장음표시 사용
421쪽
SP. CCCCLXX n. DE AVCT. REI IUD. INT. TER III. 4M
terveniendi nullum habebat. Obligabatur quidem viduo ad evietionem praestandam tanquam libertatis olim datae auctor. Sed noverat ille iudieium institutum, tacueratque, atque adeo rem iudicatam impugnare nunc non poterat per L. 6, de Re iudicata & c. et s. X. de Sent. re itulic. Agnoverant hoc Rintelenses ipsi, atque sententim s.ce rationem potissimam in favore libertatis I i ure defunctae uxoris, cui res inter alios acta non obesset, collocarant. Mirum. Libertatis favor allegari non poterat, quum nemo ellet, qui in servitutem 1 indicaretur. Vindicabatur hereditas non ab uxore, sed post mortem eius a viduo. Hic, etsi uxor adhuc vixisset, iura tamen eius obtendere non potuisset, sed audiendum ei fuisIet, hanc esse exceptionemve iure tertii. Magis ergo repellendus erat cum hae e X-ceptione post uxoris fata, ubi huius plane amplius non intererat. Adnectam Verba sententiae: Nunmor auε den
ein gemendet, und aud einem anno I 684. nut Appellanten dub
422쪽
i. Conductor rem inter te & locatorem iudicatam contra subeondructorem suuin allegare nequit. Dictum in Θ eimine CCXVIII.
1. Res eontra heredem fiduciarium iudicata post restitutionem fidei commissi nocet fideicolumissario, arg. L. Sue g. s. Ad S. C. Trebelr. L. δή. de Ide indicata. Exemplum vide in Specimius CCCCLXIX. de PublicaIιone sententia, medit. s.
423쪽
sp. CCCCLXXII. DE AUCT. REI IUD. INT TERTII.
Ex omnibus, quotquot opera mea S institutione utuntur, eos ego unice amo, qui iuris ciuilis mentiam cum optimis artium studiis coniungunt V adscitis ex historia, philosophia, eloquentia ornamentis iuustrant. Nam, quum ipse mihi hanc, quam ab ineunte aetate sequutus sum, uiam multum voluptatis honorisque attulisse, animadvertam, iis, qui me audire volunt, semper auctor fuι eroque imposterum, ut eadem incedant. 2πα suum itasint, TV mibiproseola in paucis carus es, ornatimmeΕggerdes, cui eaedem instituti rationes, etiam priusquam me cognosteres, fuerunt. Obtulisti mihi, quum primum huc umbres, scriptum pulchrum doctumque de Sina iureconsultorum Romanorum eiusque hi loria V ratione, abs Ire elaboratum es in solemni certamine adversus desentientes Rostochii defensum. In eo, tanquam in sipeculo quodam, ingenium tuum, virtutem, eruditionem consspexi, V coniecIuram feci, TE , s hoc tramite ire pergas, in numerum iureconsultorum, quos, ut a vulgo dijlimguam, elegantiores appellare Aleo, venturum. Quod quum olim ad equeris, erit tunc mihi honorificum, Ire tuoque inter almmnos disciplinae meae ac auditores habui spe. Tunc patria 2 lia uel, si quae alia es respublica, cui labores Tuos V operam aliquando addices, Dratias agent mihi ceterisque praeceptoribus Tuis, qui TIBI in bis, =uae tam egregie coluisti, studiis prae, uerunt. Interim, dum banc felicitatem exspecto, non de)inam J Ε amare atque etiam, si occasio tulerit, ornare. Vale, Spatriam Tuam, quam adsictam cit concu sam reliquisti, recreatam tandem, si Deo placuerit, atque florentem revise. mmita- dii propridie Kal. Quinctil. ami cia D cc XXVin.
424쪽
C fesso iudicialis plus ponderis habet, quam extraiudicialis, atque plene probat. II. nfessio extraiudicialis Lla per se nihil probat, sed aliis probatianibus atque argumentis pondus addit. C onsessionis iudicialis 3 is maxima est, & maior, quam' confessionis extraiudicialis, non solum in caussis, criminalibus, sed ia in civilibus. Scio quidem, quod ad caussas civiles dissenti re a me Ludovici in Doctrina pandectarum tit. de C fegis β. 3. atque existimare, in Caussis civilibus nullam esse differentiam inter confessi nem iudicialem & extimiudicialem, quam quod iudicialis facilius probari, & quia caussa iam tum in iudicium deducta
425쪽
est, sententia eo promtius subsequi possit. Sed errat Ludovici, Si contradicit Alexandro ill . ponticet, qui in cap. 4. X. de iudiciis hanc generalem regulam facit: Sicut sententia a nou P0 iudice lata non tenet, tr ita facia mi e 1M coram ipso.
Scitidot consessio iudicialis plene obligat confitentem, ut retractari nequeat, nisi manifestus error doceatur, c. vlt. X. de On fessis. Contra extra iudicialis confessio ore facta perte non obligat, nisi is, qui in ea se fundat, eam seriam Mdeliberatam fit iste, doceat, atque alia praeterea arSumenta, ex quibus ius eius liqueat, adferat. Νam quod inconsulto forte in familiari sermone effunditur, proferentem P ter intentionem suam ligare non debet. Nec moveor in contrarium auctoritate Lauterbachii, qui in disp. de Confessione g. 4'. extraiudicialem confessionem vim plenae probationis habere dicit, quoniam in . Promissionem cadat, a
que pro stabilienda.opinione sua L. 26. Depo siti, L. 23. de
Probationibus 9 c. IO. de Probati0nibus allegat. Priores enim duae leges, quae de chirographo & scripta in eo confessi, ne agunt, huc plane non Pertinent. At c. IO. X. de Probationibus nostram etiam sententiam firmat. Loquitur in eo pontifex de confessione tot adminiculis suffulta, quae per se etiam sine confessione plenam probationem effecissent. Narrat videlicet, concubinam diutissime cum cive
Tiburtino vixisse, prolem in eius domo peperisse, se eum ex hoc cive suscepisse, professam esse, idem postea quoque constanter asseruisse, ipsum civem hunc filium suum publice recognovisse, eum praeterea filium eius communiter nominatum sume, & habitum ab ambobuS, tandem vero mulierem contrarium perhibuisse. Tum vero recte pontifex indignum esse ait, ut, qu0d sua qtusqlie voce dilucidepro-te1latus in eundem casum proprio valeat testimonio infirma re. Sed in erte nunc calum. Finge, quem actionem de partu agnoscendo instituere, & probare iussum hoc solo
426쪽
argumento uti, se ali lundo extra iudicium filium appellatum ψ fac porro, vindicare quem praedium testesque Producere, qui dicentem audierint possessorem, praedium illud actoris elle; pone denique, agere quem ex mutuo proPter hoc solum, quod pater rei aliquando inter amicos familiari sermone dixerit, se actori mille debere. Non sussiciet profecto haec confesso ad condemnationem. Paucis: confessio extraiudicialis egrestum argumentum probaturo suppeditat, atque cetera eius argumenta mirince firmat, sola Vero per se nihil probat, se facillime revocatur. Clare hoc constituitur in c. g. X. de Sicce sk1tibus ab intest. Memorabo exemplum. Titus Meviam ex chirographo delam chi mariti, cuius ipsa heres facta erat, convenit. MeVia e Ceptionem non numeratae pecuniae opponit, eiuSque Prinbationem, quia biennium iam diu elapsum erat, sponte subit. Provocat nempe ad confessionem Titii, aitque, se illum aliquando, vivo marito, interrogasse, numquid ipsi hic maritus suus deberet, atque responsum accepisse, sibi nihil deberi. Factum hoc olim, non negat Titius, sed addit, se precibus defuncti, qui debitum hoc suum alios homines atque ipsam quoque uxorem latere Voluerit, id dedisse. Achis ad nos delatis, huius confessionis, quia extraiudicialis M nullis adminiculis sinulta erat, rationem nullam habuimus, quam fine dubio habuis semus, si in iudicio prolata finget. Adiiciam sententiae mense Maio anni ci Dcc XVII. conceptae Verba:
iis Migemites lage eXceptionem non numeratae pecuniae idegm
427쪽
. Nec opus es, ut in loco iudicii facta AD
Testimonium commesarii de hac confessione plenam Mem facit.
Iurare tamen oportet coirmissarium testimantem, nis iam ante iureiurando in iudicio obstrιctus fuerit. Ad consessionem iudicialem desiderant communiter, ut ea apud iudicem competentem facta sit. Et recte quidem, quemadmodum eX c. q. X. de Iudiciis constat. Sed per hoc tamen commissarius iudicis non excluditur, qui quippe in omnibus iis, quae ei committuntur, personam di vicem iudicis sustinet. Accedit argumentum ab arbitroductum, apud suom si quae confessio facta, ea deinde in iudicio ordinario allegati potest, L. peti. q. vlt. C. de Recepti imo; interpretes, ut confessiol II.
428쪽
in ipso iudicii loco seu apud iudicem in tribunali sedentem facta sit, M provocant ad L. q. β. 8. de Damno in ecto, L. 4. C. de Repudianda vel abstin. heres. L. 6. C. de Sententiis interlocutionibus & c. 4. X de Iudiciis. Sed quae in istis LL.
de iure & loco iudicii dicuntur, captari non oportet, nec ad sola conclavia ista, in quibus communiter ius redditur, restringi. iudicium est, ubicunque iudex cum actis suiS est. Non infirmabit ergo fidem confessionis, quod forte consilconsessum iudicii non in curia, sed in aedibus suis habuerit, aut iustitiarius alicuius equitis, relicto sueto conclavi, in alio iudicium exercuerit. 1taque ante memoratae leges de casu, quo iudex in loco privato non tanquam iudex, sed tanquam priVatus, neglecto solito iudiciorum ordine, quid expedit, loquuntur. Ea vero, quete observatis iis, quae &in loco iudicii observata fuissent, extra locum iudicii ut iudex agit, rata sunt. Adsentit mihi Faber in Codice lib. q. tit. IO. g. 8. M adfirmat, confessionem debiti coram a paritore iudicium exlequente factam, & solius apparitoris relatione probatam, plenam fidem facere. Idem Histro. pius in Processu P. I. tit. I. l. de Relatione nuncii n. q. adfirmat, arg. c. I 3. X. de Proscript. Quod si ergo testimonio apparitoris Plene creditur, non minor fides commissario iudicis confessionem faciam testificanti haberi debet. unum opus erit, ut Cominissarius iuratus testimonium perhibeat λ Distinguo. Si commissio tali personae data est, quae sese iam ante iureiurando in iudicio obstrinxit, novo iureiurando opus haud est, quoniam intelligitur testificari sub eo iureiurando, quod ab initio praestitit, ut recte ait Mantini in Processu tit. IO. f. ῖ. n. IOO. At si non iuravit, nunc iusiurandum testimoniale necessirio desideratur, arg.
L. 9. C. de Tesibus. Vide Carpetorium lib. 3. ResipisD 9 I.
Secundum haec Omnia, quae dixi, iudicatum fuit a nobis mense Augusto anni cIJ IJ cc xv. ex his rationibus: Eε ist
429쪽
Confessio extraiudicialis saepius repetita plene etiam in carisscriminalibus probat. Confessionem cxtra iudicialem plene non probare supra dictum. Id quod inprimis in caussis criminalibus Ve-
430쪽
rum est, in quibus confessio extraiudicialis indicium saltem ad torturam facit, art. 32. Constiti crim. Ego tamen tam in civilibus quam criminalibus caussis excipiendum puto casum, quo confessio illa extra iudicem siepius repetita fuit. Neque enim verisimile est, quempiam tam stolidum fore, ut aliquoties id, quod non fecerit, & quod ei tamen nocere possit, fateatur. Huc mi tinet, quod Iustinianus in
L. 22. C. Ad S. C. Velleianum ait: sibi imputet, 1i, quod se pius cogitare poterat V evitare, non fecit, sied ultro firmavit.
Dixi olim in Specimine CXX. de interrogationibus in iure
medit. i. interrogatum in iure, si taceat, neque pro negante neque pro fatente habendum, sed denuo sub comminatione poenae Confessi interrogandum esse. Convenithlee sententia c. I. de Confessis R. c. 44. de Regulis iuris