장음표시 사용
241쪽
Posse praescriptiovem immemorialem lege aut privilegio
tollit, Credo, nec moVeor rationibuS, quas in contrarbum adfert Ochel de Praescripti0ue immem0riali cap. 3. q. 24.& cap. IO. h. vlt. QuamViS enim non negem, praescriptionem immemorialem in iure naturae M summa aequitate furi. datam esse, norunt tamen ICti, ius civile iuri naturali per Omnia non semire, sed addere ei nonnunquam aliquid aut
detrahere, L. 6. pr. de Iustitia S iure. Ipse Deos agros Levitarum omni praescriptioni eximit Levitic. XXV, 34. Et lata est olim in ducatu Guelphico lex, qua praescriptioni immemoriali locus contra reunionem pertinentiarum denegata fuit, sed eadem tamen deinde durior visa I su, lata iterum est. Sed ubi illiusmodi lex vel privilegium exstat, i UtiS ab eo in iudicando aut respondendo recedere non licet. Commemorabo exemplum. Edixerat ante paucos annos reX Prusside, ut praedia omnia, quae olim rusticorum atque tributis obnoxia fuisset)t, quamvis in Pr sens liberu, nunc tamen oneribus iterum subiicerentur, utque, si de Origine praedii certo constaret, nulla immunutatis possessio, nulla diutumicas temporis attenderetur. Ex hac lege ci, itas qu: udam a fisci adVocato in ius vocabatur. Huic ante aliquot secula agri cuiusdam pagi, qui ultra limminum memoriam desertuSI incultus iacebat, addicti fuerant. Quos agros civitas semper a tributis immunes possederar. Nec erat homo, qui quidquam ex illis pnestitum recordaretur, quin I in libris censualibus nulla eorum mentio occurrebat. Itaque praescriptio immemorialis si. ne dubio aderat. Nos tamen a civitate mense Iulio annicia DCCXXV. consulti nesavimuS, hanc ei profuturam, quoniam de origine praedii ex documentis constaret: Dat 8 th der cladi Rransfurth die telier - δ repheit ciniger in den geld , Utarten Notiori unti inaniam seleginen Laiades
243쪽
, Praescriptio immemorialis privilegii instar est. Atque adeo tunc quoque locum habet, quum lex concessionem
principis requirit. D egula vulgaris est: praescriptionem immemorialem vim 1 privilegii per omnia habere. Ea non commentum recentius leguleiorum est, quemadmodum nonnemo ait, sed a Pomponio in L. 3. h. 4. de Aqua qu0tidiana, si ei legem I. 42. eodem & L. t 8. I. de aqua es aquae pluviae iungas, proponitur. Multa inde consequuntur, hoc inter alia, quod, etsi lex expresse ad iuris cuiusdam adquisitionem concessionem principis desideret, pi scriptio tamen immemorialis stilliciat. Id ex legibus supra memoratis, in quarum postdrioribus duabus aquaeductus Omnibus, quibus princeps eum non concesserit, denegatur, in priore vero ductus aquae, cuius origo memoriam excessit, iure constituti loco
244쪽
SP. CCCCLX L DE PRAESIRIPTIONE CONTR IVS. aas
btis lHi rusti ei collegium, nisi ex principis auellarizate, ire non PDile. Atque tamen ea colleyia, quorum ori Homemoriam hominum eXcedit. pro licitis reputantur. EX eadem rati ne Heli nitidientes lCti manse Ianuario anni cia Dccxv. immemol intempnes eriptionem admisere, tam
245쪽
i. Regalia prescriptione immemoriali, si cum principe Iii sit, adq, liri, pluribus ostendi in Spte ruine CCC LI. de Umetione, nussit. 7.93.1. Servitutes omnes, etiam ruficas & Ciscontinuas, praescriptione o dinaria adquiri, nec immemoriali opus habere, dixi in Θιcim. CVIII. de Iure pascendi, vult. l.
246쪽
- SI' COCCLXII. DE REBUS MERAE FACULTATIS. a 31 SPECIMEN CCCCLXII.
Res merae facultatis describuritur. Il. non solum ex iure naturali omniumque hominum communi, sed es singulari civitatis aut uniuersitatis pendent. Rum non BOV m adgredimur, sed infinitis lCtorum
disputationibus diutissime astatam, adhuc tamen dubiam, & variarum publicarum privatarumque litium causam, scilicet doctrinam de rebus merae facultatis; quae ideo intricatior est, quod nec dum de definitione earum inter interpretes convenit. Nemo adhuc argumentum hoc de rebuS merae facultatis paulo accurru, tius consideravit, qui novam aliquam definitionem ab alimrum definitionibus saltem verbo diversam non excogitaret. Primus ego forsan sum, qui hoc non facio, sed in aliorum cogitationibus adquiesco. Fateor nempe, ex omnibus, qui de rebus merae facultatis scripserunt, Grineri meditati.
247쪽
nes mihi optimas videri, quas in tomo IV. Opusiculorum iurit publici stol. 4. de Iure 1uifragandi usu intermissio non pereunte k. 18. proponit. Commemorat ibi explodit definitiones a Grotio, Vimi/0, Hubero, Struvio, Titio, I bomasio,
di de Tomillieu factas, & recte quidem. Nec meliores sunt, quas Meυias P. l. dec. LO. & CDcceius in disert. de rebus meroe facultatis r. 6. habent. Gribaerus ergo hane suggerit: nes merae facultatis sunt, quae trem ex privilegio, sed it re proprio, eodemque vel omnium huminum, υel omnium ciuium communi ita competitui, lit, 'V0ties crκimus fert es ocisio, iis utipo unus, neque aut p0θ. 11M alit prohibitio aliena ab eurum exercitio nos excludat. Nemo ante illum rem tam lucide proposuit. Quamvis enim Lync erus in Analeclis ad Strubii S tagm. iuris civ. M'. 4 I. tit. 3. f. 22. i unctis emendationihusia b. l. p. O. simillima habeat, ObscuruS tamen est, & commentatione indiget. Praecipuum in se, im hoz est, quod res metae facultatis non, ut Vinnius Cocceiusque cretiunt, ex sola libertate naturali, seu potestatu ab i psa natura omnibus hominibus concessa, & iure omnium communi pendeant, sed ex iure quoque civitatis Vel universitatis descendant, omnibus civibuS A membris universitatis coha-munes sint. Sic lex est a Pud His anos, ne quis, nisi Hi- ispanus, in America negotietur, Halis Sa onum, ne quis, nisi municeps, salinas habeat, in academia hac Iulia, nequis, nisi studiosus, mensa communi utatur. Aemiliatio igitur in America, emuo salinarum, ustis meias e communis, sunt adlus merae facultatis, sed saltem intuitu Hispanorum, ei tum Halensium & studiosorum, quorum unus, etsi per centum annos ab iitiusmodi actu abstinuerit, ius tamen agendi non amittit.
In rebus merae facultatis pidistis per a tim solitarium, etsi longi ssisne exercitum, n0n adquiritur.
248쪽
Adquiritur tamen possesso per prohibitionem, s alter in ea ai. qui cat. Ad hanc possessonem adquirendam longo tempore opus non ηt. In definitione Gribneriana supra commemorata verba illa: neque aut possielso aut prohibitio aliena; recte explicanda sunt. Id largior facile, possessionem alienam, tametsi ultra seculum continuatam , nOS ab eXercitio rerum
merae facultatis non excludere. Verum, si prohibitio accedat, tunc res aliam prorsus faciem induit. Neque necesse est, ut post prohibitionem longissimum tempus eiu uxerit. Sed M ante biduum facta prohibitio, si prohibitus adquievit, id operatur, ut prohibens in possessione constitutus saltem, quamdiu iudicio possessorio contenditur, Victoriam reportet. Rem exemplo illustrabimus. Gens quaedam illustris in Franconia vicum possidet, eiusque incolas, ne ubnum alibi, quam apud institorem suum, emant, cogere vult. Contradicentibus incolis, quum gens illa diuturnam litem metueret, breviore Via se optatis Eotituram sperat, si posses rio iudicio experiatur. Porrigit itaque principi libellum, atque in eo, institorem suum hucusque ius vinum incolis vendendi possedisse, nunc Vero in ea possessione tumbari, narrat, eumque porro in ista possessione defendi, petit. Post aliquot disputationes acta mense Augusto annico II cc XXVII. ad n OS mittuntur, qui ante omnia de posse sone, &, num actores illam institori suo iuste tribuerent, soliciti fuimus. Emtio nempe Vini sine dubio actus metae facultatis est, qui ubicunque ex arbitrio emtoris exerceri potest. Hoc solum ergo, quod quis diu apud aliquem vina sua comparavit, Venditori huic ius nullum, & nec
249쪽
234MEDITAT. AD PANDECT. possessionem quidem, tribuit. Possessio in rebus merae facultatis incipit demum ex eo tempore, quo quiS alterum, ne iure Communi utatur, prohibuit, isque in hac prohibitione adquievit. Si hoc apparuisset ex actis, litem sine dubio secundum actores dedissemus. verum ex actis de alia prohibitione non constabat, quam de ea, quae Paulo ante litem motam facta erat, & quae, quum incolae ei P rere detrectassent, causam controversiae dederat. Ista prohibitio non poterat actoribus possessionem adquirere, 1 ed magis turbatio erat, atque acieo incolis interdictum uti
postidetis dabat, non prohibentibus, per claram L. 8. β. s. Si servitus vindicetur. Ergo pro incolis iudicatum fuit e his rationibus: Die Daupti Sale belrefende, is beri meren fiddie Demn Appellanten vornemlio daruber, das Appellaten in dem abesthe deii striin, aeoher sie mollen, ὲu nehmen ses utet,
250쪽
Sp. CCCCLXII. DE REBUS MERAE FACULTLTIs.consistit, quod libertas iis utendi solo non usu, etsi distiG1imo, cuiuscunque temporis praescriptione haud exstiri-guatur. Non erat necesse, ad iuS civile hic confugere . . Ipsia naturalis ratio, quae in rebus merae facultatis liberum cuilibet arbitrium iis, quomodo ac quando visum fuerit, utendi permittit, dictat etiam, hoc arbitrium hancque libertatem nemini sine facto consensuve suo auferri posse. ICti tamen veteres, qui sine lege loqui erubescebant, Maarias hinc inde conquisiverunt leges, quibus regulam supra memoratam firmarent. Nulla ex his satisfacit ex asse, nulla clare M generaliter de rebus murae facultatis a sit, ut adeo recte stilius C tr . ad Instit. disp. 6. l. 13. dixerit, res merae facultatis nee nomen nec formam in iure habere. Argumentum etiam, quod eX plerisque istarum legum trahitur, tam subtile est, ut ocultis meos fallat. Cem
te, quomodo lex 6. de Servit. pro . urb. lex 8. 3. s. Si fer uitus uindicetur, lex I8. β. I. Quemadmodum ferv. amin. lexa. q. 9. Ne quid in lac0 plibi. UX. 9. C. de Servitutibus, quae vulgo allegantur, huc trahi queant, non perspicio. Agnoscit idem Gribuerus β. I9. solamque legem S. de Via publica, in qua lavolenus populum Viam publicam non urendo amittere non posse dicit, seligit, quae etsi exigui, alic ius tamen momenti sit. Ego vero huic legi I. adiungo legem 43. de Usurpallanibus, quam etiam fortiorem esse puto,ia a Gribnero omi illam miror, in qua sic Papinianus: Priam
scriptio' longae posse in is ad obtinenda loca iuris gentium publica concedi non solet, quod ita procedit: si quis aedistrio funditus diruto, qtstus in litore polluerat, aut dereliquerat aedifrium, alterius postea eodem lacu e trucla occupantis datam exceptionem opp0nat, vel se quis, qa0d in suminis publici diuerticulo solus pluribtis annis pilicatas bi, alterum eodem iure prohibeat. Verba huius legis Obscura sunt, & fortassis in describendo corrupta, sed sensus planus, quem sic optime exponit ΛωGA 2- cur1ius