Augustini Leyseri ... Meditationes ad Pandectas quibus præcipua juris capita ex antiquitate explicantur, cum juribus recentioribus conferuntur atque variis celebrium collegiorum responsis et rebus judicatis illustrantur. Volumen 1. 13.

441쪽

sp. CCCCLXxlv. DE DEB. OBIER. POEM. ET BENEF. 4un. l. debitorem caussus, quae ipsum a carcere liberent, in continenti docere iubent, quia factum ab allegante probandum sit. Ego cum his sentio. Creditores scilicet legem pro se habent, quae debitoreS obaeratOS ad carcerem damnat. Ex hac itaque simpliciter agunt, nec opus est, ut prodigalitatem aut tu Xuriam rei allegent. Reus vero exisceptione castis fortuiti, quam vel ipsa lex vel usus fori regulae supra dictae adiicit, se tuetur, atque adeo eam probare necessum habet. Atque hanc sententiam apud Lube- censes receptam esse, eX aestis ad nos missis animadverti. In iis debitor obaeratus iusIus erat probare, se sine culpa sua bonis lapsum esse, A creditores cellionem bonorum a se factam acceptasse. Priori membro satisfeciste visus est. Quod, etsi posterius non probasset, sussicere credidimus ex ratione, quam sententiae subiecimus. Equidem omnem culpam, saltem levissimam, declinare non potuerat. Apparebat, peccasse Ulm aliquando contra prudentiae regulas, quas accuratissimi negotiatores Observare solent. Sed pepercimus illi tamen, nec credidimus, in caussa, quae fere criminalis est, culpor lavissimde rationem habendam esse, sed excusiari illum diximus, quod omnia fecerit, quae homines medite diligentiae facere solent, arg. L. 63. β. 7. Pro ocio. Sic itaque mense Maio annico Idccxii I. iudicavimus: aBurde Gulagier den ad acta gegebenen Extract. sub. C. vera

443쪽

X. Ossicium publicum decoctorem a carcere nun liberat. Inter caustas, quae debitorem obaeratum a carcere liberent, - communiter haec refertur, si respublica eius servitiis im digeat. Ita Colervs P. I. de Proces. exsecui. c. 6. n. 99. Metius ad Ius Lusec. lib. I. tit. 3. art. I. n. 78. Martini in Processu tit. Sa. β. a. u. 24. Leges, quas Colerus hic allegat, nihil ad rem faciunt, sententia tamen eius aequissimaeit, k dono publico convenit. Sed ad hoc tamen, ut re

publica alicuius servitiis indigere dicatur, non quodlibet officium publicum sufficit. Nam si hoc foret, omnes officiales publici impune luxuriam & prodigalitatem exercerent; quod profecto indignum. itaque servitium reipublicae non aliter decoctorem a carcere liberabit, quam, si ostendat, ministerium suum patriae adeo necessarium esse, ut eo sine detrimento suo nequeat carere. Quod si vero Hhh et unus

444쪽

MEDITAT. AD PANDE . unus ex multis sit, quo deficiente non deficit alter, munus ipsi demandatum eum non liberabit; quod eo magis verum est, quando illud, postquam obaeratus esse coepit, impetravit. Sic mense Mdio anni cΙΘII CCXIII. re pondiamus i Eου mird aletlagiem die ihm don dem Rathe avfgetra gene

, XI. Cessio bonorum cursum usurarum nec inter creditores histit.

XII.

Nec debitorem cedentem ab usuris liberat. Circa quaestionem, an cessio bonorum cursum usurarum sistat, interpretes in duassaries abeunt, dum alii aientem, alii negantem sententiam tuentur. Medius inter hos Meuius P. q. dec. 24 . distinguit inter debitorem k ceteros creditores. Illius, inquit, liberatio ab usuris, cessis omnibus facultatibus, aequa est, dum prautitit, quidquid potuit,ia quia cessio liberat ab actione, dum exceptionem prae-- stat, quae istam elidit, s. vlt. I. de Replicat. L. 3. C. de Boxis auctoritate iudicis, at, ut qua creditores & inter ipsos

desinat cursus usurarum, non reperitur iure communi constitutum. Haec Mevius, cuiuS temperamentum ego probare nulla ratione possum. Et miror profecto, hoc ei in mentem venisse. Si vel maxime distinctio ista locum ha- beret, inverti eam oporteret, atque dicere; per celsionem bonorum sisti usurarum cursum inter ipsos creditores. Nam per cessionem bona creditoribus communia fiunt, ipsique in eorum possessionem Veniunt, ae adeo usuras sibi, i piis debere non Videntur. Interea quoniam debitum ipsum ante solutionem non perimitur, atque corpus istud. commune bonorum Personam debitoriS repraesentat, cun. sus usurarum nec inter ipsos quidem creditoros sistitu

Vide L. I 8. dii potiores in pignore. At quod ad debit

rem Disiti od by Corale

445쪽

SP. CCCCLXXIV. DE DEB. ORIER. POEM ET BENEF. 4rs

rem res minus dubii habet. Errat Mevius, si putat, eum cessione bonorum liberari. Contrarium clare in L. I. C. Qui bonis cedere constituitur. Actio nempe, quae contra eum competebat ante cessionem, etiam poli hanc perdu- rat, sed, quia inanis foret, tantisper, donec cedens ad pinguiorem fortunam perveniat, quiescit, deinde vero creditores EX INTEGRO experiuntur, ut Iustinianus in j.

446쪽

VniVersitas etiam & civitas obaerata ad cessonem bonorum rei te pro. vocat ; qua facta, membra eiusdem, etsi ditissima. eonveniri amplius non possunt. Vide Specimen CXXXI. da rabitis rivis tum re tosirgiorum, medit. q. S.

SPECIMEN CCCCLXXV.

MEDITATIONUM AD PANDE AS

restum impetraturus duo demonstrare debet, debitum certum V periculum in mora.

II. Liquiditas debiti non desideratur. .

447쪽

u I. Iudex, qui sine alterutro illa lim arrestrem decernit, tanquam

suspectus recusari potest.

Impetrans vero ad omne interesse convenitur. Iudietem in decernendo arresto circumspecturn esse debere, omnes aiunt. Constare nempe illi ante omnia de duobus debet, primum de debito ipso, deinde de periculo in mora. Quod ad primum attinet, perhibet tquidem Vulgo, ostendi oportere, debitum esse verum taliquidum. Ita Struvius in Iurisprudentia l. q. tit. I 6. β. a. ia Martini in Proc4su tit. II. β. n. 8. V 39. De debito

vero & certo consentio. At liquidum non requiro. Scio, , arrinum decretum fuisse contra conductorem, qui partem mercedis in frugibus, fatente locatore, solverat, maXimam tamen partem adhuc debebat, nec ad rationes computandas compelli poterat, sed di lcessum parabat; item contra emtorem mercium tabernariarum, qui debitum non inficiab, tur, sed pretium a venditore statutum immodicum aiebat porro contra heredem, qui res hereditarias ex oppido, in quo ius detractus receptum erat, exportare volebat. In nullo horum casuum liquiditas aderat, aderat tamen certi- ηtudo, atque adeo arretium iure decernebatur. Alterum,

ruod demons Tari oportet, est periculum in mora, scilicet ebitorem de fuga suspectum esse, aut bona sua prodigeret aut creditores alios omnia ablaturos imminere. Vide MDuium de Arre1lis cap. 6. Quodsi iudex sine alterutro eorum, Juae desideravi, arrestum decernat, iniurius est, L. 32. de muriis, atque suspectum se reddisi & caussa ipsi propte ea merito aufertur secundum ea, quae tu Specim. LXVII. de

Diuili do by

448쪽

432 MEDITAT. AD PANDECT.

de Iudice suspecto, medit. 4. dixi. Ita iudicavimus mense Septembri anni cId Io cc X Vs. An Appellations - Ea en deSEhuribulo iocia Selicinitenti athS, derritS von Dittgenstein,

iudicium secundae instantis gρόogen, undi dos der Uxxest austulit.

449쪽

SP. CCCCLXXV. DE ARRESTO.beii, und Ue flagier don neu in ad recognoscendum dor; ita deusto, ertaniit. Sed dc is, si ui arret tum impetraxit, oblidatur alteri, atque in i d, quod interest, e. gr. li Pecuniam arre-itavit, ad usuras eius praestandas damnatur. Sic mense Iulio anni ciosa cc XVIII. iudicarunt ii ii Helm studienses ex his nationibus: Silager l,st der Uracti d)en ei blinati eme Summam Seides fluidig, auo die selbe λu br;dhim tacdustio tiρ ver, toniniet morden, hat duraui die Gelder giriollidi deponir abeeluqlii: aeegen einer an semen Eruder, der eme Uὶactii du Eoa ter

Contra debitorem notoris obaeratum bonisque lapsum arrestum.1ine omni protatione decerni p0tes.

450쪽

434 - MEDITAT. AD PANDECT. In concursu quodam creditorum Mense Iulio anni ci -

II ccxvii. ad nos delato maxima erat inter eos, qui a

resta imposuerant, de iure suo A loco praecipuo pugna. IX ut Ius ex iis erat, cui non aliquid obiiceretur. Illius procurator arrestum obtinuerat, nec tamen mandatum exhibuerat. Alteri ad simplices preces iudex arrestum concesserat, & nec exemplum quidem chirographi viderat. Alius periculum in mora non docuerat, quin nec allegarat quidem. Aliquis die seriato Venerat. Adhuc alius, 1em ente iam iudicio Sc curatore bonorum constituto, iudicem implorarat. Iudex tamen Omnibus annuerat. In his turbis diu, quid faciendum, deliberavimus. Et initio quidem in eo eramus, ut omnia ista arresta iniusta & nulla declarar mus. Sed vicit tandem sententia, sustinenda esse omnia. Videlicet iura, quae iudicibus in decernendis arrestis summam cautionem Praecipiunt, hoc maxime pro ratione habent, ne debitor honestus ac idoneus per arresta fidem

famamque amittat, atque a confluentibus undique credit

ribus, quibus singulatim forsan fatiSfecisset, obruatur, atque ad cessionem bonorum adigatur. Vide Ludovici semieitiingsum Cicil - Proces cap. q. q. q. At Vero in praesente casu debitor iam diu, antequam arresta flagitarentur, ad incitas redactus fidem Cmnem perdiderat. Cessante itaque ratione, iudex impune facilis in decernendi. arrestis esse potuerat. Has igitur rationes decidendi dedimus: Deiter