장음표시 사용
251쪽
cursus in Glossa ad h. L. Si Titius faciat domum in litore miris, Spossedιt eam longo tempore: tandem milea destrum 6t: s alius uelit ibi aediscare, bene pote st: -Νec Titius poterit impedire, dicens, quod proscrip sit: quia non es Demum. Idem si Titius pistatus fuit lango tempore in quodam loco summis,
m non poterit praescribere, nec prohibere alium, possit piscari. Nec priescriptio immemorialis hiet attenditur. Recte idem Accursus in Glosseu ad L. IO. de seruit. prXd. urb. sit. g. Si per mille missiam rum iu areola mea, quae iuxta tuum palatium fuit, non Oedi avi: non tamenpositim prohiberi. Res merae facultatis ordinaria etiam proscriptione amittuntur tunc, quum prohibitio n0n usum praecespit. Eo progrediuntur nonnulli, ut se scriptionem nulla ratione in rebus mPrae facultatis admittant, & prohibiti nem quoque, quae non usum praecessit, haud attendant. Ita sentit Bacbovius ad Treuiterum uol. a. disp. 22. q. 3. sit. LAt ego cum plerisque credo, res merae facultatis non usuia praescriptione ordinaria exstingui, si adversarius simul libertatem usuceperit, suemadmodum Caius in l. h. pr. de Servit. praed. urb. loquitur, id est, dominum exercere ius suum volentem prohibuerit, dominus Vero in ea prohibitione per longum tempus adquieverit. Aude Bergeri
Oeconomiam iuris lib. a. tit. I. 3. 22. n. I.
Ius coquendi cer fiam, quatenus Per leges V consuetudines non es restrictum, es res meroe facultatis,qnoer usu non
In iis locis, in quibus commercium cerevisitarum est restrictum, hi, qui illud habent, sed per triginta annos nυnexercuerint, id perdunt. v Lis
252쪽
Lis est inter I Ctos, utrum ius coquendi cerevisiam sit res merae facultatis. Ait L 3ncherus in Analectis ad Struuii Syntagna. iuris civ. tit de Vsurpationibus β. II. colligitque inde, tui i braxandi non praescrib i. si mihi commodum non sit, ea in domo meo uti, nisi polsessio mihi per prohibitionem
vel contradictionem interversa, M abhinc tempus senescriptioni debitum completum fuerit. Contradicunt Lynch ro Schaeriferus de Iure braxandi P. ῖ. cap. 2. n. -R. sqq. tam herus in Omi ponibus forensibus O . I 8. Ego cum
utraque parte sentio, atque, ius braxandi modo rem rae facultatis esse, quae non usu non amittatur, modo non esie rem merae facultati' sed laoia usu exstingui, credo Sculicet ius coquendae in suum & familiae suae usum cerevisis aequitas naturalis unicuique permittit. Igitur nemini hoc denegandum est, ne quidem rusticis, ut recte docet Tab0r de Iure cereuisue P. l. cap. a. β. 3. Refellit Taborem Schum erus de iure braxandi P. I. e. q. n. 38. sed male. Tabiniis enim sententia, etsi ab electore Saxoniae improbata, in iure tamen communi, quod solum spectavit Tabor, fundata est. Puto itaque, in iis terris, in quibus iacultas cerevis iam ad privatum rei domesticae usum coquendi sublata non est, eam adhue & a nobilium & rusticorum praediorum possessoribus impune exerceri. Neque aliud iure Saxonico communi & electorali antiquo obtinet, sicut He ius P. 2. qure1t la. n. 8. ostendit. Hac libertate naturali si quis per mille annos abstinuerit, atque cerevisam sibi necesIariam semper ab aliis coemerit, ni tamen, qui illam ei vendiderunt huc usque, frustra intercedent, si deinde malit omissa facultate uti, atque cerevisam sibi ipsicoquere. ipsum porro commercium cerevisarum, sicubi adhuc liberum est, neque per leges & consuetudines restim dium, inter res merae facultatis referri debet, atque unicuique, etsi id antea nunquam in pedibus exercuerit, pa-
253쪽
238MEDITAT. AD PANDECT.tet. Contra vero in iis lociS, in quibuS commercium cer visiarum restrictum, civibusque facultaS cerevisiam vendendi, nisi eam legitime obtinuerint, interdicta est, hi, quibus ea facultas indulta est, nequeunt eam Pro re merae facultatis Venditare, quum potius iure privilegii competati At privilegia, sicut & cetera iura, non usu amittuntur,
L. I. de A studinis, & quidem, sicut in Specim. CCCCLVII.
de Praescript. XXX. cvm. med. 7. Ostendi, lapsu XXX. annorum. Fac ergo, iuS coquendi Vendendique cerevismam in civitate quadam certis domibus esse adscriptum, unius vero domus dominum id per longillimum tempus non exercuisse. Amisit facultatem suam utique. Sic mense Octobri anni cio iacc XIX. respondimus: Dabm Adam
teli gegrundete e Ceptionem non usu S und praescriptionis
Ius cogendi V probibendi, actibiis merae facultatis contrarit , 6l odio im atque adeo refingenduin. XI.
254쪽
SP. CCCCLXII. DE REBUs MERAE FAC VLTATIS. aas
Tunc tamen, quum boni preblici causa introductum e lue pro favorabili habetur, atqIte interpremtionem extra iam admittit. Inter actus merae facultatis reserendum est sine dubio ius emendi cerevisitam, ubi quisque velit. Huic contrarium est ius cogendi, ut cerevilia non nisi apud nOS coemtitur. Quod ius nemo habet, nisi per privilegium legitime linpetravit. In iis tamen provinciis, quae prisco iure Saxon, Co utuntur, civitates 'omnes iure hoc cogendi intra proxumum milliare gaudent. ita Speculator lib. 3. arit. 66. trianniag teineii ra latet bauen dem andetii auf ein naeit 3u nabe; quae verba sic explicat Glo fator lit. a. sitellige tex. hic in
den Qtadren 3uRurdig sind. id ius cogendi sitne odii sum an favorabile, restringendum an extendendum magis, disputatum aliquando recordor in collegio ICtorum Vitembergensivin. Equidem omnia iura liberiati naturali contraria oviola habentur, videturque in iis locum habere, quod Pomponius in L. et O. de Regulis iuris ait: quoties dubia interpretatio libem talis 6t, fecundum libertatem resipondendum erit. Ipsi quoque
Saxones apud Bergertim in Sectis processus possessorii h. l3. ius
istud cerevisiarum aliquando stricte interpretantur, atque de ea saltem cere 'ista, quae commercii causa, ὲum Uerschentem, emitur, intelligunt, contra ero ad sui Sc familiae suae u Iumcerevisiam Quam extra milliare coemere permittunt. Sed per icit sententia, ius istud cogendi in gratiam civitatum ,1ntroductum favorabile esse, quod reipublicae intersit, commercia civitatum florere. Quare, quum qi aereretur, an ius istud cogendi ad eam quoque cerevisiam, qUae in nuptiis epulisque aliis solemnibus potaretur, pertineret, Memdo responsum fuit mense Decembri anni cio Dcc IX. Dabeii
256쪽
Ius suffragii in comitiis Germanicis tempore Taciti fuit res m rae facultatis, sita hodie priuilegium si ius singulare est.
Acerrima disputatio est, an ius comparendi M sustragium ferendi in comitiis imperii Gerulanici non utendo amittatur. Negant id Luceae ius de Iure fustragii regis Bohemiae, quod scriptum inter opuscula eius in tomo II. lib. I. quintum decimum est, & Gibnerus de Iure suffragandi usu intermisso non pereunte, quae dissertatio in tomo IV. Opiscrulorum eius stertionem IV. occupati Ego quaestionem ipsam, quae sublimioris fori est, non decido, M attingere vix au-Geo. Id saltem dico, argumentum, quod Ludewigius
Gribnerusque a rebus merae facultatis desumunt, nihil ponderis eorum .sententiae addere, sed nocere magis. Neque enim ius sustragii in comitiis Germanicis hodie res merae facultatis est. Res merae facultatis, ut supra dictum, ex iure vel omnium hominum vel omnium civium communi pendent. Et tale quidem olim ius comparendi in comitiis fuit, quum, teste Tacito de moribus Germanorum cap. II. de rebus maioribus omnes consultarent, & negotiorum graaviorum arbitrium penes plebem esset. Seci haec comitiorum facies diu iam mutationem passa est, atque hodie non ' Tom. VII. Hh omnes,
257쪽
MEDITAT. AD PANDECT. omnes, sed proceres saltem comparent. Quin ne proceres quidem omnes admittuntur. Nam nobiles immediati, quamvis etiam inter procere sint, eXcluduntur tamen &, quamvis superiore seculo anxie, ut reciperentur, laborarint, M enixe ab Anshelmo Francisco, electore I Ioguntino, iuvarentur, obtinere tamen nihil potuerunt, sicut exactis, quae Lun ius tomo IV. der reursi en Neissis, Can3le
inseruit, pateti Unde manifestum est, ius hoc suffragii non esse rem merae facultatis, sed ex privilegio & iure Iingui, ri proficisci. Accedit aliud. Res merae facultatis ita comparatie esse debent, ut possessio aliena nos ab earum exercitio excludere nequeat. At ius starasti, si quis alius id occupavit, hac possessione interverti, Ipsi non negant Ludere, gius cap. 3. 4. lit. K. M Gribtrems g. 27. addunt saltem, eorum, pro quibus ipsi pugnant, ius ab alio usurpatum hucusque non fuisse. .
Aedes suas altius tolle)e S ad coelum usque aedificare, iure naturae rit res meroe facultatis, sed non iure Romano. Iure Romano nemo potest cum inc0mmodo vicinorum veterem aedium suarum formam mutare, aut easdem ultra consu tam aliis altitudinem tollere. XV. Servitus altius rodendi explicatur.
Γ omum suam altius tollere, & usque ad caelum aedificare, res merae facultatis est, si ius naturae spectes, non item,s ius Romanum. Equidem in L. 26. de Damno infectu & in L. 8. & 9. de Servitutibus V aqua aedificia sua altius tollere cuilibet permittitur. Sed ista permissio in aliis legi. hus restringitur bifariam. Primum in L. I. l. 17. de Operis novi nunciarione vetatur quid contra leges edictave principums
258쪽
sP. CCCCLXII. DE REBUS MERAE FACULTATIS. αι cipum, quae ad modum aedificiorum facta sunt, fieri. Sod haec restrictio nullam hodie utilitatem habere potest, postiquam, quas leges quaeve edicta Vlpianus intelligat, ignoramus. Scimus equidem ex Suetonio in Augusto cap. 80. Rutilium, quem Cicero toties laudat, orationem de modo aedificiorum vel in senatu vel ad populum habuisse. Scimus etiam ex Strabimis lib. s. Augustum constituisse, ne aedes altius pedes LXX. tollere liceret. Scimus porro ex Taciti Annali XV. c. 43. a Nerone cohibitam aedificiorum altitudinem. Scimus denique ex Aurelio Viclare, Traianum statuisse, ne domorum altitudo LX. pedes superaret. Quarum constitutionum quum nulla corpori iuris inserra sit,
Isia quoque lex Vlpiani, quae ad eas se reseri, Otiosa est.
ltera vero restrictio plus momenti habeti Vlpianus scilicet in L. II. de Seruitutibus praediorum urban. eum, qui contra Commodum vicinorum aedificare vult, scire iubet, se formam ac statum antiquorum aedificiorum custodire debere. Et clarius adhuc in L. I. C. de oedii iis priuatis is, qui balneum exstruere M aedificium ei superponere desiderat, modum usitatum altitudinis excedere prohibeturi Adde L. 24. de Servitut. praedi0r. urb. in qua Paulus: cuius, ait, aedificium iure silperim est, ei ius est, in infinito supra
suum aediscium imp0nere, dum inferiora ordi ta non graviore seruitute mei et, quam pati debent. Patet hinc, iure Romano non licere aedes, quas quis iam ante habuit, pro lubitu mutare altiusque tollere, liquidem vicini inde detrimentum sentiant, sed debere M pristinam formam, quam ante aedes eius habuerunt, servare, & modum aliis usitatum non egredi. Si quis igitur vetere firma nCn contentus aedes suas stipi a consuetam altitudinem tollere cupiebat, is servututem altius tollendi sibi itipulari debebat. Positis his, facilis nunc erit definitio servitutis altius tollendi. Dici non potest, quantas haec ser 'itus hucusque disputationes
259쪽
244MEDITAT. AD PANDE . excitarit. Aliqui eam plane in dubium vocarunt, D, servitutem altius non tollendi per errorem a Iustiniano altius tollendi nominari, crediderunt. At errare hos ipsos, atque habuisse Romanos servitutem altius tollendi a servitute altius non tollendi distinctiun, satis ex L. a. pr. de Se Tit. pro d. ri t. L. 7. q. I. Communia praedi0rum M p. 2. I. de Actionibus patet. Vidi haec iam olim,iplam tamen ser, itutis huius naturam non intellexi latis, quod persuasuS essem, sicut a piaeceptoribus acceperam, iure Romano licuisse ad caelum usque sine omniser, itute dedificare. Malui ergo in Specimine CIX. de AcIisu, bui confe11Oria isnegatoria coroll. ult. ubi de servitute altius iob tenui agendum erat, desinitionem Omittere, quam me imp rem huic oneri Ostendere. Nunc vero, postquam intelligo, iure Romano licentiam aedificandi magnopere ibisse restrictam, ser, itutem altius tollendi sic describi posse puto, quod sit ius aedes suas cum incommodo vicinorum ultra veterem formam & usitatam aliis altitudinem extendendi.
XVI. Ius, quod alicui ex contractu c0m setit, non est res meroe facultatis. Igitur luitio pignoris S repetitio depositi huc male referuntur. AoIiones et D pignoratilia S d Vitisuntpraescriptioni obnoxiae. O lsat tamen praescriptio tunc, quum de initio contractus
Communissima est opinio, luitionem pignoris seu oblationem pecuniae, pro qua res mea oblisata fuit, esse rem merae facultatis. Sed falsia est, & refellitur optime a Cocceio in disert. de Rebus meroe facultatis 9. sqq. ubi sic ait: Valluntur D D. v lgo, quod, ius reluendi pinoris rem merae sacultatis esse, adeoque ei praescribi non p0se, putant, cum
260쪽
SP. CCCCLXiI. DE REBUS MERAE FACULTΛTIS. 24ssi ex conventione pignoris, S scit. ipsa acrio pignoratilia, cui
non minus ac reliqMis actionibus proscribitur. Faliuntur item, quod pro eo ius offerendi siu*lituunt, cum oblatio pecunioe non sit tres, sed m0dus necessarias, Ibie gura ius reluendi exerceri non potest. Falluntur, qv0d Miknem pignoratiliam n0n nasci pu- taut ante oblationem debiti, cum conje=lim illa nascatur ex p, P0re, qu0d pure mustactum, nec oblatio illa magis impedit actionem, quam actionem emti, quae nec ipsa intendi potest, ut si
oblato pretio es tamen pura ol obligatis, sed ad quum req9ir
tur oblatio pretii. Nempe quidquid ex contractu pendet, hoc ad iura omnibus communia referri nulla ratione potest. At luitio pignoris, vel, ut ab aliis appellatur, ius offerendi sine dubio ex contractu pendet. Eadem est ratio in re Pintitione depositi. Haec pari modo, ut tuitio pignoris, ex
contractu pendet, atque adeo, sicut aliae actiones eX Coim
tractu descendentes, praescriptioni tricennali obnoxia est, L. 3. C. de Praescriptione XXX. uel XL. annon L. i. C. de Annali exceptione. Et sic tribunal Olmenbuitelense iuducasse, in oecimine CCCCL V. de bona me, medit 9. retuli.
Actio quoque pignoratilia adversus tertium possessorem, contra quem eam alias locum habere in Specimine CLV. de Pignoratilia acIione, medit. 3. luce clarius ostendi, post praescriptionis tempora completa institui nequit, fatente Carp'ovio P. I. C. I. def. 4. Excipio casum, quando ipse creUitor pignoratilius Vel depositarius pignus vel depinsitum tenent, adque convinci eossunt, rem olim iure pignoris ad eos pervenisse. Tunc illi scilicet possessionis suae titulum ipsi mutare nequeunt, sed etiam post XL. 9 C. amnorum decursum tanquam creditores & depositarii pi sibdent, atque idem iuris erit, quod in conductore, qui, quamdiu conductionis titulus probari potest, nulla prim scriptione dominium adquirit, L. a. C. de Praescripti me XXX. uel XL. am. Sic mense Februario anni m D cc x x VII.