장음표시 사용
871쪽
ecclesiarum Germaniae lib. S. cap. 7. g. 7. Quamquam, inquit, ordiues Imperii ex priuri illa uiuo patre facia promi bione obli- pati uidebantur adhuc S objDicii Uriderico 11. vix tamen xiiii
amplius habuit haec obligati0, quum nova caussa iam esset, ustum Paulo d. I 3. de procul t. loquar, utque id actum inter pa- ciscentes intelligeretur, ut familiae sialtem imperatoris iue func Iicon aletlir, arg. l. 4O. β. si Π. D. de paci. Tacite euini haec tonuentio omni obligati mi inesse dicitur, si in eadem causIa maneat, fecundum Africanum I 38. pr. de soluti quod nostr tes per clar sulam,rebus sic stantibuS, exprimunt, de qua Tim-
queli. in l. si unquam C. de reV. don. n. IRO. M I67. praef. Alciat. de praesumi. Reg. 2. praes I 6. n. 6. H. GDt. I. H. 2. I 6. 28. Nodam autem causum dicimus, novas res, quas circa liberam German0rum electionem imperatoris moliebatur pontifex, obtructurus Ottonem ζj colli iurus vires inter se Germauiae :, in quo rerum statu prepido imperium conferri vix tuto poterat. Ego vero regulam istam nunquam infelicius adplicatam finise credo. Principes, quum, vivo Henrico, Fridericum eligerent, puerum illum esse, & in cunis, ut Conradus Vrspergentis ait, Vagire Videbant. Nec res, quas pontifex Romanus moliebatur, ΠOVae illis erant, qui turbas a pontificibus, ut antiquioreS praeteream, Henrico IV. Henrico V. Friderico Barbaroslae, Henrico VI. suscitatas ignorare non poterant. Ipse etiam Philippus argumentuma tenera Friderici aetate desumtum explodebat, clum in litia 'teris, quas supra dixi, se pro conserVando honore imperii tutorem offerebat, usque dum ipse puer ad eam perueniret
aetatem, quod ipse per po regere posset imperium,miura eius
872쪽
ἰ . V. Mutatio unius ex praecipuis circumstantiis non quidem obligationem totam perimit, espcit tamen, ut ea temperauda
es ad praesentem Jfatum accommodauda sit.
ntequam hinc recedo, unum adhuc ad G otii doctrinam monendum est. Admittit ille tandem de iure bessi ac pacis lib. I. cap. I 6. g. 23. regulam nostram, quod promissa in se habeant tacitam conditionem, si res maneant, quo sunt loco: sed aegerrime,& non nisi cum hac limitationeὴ modo apertissime pateat, statum illum praesenten in unica illa
ratione inclusium elle. Dessiderat ergo Grotius converitin nem rerum Omnium, quae pristinum statum prorsus tollat. At enim Vero contingere potest, ut aliqua circumstantia, Pr cipua quidem, seu non unica prominionis ratio, tollatur. I um vero prudentia opus est, atque promillio non penitus remittenda, sed temperanda tamen, atque ad Praeiens tempus & conditionem accommodanda est. Res optime exemplo illustrabitur. Ordines provinciae cuiusdam perpetuam ac in dissolubilem principis sui Caesarisque auctoritate ineunt societatem, atque simul onera communia M publica inter se dispertiuntur.' Ex his ordinibus civitas, quae tunc florentissima erat, atque propterea ma am oneris partem susceperat, incursione hostium insigniter vastatur, multumque ex pristino sore & opulentia perdit. Petit er- .go distolutionem fiscietatis,quamvis in aeternum Cottae, eX r,tione, quod omnis conventio, rebus sic stantibus, intelligatur. Contra ceteri ordines ex Grotii doctrina negant, regulam huc trahi posse, quum opulentia civitatis, detrimentum deinde pasta, non fuerit unica ineundae societatis ratio. Consulti l Cti He stadienses mense Aprili anni
CIa Idcc XXVI. mediam tenuere viam, atque ipsam quidem unionem confirmarunt, sed partem oneris civitati de vi hostium querenti detractam inter reliquos dispertiti sunt:
873쪽
l hiide die Remulion tauren felle, dem die Remission fustenden
874쪽
Factum alienum promisisse nemo praesumitur.
Ei ergo, qui de se promisit, non imputatur, quod quis ex prox, mis eius contra facit. Tom. VII. . PEP PP III.
875쪽
MEDITAT. AD PANDECT. III. Imputatur tamen tunc, quum probiberi id potuit. Vera lecIis legis Io9. de Reg. iuris indaSatvri
Qui paciscuntur, non de aliis, sed de se suisque rebus
cogitant, atque adeo se solos obligant, nec aliorum facta promittunt. Itaque in dubio non praesium itur promisso facti alieni, nisii promittens id evidenter declararit. Consequitur hinc porro, ei, qui de se quid promisit, non imputari, quod aliquis, etiam ex eius necessariis& proximis, quid contra ea, quae ille promisit, faciat. Vna tamen addenda est exceptio, nisi scilicet in eius, qui de se quid promisit, potestate sit positum. prohibere, ne quis te tius contra ea, quae ipse promisit, veniat. Nam, qui non prohibet, ubi prohibere potest, ipse quodammodo id, quod alter faciat, facere censetur. Rota est lex IO9. de Regulis iuris, cuius veram lectionem post tot sicula nuper demum restituit Iauchius in Meditationibus criticis de 'Negationibus 'Pandectis fJorentinis recte vel male adiectis vel adiiciendis. Equidem ego, quod obiter hic dico, dissicillimus sum in emendationibus legum, quas Critici passim excogitant, admittendis, adeo, ut, dum Culacium, Gotholaedum, Nood-tium, Byntarshoehium ceterosque eius generis heroas lego,' ex integris singulorum istorum auctorum operibus vix duas, rarissime plures, coniecturas comprobem. Sed sunt tamen aliquae inter eas tanta verisimilitudine & felicitate repe tae, ut adsensum vel invito extorqueant. In harum numero& Iauchiana illa est circa L. IO9. de Reg. iuris. Ea lex in exemplari Florentino sic Iegitur: Sustum crimen patitur is, qui n0n prohibet, quum prohibere potest. Falsa est haec regula. atque pugnat cum aliis legibus, inprimis cum L. I. de His, qui not. infam. L. I. g. I. L. 3. de NoxaL acI. Viderunt hoc Accursus, Haloander, Dion ius, Goth resis, adique
876쪽
sp. DXXL DE PROMISSIONE FACTI ALIENI. 8 sique editionibus suis ante Vocem tes; Voculam non insanis serunt. Frigidissime proiecto. Aeque enim studium est, dicere: nullum crimen pati hunc. qui non prohibet, clum prohibere non potest; quam si dicas: nullum crimen pati eum, qui Danubii, rapidillimi amnis, curissim non inhibeat. Quod quum animadverteret lac. Gibo fretas in comment. ad h. L. retinuit lectionem Florentinam, & explicuit aliter suam vulgo solent, sed tam contorte, ut nihil obsecurius
Supervenit tandem nostra aetate Iauchius, atque dissicultates omnes felicissime sustulit, prima Voce undum in nonnullum commutata. Egregie profecto. Nam peccat utique,
qui non prohibet, dum serobibere. potest, etsi minus, quam ille, qui ipse facit aut facere iubet; quod per vocem:
nu ullum; mirifice exprimitur. Sed redeo in viam, atque dico, nonnullum crimen etiam pati eum, qui contra pr
missionem ab altero, quem prohibere Boterat, fieri quid patitur. Exemplum illustre suggeret Philippus Valesius Galliarum Rex, qui Ludovico Bavaro, se ei bellum haud
illaturum esse, promittebat et tamen filium suum id facere sinebat, neque sic fidem a se datam frangi credebat. Realprehendit hoc factum ex successoribus Philippi Henrieus V. rex optimus & prudentissimus, atque apud Baptisse te Grain demde du ROS Heno se d liv. 8. pag. 78I. hoc de Philippo iudicium tulit: Il estnis grand, mala si avolt des sit rutilitet enses paroles, plus stantes ales enistierres de petits enfans,
877쪽
Pui aliternuid promittit, quod partim ruum Iartim alimnum es, suam tantum partem promisse celetur. Obligatur tamen in solidum tunc, quum alter, cui promissios cta, hoc ignoravit. Ex resula, quam in principio huius speciminis commemoravi, porro fluit: eum, qui facturum quid vel daturum se promittit, quod partim in ipsius partim in aliena potest, te est, de sua tantum parte sensisse, quamvis generaliter loquutus sit. Trahi huc potest argumentum a legatis, in quibus rem sibi cum alio communem tertio legans partem suam tantummodo legasse censetur. L. f. l. I. M a. de Legatis l. L. 3O. g. q. de Legatis 3. Adde L. 23. β. I. de Verdictos. Dabo exemplum: Privigni post patris sui mortem cum n Verca transegerantis atque illi frumentum, quod in paterna hereditate reperimatur, cesserant. Erat mulieri filius ex eodem patre genitus, privignorum istorum cohe. res, cui pars frumenti une dubio debebatur. Eam quoque partem sibi a privignis cessam muliercula aiebat, niloque suo aliunde a cedentibus satisfaciendum esse credebat. At ICti Helms adienses mense Augusto anni CIPI CCXIII. s. cundum priVignos responderunt: Sirm gestaset, ob die Sit,
878쪽
oportet, eum, cui res eX parte aliena promittitur, scire, partem aliquam promittentis non esse. Nam si hoc ignoravit, atque promittenS generaliter rem promisit, generaliter quoque obligatur, quoniam clarius, ut potuit ta dinbuit, non est loquutus.
vu. Qui factum alienum promittit, nec de iure ciuili nec de iure n turali obligatur. De iure civili certum est, non obligari eum, qui alium da . turum facturumve quid promittiti Vide L. 83. pr. de Verborum ob ig. & 3. I. de Inuti stipsi Sed nec iure naturali secus est. Nam, dum aperte de altero loquor, nec quidquam de meo admisceo, aperte satis prae me fero, me mihi necessitatem nullam imponere velle. Alter paciscens
ergo, qui fideiussionem Vel evictionis praestationem a proe
879쪽
επι mittente exigere Voluit, mentem clarius exprimere debuit, x, quia id 'on fecit, damnum, si quod patitur, imprudentiae 1ute imputet. Consentit Pufencior stius de Iure naturae Ust ent. lib. 3. cap. 7. g. IO. EX hac regula igitur: quod facti alieni prominio non obliget promittentem; controΤersim etiam illustres, in quibus naturale magis quam civile ius spectatur, decidendae sunt. Exemplum hoc esto: Rugorum exercitus per aestatem anni I7i3. stativa in Pomeramia habuerat, atque se ibidem quoque hyematurum minabatur, ni sibi naves, quibus in Livoniam eXpcitaretur, Pomerani commodarent. Pomerant, qui ista hyberna sibi exitio futura
praevidebant, naVeS magna mercede conclucere volebant,
sed nullas inveniebant,quod navarchi se post traiestrum aRus sis retentum iri metuebanti Intervenit tandem regis Prusiue legat , M fidem primum accipit a Russici exercitus duce, naves retentum non iri, deinde cum navarchis contrahit, iisque liberum a Russis reditum inter alia pollicetur. Nixi hac promissione naVarchi naves locant, eXportantes Rugos, sed redituri contra fidem datam retinentur, atque inde ingens damnum sentiunt. Dimisit tandem post longam moram legatum Prussicum in iudicium vocare con- tu C Sed dissuaserunt hoc iis ICti Helnistadienses mense Martio anni cIa Dccx IX. ex his rationibus: Miro gesta, det, ob die Ec iffer meloe die illusistite Thiter im Gahre i ia. ali6 'pommern nal giestand ubergebahret, und DRlbst voti dein Tui'n ivider thr qethaneSi Berstres en sius ebullen morden, ait εdem mit vim Abnigi. ' reusiisd cn meroema tigen Dertn Gene. nil. Lieuienanten Don Torre geritio neu Contracte eine Sstadioelialtvng praetendiisn thiinea. Seis afer die in hemfol. I 23. bestiadstshen C traeie enslialtene Derte: Sollen die sectisteti ' baid sit die Miserimit praeliim, ste' fierii, uno ausis fissile unigste dimittiret mirdini i k--uber von Qx.
880쪽
Factum alienum simpliciterpromittens eatenus saltem obligatur, ne ipse quid contra faciat. , T Tere thesis in recta ratione & L. 38. pr. δε Verborum. I oblig. fundata optime illustrabitur responso a Iciis
Helmstadiensibus mense Aprili anni ci I ccxIII. eXarator Dat Sempronia den ividet Mevium angestellien Iniurien Prin