장음표시 사용
631쪽
sP. CcCCXCUIlI. DE INTERDICTIS. SPECIMEN CCCCXCVIII.
Dιerdicta in vetere Romanorum republica idem erant, quod apud nos mantata cum cir sine clausula.
his deinde ab imperatoribus in acIlanes mutata fuerunt. Ill. Interdicer e idem est, quod proce spim pol sportum instituere. In antiquissima Romanorum rep. quum legibus XII. tabuia
larum suus adhuc constaret vigor, praetor de omnibus, quae & de proprietate & de possessione excitabantur, litibus cognoscebat, ut ex Gellii Noctibus Atticis lib. ao. tap. 9. patet. Auctis deinde imperii Romani finibus, quum praetores ContrOVersiis Omnibus, quae quotidie oriebantur, cognoscendis ac decidendis non lumcerent, vindicias quidem, hoc est, lites de proprietate, iudicibus ad id ipsum datis, quos pedaneOS VOcaDant, nos commissarios dicimus, delegabant, eas Vero caussaS, quae celerrimae expeditionis erant, iudicandas sibi reservabant. Harum potissimam pamtem caussae possessionis constituebant, quae quomodo tra- 1 T . VII. Illi ctatae
632쪽
ctatae fuerint, omnium optime docet Cicero in orat. pro A. Caecina, quae tota super iudicio ex interdicto habita Mconscripta fuit. Is scilicet, qui vel adipisci vel retinere vel recuperare possessionem cupiebat, pa torem adibat, atque ab hoc sine omni caussie cognitione praeceptum, quale volebat, sta interdictum obtinebat, hocque adversiario si. glaificari curabat. interdicia ista iam tum illo tempore vel cum vel sine clausula fuisse, ex his Ciceronis in d. orat. c. 8. n. 23, verbis: Dolabella praetor interdixit, ut est consuetudo, de vi, bominibus armatis, siue ulla exceptime, tantum, ut, unde deiecisset, restitueret; colligo. Nam, quum Cicero tanquam singulare quid observet, praetorem sine ulla eXceptione, seu, ut nos loquimur, sine clausula, interdixisse, dubitari non potest, alias illum cum exceptione, id est, cum Clausula in terdixisse. Reddito interdicio, si reus parebat, res consecta erat. Si non parebat, & actor porro querebatur, praetor causiam, quae tunc altioris indaginis esse incipiebat, a se ablegabat, atque iudicibus pedaneis, qui in specie recuper,
tores Vocabantur, committebat, ut hi scilicut cognoscerent, rectene actor interdicium impetrasset, atque reus obsequi-tim detrectasset. Plerumque igitur ex interdicto iudicium . ordinarium nascebatur, ut adeo interdictum ipsiim impetranti parum prodesset. Quod quum animadverterent A cadius & Honorius Augusti, ruptis veteribus ambagibus, confestim actionem proponere atque post legitimas disceptationes sententiam exspectare iusserunt in L. 4. C. de Im terdictis, quod deinde confirmavit lustinianus in M. ult. I. de Interdictis. Tunc itaque vox interdicti aliam significationem habere, atque non praeceptum praetoris, sed a ionem ipsam, denotare coepit. Quin imo iam ante Arcadii &. Hono. rii tempora 1 erbum interdicere etiam ad actores relatum
fuit, ut interdicere dicerentur, qui super Possessione querelam ad iudices deferrent. Ita Vlpianus in L. 3. h. 6. de
633쪽
Tubulis exhib. sei, inquit tabulas idcirco alii tradiderit, ne eas . interdiceuti exhiberet. Similiter Labeo in L. 3. β. 6. utipossidetis. Quod quum non intelligerent interpretes, mire se in explicando illo OuincIiliani ae Instit. orat. lib. cap. 6. loco: Non debuisti interdicere, sed petere: an recte interictum fit, ambigitur', torserunt. TurnebIs ea sic exponit: interdi cere pro interdicium ferre. Mu debet interdicere, nis qui μα- ma fungitur potestate. Des min0r magi)Iratus non debet interditere, sed petere a maiore, ut interdicat. Hanc Tum inotam Burmanras commentariis sivis in Quinctilianum in. semit. Quorum fidem sequutus Bed Un, interpres Gallus, ea verba sic transtulit: Usus, Preteur, vom n avra pas duporter cet interdit, P et0is P affaire du Consul. Quorum omnium errorem detexit tandem Cappermneritis Parisien is in M.tis ad h L pag. III. n. 373. lucideque Oitendit, interdicere idem esIe, quod nobis processum posses rium instituere, petere, quod processum petitorium.
Mandata nostra U inbibitiones cum antiquissimis interdillis
Nec fusticismi ad probationem piphynnis.
Veterum interdictorum formam ab imperatoribus seblatam Germani in fora sua sub alio tamen nomine reduxerunt. Nam inhibitiones illae Saxonicae, illa mandata cum iasne clausula, quae in camera imperii aliisque tribunalibus frequentantur, accurati stime cum illis interdictis, quorum apud Romanos formam in medit. I. descripsi, conVeniunt. Nempe, qui possessionem sibi adiudicari vult, iudicem adit, si, Iii i a cium
634쪽
Eium exponit, interdictum seu mandatum petit, in quo dando iudex facilis esse solet, atque, nec citato nec ausito quidem adversimo, confestim secundum petita actoris mandat. Caussa itaque ante non cognoscitur. Aeque id quidquam iniquitatis habet. Nam litiusmodi mandata nocentem ossicii sui sine mora admonent, innocenti Vero neque ius situm neque facultatem se defendendi auferunt. Auctoritatem quippe rei iudicatae non consequuntur, sed a iudice,
qui illa dedit, post causse cognitionem, si per falsas preces impetrata reperiantur, revocantur. L. t 4. de Re iudicata. Quin, ut bene monet Postius in tractatu mandati de manuimnendo obse . IO . n. 3O. licet iudici, revocato mandato, secundum adversarium mandare atque huic possessionum adscribere. Et ex eodem principio idem Postius obstrυ. IO6. n. 44. Mandatum, inquit, de manu tenendo nullum damnum aifert litigatorius, nec sacit quem possidJ rem, si non qI, licet eum flessorem declaret. Quamobiem si cui forte in processu possestorio probatio possessionis imponatur, mandata, quibuS iudex et possessionem adseruit, ad probationem hanc non sussicient, quum illa precibus eius& narratis, quae saepe falsa deprehenduntur, sint conformia. Ita ICti Helm stadienses mcnse Maio anni ci 1accxv. iudicarunt ex his rationibus: det Eetiaqten Appellation belrist, sis besomeren fie sit, da fit,nen die Possession des iuris exigendi servitia ;u beaeeifen ii ub
manutenentiae temen, der nidit murtlicli possidiret, ὲum Bestice maden I
635쪽
Sρ. CCCCXCVIII. DE INTERDICTIS.
machen; Dben mir e6 in vorigem urthel unti dem darin ausierlesten Temesse der Possession q laseii. Mandatis iniustis, etsi sine clavjula datis, exceptio Iub, Stareptionis recte on initur. At si superior mandatum post assemtas excusationes iterat, fimpliciter parcndum est. Mandata ista, de quibus in antecedentibus dixi, clausula
iustificatoriam continere debent. deque enim permibsum est iudici, sine clausula mandare, seu, ut Cicero loquitu, sine ulla exceptione interdicere, nisi periculum in Tra ivx- . Vide ordinat. Camerae imper. P. a. tit. 23. Item Ret m pr0 uincialem Ganderabelmessem de anno I6ol. art. a. illi tamen, eQuid sine clausula mandatur, propterea desperandum non est. Nam quum omnibus mandatis M rescriptis tacita conUI-tio insit, si preces veritate nitantur, c. a. X de Resicriptis, PCterit huic quoque mandato sub ἡ & obreptio opponi, ut malios recte sentiunt Strah. in Introd. cui praxin c. y q. it ger in Oeconomia iuris lib. q. tit. 3O. q. 6. n. 4. camerali pag. lo . n. l4. Quorum sententiam ego proba i ta exemplo firmavi in Specimine CXI. de Pignorati ibus,met. u. necessariam tamen in medit. 9. limitationem addidi, nil mandatum istud sine clausula post relationem factam iterintur. Scilicet is, cui iniquum quid, prava insinuatione Iugginstum, sine clausula mandatur, non tacitus sedere, sed iucundum c. q. X. de Rescriptis aut mandatum reverenter adim-Dlere, aut per litteras, quare adimplere non Pollit, racionabilem caunam praetendere debet. Si tacet mandans ad has litteraF, nec paritionem porro urget, adprobare videtur excusationes allatas. At si mandare M obsequimm poscere per git, simpliciter parendum est, quamvis iniustum mandatum
lae Videatur, c. 28. f. 3 X. de Osuio Upotestate iudicis delegati
636쪽
Omnis proce ssus psillisorius summariter tractatur.
Is solus tamem, qui dem sed e retinenda agit, quia omni breuesme expeditur, κατ' summarius dicitur. III. In hoe solo appellatio excluditur, quae tamen in remediis ad Ascendae S recuperandae po sessionis locum habet.
Divisio processus posses rii in summarium D ordi
narium ab aliquot millibus scriptorum explicata, nec adhuc tamen ad liquidum perducia ere. Adhuc enim incerti sunt, quodnam utriusque sit obieetum. Aliqui cum Gallis, Mantica, Rotiugio, Fridem, Carpumio omnem possessionem, sive de adipiscenda, sive de recuperanda, sive de retinenda agatur, obiectum poΩsessorii summarii esse contendunt; alii, inter quos etiam BG
637쪽
SP. CCCCXCIX. DE POSSES. PROCESSU IN GENERE. 623
B ertu in Delineat. Pand. tit. de Interdictis pag. 343. est,soIum in adipiscenda possessione ordinariam actionem requirunt, turbatam vero & ereptum possessionem ad possessorium summarium relarunt. Denique Pergerus m necIis
3um Cisit - Proces cap. I. j. uo. V al. solas retinendae POL 1essionis caussas possessorii fiammarii, ceteras omnes ordinarii obieetum esse dicunt. Et cum his etiam ego sentio, sed tamen rem paulo accuratius explicandam esse, animadverto. Video enim, Bergero & Ludovici communiter obiici exempla, remedium nempe ex L. ult. C. de Edici. D. Hose ..driani toll. item actionem tolli & interdictum unde vi, quorum illud adipiscendae, haec. recuperandae possessi iS . sunt, atque omnia tamen sium mariter tractantur. Itaque sic tenendum est: omne iudicium possessorium sua natura . summarium L breviter expediendum est, ut de proprietate accuratius litigari possit. At tunc, possessione disiceptatur, atque inter duos, qui ambo se rem Qe o. tenere dicunt, iudicandum est, quis vere eam teneat. M sdurante lite, retinere debeat, quia maximum periculuri iest, ne ad manus M arma veniatur, maior celeritas desideratur, atque ea etiam. quae communiter in processit summario locum habent, omittuntur. Igitur libellus scriptus non eXigitur, rotulus testium a notario publico consectus admittitur, reprobatio adverta parti non reservatur, a pellatio ceteraque remedia suspensiva reiiciuntur, &c. Confirmantur haec clare in Ord. proc. recogn. Sax. im lamhangi l. 19. 2O. praeter hoc solum, quod rotuli testium iudiciales desiderantur, atque adeo hi, quos notarii publici fecerunt, reiiciuntur. Possessorium autem ordinarium non ideo sic vocatur, quod ordinario processu peragatur, sed saltem, quod ratione alterius propius ad ordinarium processum accedat. Rem exemplo illustrabo: Vsus quia
638쪽
cr. MEDITAT. ΛD PANDECT. erat remedio logis ult. C. de Edici. D. Hadri victoriamque reportarat. Apstellat alter. Aetor negat, in processu poLΩssorio summaritiminio appellationem locum habere per tauri. C. Si de momentanea possesime fuerit appellatum. Sed lCuHelmstadienses mense Iunio anni ci Io ccxVI. admisere appellationem. Neque enim postessorium summarium institutum fuerat, sed adtio summaria. in actionibus vero summariis appellationem locum in enire, fatentur omnes. Vide Carnovium in Proce sis tit. I 8. art. I. 3I. II. & M tum P. a. dec. 364. n. 7. Ad nectam rationes decidendi: suifang. lidi meoinci silageris, es sed die non Setuagien eluqemandie Appellation ut seqenaearligem eX L. vlt. C. de Edic'. D. Hadr. tuli. ames elueti Processi, trulen se ein posses rium summa.riissimum nennet, gar imὲulafig. Blle in fie irret fit. si Rhrte Remedium iit ;n'ar summarium, tale alle proces Lis possessorii, nicit aber summariissimum, indem itur die causissae retinendae, fit malen ober recuperandae und adipiscendae possessionis, linter meiden lthroni obgedaditeε remedium Iu
639쪽
tametsi hoc ex actis liqueat, iudicare, Vetus & pervulgatus error est, qui in iure fundamentum non habet, sed etiam rationi iuris M aequitati adversatur. Equidem non desunt leges & argumenta his, qui errorem istum tuentur. Collegit omnia studiose Carnovius L. I. Rel. 72.-73. Maxima pars eo redit, sententiam libello conformem esse debere. At hoc a Praeside in Specim. CCCCLXVIII contra popularem errorem, de necessaria sententiae ad libellum. conformatione, refutatum est. Miror autem esse, qui ad Qvit. X. de caussa posse isi vis proprietatis provocare non erubescant, ita quo tamen nihil est, quod huc trahi queat. Meam contra sententiam iuvat, quod causa proprietatis ex omnium confessione absorbeat possessionem, quod dolo
facit, qui petit, suod redditurus est, L. 8. de Doli mali smetus exc. quod iudex inepte facit & contra reatam rati nem peccat, qui quid actori adiudicat, quod tamen rei esseia huic confestim restitui oportere, certo scit, quod iudex non, cuiusmodi actio intentetur, subtiliter inquirere, sed simpliciter A pure factum ipsum M rei veritatem investig re, debeat. c. 6. X. de Iudiciis. Sed plura hac de re in L Specimedit. V. invenies. Nec dissentit a nobis deci sio ElecI. sax. 13. ut ex inspectione eius apparet. Addo hic saltem, ex e . dem ratione postessorium lummarium absorberi per ordinarium, & posse iudicem de hoc sententiam ferre, etsi illud institutum sit. Sic iudicarunt Icii Helm stadienses mense Augusto anni cDII ccxv. ex his rationibus: Die Ser. Difer deS angelahrien Ges heideό haben nidit, me die sarththempatur halun, die taeniiuna in possessorio summariissimo, soli, TOm. VII . . ' Κkk E
640쪽
Plselybrium ordinarium petitorio praeferendum est.
Successori in vicio prodest possesso antecessoris in his, quae hie
rarione vicii tenuit. Cingularis Carnovit opinio est, qui in Procelliu tit. I. art. I n. 34. vix accidere ait, ut ordinarium instituatur iud, cium possetarium, quum semper pateat petitorium, quod iisdem fere sumtibus, eadem que opera ac pleniori este in iudicio agitetur, quippe in quo super in dominio sit con- . cludendum, ubi qui reportat Victoriam, de ultimo litis te mino gloriari possit. Carpetovio adsentire videtur B erus in Delimatiotae π. tu. de Interdiciis p. 343. Opinionis huius