장음표시 사용
71쪽
ἐnuenitur, rarona testatur I s Conrillam non ἰm dicat Episcoporum, confortium indicat Angelorum. Annon Augustinus perspicuis hisce, validisque coniectationibus eo Donatistas adducebat , ut, vellent nollent, alterutrum faterentur, Cyprianum aut non sensisse quod illi aiebant, aut retra. Etasse quod sensit λ ita enim inquit Epist. 93. Pomro autem Cy rianus aut non sensit omnino quod eum sensese recitaris, aur postea coνrexit m regulaveritatis. Quid autem erat, quod Augustinus
eiusmodi conjecturas tam ambre circumduceret, circumductas concluderet, conclusasque confimmaret, si ad Cypriani intellectum captivandum plenarium Concilium omnino necessarium fui .set Sed Gallicani Defensoris interpretatio, quae incepta est a mendacio, desiit m calumniam . Mirum quas ille turbas excitet, quem sibi triumphum canat ob priora huiusce sententiae verba ista
restantis altercationum nebulis involuta: namquctita notat Part. II. lib. I 4. cap. Σ. sol. as'. SInodus
oecumenica non a duo sedet, nec uis ex causa, eaque rarissma; neque una lex iubet, tillave con fuetudo, ut ad eam referaMur quaecumque quae piones tae magna qNamvis re, sed de re obscura, iam piet0- , ατ magnis altereationum nebulis λέ-luta, uti Agustinum ipsum exponentem audivia
nisi , ac saepe. diemus; paustisque interiectis haec subdit. Hine Sancti Arugustini oerba de προ sa Pelagia An vero congregationi Synodiis opus erat ut aperta peruicies urnaretur λ ,,
Fide quam diligenter Mum APERTA PER ,
72쪽
INCIES. Ex qua duplici Augustini sententia
duo item consequi arbitratur: Cypriani caussam iure quodam suo ad plenarium Concilium de ferendam suisse quod magnis esset altercationum nebulis involuta, non item Pelagianorum , quod apertam perniciem portenderet. Proh superum, atque hominum fidem l Itane vero, Gallica ne Desensior, censuit Augustinus Cypriani caussam iccirco ad plenarium Concilium perducendam csse, quod magnis foret altercationum nebulis involuta Θ Quid si contra Augustinus apertissime pronunciasset, quaestionem de rebaptismo icciram ad plenarium Concilium deferendam non fiuisise , quod nimis obscura esset, quod magnis foeret altercationum nebulis involutaὸ Recita . Vum
modo enim potuit ista res tantis altercationum ne
hutis involuta ad plenarii Concilii luculentam illustrationem coormationemque perduci, nise primo tantius per orbis terrarum regiones multis hinc,
iatque hinc Disputationibus o colleaionibus Episcoporum pertraritata eonflaretὸ Ergo antequam ad plenarium Concilium perduceretur debuerunt &altercationes cessare , & nebulae dissipari; ergo , & ante Concili convocationem non aliquam to , sed diutius hine, atque hinc ab Episcopis pertractari debuit; neque in Africa tantum, sed per Orbis terrarum regiones neque disputationibus tantum, sed ct collationibus Episcoporum. Uno Verbo quaestiones obscurae non sunt ad plenarium Concilium deserendae antequam constant, ante quam tonotescunt, antequam sunt eliquatae , oe
73쪽
podenaratae; Quapropter Vere , ac prudenter Adnotatores Maurini huic Augustini sententiae hanc notulam ad marginem apposuerunt'. Obscuras struestiones non esse statim ne in universali quidem Concilio decidendas. Quam eautionem ratio ipsa suadet, nam si obsturae quaestiones rudes, atque indigestae ad Synodicum iudicium deferantur,con ciliaris convocationis finis propemodum frustraretur, & diuturnis, perniciosisque dissensionubus tempus tereretur. Constitisse autem qua
stionem de rebaptismo, & ante Oecumenici Concilii luculentam illustrationem enodatam fuisse, re nubeculis, quibus obtegebatur, purgatam Per maturas Epistoporum disputationes, ct collationes utrinque habitas , diserte, atque abum de Augustinus profitetur, tum hoc ipso capite quarto nunc eXplanato, ubi eliquatam , & de claratam dicit , antequam a Concilio plenario
confirmaretur; tum cap. p. iis praesertim verbis. Postea tamen dum inter multos ex utraque parterractatue, o quaeritur , non solum inventa essueritas, sed etiam ad plenarii Concilii auctorita rem, roburque perducta. Vide quam aperte di.ctum est . NORI SOLUM IN TENTA EST VERITAS. Ergo quaestio de rebaptismo, quae antequam ad plenarium Concilium perlata est ,
eliquata erat, ct d clarata , cuius veritas ante Concilium inventa est , non erat magnis alterca
tionum nebulis involuta, quae si fuisset ρ modumterat ad Concilia plenarii luculentam illustrati em , conormationemque perduciflTextu
74쪽
FITextu iam explanato nunc ad te Censer optime verba, animumque converto . Sentisne quanta sit huiusce Gallicani Scriptoris intemperantia , qui integrum hoc caput ad Stephanum retulerit, in quo Stephani decretum , ac Persona ne quidem verbo tenus attiguntur Intelligisne quantum sit pertinacis opinionis acumen, quo mira
praedicat de plenario Concilio, tametsi de Concilio , quod nunquam extitit fingendo, & conjiciendo disserat Augustinus p Nimirum eorum hoc interest , qui ad praeiudicatam sententiam quo jure , quave injuria propugnandam , quae perspi.
cua sunt obumbrant , quae recta contorquent, quae innoxia commaculant. Hactenus confutationi institimus, nobisque tuendis. Quae sequuntur ad confirmandum attinent, Defensoremque
Perspectam itaque , indubiamque Augustini sententiam de certissimo , atque ineluctabili Romani Pontificis judicio etiam post interpositam ad plenarium Concilium provocationem , argumentis non multis, sed uno, eodemque firmissimo Augustini pronunciato diserte , valideque confirmabo. Ad Augustinum itaque Desensiorem Declarationis provoco,nempe ad ma imum, atque integerrimum catholicae veritatis asserto.
rem . Pneclara est ea Augustini sententia servi. de Verbis Apost. cap. Io, praeclarissimoque Dino. re dignissima . Iam enim de hac caussa duo Concilias alterum Carthaginiense,Milevitanum alterum J Romam misa sunt ad Sedem Apostolicam;
75쪽
72 ade etiam rescripta venerunt; caussa Inita est. Hanc tamen ita apertam , dilucidamque Augustini mentem , mirum quali, quantaque caligi ne obducere conatur ingeniosissimus iste Gallic, nus Apologista . Duos ille maeandros pertentat, quos non modo planos, verumetiam rectos fice re nititur. Namque ita edisserit, s ut ad summam ea omnia redigam , quae fuse persequitur Part. II. lib. I . J Quaestionum , quae sine Synoedo generali finiri possunt duplex est: genus . ALterum earum quae non sunt de re obscura , ancupitique , nec mangis altercationum nebulis involutae , uti Augustinum ipsum exponentem audivimus. Alterum earum quas paucitas fovet Episcoporum. Utraque haec ratio pelagianam causisam assiciebat . quae propterea Romani Pontuficis sententia absque Oecumenici Concilii comgregatione finiri potuit, atque adeo debuit.' Smcus sit res in magnam contentionem adducitur . magnaeque turbae eXcitantur, magnus que adest adsentatorum numerus, omnino ad plenarium
Ecclesiae judicium perferenda est . Equidem existimo tametsi unam, & alimram cautionem a Desensore propositam ingeni sius, quam verius , de in ua expressam Augustini mentem , ne longius evadat disputatio, permitto Existimo inquam , Gallicanum insem forem cum duo illa autumat de haeresi Pelagiana , quaestionis facilitatem , & fautorum paucitatem , omnino jocatum fuisse, ne dicam ape tissime calumniatum. Etenim, ut ab ea quae
76쪽
obtruditur facilitas, exordiamur , quis pelagia, num errorem eX peditum judicet atque explicatum , quem Origenis περι Gχων perspicue complectebatur , firmiterque fovebat λ Hinc acerrimat illae, ac pene intemicivae concertationes Hieronymum inter atque Rufinum di hinc illae item disceptationes eiusdem Sancti Hieronymi , ac S. Epiphanii cum Tohanne Hieroesolymorum Episcopo : hinc etiam graves illae dimicationes Theophili Alexandrini cum Monachis Aegyptiis .iAnnon Origeniana haeresis eo periculosior habenda erat, quo major fuerat SS. Basilii, & Gregorii Naalangeni de Origine extistimatio 3 Annon periculum toto Oriente augebat insigne Eusebij Caesariensis studium pro Origenis erroribust Sed illud plane periculosissimum, quod nonnullas , easque praecipuas Pelagianas blasphemias Theodorus Mopsuestae Episcopus post Crigenem quidem , sed ante Pelagium apud
Orientales evomerat, eo perniciosius, quo infelicius tot tantorumquς Sane torum Patrum summis laudibus, Vivens, ac mortuus cumulatus
fuerat. Quin & ipsum Pelagium eius haeresis
veneno a Rufino quodam Syrio Romam adventante primo insemim fuisse, testatur Marius Mercator in praefatione ad librum subnotatio
Verum haec paullo sertasse altius repetita videantur . Propius itaque Pelagianam haeresim imspiciamus, quam nisi tantis altercationum nebulis involutam demonstrabo, quantis involutam
77쪽
ri . dixit Augustinus quaestionem de rebaptismo, ultro me nugarum , & mendacii accusabo. Hiero. mus , atque Augustinus , duo iIla clarissima totius Ecesesiae huium , quantum laboris , atque operae insumpserint in refutandis Pelagianorum figmentis neminem arbitror latere posse, qui unius, re alterius Doctoris , opuscula percurrerit: quia bus Garissimum Orosium adjungo, utrique amicissimum. Hieronymus quidem multa, di praeclara adversus Pelagium conscripse pro asserenda divinae gratiae necessitate , sed Augustinus enimvero talia, ac tanta , ut Hieronymus ad eum mentem advertens Eb 3. de pec orig. ita concluserit: us m M ligna 1eras.
Acreapse si quaestio de Haereticorum baptismo biennium ut maxime occupatum tenuit CD primum , haeresis contra Pelagianorum Docticsimum Augustinum non minus, quam annos
sexdecim perpetuis, maximisque disceptationi. is distraxit. Et sane graviora sunt quae Augu stinus pertractat, quam quae Cyprianus, sive Adversariorum numerum spectes, sive doctrinam, seu pertinaciam, sive ingenii dexteritatem, sive cor duplex Caelestii, seu os bilingue Pelagii, sive tandem Pelagiam is maris mobilitatem , atque vafritiam. Quocirca si Pelagianorum haeresis non fuisset tantis altercationum nebulis involuta,nae ix te perperam, atque improvide in re iocularia sum. mam operam collocasset. Bone Deus f Qui tam tam sic ominantur λ Gallicani Theologi scilicet,
quibuscum nondum convenit, num re vera Au-
78쪽
gustinus cum Pelagianis decertaverit de gratia ac tuali, an habituali ι efficaci, an tantum excitam te ; qui nescio quam Semipelagianismi larvam intra Ecclesiae Catholicae fines etiam num summo studio insectantur , quibus contra Doctissimi eorum , qui Semipelagianismi postulantur, purum putumque exprobrant Pelagianismum, nescio an vicem rependendi libidine, nempe iis exprobrant, a quibus probabilismum e Pelagio sumsisse ang uuntur, nescio an vere. Illi inquam sic ominam tur , qui novos semper gliscentesque in Ecclesia Gallicana tumultus super gratiae necessitate, atque efficacitate , si sapiunt eo dumtaxat referre debent, quod Augustinianas Hypotheses in Pe-- lagianae haereseos refutatione minus introspiciunt, quemadmodum in caussa Cypriani nihil quicquam introspexerunt. Quod si Pelagianaedoes rinae pernicies tam aperta erat, ut facile dignosci posset, nulloque negocio vitari; laeuus ergo Hieronymus , qui iterum ac tertium, summoque conatu pedem contulit cum Pelagianis. Laevus
Augustinus , qui per seXdecim plus minus annos nihil sibi reliqui secit, quo Pelagium, ac Pelagianos qua re cumque posset , convinceret, ac profligaret: laevi ex Gallis Heros, & Lazarus, qui primo apud Afros Pelagium nefarii erroris a cularunt. Laevus ex Hispanis Orosius. Laevi ex Italis Marius Mercator , atque Eusebius ille, qui adversus Pelagium ad S. Cyrillum Alexandrinum conscripsit. Laevus ex Graecis Iohannes Talaia , qui apologeticum suum adversus Pelagianos o
79쪽
qui non solum epistolis sitiis , non modo Aposto.
latus auctoritate, Verum etiam peculiari lucubratione pelagianam pestem utraque superi maris ora grassantem detexit , ac dissipavit. Laevi tandem ex Afris & LXX. Patres Concilii Carthaginiensis, & LXI. alterius Mileuitani, qui omnes literis Synodicis ad Innocentium R. P. datis pelegianorum dogmatum prostriptionem maximopere postularunt etiam post absolutos in Di, spolitana Synodo Pelagium , atque Caelestium . Nae tales tantique Viri omάις moti essent, si res cuique in promtu fuisset. Verum enimvero
Pelagianorum caussa tantis erat altercationum nebulis involuta , ut Zosimus ipse summus Ponti-1ex Caelestii calliditate, atque hypocrisi deceptus, utriusque Africani Concilii Antistites vehemen. ter increpuerit, quod Herotis, ac Lazari accusationibus tam facile fidem adhibuerint;sed tandem aliquando,Caesestii, Pelagi ve dolis compertis, Africanas Synodos confirmavit, & Pelagium ejusque asseclas tractoria illa epistola toto orbe damnavit.
Uno verbo , ni quaestio a Pelagianis proposita
magnis suisset altercationum nebulis involuta, nequicquam , quin& falQ Augustinus lib. de nat. re grat. cap. 6. Pelagium acutissimum appellasset; uti & Caesestium lib. a. coni. Pelag. cap 3. hominem acerrimi ingenii, qui si corrigeretur , NA-νimis prefulset. At si Gallicano Defensori auscultes, iam cum illo propemodum credas , sapientissimum Augustinum in pelagianae haereseos re sui,
80쪽
sutatione nihilo plus se facturum existimasse,
quam si muscas venaretur. Haec de magnitudine quaestionis, nunc quae de fautorum numero .
Tametsi de pelagianto haereseos propagatione
nihil admodum compertum haberemus, tamen perfacile esset ex magnitudinae quaestionis fautorum numerum conjectare. Longum esset, fortasse etiam Otiosum, quanquam ad hujusce disputationis caput omnino appositum , pelagianae sectae primordia atque incrementa recensere; quod neminem lateat eruditorum hominum, tam longe illam , lateque provectam fuisse, ut non modo Italos, ac Dalmatas, non modo Siculos, Rhodiosque , non Gallos tantum, atque Hispanos; non modo Palaestinos, atque orientales, non denique Afros tantum, sed & ipsius Romanae E clesiae Clericos, Praesbyterosque perVaserit; usqueadeo pietatis, veritatisque speciem praeseserebat: nam humanae voluntatis arbitrium amplificare aeque periculosum est , atque imminuere .
Porro illud pelagianum est , hoc iansentanum ;illud arrogantiae, hoc ignaviae. Praestet audire Augustinum epist. rs 7. ad Hilar. al.68. de Pelagianorum numero sic disserentem. Plures enim sunt, quam sperare plumus, o ubi non redarguuntur,
etiam illos ad suam sectam seducunt, oe sic crebrescunt, ut nesciam quo sint erupturi. Et Epist. i 77. nomine quinque Episcoporum inscripta. Non ag tur de suo Pelagio , qui jam forte correctus est, quod utinam ita sit, sed tam multis, quibus loquunrnr contractntibus, ct infirmas, atque in 3 rud,