장음표시 사용
841쪽
IX. Exceptio metus per ratibabitionem tollitur. Nece ste tamen est, ut tempore ratibabitionis metus non saltem imminutus fuerit, sed penitus celsarit. Ea, quae vi metuve gesta sunt, rata deinde haberi seu consensu corroborari poste, ex L. 4. C. de his quae vi in tu me cati sis & ex ipsa ratione patet. Addenda etamen est
ex L. a. C. eodem limitatio, dummodo metus tempore ra-tthabitionis cessarit. Sed quid est cellare Ego hoc sic imtelligo, ut plena & omnimoda libertas vim pasta restituta sit. ' Itaque non sufficit, vim atrocem, quae in principio
adhibita fuit, desiisse, nec minas mortis, cruciatuS, Verberum, infamiae amplius intentari. Quamdiu caussa metuendi superest, atque vim passus, si mentem muteta se in evdem, quae obsequio modo vitat, mala recasurum Veretur, ratthabitio nullius momenti est,nec metus purgatuS dici potest. Exemplum illustre Connanus in Comment. iuris cis. lib. 8. c. 4. n. . habet. Ludovicus XII. Galliarum Rex, pri-uSquam regnum adipisceretur, Ludovici XI. regis filiam .deformem invitus minisque inductus duxerat. Is, mortuo socero, divortere cupiens vim sibi factam allegabat, atque, quum uxor ei obiiceret: ipsum post nuptias, extra regis potestatem coristitutum, virum se ei praestitisse, atque sic consensu gesta corroborasse; respondebat, invitum Phoe. quoque fecisse, ne alioquin uxoris querelae apud patrem
842쪽
& natura praeacerbum & potentia resem capitales ei essent. Qua ratione Romano pontifici caustam suam facile probavit, I cum bona eius venia divertit. Addam nunc ego ememplum privatum. MarituS uxorem, ut pro se apud cro. clitorem intercedat, ac chirographo subscribat, vi mini que adigit. Convenjt eam deinde creditor, comparet ipsa
per maritum, ut moris est, agnoscit manum suam, damnatur, & sententiam hanc rem iudicatam fieri patitur. De metu nec Verbum unquam. Moritur interea maritus, eoque
defuncto, creditor exsequutionem rei iudicatae petit. Tum illa demum exceptionem metus opponere, subscriptionem quidem suam agnoscere, sed contentorum dis monem OL ferra. Replicat creditor, exceptionem metus, si vel maxime chirographo opponi possit, tamen contra recognitionem olim factam & contra rem iudicatam, ad quas metus nullus accesserit, locum non invenire. Verum ICti Helm- stadienses, metum, quo maritus subscriptionem extorsera durante matrimonio & maritali potestate, etsi minae ab initio adhibitae cessarint, perdurasse, atque exceptionem metus metu suppressim fuisse, crediderunt, atque adeo fie
843쪽
und dena die Aemilia dergitis,in argumenta, da, ille taenii je
844쪽
ptionibus, insititen mit eddli er Dissession per strutigen .ediuidi und Burgi aftε irieridi cibutig ὲugelauen. Per replicam metus exceptio proscriptionis non esiditur, si quidem metum ab initio passus deinde per tempus lege de nitum cogenti sponte paruit, nec apud superiorem de vi
XII. Tunc tamen exceptis metus praescriptioni obstat, quando metum pa sus nibit sponte sed omnia coactus fecit, vel etiam potentia aaversarii a querela deterritus fuit. Illustrabo has theses responso, quod ICti VitembergenseS
846쪽
ITtulus de Litigio' in ipso iure h/stinianeo infirmatur, atque
adeo nustum hodie tinum habet. -- n titulo π. de Litigiosis alienatio rerum & actionum litigiosarum interdicitur. Eius prohibitionis usum hodie superesse, lCti tam exteri, Grotius introducI. in Iuri prud. lib. 3. pari. I4. n. II. IVtθBibach. ad D. P. a.d p. n. 26. quam Patrii, Sim ιs au D. M. q6. v. qq. Lemgerus in Oeconomia ireris p. 6SO. I. negant. Ego quidem me opponere consue i iis, qui usum scriptorum tutium temere in dubium Vocant; sed tamen hic lubemer cedo, postquam illum non usum tituli de Litigi/ 1is in ipso iure Iustinianeo niti animadverto. Ait nempe Vl planus in L. q. . f. de licvat: it dic. mlti. catis non esse improban dum factum cius, qui tanti habuit re carere, ne propter eam siepius litisaret: hanc enim verecundam cogitatio- num eius, qui lites exeeratur, non esse vituperandam, sed eius dunta Xat, qui, quum rem habere vult, litem ad alium transfert, ut molestiam adversarium pro se subiiciat. Vides ergo, alienationem litigiosi tunc saltem damnari, quando malitiose ad opprimendum adversarium, non etiam, si bona fide sit. At quis tam vecors erit, ut se dolose aliena lie confiteatur, Sc non potius allegata qualicunque caussa a dolo liberet λ Si nullam aliam, hanc certe habebit, ut
847쪽
ob valetudinem, aetatem, OeeuPationeS, Paupertatem, simplieitatem vel denique amorem pacis & tranquillitatem se id fecisse dicat. Frustra ergo pro usu legis, quam leges aliam eludunt M infirmant, pugnabimus. Accedit alia .ratio. Iure Romano lites brevi finiebantur. L. I R. β. I. C de Iudiciis. itaque non difficile erat domino, finem litis de re aut iure suo molete exspectare, at lue tantisper alienationem eius differre. At hodie, ubi iudicia nonnunquam in aliud seculum extrahuntur, si dominus tamdiu alienandi facultatem non haberet, molestia maxima adficeretur & uno ex praecipuis dominii sui fructibus excideret. Consentiuntii tecum lCti Helmstadienses, atque sic mense Februario anni ci, II cc XIX. responderunt: Dat Iacob Raumann stineon Chri'an δ stea gemasi te und anno: im Sueit belangene Red rung von 6oo Tholer, alb den invaliden, halb antcrn Uremen g f entet und ob detreten, Noraus die AbnigIidie Tegierungbie ἡbe dem illat he Iu Oldenburg in dieser Zate bibhee verbarudcite Acta abqeioteri, und den Processe dor fissi seiogm. Ent, si het also die grage, ob die voti Mimanneia pendente lite an die Invaliden und limen geflehene Cession und 2 citiungnuli unt ni tig, und daraus rdider g unlen fel ne Action melictitati finde. sim isteinet Ilvar die exceptio litigiosi dem Elia, hener Iu statteia vi tommen, immassen die Nedite die Teratisierungeinee im Procesta besangenen goderung deuilich verbieten, mel. ct g die Tettε, lirer so gar oui die cessiones, is an pia dompora gestehen, eriti essen, Frantiaris lib. I. Refiu.Ii. n. 72. Ulldiemeit abee viele, 'mohl ouemurtige OIε ein heimisste Nedig.
848쪽
die an die Invaliden und Arint dorgegangine Cession dor nullund nillig merde etianni merdeli. II. B, in quem res uel actio litigiosa transfertur, nullo priuilinio iuvatur, sed simpliciter iis e transferentis utitur. ' 'Inter eos, qui pro um tituli de Litigiosis pugnant, est et 3 iam, quod mireris, B erus in Delmeati e π h. t. n. O. IO. Patet, inquiens, hanc prohibitionem temere non refringendam 'nee admittendas limitationes, quas leges non admIttunt. Licet enim animus exagitandi cesset, tim statim cessat praeiudicium aiuersarii. Putat ille scilicet, mutato ad Versiario, caussam alterius semper duriorem seri, atque adeo alienationi rei vel actionis dolum, si non consilio, saltem re inesse. Eti si omnia ad vivum resecamuS, ViX erit, ut non molestia ali qua redundet in eum, contra quem lis Ceditur. Sed praeter ea, quod illa exigua est, lex 4. h. I. de Allevat. iud. mut. caussa con1ilium fraudandi necessario deiiderat. Quodsi itaque hoc abest, aut saltem verisimili eXcusatione velatu potest alienatio non est vitiosa. Et ut praeiudicium, quamvis fieri potest , avertatur, supponendum est, eum, in quem res vel actio litigiosa transfertur, per Omnia in transferentis locum succedere, atque simpliciter ad ea, quae hic si in lite niansisset, debuisset, obligari, nulla privilegii aut alte rius exceptioni S ex ipsius periona desumtae ratione habita. Sie lCti Helm stadienses mense Iunio anni cloia ccxxi tu dicarunt: idustr. nra 6 der Leuteranten Euchen betristi eε bendem am l6. Decemb. l72O. erbrueten lirthel ὲu lagen, den gelvitet anten jed odi, im Rail fie na gehendd thr Neot an den vera uste. ten Ziucten mirer reuleratin auffithren, die Terauserung unnach. th ilia senii, und ιu dem Ecfih gedam e Stuste Nider einen jed me. den Ohne ferneren Proceis 'fori derholfen merden solle. 23. N. D. Tom. VII. Minm mm '
849쪽
Qui rem litigiosam sciens emit, vi flus deinde praefationem evictionis petere nequit, nisi eam sibi stipulatus sit. Dixi in Specim. CCI L. vi Negotiis. in quibus prorsatio evictiovis cesset, mes. I.
850쪽
Stipulatio a stipulo, non a stipula, descendit.
e origine vocis stipulatio mire dissentitur. Pamn lus lib. S. Recepi. sent. tit. 7. M ex eo forsan Iustis nianus in pr. f. de Verb. oblig. eam a stipulo, quod M apud veteres firmum significabat, derivant. Contra Isidorus lib. s. Orig. stipulationem a stipula deducit: V teres enim, inquit, quando aliquid sibi promittebant, stipulam . tenemtes Jrangebant, quam iterum iungenter siponsiones 'aragrio Icebant. Nugas hoc appellat, M Iustinianum ae Paulum tuetur Salmasius de Vsi iris cap. 6. Isidorum defenduntdu Fresine in Glossario Latino uoce: Stipulatio M Eccata adiit. 4O. Legis Salicae voce Adhramire, atque, eundem morem apud Francos reliquosque Germanos olim obtinuisse, testantur. Ego cum Paulo sentio. Nullum enim de more isto cum stipula vestigium apud Romanos Graecosque auctores. quos Vidi, occurrit. Ergo Is rus, qui saeculo VII. in Hispania vixit, ser an veterem Hispanorum aut alterius gentis morem inepte ad vocem latinam traduxit. Praeterea pro Paulo facit, quod Grieci, quibus linguae suae orbginem maxima ex parte Romani debent, firmum, durum, φελὸν appellanti. Mmm mm a II.