Augustini Leyseri ... Meditationes ad Pandectas quibus præcipua juris capita ex antiquitate explicantur, cum juribus recentioribus conferuntur atque variis celebrium collegiorum responsis et rebus judicatis illustrantur. Volumen 1. 13.

601쪽

sp. ccccXCIV. DE HIS, QUAE DER. MAER. CVM EXT GEM. urin libello nee allegare quidem necessiim habent. At enim

vero sciendum eli, pro donatione etiam reputari venditi nem, a debitore obaerato infra iustum pretium factam, non totam quidem, sed pro ea parte, qua infra Veram aestimati nem est. Id quod non solum iuri scripto in L. 38. de

Contrah. t. sed magis etiam aequitati convenit, secundum

suam potior est semper creditorum, de damno vitando solicitorum, quam donatarii, qui cum aliorum detrimento locupletari non debet, caussia. Dissensisse hic tamen aliquando inter se lCtos Lipsiensius & Scabinos Vitembergenses, narravit mihi Praeses. Agebat videlicet creditor quidam contra debitoris sui, qui foro cesserat, uxorem ex eo, quod illa a marito, antequam aufugisset, domum infra iustum pretium emisset, petebatque, ut illa sibi vel debitum solveret, vel domum traderet, recepto pretio, quod ipsa maritossilvisset. ICti Liplienses actorem confestim a limine iudicii repulei utar, addita ratione, quoniam fundamentum acti-.onis in participata fraues, quod tamen ad rescindendum contractum onerosum necenarium sit, non posuisset. Sed interieeta a creditore leuteratione, Scabini Vitembergemses rati, suffecisse, quod actor in libello venditionem infra iustum pretium factam allegasset, mense Ianuario anni

602쪽

sis mDITAT AD PANDE .. , XV. Contractus onerosius is fraudem creditoriis celebratus nm albter revocatur, quam, δει uterque contrahens fraudis.' conficius fuit.

XVI. Traus ergo utriusque S in libello alligari, hi,si negetur, probari debet. XVII. Susticiunt tamen utrobique indicia. - XVIII. Tale indicium est, quando quis a debitore, quem solvendo non 6se scit, rem emit.

Venio ad contractus more onerois, venditionem, permutationem, cetera. Hi, quamvis a debitore obaerato mala fide celebrati sint, non revocantur tamen aliter, quam si alter contrahens, in quem res translata est, fraudem participavit. Creditores igitur rem revocaturi M allegare framdem possessoris in libello & probare eandem, siquidem ningetur, debent, L. 6. q. 8. Otiae in fraudem creditorum. At enim vero, quum dolus ex Jegitimis etiam indiciis probetur, L. 6. C. de Dolo malo, non est necesse, ut ipsa vox doli fraudisve in libello allegetur, sed sussicit, istiusmodi circumstantias commemorari, ex quibus fraus elucescit, L. IT. I. Ottae in fraudem creditorum. Dissentiunt hic iterum Icii Lipsienses& Vitembergenses, ut ex Praesiue accepi. Moto nempe concursu creditorum, curator bonorum adversus possessorem praedii a debitore obaerato olim possessi agebat, & fundamentum actionis claris verbis in eo ponebat, quod is a debitore, quem Obseratum M solvendo 'non esse scivisset, praedium infra iustum pretium emisset.

603쪽

Sed rupulsus est a limine iudicii per Icios Lipsienses, ad

604쪽

MEDITATIONUM AD PANDECTAs

AD LIB. XLII. TIT. VIII. . .

HIS, OVAE DEBITOR OBAERAa TVS CUM UNO EX CREDITORIBVS IN RELIQUORUM DAMNUM GESSIT.

Idem in res nibus, delegationibus, adsignationibus iuris. Quousque debitor obaeratus uni ex creditoribus graiatificari possit, satis clare in L. 6. g. 6. seqq. L. 24.

Ouae in fraudem credit. L. 6. q. 2. L. II. pr. de Γ luis auctoritate iudicis constitutum est. Atque tamen nullus fere concursuS creditorum excitatur, in quo non maximae circa hanc gratificationem disputationes ventilantur. Scilicet creditores, qui nihil aut parum ex concursu consequuntur, aegre ferunt, aliis paria &nonnunquam mino. in iura habentibus ex asse latisfactum esse. Εxaminant igitur omnia solicite, &, num quo ex capite istiusmodi gratificatio impugnari possit, subtiliter inquirunt. Rem evemplis aliquot illustrabimus. Moto concursu, quum curator, corpus bonorum constituturus, debitores debitoris ad solvendum cogeret, atque unus ex his integram sum-

605쪽

' SP. CCCCXCV. DE HIS, QUAE DEB OBAER. CUM UNO &e.mam persol, eret, creditor quidam intercedens partem de ista summa detrahebat, sibi illam a debitore communi adsignatam dicens. lndi ali creditores ceteri quaerebant, num quae sibi actio adversiis hunc concreditorem ad eX- torquendum id, quod abstitierat, suppeteret. Interrogati ICti Helmstadienses mense Februario anni CID II CCXIX. re sponderunt, multum intereste, utrum adsitknatio post motum Concursum, an ante illum facta sit, si hoc, creditoribus reliquis actionem revocatoriam competere, si illud, ius agendi eis non esse. Nam adsignatio, simulac a debitore

facta M a creditore acceptata fuit, instar lutionis est, arg. L. R. q. 3. Ad S. C. Velleiam in & L. i 87. de Veri, irrem signis. Vide Sta hii usium modernum lib. l8. 1it. 4. de Iurea signationis β. IO. qui recte in k. RO. unumquemque, ait, qui solvere possit, etiam adsignare posse. At debitor quamdiu bona eius possesia non siint, etsi ohaeratus sit, soli ere potest, per leges in principio huius, allegaras, ergo & adsignare, ita, ut creditores id i e ocare non possint. Aduciam verba responsi, a Prieside mihi benevole suppediciti: Hill per Abnigi. Eros ritannisdi pol und Sammer, Agente, Ulilaei David, die ore thii aut ictes hi des operi ii Tirdho1ῆ

606쪽

ζ zu, in sus uno hasi die Adsignation, iuridie der Eluld,

607쪽

SP. CCCCXCU. DE HIS, QUAE DER. OBAER. CVM UNO . te.

v. . .

Earum etiam rerum, quae post institutam actionem consumtae sunt, σ1 limationem condicunt, non vero earum, quae ante.

Datio in solutum solutionis species est, L. 46. de Vsurpationibus. igitur debitor obaeratus, quum ante concursum uni ex creditoribus solvere possit, L. 6. g. 7. Oure in fraudem cred. potest etiam res suas in solutum dare. Deterior tamen est creditorum, bui res in solutum acceperunt, quam illorum, quibus pecunia soluta fuit, conditio. Qui pecuniam nacti sunt, numos cum suis commixtos irrevocabiliter adquirunt. L. π8. de Solutionibus. At in eos, quibus res in solutum dantur, res hae cum onere suo transeunt. I8itur, si quidem eae res ante alii obligatae fuerunt, hic ius pigia ris sine dubio retinet, atque adeo actionem hypothecariam adversus pnesentem possessorem instituit, L. la. pr. Oui pintiores in pignore. Quodsii tamen creditor res sibi in solutum datas ante institutam contra se actionem alienavit vel consesumsit, securus est deinde. Aliud, si post institutam acti nem alienavit vel consumsit. Tunc enim tenetur, tanquam qui dolo malo possidere desiit. Clara est lex I6. β. 3. ae Pias nuribus, secundum quam ICti Helmstadienses mense Augu-st 3 anni crata ccxx. iudicarunt: Dali Uetlagier dieiellige ξu, dier, mel he am I 8. Sept. I7I7. bed idni oder stinem Sedullinassia tigies annoch dorhaliden gemesen, und den Herili dereli, 'mes e

608쪽

here, obgleio hypothecarime Claubiger, ορε gentille actione

. . . VI.

Creditor, qui post mortem debitoris obaerati suum ab heredibus

consequutus es, nihil tamen restituit, est postea, orto con- cursu, heredes hereditatem aditam repudient. Caepe contingit, ut quis hereditatem adeat, deinde Vero, animadversia aeris alieni magnitudine, repudiet iterum, edito inventario, vel, quae hodie in plerisque aequipollet, specificatione iurata. Lum Vero de iis, quae gesta sunt interim, lis Oritur, & ea quidem, quae bona ude gesta fuerunt, rata sunt utique, M hereditati tam nocent, quam prosunt,

L. 6. I. I.ma. de Rebus auctoritate tua pista L. 22. 9. q. U8.

609쪽

C. de Iure deliberandi. At ea, in quibus dolum vel culpam commisit heres, ipsi soli imputantur, arg. L. 3. Quando ex fum tutoris. Lites huiusmodi nobis subinde in concursibus creditorum obveniunt. Vide Praesidem in Mecimiis CCCLXXII. de Omisyone hereditatis medit. 4. S. EX his rationibus, potissimum Vero propter L. 24. Ese in fraudem creditorum, ICti Hesmstadienses mense i Martio annicio II XXV. responderunt, creditorem, cui debitoris heredes, antequam hereditatem abdicarent, res quasdam in solutum dederant, has, Postea Orto concursia, restituere non oportere. Dat der Curator des Connecfemeterschen Concursus den , Eermandien Eredden Iu ' ei na da hin, dasi die.

610쪽

-- VII. Creditor thirograpbarius, qui debitorem obaeratum. αθροctum epe animadvertit, piolis sibi ab eo constitui,

impune curat.

vIII. Si tamen, dum alii iam instabant, per collusionem pignus ac Dpit, bis in concursu p000nitur.

Aliis vero, qui ncm insisterunt, praefraetur. Creditorem, qui in vetus debitum pignus accepit, ceteris

η creditoribus, quibus id nocet, teneri, in L. IO. q. l3.2uae in fraudem creditorum constitutum est. Contra in L. I 3. eodem is, qui pignus accepit, teneri negatur. Pugna manifesta videtur, quam tamen componit Scaevola in L. 22. eodem, distinguendo inter pignorationem fraudulentam & non fraudulentam. Itaque explicari oportet, quis dicatur fraudulenter pignus accipere. Scilicet non ille, qui scit, debitorem, a quo pignuS accipit, solvendo non esse. Huic enim

sibi vigilare permittit Vlpianus in L. 6. g. 7. Ovae in fraudem. igitur collusio quaedam intercedat, necesse est. Co lusionem vero dico, quando debitor, duobus creditoribus simul instantibus & vigilantibus, unum eligit, cui pignus det. Tunc vel prius alteri tantundem dandum, vel communicandum es inter utrumque, quod unus accepit, dicit Paulus in L. 6. g. a. de Rebus auctoritate iudicis. Quid ergo Nam inter haec duo multum litterest. Ego ex facto ius hic Iondere puto. Si simplex gratificatio fuit, communicatio ocini habebit. At si siuspicio improbae fraudis concurrit, hic creditor, qui in fraude est, alteri postponi debet. Evemplum