Vocat Casso serus lib. S. cap. V. etiam Conistra ecclesias & civitates locum habere, donec Iustiniani tempore lex 23. C. de S. S. ecclesis, quae ecclesias & civitates soli centenariae praescriptioni subiicit, improbissimis
222쪽
SP. CCCCLIX. DE PRAEs. RERUM ECCLESIAST. an artibus elicita est. Rem totam verbis P copii in Histur. mimi. a I i. At anno latine versis narrabo: Priscus quidam apud Mesevos fuit, alienae manus perquam insenis emcntiendae peritus, eiusque stat uis plane idoneus artifex. Porro Genorum et risiam annis ante n in paucis heredem in luti rat Mammianus vir clarissimus, patricia dignitate, genere, Udiuitiarum copia illamis. Iusiniano postea principe, Pri lcus
censum familiarem eius urbis habet, quaecunque florerent opibus, ac ditiissimae praedae ese p0sent, horum diligenser tib striat maiores, quorum tabi lar 1ibi conqui1 ierat, eorumque mutine complu=es conficit libellos, quibus grandem pecuniam a Mammiano apud se depostam acoepisse; eidemque debere se illi fiat
rentur. Crediti vero inanibus illis libellis auri summa necem millia pondo colligebat. Denique piiblici tabellionis, tiri me virtute conspicui, qui supersite mammiano civibus tabulas con- fciebat, suaque manu cim Jgnabat, literas mirum in modum imitatus, sc eos libellos Mesenonum ecclesiae procvragoribus tradit, qui partem adquirendae pecuniae, quae illum maneres, pollicerentur. Verum obstacite lege, quae reliquias omnes actiones ad tricenariam praescriptiotiem prolatas, ta quas hypothecarias dicunt, nonnullasque alias quadragenaria excludis exceptione, id ineunt consili. Pergunt f mrium ire, chn auri Cresari deferunt, rogantque, ut sibi esse Wresso velit ad tantam civium perniciem. Ille accepta pecunia mox legem scribit, ut actiones, quae ecclesiis competerent, rum stati temporis, Aed centum annorum prinscriptione excludet entur ; idque non Emesae duntaxat, Dii in mersio Romano Imperio perinde valeret. Ac tum mittit f. ommum, uirum Mustrium es corpore 1trenuum, qui pownonum egit urbis praefectum, ius illud Emesnis dicturum, si naturumque. Principio quidem ex confectis illis libellis Gesenorum e
Hesre procrearores, quum in nonnullos cives causam bis cenit mauri pondo tenui spent, eos illico condemnarunt; quibus ex raritatemporum distantia, arque nocte olim rerum gestarim, nulla δε-
223쪽
sensio suppeteret. Puamctrem quum alii, tum Mesenormn
primores in magno m0e 0re iacebant, succensiebantque calui malatoribu, Sed quum iam pars maxima civium in id exitii venia, et rem ita Deus hi m0deratus. Pi isto huiusce fraudis aueIori It ad se omnes libellos deferret, I 0ngirilis imperat, atque rem detrecIauti magna impingit alapam vi; ille ictu furii dentere asicius supinus c lucidit, tremensque ac pauidus, reinque odoratum Longinum ratus, fatetur frat/dem; sic vero totius rei cena delecta, dejitum calumniis 6t. Suidas in Lexico Doce Prisicus Emesienus rem similiter exponit, ut Omnia ex Procopio hausisse videatur, in eo solo ab hoc diversus, quod Iuttiniani dedecus Verbis temperatis elevat. Quidquid vero horum sit, lex 23. C. de S. S. eccidiis, quae ab initio solis ecclesiis orientalibus Profuisse Videtur, in A DP li. q. ad ecclesiam Romanam quoque eXtensa fuit. Patefacta dein de ut ex Procopio modo audivimus, fraude, lustinianus in
Novella III. M I3 I. cap. 6. revocavit legem 2 & Novellamo atque omnibus ecclesiis & piis causis, sublata centenaria praescriptione, quadraginta annorum Protelationem contulit, nulla civitatum mentione facta. Repetierunt hanceonstitutionem PontificeS in iure canonico, praescriptionem tamen centenariam soli Romame ecclesiae contra tultiniani mentem reliquerunt in C. IX. de Procscript. Ω c. I.
de Praescript. in 6. Quod & Imerius in Auth Quas acliones
C. de S. S. eccidiis fecit. Posthaec quod ad ecclesias quidem & pia corpora dubium nullum superfuit, sed de civi- ratibus ingens orta est disputatio. Cularius lib. s. obf. s. M Zabnius in Politia municipali lib. cap. 6O. n. lo. civitates adhuc beneficio legis 23. C. cle S. S. ecclesiis & centenaria praescriptione gaudere credunt, quoniam de iis nihil in Socellis meminerit Lstinianus. Struvius LXerc. ad Pan kcI 43. β. l9.. M plerique alii interpretationi extensivae in Novellam. lo cum faciunt, & in ea tacite civitates comprehendi aiunt. Denique
224쪽
SP. CCCCLIX. DE PRAEs. RERUM ECCLESIAN. rosnique machineus lib. 8. Contr . cap. 3. triginta annorum praescriptionem contra civitates reductam ait. Atque hoc ego etiam credo propter clara Iustiniani in Novella ait. verba: Salυa circa alias per*nas V causas virtute, quam semper tricennalis Assii proscriptio uindicabat: quoniam hanc δε-cem amorum adiectionem stolis, ut dicIum 6t, religiosis locis, rerumque iuri vel contranibus indulgemus. Probavit hane sententiam Augustus Saxonice Elector in Constit. 6. P. a.
r. Quadraginta annis elapsis, ct completa eontra ecclesiam praeseruptione, superest adhuc quadriennium, intra quod ecclesia contra persectam praescriptionem in integrum restituitur, Clem. tin. da Eesu. in ius. s. omnes annuae praestationes ecclesiis piisve catas debitae, praescriptione quadraginta annorum tolluntur & minuuntur, e. q. 6. U. de Proeseripi. Λd L. ηε. g. ρ. C. de Disc. re Cur. & L. 7. g. vis. de Praescrip . XXX. vel XL. annor. quae obsare videntur, reis sponsum fuit in Specim. CCLIII. de ProcriFt. annvor. redis. meis dit. s. & Specim. CCCLXXXIII. de annvis legatis, medit. L
225쪽
Praescriptio immemorialis describitur. iI. Huic praescriptioni documenta literaria non obstant. Praescriptionem immemorialem Vocamus, quando Πωmo adest, qui rem in alio, quam in quo nunc est, si tu vidit, nec id ex aliis audivit. Convenit haec descriptio tegi 28. de Probationibus & legi a. 8. de Aquao aquae pluviae, quae potissima praescriptionis immemorians sedes sunt. Iustitiam x aequitatem praescriptionis immemorialis, quam plerique agnoscunt, evertere conatur Ludeae ius de Ciuitatum dispari nexu cum S. R. I. c. 6. g. 3Ι. non novo tamen nisu, sed recoquit saltem veterum quin rundam opinionem, qui immemorialem praescriptionem adesse negant, quoties do menta literaria in contrarium sunt, '
226쪽
SP. CCCCLX. DE PRAESCRIPT. IMMEMORIALI. ara
sunt. Clarius scilicet mentem suam explicat in comment. ad Auream Bullam tit. 8. β. I. lit. b. distinguendo inter praescriptionem immemorialem hominum M instrumentorum, quarum illam iniquitatis plenissimam, hanc aequissimam Vocat. Quaestio tota eo redit, an documenta & libri pra, scriptioni immemoriali obstent. Hoc ait Ludeae ius: nos cum ΙCtis, quorum leges supra commemoravimus, negamus, & praeter aequitatem etiam salutem M securitatem publicam pro nobis habemus, quae graviter laedetur, si poς sessores ultra hominum memoriam ex vetustis schedis tumbari vexarique patimur. Evertentur regna omnia & principatus, si recuperatoria iudicia illis, quorum maiores in istis provinciis olim consedisse ex historiis apparet, induti gemus. Reddenda est Anglia illis, qui Walliam incolunt, quum ex priscis annalibus constet, Britones, primos in sim Iae dominos, a Saxonibus, &. Normannis deinde, sine iusta causa olim invasos, iugatos, & in angulum istum, 9uem Walliam hodie vocamus, compulsos Iuisse. Et quid de Germania nostra fiet, si posteri veterum possessorum iura maiorum suorum vindicare incipient. Bellum suscitabitur plus quam civile omnium in Omnes. Exsurget inprimis poripulus, proferet Taciti annales, ostendet, duces principe que maiorem sibi & hereditariam potestatem praeter instituta veterum usurpasse, repetet itaque libertatem suam, nullamque sibi lesem obtrucii, nullum tributum imponi, nius consensu omnium in comitiis adhibito, patietur. Accedit sublesta antiquorum documentorum & historicorum fides. Multa in his genuina agnosco, sed multa etiam fausa, convicta, suppolita fuisse, quis negabit Et haec discenni invicem hodie dissicillimum, quin impossibile futurum
est. Sed fac etiam, genuina esse omnia. Verisimile est tamen, eum, qui nunc rem tenet, eam iusto modo M ex voluntate prisci domini adeptum esse, titulum V*m longin-- - . Dd a quitate
227쪽
quitate temporis & casibus variis obliteratum ignorari, superesse saltem monumentum quoddam antiquissimi sed exstincti diu iuris. Recuperabit ergo primus posses r id, quod
olim ipse λrte in alterum transtulit, u exturbabitur verus dominus ex re, quam ipse maioresque eius legitime Mdiutissime tenuerunt. Isti profecto iniquitati solum reme- dium erit praetcriptio immemorialis hominum, qua sublata, in incerto erunt possessiones omnes, &, ut Ochel de Praescriptione immemoriali cap. I. 9. verbis Gesembecilloquitur, nec arca Noae nec diluvium vetustatem superrubunt. Et, si leges nostras publicas inspicimus, quae depraescriptione immemoriali agunt, nunquam illis de documen- . tis, sed semper de memoria hominum sermo est. Vide Auream Bullam tit. 8. l. I. ibi: tempore, cuius contrarii hodie non exi)lit memoria; tabulas pacis Omabr. art. S. y. 27. ibi: ante hominis memoriam; Rec. Imperii de amo I 48. g. 66. ibi: te ui men chen; Gedactenta .re. Quin imo ipsi Imperii ordines praescriptionem immemorialem prolatis a Galliarum rege instrumentis opponunt apud Lundo pium in Actis publicis tom. II. p. 8 i. ad annum I 68O. Gn- sentiunt mecum Molina de Iustitia S iure tom. l. trael. 2.disip. 76. ri. q. Strs de Iure sensuum disp. 8. c. 3. n. Iq. Ochel de Praescriptione immemoriali cap. II. IO. Lyncher in AualecIis ad Instit. p. IOO. Et sic lCti Helmstadienses
228쪽
Cessat praesicriptio immemorialis tunc, quum de principio a re,
sitae misses inis ex documentis certo conflat. ' egula, 'uam in meditat. a. proposuimus, quod praescri- prioni immemoriali documenta literaria non obstent, limitationem patitur in casu, quo de initio adquisitae poς sestionis ex instrumento certe constar. Hoc quippe inituum nulla temporis, quamvis immemorialis,lapsu mutari potaeit, L. I. C. de Praescript. XXX. vel Q. annorum, ubi e emplum conductoris memoratur. Aliud in usufructuario occurrat, de quo vide L. 8. C. de V vfructu. Eadem ratio est
creoihi ris pignorat itii & depositarii, qui, etsi pignus Adepositum ultra hominis memoriam tenuerint, titulum tamen, si de eo ex histrumentis liquido conitat, sibi mutare Dd 3 - atque
229쪽
atque restitutionem depositi detrectare nequeunt. Addam nunc aliud ex freto exemplum. Conduxerat rusticus seculo XVI. agrum ecclesiasticum, iunxeratque praedio suo, Meundem tanquam praedii sui partem cum successoribus ultra C. tannos, soluta quotanniS Pensione, tenuerat. Rep tit andem ecclesia agrum. Postestar libros censuales, in
quibus ager ille suo pi dio adscriptus erat, & praescriptionem immemorialem opponit. Nos tamen secundum ecclesiam mense Iunio anni cIPIdcc XVII. respondimus. Vbde hoc responsum supra in Specimine C. de Vindicatione per
Bona fides in praescriptione immemoriali desideratur.
Non vero iustus titulus. Dr scriptionem immemorialem definit Struυius in Sym. 'tam. iuris cis. Exerc. οῖ. 2ῖ. in qua nulla bona stris, nullus titulus, nulla rei qualitas attenditur, Jed tantum rem velius 4se neglectum tanto tempore, cuius milii memoria non exstat. FaciIe adsentiam Stiuvio, si haec eiuS mens est, eum, qui se praescriptione immemoriali tuetur, non opus habere, ut bonam fidem, quippe quae ex lapsu tanti temporis praesumitur, probet. verum 1i Stru 'ius hoc eo etiam e tendere voluit, ut mala fides, etsi ea ab adversiario probetur, tamen priescriptioni immemoriali non obstet, tunc me adversarium eius Profiteor. Nam & aequitas ei, & cap. ult. X. de Prrescript. obstat, & clarius adhuc Lex 2. C. de Proesicripi. XXX. uel XL. annorum, in qua possessio ultra XL. annos continuata ei, qui initium possessionis suae locationem vel precarium fuisse nOVit, prodesse negatur. Errat ergo Garsas de Expensis cap. 9. N. 2O. II. dicens,
praescriptionem bonae fidei in praescriptione immemoriali esse iuris M de iure, ut ne quidem probationem contrarii
230쪽
admittat. At de iusto titulo, quod is in praescriptione immemoriali haud desideretur, res minus dubia est, quum id in c. I. de Praescist. in 6. aperte constituatur. Quin imo in praescriptione immemoriali titulum posci, fere ridiculum est, quum, si de titulo M origine constet, praestri- .ptio immemorialis esse desinat. Sic mense Octobri anni
Ad probandam moesicriptionem immemorialam testes sienes, qui de suo tempore es de propria sitientia dicunt, non sussciunt. vii. Nec sussciunt te)les negativi.
Inter rationes, quas Lud κω de Ciuitatum impami nexu cum S. R. I. cap. 6. β. s. praescriptioni immemoriali Obiicit, ultimo loco hanc, quae tamen lare la alicuius momenti est, nit: cum rei notasia, quae sorte in obscuro loco aut 'sis tempore