장음표시 사용
771쪽
τ48MEDITAT. AD PANDECT. solent, ex eo, quod plerumque fit, precarium dictum, Mab Vlpiano sic, quemadmodum in praecedente meditatione memoravi, descriptum est. Interim, etsi preces nullie ad- hibitae aut saltem de iis adhibitis non constet, precarium tamen erit, dummodo liqueat, concedentem non in perpetuum obligari, sed libertatem revocandi semper habere voluisse. ista reservatio libem revocationis eXpressa quidem est plerumque, sed tamen & tacita esse potest, tunc scilicet, quum istiusmodi voluntas concedenti S ex circumstantiis apparet. Huc pertinet Lex 4 I. de Adquir. uel amitt. 1s. Saepius nempe familiares familiarium suorum rebus iuribusque utuntur libere, nulla prece, nulla expressa concessione antegresta, saltem iure familiaritatis, ut Paulus idd. L. 4 i. loquitur. Hoc ius familiaritatis nihil aliud, quam precarium tacitum, est, atque utenti perfectam perpetuamque facultatem haud tribuit, nec patientem ultra, quam illo pari vult, obligat. Quamobrem is, qui alterum re uti vel in eius possessione esse per familiaritatem passiis est, si deinde voluntatem mutet, hunc sponte Cedere detrectantem vi quidem expellere nequit, sed interdicto de precario utetur, quod, probato familiaritatis iure, paratissimam exsequutionem habebit, arg. L. a. a. de Precatio.
Precarium etiam id est, quod sine precibus in contractv vel transeactione conceditur, sed sub expressa beneplaciti S liberaeret orationis conditione. ' .
pergo ad illud precarii genus, quo quis rei suae vel iuris
usiim alteri non petenti pacto, transactione vel contractu concedit, sed tamen simul declarat, velle se poenitendi ac revocandi facultatem, quandocunque libuerit, exercere. Exemplum vide in L. q. pr. de Servitutibus. Vocatur conis cessio ad beneplacitum ex c. s. de Resicriptis in 6. de cuius concessionis natura operosissime egit Loti erus in difff. de Beneplacito,
772쪽
neplacito, atque formulas Germanicas, quibus beneplacitum hoc exprimi solet, late enarravit, eam tamen, quam ego omnium frequentisssime observo, omisit. Principes nem Pe, quum quid ad beneplacitum suum concedunt, adiicere Plerumque solest: biSaus meitere 'Neroidi unq; que Verba Pre carium manifesto indicant, principique & successori eius revocationem liberam reservant, licui ex exemplo in by rim. XI. de Interitu priuilegiorum, medit adlato adparet. Elegantissimum vero precarii sine precibus per modum contractus concessi exemplum occurrit in tabulis pacis Os-Nabr. art. β. 39. Norunt omnes, inter praecipuas, quae
pacem Testphalidam tardarunt, dissicultates hanc fuisse, quod Sueci eorumque 1bederati incolis provinciarum Au-uriacarum liberum religionis exercitium deposcerent CM-siar constitatissime negaret, aisue, ni desisterent, se tracta- . tuS abrupturum minaretur. Cui rei tanclem hoc temperamentum repertum est, ut tabulis haec verba in iurerentur : Ouod
ad Comites, Larones, nobiles e umquesubditos in reliquis S Iesue ducatibus, qui immutate ad Cameram Regiam Jectant, tum emiam de praesenti in Austria inferiori degentes Comites, Barones Unobile. attinet, luamvis Cresareae Maiestati ius reformandi exercitium res innir noret minus, quam aliis regibus V principibus, competur, tamen n0n quidem ex pacI0, sed ad interventionem Regiae Maiestatis Meciae,'ins ratiam intercedentium Hygustanae Onfessionis statuum permittit, ut eiusniudi Comites, Farones n0biles illorumque Abditi ob professionem Augistanae
Confestionis luco aut bonis cedere aut emigrare non teneiantur Uc. vehementer super interpretatione horum Verborum disputatum fuit. Silesii, quorum caussam etiam tuetur hknninos in Meditat. ad D strum. Pacis Spec. IV. urgent, gratiam, quae publicis tabulis promittatur, omnino obligatoriam neri, nihilque inter pacta L eius generis gratias u revera interesse; lenioribus verbis pacificatores uti voluisse, Bbb bb 3 ne
773쪽
nu videretur Caesar a subiectis ad haec coactus esse invitus. Contra Buch A in Commentari0 ad eundem I. aliique, gratiam imperatoris hic implorari, non rem pacto firmari, aiunt & imperatori quocunque tempore facultatem com oetere istam gratiam reVocandi. Nobis media sententia placet Equidem quum Imperator fatis declararit, nolle se ex oacto teneri, Pactum etiam, necessitas atque ius cogendi ex iis verbis exsculpi non debet. Posset ergo Caesar, si vellet revocare promissa. At id nec velle credendus est , duum pe foret summo principi, datam fidem, etsi ius ex ea agendi nemo habeat, fran ere. - Non omne, qu0d precibus 0btinetur, precarium est.
Oui iure suo usurus alterum, ut b0c sibi permittat, rogat, pre-
carium propterca non contrahit. atis de eo precario, quod sine precibus conceditur, di- ctum. Nunc porro docebo,OreceS sine precario esse posse. Errant enim, qui credunt omnem promissionem, autor stationem, aut permissionem precibus elicitam precarium atque ideo revocabile esse. Precatur aliquando jς, qui ius cooendi u iubendi haoet. Res notissima esst de tenatoribus qui heredes suos precando perfecte obligatar. L. 2. mmunia de legatis. Multa sunt tributa, quae precando
indici oportet, quae tamen propterea Voluntaria non sunt, sed refragantibus acerbissime e torqnditur, quorum e Xemola pJura recensientur in Specitu. CCLLA A Λιι. cle Ucua
ti bas necesssariis, med. 28.1sti Sunt multis in locis rustici, oui ex vetere instituto non nisi mr preces ad obsequia Moneras devocari possimi, sed rogati parere necessu habcnt; ouorum servitia propterea ad precarium referri absurdum foret. Saepe hi, qui tule suo .quid facere poterant, alium tamen cui ius impediendi non competit, orant, ut patiatur, I . quod
774쪽
quod pati etiam non rogatus debebat. Memorabile exemplum habet Huberus in praelect. ad titi de Servitut. urbanorum rus. praed. n. 7. hominis, qui senes tram in pariete suo facturus a vicino, ut sibi hoc liceret, petierat, quum tamen parietem suum aperire cuivis naturaliter liceat. Me- morabo aliud exemplum. Possidet quis pnedium a decimarum onere immune, sed tamen illum, qui decimarum ius in ea regione habet, per litteras orat, ne sibi molestiam faciat. Annuit hic & per aliquot annos quiescit, tandem vero in fruges invadit, & decimam avehit. Conventus despolio damnatusque appellat, litteras adversarii profert, atque ex iis precarii vitium ei obiicit. Sed lCti Helmit, dienses, qui pi dium istud etiam ante preces adhibitas ibberum a ducimis fuisse ex actis animadvertebant, negarunt, libertatem hanc per preces in precarium conversam fuisse, atque adeo priorem sententiam mense Septembri anni CIo Ia cc XXII. confirmarunt ex his rationibus: iit Eetlaga ta ter der Alageriti den aeeggen omnienen Sebenden Ili eruiten condemniret, Alageriti in dem Tes e dee-epheit gestiuiget, uiid erad seearatum deriviesen mordeia. Dieruber bis iveret er fich mu'
775쪽
Pn unia ouod quis cum altero precibus eius inductus init, pre- , t cupium tamen S revocabile non est. Infiniti quotidie contractus celebrantur, qui initium suum ex precibus trahunt, ac nihilominus oblisatorii & irrevocabiles sunt. Vide dc conmactu aestimatorio L. 17. g. l. de Praescriptis verbis. In plerisque venditionibus & locationibus emtor ac conductor rogant in principio, precarium tamen, si annuat venditor & locator, non accipiunt, sed ius pere hum. Ego, quam is quis pactum cum altero eius precibus inductus ineat, quam is etiam instrumento inseri curet, sero tum M sponte id promisisse, perfecte tamen obligatur, nec revocare, quod promisit, potest. Nota est regula ex L.
de Obligationibus S actionibus: Quae ab initio fuerunt
liberae voluntatis, post promissionem sunt necessitatis. Me morabo exemplum: Emtor aedium, a Venditore enixe rogatus, huic liberam habbationem pollicetur, sed tamen instrumento emtionis inseri curat: promissionem sponte factam; deinde, ortis simultatibus, eXPellere vult Venditorem. pr carium obtendens. At denegarunt ei hanc potestatem l Cti Hesmstadienses mente Octobri anni cMOccxVI. sicque iud L
776쪽
Princeps uel magistratus, qui precatur, ubi iubere poterat, potesatem suam non minuit, nec id, quod rogat, arbitrarium precariumque facit.
Notum est vulgare illud: - - stricto supplicat et e potens.
sed solent tamen boni principes &magist ratus etiam tunc, ubi iubere iure poterant, orare M preces adhibere, atque hac humanitate tua, tanquam vinculo- λrtius constringere hos, qui parere necesium habent. optime Vetus auctor, nescio quis, quem Menagius in MeNagianis tom. I. pag. 427. Plinium salio vocat: Potentis Metton, inquit, imperandi genus, rogare, quum mors imperare. Ista tamen imperautium comi.
777쪽
MEDITAT. AD 'NDECT.tas auctoritatem illorum non minuit, poteritque adeo magis ad civilitates proficuas, quam nocivas, de ovibus binae Sti vhii in volum. s. msen. 7. V 8. dissertat linies exsta ut, referri. Nam, si rogatu S sponte non sequitur, ius cogendi superest. Memorabo exemplum: Bonorum colonariorum, ex Pleperio uther, in ducatu Brunsvicensi haec est lex, ut dominus ea colonis, quamdiu se bene gerunt, auferre nequeat, sed contractum subinde cum illis la heredibus etiam eorum, si ipsi moriantur, sub eadem pensione renovare debeat. Dominium talium bonorum siepe ad exteros peribnet, qui tamen legibus nostris quod ad has possessiones suas sine dubio ligantur. Inter hos alienigenos dominos coenobium S. Michaelis Hildesiense est. Id olim iam coelonum suum expellere, atque praedium alii durioribus com ditionibus locare tentavit. Intercessit tunc Augustus Dux,& coenobium per litteras humanissime rogavit, ne quid imnovaret. Et adquievit illo quidem tempore coenobium, sed
coepit nostia aetate experiri sortius, & cum novo colono 1uo in iudicio adversus veterem, ut id cederet, agere. Obtendit colonus Vetus leges procinctae. At coenobium
sibi per illas necessitatem inferri nebat, proseri litteras Au- quili ducis, preces in illis, non iussum, contineri ostendit,1 ut igitur arbitrii rem esse dicit, crepat vulgata illa: Eius est nolle, qui patest velle, L. 3. de Res . iuris; &: Quidquid alicuius potestati odi mittitur, id iuris necessitati non subiicitur. L. 4o. pr. de Iudiciis. At ICti Helmstadienses
tamen Mense Iunio anni cIa IJ CCXXV. secundum reum iu
778쪽
779쪽
Iudex ex aequitatis ratione eum, qui precarium hucusque con- ω sit, damnare potest, ut id p0rro concedat. Inter duos vicinos de iervitute itineris lis erat. Vindicabat hanc sibi alter per praedium alterius ex iure praesicriptionis. Sed apparebat ex actis, aetorem, quotiescunque per fundum rei ivisset, precibus hoc a reo obtinuisse. Igutur precarii vitium praescriptioni & servitutis iuri manifeste obstabat. Testes tamen unanimiter dicebant, Viam publicam, qua actori alias utendum erat, si hyems pluviosia ingrueret, imbribus sie corrumpi, ut actori exitus fere edomo sua intercludatur, nisi iter per vicini fundum pateat. Caussa ad lCtos Helmstadienses mense Februario anni cIo io cc xxiv. delata, dubitatum fuit diu. Servitus perpetua imponi non poterat, quippe qua actor nec indigebat, cui via publica per maximam anni partem suffciebat. Αει quissimum tamen erat, ut tempore etiam imbrifero ac procelloso exitum haberet. Ninil melius igitur visum ruit, suam reum damnari, ut precarium porro continuaret. Quod ut facerent ICti, moti sunt maxime argumento a maiore ad minus dueto. Dant iura nostra iudici potest,tem servitutes imponendi, si videt, praedii usum sine semvitute aut nullum aut dissicillimum futurum. L. 22. l. R. V mil. ercisi. L. pen. pr. Si fervit vindie. L. 44. q. ult. ae L gatis i. Licebit ergo iudici etiam, quod minus est, cogere nempe dominum piaudii, ut, quod hucusque fecit, porro se exorari patiatur, alterumque precantem tum, quum alia via non suppetit, per agros suos ire sinat. Adponam ipsa sententiae verba: Das ,mar Eeflagier mit ver thm angemuthei
780쪽
Obligatio perfecta exinde, quod quis ossicium fuim bucusquae non nis rogatus fecerit, in precarium non mutatur. XI. Ad aggerum munitionem non soli fundorum possessores, sed immice etiam simplices obligantur. In regione quadam ad Albim posita multisque inundatio
nibus obnoxia hucusque ii, qui agros tenebant, extim dilonem atque munitionem aggerum soli quidem curarant, semper tamen eos, qui tuguria nuda sine fundo inhabitabant, humaniter, ut manuariis operis laborem iuvarent, in Vitaranti Et paruerant inritationi huic isti habitatores, Venerantque semper ad condictum opus. Tandem vero perta idetrectabant obsequium, seque obligatos negabant, quod fecissent huc usque, precario se fecisse ac pro lubitu intermittere posse dicebant. At ICti Helmstadienses da
mnarunt em tamen mense Novembri anni corace XXIV. Ipsa nempe recta ratio omnes fiuminum marisque accolas ad aggeres aquae arcendae ne essarios faciendos reparam
dosve obligat, oblisat ergo ia casiarum tuguriorumque habitatores. Id quod iuri etiam seripto convenit. In L. 9utinpe a. C. de Immunitate tamini concedenda non saltem iugerum numerus, sed & capitum, in reparatione aggerum spinctari iubetur. Et Speculatre Saxo lib. a. an. 6. ad muniendum aggerem vocat omnes, die bed dem Samm gesessensi . Preces igitur adhibitae obligationem plenam MCcc cc 3 persectam