장음표시 사용
181쪽
Pindaricum, quod est I r e o t ΦΛ, . - , hibuit negotiuit, qui commetarios in illum ολιμ θ Σίσυφον κίχλον , ω ττα δε
nem fecerit. nonnulli accipiunt illud ω pro adverbio; atque ita putant se exemisse scrupulum, tenorem includendo,ω - ί, ad similitudi
ut sit dativus pro genitivo I. Ibo praedietq; quiduis poti, s. Nw - qim id quod oportuerat,
nulliam Homerus enim laepissime data uospro Se Hydra , Λ e , . P
182쪽
ellet certe hoc maxime com sequens. verbum enim, cohaeret cum nomine
pronome autem in simplex omnino transibit: ut sit,ie ra cotinebat praedictos deos . in patria eius, praedictae videlicet Helenae. Simile estillud Ἐλε . ως 3 scaci νο es, Mettu Zia io etia, πη γ Zia νεεω να αν
Non est autem existimanduexempla haec allata esse superuacanea; quasi futurum ellet satis si rationem latum ostedis lemus ad distinguendas istas ambiguitates. Exercitationis enim causa ea prO- ponimus,&ut nostrae obse uationis auctoritatem magis confirmemus, eosque redarguamus, qui reiiciunt cω
mitivi pronominis i ,fertur ad rem pol Iesam: itaque a nonnullis c uspusissimu appellatur. dicimus citani AE σάρχυ ac Spcllcissiua nomina consti uctione vocis φου:quae est modo possessivi prono minis genitivus, modo primitivi a nominativo i s. qu.ae constructio potcst concurrere non solum voce, sed etiam constructione, cum ea
quae est pronominum posscsiuorum propria. nam dc sinitivus possessivus habet
hoc proprium, ut ieratur ad rem possessam, quemadmodum de , ε' ii s quuntur
183쪽
lium vero, inclinatum in fi- i
lio genitivo educuntur,qua ab eo in quem resoluuntur. Illud autem perspicuum est, in nomina nullam dubitationem cadere. na voces ipsae valent per se tollere omnem ambiguitatem: Eκατρέος, Εἄ- ρήs: qui resoluitur in genitiuum Hectoru. at pronomen de quo paulo ante dictu est. quamquam voce sit aperta& minime dubia; tamen habet opus superiore constructione ut tollat insitam ambiguitatem. Nec me fugit apud alias diale hos geminae istius vocis esse discrime.Vnde factum existimo ut Poeta, qui nouerat figurae huius ambiguitatem, geniti uia qui dem primitivum protulerit iuxta cuiusque linguae idioma, εμεθεν dicendo, vel λιο, vel siccio,vel Φε non autemhaia: non quia ignorauerit per enim eum terminantem In proseri.vel more Thes.
184쪽
LIB. II. Ictenim non est nouum sed votatum, ut eiusmodi pleon
υος, λ ' λψ deni accidit nominibus pronomina tamen, siue nomina deducta possessile, requirutidem genus,cundemque iam merum, & casum; Εαάρ ος -
go Θ nullus genitivus costri eiurcii genitivo, qui habeat. Πατηρ υκώς -τin Oio2εις 'm 3 o rectum tenor ,cum primit
neat analogiam. Quid e got genitivus non fertur e iam ad rem possessamZImmo fertur,sed diuerse tenore,inclinato itaquam ; dc diuersis rebus possessis: εσπιέφη μουόλως'. νίκηαμου ο --.dc res poΩsessae,quae sequutur, nullum aut generis, aut casuS,aut numeri discrimen habent. g nitivus enim recipit quamlu
185쪽
te: sed &constructio, &vox erit ambigua; quadoquidem hoc ipsum accidit genitivo cuiusubhi casualis. dicimus
enim καρπός ἐ-Gν.ac nihil obstat ut dicas etiam ε I α οἷ καρπὸς, quem admodum dicis Aυπέρχυ αγρι καρπις. Verum si hoc ita
facias genitivus redibit -λινε Γιου-
tua possessivis distinouitur. rt na
adhuc desiderari aliquid in iis .
tum quae subiunguntur, M e M6 ἐμύα- τπι - α κων Ἀπις, V λα- proprietates. diximus enim superius, genitivos istiusmodi nullum reru possessaeum requirere discrimen; at posissessiua, quae ab eis deducta sunt,cum fingulis casib. pr
186쪽
i . , , , tollitur dubitatio. nam dici-ε π tur utroque modo G τῆς κτη- οροι καρπις:sed est constructio να pronominis possessivi: fuit,
t , S a a prius ex nominativo. nam
M , Hua inclinationem recipe--πης , κροακίω σμυτ ον πιε. ζα s rent. nam ctiam sic pron
s o ret. Perspicuum est igitur m
dere congruum; ψοῖ. υψώς, ακύμουσ-έζη λα- φθα .eode modo in reliquis. Demonstratum ergo est, genitivum primitivi, qui voce couenit cum posscsuuo pro nomine, a possessui costr ctione distingui, propterea quod pronome posseuiuum natura praecellit re possessa, quam habet propriam. hoc autem non soluna ex geniti-
187쪽
demonstrabimus, cum locosio de congrui de incongruicausa es sputabimus. Lum igitur pronomina possessi
tiuos participii, requirut ge- iolud Zenodoti, absurdum o- λοδετ ον ου et πως α' θν, λεγο
constructio reiiciti, quemadmodum superius demostr uimus. Si igitur pronomen οῦ in illo se iam 9 , fertur ad verbu; quid obstat eum genitivum esse primitivum dicere,etiam si voce concurrat cum genitivo pollestiuo3Sed aduerius hanc Zenodoti rationem dicendum est,hoc ins riptis es: erius poet fortiu
188쪽
iunxest. Apparet igitur Z nodotum fuisse lapium, non in vi pronominii, sed in Homeri consuetudine. Itaque lectio Aristarchi , ,γἀ αὐώ V cera, probata magis & recepta est. illae etiam scriptu-
Dam usus est genitivis primitivi pro genitivis pollestiui
prcnominis,contra superi rem regulam.
. Cenfirmatur Zenodisti stritura primum, delude refotatur.
Ac licet aliquo modo tueri Zenodoti scriptura, cum haud videatur distentaneu. Homerum genitivis primitivis pro possessuis usum fu-iil quonia ivt diximus pronomina possessiua pro genitivis sumutuni& in ipsis poematis aliae id genus conitru
ξ - - α ρ. men recti tenoris recipi non.
M. in auten iticum, aut pollesii- demonstratu est.
σδε .ita ut scripturae istς no sint reiici edae, etiam praeter Homeri institutu . Perspicuum enim est, si scriptura Zenodoti mutetur, scripturam istorum exemplorurn esse repugnaturam: sin hac admitratur, illam quoq; Zenodori non esse repudi nda. Sed aduersiis istam scripturam illud opponedum est, pron
189쪽
nam illud, προπω si is εμειο,in postestiuam constructione coactu abiit. est enim genitivus hario cum verbo potius coniungendus, more Homerico stibaudita Mi praepositione:vt illud, ου -
testulam, cum gemina istam , s
nam in illo sciperiore carmine oratio erit lauiusmodi,uis
que ita rectus tenor erit loco positus, propter diuersarum personarum coparationem. Quid igiturὶ nonne recto tenore illud legitur. σεο δῖ ἰώα-- αρουροι :&,ms -- οι εξρα Ιἀσοὶ Legitur plane: sed aduersus hoc etia dicendum est, Omne pronomen tum demum non seruare tenoristio contra regulam suscipit nam in illo carmine, Πομακις ri, - αι ἰὼ ara , lecti ulla cum tenore recto, contra regulam est.regula enim rectum tenorem eo loco non exigebat.Inallo vero. εύς σεο ναυ peccaueris, nisi recto tenore legas; propter latentem personarum d. scretionem. Illud vero, oece sis B umi: δες mi ι κώρης,
cum tame regula post lare: cpω-
absolutam enuntiatione, pro qua sumitur, ς εξ προ λ vias hoc enim illi voci in συμ-
190쪽
ομυ σεο c Ποι τ ιτς αρε , αταυα-L I B. II. rcyaccidit,ut inclinari nequeat. itaq; nemo illam lectionem damnauerit. Sed superua caneum esset huiusmodi e emplis immorari. Propositu est enim nobis agere de iis
pnominibus,quς tantum do aut rectum nabent tenore,aut inclinantur. Demo strauimus igitur,pronomina in principio orationis recta habere tenorem naturaliter.
poterat inclinari, & tamen inclinatum no est. Dei Non-
vis iaciunt: Sigenitivus&dati- αιπν m σωπον πιο αν άν πω uus in secunda persena,m rato tenore, h. e. inclinatu maiiente scriptura,tertiam persena repraesentatcnclitice;yt in illo carmine strauimus etiam pronomina rectum habere tenore propter adluctas praepositiones. Ergo illud non alium sit stipiet tenorem quam rectum. At nulla eiusmodi o casio fuit in Zenodoti scriptura,Vt pronomen ἐ-ο reciperet. verbum enim uniuersalius, pronome inquam possessivum, quod &metrisum incongruam orationemessicit, nihil aliud est, quam declinatio a figura magis p- pria in ea constructione,quq illi conuenit. Iam quoniam prouecti sumus ad pronominuscripturas, quas probauit
Zenodotus, no est a re alienum de eo etiam disserere,ύς IL.M. τ uvia hanc enim scriptura di Seleucus probat, & alii plurimi; dc proserunt exem- . .