장음표시 사용
191쪽
quae eandem habent ter minationem, de quae sunt per' o n. α vita
sisti mi μών - υφ' ιήμασιν οἰ μι π.omnino necesse est ut etiam pronomen ι ωῖ, quod in secunda persona rectum habet tenorem, mutato tonore,tertiam personam, eadem scriptura permanente, repraesentet. Illud etia asdendu est, quod patet latius; quemadmodum in prima&secuda persena ε r,m, fit immutatio : ita etiam inter secundam dc tertiam si,& vel ἔς,secundum analogiam fieri immutationem , quoniam ipsa quoque secunda primae personae terminationem noest secutaeatque eam ob ca sim pronomen ι litera terminatum, sequitur magis analogiam. Sed pro vulgata scriptura illud etiam dicendum est,rectius italegi ne,si eadem vox esset, pr ter ii clinatione ad diuersam persona fieret transitio: id quod in mentem cadere cuiquam
in aliis ratio. Quare illud nopoterit constare, ut pronome personae tertiae,ide pri cipium candemq; termina- 'tionem habeat,quam secun-
192쪽
terea facit fide, quod in ve bis,siecudae ac tertiae persenae habent inter se naturalem quandam Guenientiam: s perfluuq; esset, rei elusimodi exempla proferre. at in pronominibus, prima & secuta Iersona consensum istu non abent:terti. ae vero persenae interdum vel deficiunt, vel supersunt, vel peculiare ii bent vocem, ut pronomen ἐαῶνοι, A ,-ν, alia plurima.
eat dualem, non continuo tertiae citarersonet habet. rsus, quamsi pers nae tertiae pronomen copositum obliquos casus habeat plurales, non cotinuo etiam primae & secundae habet.Licet afferre plura: sed haec satis. Ergo nominatiuus dualis primae persisnae,non cogitur terminarein . ad similitudi
ι ἰτερος, ος:atq; ita secuda a tertia persona tenore distinguitur. na rectus te
nor transfertur adsecundam persona: & fortasse no sine probabili ratione:
prim νωi . Est aut illud pe spicula,quae faciunt pro στῶ, pugnare contra πωι, pron men tertiae.Pro quo dicenduillud est consistere no posse. hunc casum , qui est dativus, a sua proprietate desciscere, ut per ι& ν scribatur,quia est dati ivis dualis. &, si quaerat quis accurati', cosnoscet castu duales secundae per nae merito defecisse; quia eos a tertia persona mutuatur: si-
193쪽
quoniam secuda persona ha---- ιν , η
bet demostrationem,cui rectus tenor conuenit: tertia vero persona, quoniam nullam habet demostrationem, commode potuit inclinari: eamque ob causam inuenti sunt casus tertiae persona qui unicam tantum habent vocem, & inclinantur, ρον.Non fuerit tamendisse taneum, pronome παῖε pr ferri per ε, secutum termin tionem accusativi dualis
du Trypho aitὶ habet eadem consequentia, quia est compositum ex posseniuo & pri, mitiuo.nam putat,ex primitivo componium illud quod nullum articulum admittiti,
Sed apparet eum fuisse de- ,m η - αρ-
semita,&articulo preposito: o. ' , iae Qqu. ae duo attributa non fiunt
sui. Hoc certe licet proba ex iis qua alle suspicatus est, est v nullum pronomo potiemuu πι των πω et essὸ in huiusmodi compos--τκ 1-
generis eiusta. Ergo qui fieri poterit ut vox serui habeat pronomen possesi
194쪽
suum, cum habeat adiuinos sine discrimine diuersos articulos 3 ἐπ---ς, ἱπὐ- αν : & omnia fere genera cunt sitis diuersis numeris.
possessam feruntur, capaces diuersarum rerum sint,quid obstat qitin in μου pron
mine si insitus genitiu'potius quam postellivum pro
nomenὶ sin quoniam articulum assumpserunt,pronome
. in ppolitionc articuli, accipia λαν. mus compositionem esseR-
test. quod in iis quae possessiue deriuata sent, aut in compositis, facile potest intelligi,& vutatum est. nam in quolibet casu pronominum possest
195쪽
nihil subauditur quod sit possessionis: neque etiam maccusativo Ae, rnat ingenitivo AO-ρχου, labauditur. Eadem est ratio in nominativo ε ν,& accusativo h : rursus in genitivo simplici .-m subauditur; οἶ- μου. Idem accidit & genitivo composito μα-: quand quidem in dativo& accius a-tiuo nullus est intellectus posscssi ius, ἐγ-μέ, ἐγώ m.
άγαθὸς δωμπι, dc alia id genus, quae possessionem non indi
cant,in utroque nomine sine controuersia decsnan turiat illa vie ως πύα, υος λα-
csh, unica voce declinantur instar nominatiui sui: nam si genitivus declinetur, deponit constructionem posses suam,&vox subiecta sitam amittit significationem. Prq-terea si possessivum pronomen esset in genitivo ἐμαυ- ῆ, figura eius vocis caperet binas pos Iessionese una, quae insita possessuis est, quem- admodum habet pronomen ειυς α ν: alteram,quq possessivis extrinsecus adiun tur; sicuti potest intelligi maliis quoque possessivis, As- αγρος, dc προσοδες, est res posses la . rursus in pronomine possessium Mycenim res possessa de . αγρος,& η
196쪽
ergo in senitivo numqua int si turgemina ponsessio, sed semper unica. hoc enim demonstratu fuit, cum de genitivo agebamus εμαυτ
Nominatiuu tamen istius. modi genitivorum, non re peries velregula,vel usu con-
τε CAE δε-α34υί- πωι - io modu aliae fisturae inusitatae. - ' o nonulli enim rationis ignorantes, nominatiuos istos quasi inusitatos admittebat. Neq; etiam reperies eosdem in constructione nominatiaui: siquidem no dicitur ἐμα--τὸς, velσαο ἔς: ac ne in huius modi quidem constructio
quoniam genit, uus simplex, perinde ac omnes genitivi, non recipit
constructionem nominatis - unut in illo, ο δείλος υετυίν.
ομοιως γε Q Hinc planum fit, non casum
, o casu sociatum sit in ea ει-ελ- οἰτως , ε - εμε ετ ζα. ' dem versona, impossibile e-
genitivum abhorrere a nominatiui constructione ,se sinsitam figura compositam, quae est quaesit ut discernat actum qui abe dem pers na profectus, in eandem reciprocatur. m qui itadicit,
197쪽
quamquam ne isti quidem Ἀαπλα η ἡ τλίω.ουθ m casus personam extrit' secus aves mi ντ ξτουαν η fertur ad rem possessam, cueius personam habeat, non πιν εχυσα ου κομι-πς potest capere eius numm*x uum eo modo quo nomin ' h et tilius rei possessae ad suas re- ον λαQκ - ' Κριθως η civ του
iam in aliis constructionibu3 - δε ,/ ι licet aperte hoc videre; AO- sic , --
ω . in . Non poterat ergo verbum interpositum serui- α γνω,ς 'ςμυre personis utrisque, quardi λεγετ .ου zo ελωατο Ζ μεταξυ uerse sunt: siquidem est primae personae, quo cum
omnino debet construi ve bum eiusdem persona , - ἀε- σα A.quod si accus esu seciatus transeat in nominatiuum, Q aliud sumet verbum quam tertiaepers Iaz- ς επυψ .Hinc etiam planum fit, neque illud, ἐν ubἀρημα επιξ - αμ. φοπι ις Uiς πνο-
diuersapersena faciat orationem incogruam, palam per spici poterit, si nominatiuus cum tertia persona iunctus, etiam cum prima iungatur in verbi substantivi constri ctione, δεήλκ. ad quod si addamus etiam ἐρα-A, Ora tionerit con D; quoniam verbum non1strahitur ads
198쪽
cουλος. In qua constructione si rursus assumas pronomina simplicia nominatiuus accedet in diuersa persena postus cum suo veroo, rasec ια- όE,AM: ai g. Ha tenus de costruction - .
Quod autem nominatiuus eius non subsistat, hςc rursus erit demostratio.Diximus iain seperioribus,obliquos c sis referri ad nominatiuos
verborum,quae sunt interiecta,& quae actum nominatiauis, pallionem obliquis tribuunt: ut Διονυσιος - γ Θεων α επι --. Passio igitur ii sta in obliquis, eos conue tit ii ominatiuum: nominatiuus autem, qui antec debat, nuci titur in genitiuum cum praepositione cetis, ἐχν α εhies m ἰώρης 'la εροῖ Et tamen illud quoque minimedubium erat, actum
liquem cadere posse non s lum in diuersam sed etiam in ipsius agentis personam. Ex qua constructione nata est duplex pronominis figura: si lex inquam, qua habet tralationem in alteram personam; & conitiosita, quae habet actum eiusdem persiis
nae in eadem personam con uersiim. unde etiam πι-α- Prist. vocata est, quasi re. I
fringatur, Min seipsam reciprocetur ; ducta metaphora a solidis comoribus, quae in se ipsa refridpuntur. vocata eadem est αυ-- . . simplu
199쪽
ces enim personas demonstrauimus esse α--θῆ , hoc est, ab aliis persenis
in quo etiam apparet,voces couenire cum eius rei signia ficatione,cui sunt impolitae.
rotetit ut G πό genitivus α ι - e abeat nominatiuum
nam si habeat, obliquum via delicet requiret, in quo nil tur constructio. Sed obii. ciet aliquis; curigitur,cum sit obliquus in accusativo σαώ- ῶν, non requirit nominatiuit, quo pendeat verbi sisti ficatio3 Sed respondedum est, nominatiuum verbo subes.
rerum pronominis, alterum verbi. duo autem isti nominatiui orationem constituere non poterunt; nisi eorum alter obliquus fiat. ac nominativus, qui verbo inclusiis est, non incidatur: verba enim carent casibus: nominatiuus aute pronominis, potest inclinari. Deillo etiam
nominatiuus verbo includi potest, poterit etia obliqum . , includi nominativo ha - 3o σαυτος τοῦπε : o
200쪽
di, ri,ac lima: ut si etiam sine pronomine subluetivo
nihil obstabit quin ἐγ- τός ε-- S possit constitui. Sed aduersus istam rationem illud dicendum est, no vnum esse obliquum qui verbo incli sis est,sed treis.cur enim po tius in voce ἐμωπς inest genitivus qua accusativus M.,vel dativus 9 erat autem R. opus istis casibus,ut congrua ληλον προταμες γνε α ' αλγsν n i o ppareret Oi alio. ia vero iii compositione latet. I tep ncre aut quod latet, ei quod est apertum &vsitatum, suis perfluum existimandu est. Sed fortasse aliquis ruisiis opponet, ambiguitates istiusmodi tolli a verbis, quibus cum sunt coniumsta. quare si verba, quae construuntur, . no commode cum quolibet obliquo casu iunguntur, sed ἀυ σ-λω. etsi Δ ον ήγη-
accusativum, alia dativum; esse illud. -υας άGύω: verbuάκουω indicat genitivum insitum in voce ἐμ ἀζ,ad quem fertur: at in Verbum indicabit accusiatiuum este Sed surget rursiis alia quaestio; nonnu la vcrba ferri ad duos casias; ἀμνωο, Πιμω σοι: γ Mase M. γυμνάζ.αι. Quomodo igiti ii in eius modi verbis illa. ἐα πή π- μνω, discretioncin casus efficiet 3 nam ne appositione