장음표시 사용
81쪽
rutatas animas velut v nctas trahentibus, firmas
etiam, oe in fide stabiles ipsa contentione fatigantibus , usquequaque jam plena bunt omnia. Et in responso Innocentii Papae ad Patres Concilii Mi- levitant . Immo quod o dignius dolore communi jam plurimis Pelagius , Caelestiusque persuadent. Hinc Ephesinum illud Cauestianorum Conciliabulum, cuius meminit S. Gregorius Magnus lib. 7. epist. 48. ad Anast. Antioch. Neque ego tam
stupidus, & bardus, ut strio existimem , Gallicanum Apologistam haec ignorare potuisse; ille enim vero non ignoravit, sed dissimulavit, ut verius loquar , nec dissimulavit , sed fraudo. lenter permistuit. Namque illud Augustini effatum, quod haeresi pelagiana vigente, nimiumque propagata pronunciatum est, defensor Gallicanus postposuit, & ad reliquias Pelagianorum contorsit. Alterum vero, quod haeresi pelagiana inclinante, & ad obitum vergente ab Augustino proditum fuit, antevertit, & ad haeresim pelagianam iam adultam traduxit, ut alia duo inter 1e dissita, ac separata conjungeret, nimirum cecsationem litis pelagianae, & negationem prOVOcationis ad plenarium Concilium. Quae res pria Cduae , ac disiunctae expendendae sunt in Augustiniano contextu . Iam enim de hac caussa duo Comcilia milia sunt ad Sedem Apostolicam, inde etiam restripta venerunt, causa finita est. Agit hic Augustinus de duobus Conciliis Mileuitano, & Afir,
cano II adversus Pelagianos celebratis, altero sub Innocentio, & ad Innocentium misso, altero sub
82쪽
rasimo, & ad Zosimum item misso. Horum alter nil cunctatus est quin Pelagium, atque Caelestium ecclesiastica communione privaret, eorumque errores Apostolica auctoritate configeret talter Caelestii artibus, qui eum adiute, & Pelagii simulatione, qui fucatum fidei libellum ad eum miserat, aliquandiu distractus, nonnisi post diligentissimam inquisitionem, & post repetitas
Afrorum Antistitum preces, utriusique damnationem dudum a duabus Synodis Africanis flagitatam , & ab Innocentio Praedecessore suo sancitam, ratam habuit. Quae duo Concilia coacta fuisse in maximo disputationis aestu , fatis, supemque ostendunt literat Synodicat, & Innocentii responsum apud Augustinum Epist. r7S. 176. III.
178. 18 I. I 82. I 83. I9o. Ex edit. Maur. Denique expeditius, atque efficacius agetur si caussa Cyprianica cum Pelagiana Conseratur .
Profecto si absolutum S. Augustini systema per- Curramus , perfacile intelligemus Cyprianicam Pelagianae concedere & quaestionis obscuritate, &fautorum numero. Etenim controversia de haereticorum baptismo magnis altercationum nebulis
involuta ab Augustino pronunciata est ex hypothesi dumtaxat Donatistarum, qui Catholicis objicere solebant Opriani Γteras, Cypriani sententiam, Dpriam Concilium, de quibus tantum Augustinus vehementer dubitavit; ex consequenti verbo obscuram dixit, re negavit. Verum vix , aut ne vix quidem verbo obscurum dixit, quae si revera obscura fuisset quomodo potuit ad Conci
83쪽
ro Bi plenarii robur, confrinatisnemque perduι; ρ a qui perducta fuit, non igitur obscura, sed ei, quata declarata. Addo & alteram sumpti nem: atqui ab Stephano eliquatis i oe declarata;
ergo tempore Cyprianico nequaquam erat magnis altercationum nebulis involuta. Denique tota , eaque non magna hujusce quaestionis dissicultas buc evadebat, ut quispiam Cypriano demonstraret, baptismum Christi sic dari posse ab eis, qkiforas exierunt, quemadmodum amitti non potuit cum foras exirent, unde multa jam dixit Augustinus. Multa quidem si Thesis facilitatem spectes, sed multo pauciora si cum iis conferas, quae adversus schisma Donatianum Augustinus disputavit, paucissima vero, si conseras cum iis, quae adversus Pelagianam haeresim literis consignavit. Cyprianicae deinde sententiae assertores non plures quam L in Oriente, & LXX in Africa ab Donatissis numerabantur, ab Donatistis inquam, non a Catholicis, quibus & Afrorum sub Stephano disceptatio, & Concilium Carthaginiense, seratasse etiam Iconiense, etiamsi cum Μaurinis eum
lacum lib.3. c t. Crest. cap.3.eXplicemus, Till Immtio non probante J, ex numero Donatiana. rum calumniarum visa sunt, Augustino praeser
tim, qui ibidem ita inquit . Si omnino jam credendum si L. Episcopis Orientalium id esse Osum
quod LXX. Afris, vel aliquanto etiam pluribucontra tot millia Episcoporum, quibus hic error in toto orbe displicuit. Duo hic habentur, &c-
eesito de Episcopis male opinantibus, & subjectio
84쪽
prior numerus refertur in fabulas, per hanc cum posteriori collatus fertur in irrisionem. Numerus vero, qui alterius comparatione irridetur, magnus, an modicus censendus sit, res ipsa declarat. Quinque autem illi Episcopi Pelagiani, qui
Defensoris iudicio in angulo orbis allatrabant, imtelligendi occurrunt, L neque enim alios comperio J, Iulianus, Persidius, Florus, Μarcellinus, orontius dudum a Cathedra deturbati, propterea ab Iohanne Antiocheno ad suffragandum in Concilio Ephesino non admissi, quod vetitum e set a Gesestino R. P., quos meminit Synodica ad Caelestinum . Sed praeterquam quod Augustinus ad Synodum Ephesinam Imperatoris literis invitatus quidem fuit, sed morte praeventus interesse nequivit, id etiam observandum, Augustinum minime ad orientales, atque ad occidentales PGIagianos sermonem convertere potuisse , sed ad Astos dumtaxat. Ex Occidentalibus vero praeter Legatos Apostolicae Sedis, quemadmodum & ex Afris unum Pessulum Carthaginiensis Ecclesias Diaconum, neminem video Ephesinae Synodo interfuisse; iccirco perperam quinque tantum Epistopos pelagianis partibus studentes numerat D sensor Gallicanus; nam Augustinus tum, quum frustulum Μaximianistarum Pelagianos appellat, de Astis tantummodo fuisse Iocutum res ipsa suadet; quod pelagianae caussae examen ab Assis primo Gallorum instigatione susceptum sit, du
plicique Asticano Concilio reiecta, & apud duos L item
85쪽
aitem Romanos Pontifices haeress aecusata.Quod si implexa illa, & circumspecta Hieronymi ad Augustinum allocutio Epist apud Aug. rys. sui contra flantes ventos ardore fidei perstitisti, mala, flique quantum in te fuit, solus Iderari de Sodomis ,
quam cum pereuntibus commorari; scit quid dicam prudentia tua .... Et quod signum majoris gloriae est, te omnes haeretici detestantur, o me pari persequontur odio, de Pelagianis potissimum explicetur, quam sane explicationem suppeditat alimra ejusdem Hieronymi Epistola apud Augustinum III. ad Alip. & August. Quia cooperatoribu sobis haeresis Caelestiana juguIata est ; ut cum sup ratos, damnatosque se sentiant , tamen venena mentium non omittant; ct quod solum possunt, no oderint, per quos putant se libertatem dorandae se reseos perdidisse; si de Pelagianis inquam explic tur , magno est argumento, plures in Africa fui cst pelagianis partibus addielas, quam historia tradit ; & quam propalare praestabat, & praecipua tum Augustini, atque Alipii, tum etiam Hiero- 'nymi opera superatos, damnatosque fuisse, quos
inter complures venena mentitim non omittebant
Nunc alter peraeque insignis Augustini locus est
conciliandus ex lib. . ad Bonifac. Cap. 22. An vero
congregatione Synodi opus evat, ut aperta pernicies
damnareturi, quasi nulla haereses aliquando nis S nodi congregatione damnata sit λ Cum potiui rarissimae inveniuntur, propter quas damnandas necessias talis extiteνit, multoque snt, atque incomparabiliter plures, quae ubi extiterunt, illis impro.
86쪽
bara damnarique meruerunt. Atque isde per cet ras terras devitandae innotescere potuerunt Obiurgat hic Augustinus Pelagianorum temeritatem ac pertinaciam, quia duobus Romanis Pontificubus damnati ausi sunt ad plenarium Concilium
Provocare, quam provocationem perbelle irridet Augustinus. Haeresim vero pelagianam iccirco apei tam perniciem abAugustino vocitatam exist
I . . .. quoniam ut idem ibi dem Inquit sib3. cap. I. Pelagianorum profanas novitates catbolicis aures, quae ubi sunt, borruerunt.
se , quidem si pienter, ut solet, profatur.
1ed Gallicanus defensor inepte satis interpretatur. eque enim Synodi congregationem ea caussa supervacaneam duxit Augustinus, quod illam carboticae aures , quae ubi sunt horruerunt; nam eo pasto defensor vere apertam perniciem sibi creat, nobisque vel oscitantibus victoriam parat; mamis enim horrendae, magisque detestandae catholicis auribus fuerunt haereses Arit,ac Macedonii,quam
Pelagii, quibus tamen damnandis duo illa priora, atque Oecumenica Concilia Nicaenum, & C. P.R MI, ne ipse quidem defensor supervacanea fuisse te-itabitur. Aliam itaque explanationem, atque appositiorem desiderat, que tametsi Gallicano Scriptori minus arridebit, nil quicquam refert; satillud, superque sit, si tu censior verax, & pera spicax, tuique similes vero consonam iudicent, &Augustinianae menti consermem. Locus hic adversus Pelagianos modo exstriptus respondet alteri contra Donatistas seperius explari L 2 m.
87쪽
nato. Ibi si quidem Augustinus semel atque ite
rum non selum conjicit, verum etiam sedulo as firmat, ratthabitionem eliquatam fuisse, ac δε- claratam, uno verbo constitior, quae verbo diffe-Tunt , non re ab altera voce aperta. Nunc si quis roget, a quo eliquata, re declarata λ facilis est, ct promta responsio, nempe a Stephano R. P.; neque enim alius qui eliquarit, di declararit, quin nec alius qui eliquandi, & declarandi eo tempore prinimam potestatem haberet, monstrari potest. Quod si pernicies item pelagiana aperta erat, a quo tandem aperta λ nempe a duobus Summis Pontificibus Innocentio, &Zosimos nam antea, quamquam duo Assicana Concilia damnarant ,
quamquam Epistopi Sanctissimi, ac sapientissimi
verbo, & scripto confutarant; non continuo ape
in pernicies, reputata est, nifi post duo accepta Sedis Apostolicae rescripta. Frustra siquidem Asticani Patres, quos inter Augustinus connumeratur, iterum ac tertium Sedis Apostolicae declarationem exquisiissent, si ante Romanum judicium aperta fuisset. Audi iam Innocentium R. P. O thaginiensis Concilii Patribus haec inter cetera reis Ponentem . Ut quicquid quamvis in disjunctis, 'mendum, nisi ad hujus Sedis notitiam perveniret ; ut tota M us austoritate iusta quae fuerit m aeunctatio firmaretur. Apud Aug. Epist. 28 r. al.91. Illud etiam praedixerat: Antiquae Traditionis eis xempta struantes, O Melesiast in memores disciplinae, nostrae Religionis uigorem, non - οπς
88쪽
is confidendo, quam antea quum pronunciareris, vera ratione Irmastis, qui ad nostrum referendum
approbatis esse judicium , scientes quid Apostοὶicae Sedi, cum omnes hoc loco pasiti ipsum sequi ase eremus Apostolum, DEBEATUR, a quo ipse Episcopatus, oe toris anctoritas ordinis Bujus emersit: quem sequentes tam mala damnare novimus, quam probare laudanda. Et in altero response Epist. 18 a.
ad PP. Concilii Mileuitani. Diligenter ergo, oecongrue Apostolici consultis honoris arcana honoris isquam illius, quem praeter ilia, Ibnt extrinfectis, sollicitudo manet omnium Eccisarum J Ju- per anxiis rebus, sit renenda sententia, ant, quae scilicet regulae. formam secuti, quam toto semper ab orbe mecum nostis elle servatam. Verum haec missa facio neqhe enim hoc vestram credo latere prudentiam ; qui id enim actione frma iis, nis sciem res quod per omnes Provincias de Apostolico fonte , petentibus responsa semper emanent λ PRAESERTIM cUOTIES FIDEI RATIO VENTILA. TVRὸ Quibus in locis, nonnullis praetermissis,
quae ultro se produnt, duo ad rem nostram ob 1ervare libet. Alterum , Africanos Patres ausor non fuisse peremptoriam de Pelagio , & Caelestic sententiam ferre nisi Romani Pontificis auctori. tate confirmatos , quam ob id enixe obtestabantur. Alterum, causiam pelagianam fuisse de re.
hus ANXIIS, h.e. sollicitis, ac dissicilibus, etiam firmas animas, ct infri stabiles ipsa contentione fatigantibus. Hinc rasimi cunctatio, atque haesi- ratio. Hinc Syxti Romani Praesbyteri dubitatio,
89쪽
hinc etiam cuiusquam Romani Clerici in Pelagium, Cauestiumque proclivitas. Utrinque vero id plane consequitur, pelagianam haeresim con-- tinenter quidem perniciem fuisse, at non semper apertam. Augustinus porro, qui unus fuit e Patribus Mileuitani Concilii apertam perniciem v i. tavit. Ecquando, eccur apertam vocitavit λ Tum apertam dixit, quum jam duo rescripta ab Urbe in Africam advenerant. Ea autem de caussa aper. tam affirmavit, quod Pelagiani plenarium Concilium appellasient; perinde ac si illorum causta idoneo plenoque judicio cognita non fuisset, quam iis dederit illis Ecclesia Carbolica tuaicium quale
debuit, abi caussa illorum finita est, inquit Aug.
lib.3. coni Iulian. cap. I. Non uti explicat defensor tantae Icilicet paucitati, ct in aperta pernicie; nam ante damnationem multo plures fuisse Pelagianos quam credi possent. satis ostendi. Illarum autem haeresim pro APERTA pernicie habitam fuiste ante Sedis Apostolicae rescripta, iam negavi, ataque etiam nego.
Reliquum est, ne videar dissicultatem subtera fugere, ut ea persequar quae Augustinus subdidit post ea verba An vero Congregatione Synodi
DPuS erat, Ct aperta pernicies Eamnaretur. Quae
laquuntur haec sunt. Guasi nulla haeresis aliquam do , nisi Synodi congregatione damnata st. Cum potius rarissmae inveniantur, propter quas damnandas necestas talis extiterit, multoque sint amfκ incomparabiliter plures, quae tibi extiterunt, illic improbari, damnarique meruerunt. Ad haec
90쪽
ἐ, ita Gallicanus Desensor. is Perpendant illud L UBI EXTITERUNT, ILLIC Sc. atque il-
si lud inde devitandae nulla gravioris a Romanais Sede Censurae mentione ; neque enim Ecclesiae is talem sententiam expectarunt, ut Μanichaeos, is Ophitas, Collyridianos, Tertullianistas , a- is liasve, si ve manifeste impias, sive obscuras,
is levesque sectas per loca excitatas, aut horreis rent, aut contemnerent. Neque dignae suntis habitae propter quas Romani se Pontifices com. ,, moverent. M Atque utinam haereses ubi exoriuntur , ibi continuo sufflacarentur. Sed quid, si ubi extiterunt illic improbari damnarique non possent λ Cogendum, inquis, Concilium Provinciale . Quid si universa Provincia eadem sanie imsecta esset R Convocandum Concilium Nationale. Quid si Regnum universum errori jam grassanti
adhaeresceret λ Tunc enimvero indicendum esset
Oecumenicum . Quid si pestis undique grassaretur st quid si bella undique arderent ρ quid si persecutiones recrudescerent ρ quid si universie Regiones, quae sunt ad occidentem solem perinde atque eae, quae sunt ad orientem in Barbarorum manus squod Deus avertatJ inciderent λ qui Concilium plenarium convocetur λ Num Ecclesiae pax, & tranquillitas sortissimum illud constituunt& antiquissimum Ecclesiae fundamentump Num bella,num pestis, num Tyranni, num Barbari inmluctabile Ecclesiae judicium, & Christi Domini iussa,& promissa irrita facerent δ Minime gentium; tunc enimvero ad Petri Cathedram deserenda est