장음표시 사용
141쪽
etiam fuit Io. Aitima in Speculo Sibyllarum belgice edito pag. 66 . Non tamen erat, cur Gallaus de Sibyllis cap. g. pag. 87. ita simpliciter affirmaret, nullam ejus rei rationem adduci potuisse. Non dubito enim Viris doctis ob oeu.los suisse textum musauiae lib. X. in Phoci eis cap. Ia pag. 823. quo illam Herophilam dixit, & Σίβυλλαν, τὴν κπροτερον γενομεν . Quamvis ipse fatear in eo quoque textu praesidii Om Hrio & A tetme parum esse. Si enim to
tum inspietas penitius, ita vero habet: πετρα δε επιν ἀνισχουσα ὁ τυ τάυτης. 'Eπὶ ταυτη Δελ*οὶ σασαν qγα τιν ασαι τὰυς χρησμους ονοαα 'Hρος ι λην, Σίβυλλαν δὲ ε πώλησιν την πρότερον γενομενην' sacile deprehendes eum esse sensum: Petram ibi conspici, cui insistens oracula fuderit Herophile, qua Sibyllae cognomen iam antea, quam Delphis scilicet Apollinis ageret υποφ τιδα non prima tamen propterea obtinuerit. Nisi plane viri illi docti, sequentia verba,
quibus mater ejus Lamia πιώτη Xρωσμους ασαι dicitur, obiter inspicientes, ad Herophilen Delphicam retulere. At in eo Onobrium humani aliquid passum puto, quod Plinium Historiae Naturalis lib. XXXIV. cap. 1. segm. II. ejus meminisse censet. Loco enim, quem indicat, PInii, non de Delphica Sibylla agitur, sed de ea, quae Romanis rebus intervenit, Tarquinii aetate, & quam Cumanam dicunt omnes atque Amaltbeam, de qua nos paulo ante. Ceterum Artemidis nomen nostrae vindicat Pausanias l. c. ipsius autorita-tate, nam id sibi in versibus suis passim eam tribuere docet, ex Heraclide vero clemens Alexandrinus Stromat. lib. I. segm. 2 i. pag. 323. ed. Paris & Suini in Σίβυλλαι. Heroplatim tamen, vel ut alii malunt, Erubilam etiam dictam Pausanias memorat. Quod firmat emendationem τῶ πανυ Salinasin, quam intextu Sotai cap. a. suscepit, Heroth Le nomen nostrae Sibyllae, non Erythraeae aut Samiae, tribuentis, quod tamen dialmasitim statuere, male ejus sententiam assecutus putaverat Io. AitZma l. c. ut Galluo l. c. jam observatum. Cognomen ego id putem Heropbiles, perinde ac Sibyllae vocem pluribus, ut palstim patebit, commune. De patria ejus res magis impedita esse videtur. Delphis natam esse ait Midas l. c. & Isidorus i. e. qui in templo Delphici Apollinis genitam narrat, qua sulti id dicant autoritate ambo, nescimus. Marpesso ortam Pavfaxias l. c. tradit. Hinc Cibullo lib. ΙL el. 1. v. 67. etiam Marpessa dicitur, ex
142쪽
I 33 cujus loco depravate lecto nescio quam Marsepiam Poetriam nobis finxit Cisraquestus ad Leg. Connub. XI. Glin. I. Part. XI. Tom. II. Opp. pag. I 8 o. a. Marpessiam tamen suam Tibullus ab Herophile distinguit, Samiam sorte Herophilum intelligens. Illustris Salmasius Exerciti. Plin. T. I. pag. 33. b A. substitui Marmestum vel Mermessum & Mermessia malebat, pariter ac apud Madirianum Capellam lib. II. de nuptiis Philologg. cap. 2 o. pag. 4Ο. ed. Plantin. apud quem Marmensi filia dicitur, h. e. Marpessii, vel ut juxta Salmasium legendum, Mermest. Marpessus quoque legitur apud Lactantium l. c. Non dubitem ego tamen, recte suspicatum Jalminum esse, est enim Troica urbs Mermessus λυθεοῦ τι - terram subrustam & torridam, ut diserte Sepianus φαin Mερ ιησσος testatur; unde etiam Eotbra dicta secundum Dion sitim Halitur. Osseum Antiqq. Rom. lib. I. pag. 4 , I. & lib IV. pag. 26o, 28. Idem vero plane de patria sua ipsa canit apud Pausaniam l. c. Artemis nostra :
Atque inde Erythraeae Sibyllae nomen haesisse nostrae, idem Stepbanus docet, ut juxta illum eadem si Erythraea cum nostra Sibylla; & saltem hac parte non
destituatur autoritate Casp. Peucerus in Comment. de praecipuis divitiationum generibus cap. de Θειγμα.mία pag. χ' o. a variis locis denominatam hane Sibyllam docens, & Erythraeam quoque inter alia. Intelligo autem Erymbraeam antiquio. rem, , juniore, Erythrae in Ionia nata distinguendam, praeeunte Strabone Geogr. lib. XIV. pag. 641. & lib. XVII. pag. 8I . & Suida. Antiquiorem oraculo. rum quoque argumenta eandem cum nostra esse ostendunt. Quamvis alii
Eoibrisam a Delthica Sibylla h. e. Artemige distinguunt, imo & Massium, quam & Helle'pontiacam vocant, quod Marpessus vel Mermessus in Hellesponto Asiae sit) ab utraque faciant diversam, ut Varro apud Lactantium, qui Phrygiam ab illis omnibus distinguit, cum tamen Artemin Phrygiam dicat Heraclitis apud Clementem Alex. l. c. unde cum castatara esse eandem, quae itidem Phrygia dicta Sibylla est, suspicio poterat oriri. Sed quicquid ejus rei st, eorum mihi potior autoritas, qui Attemin Mermessi in Phrygia natam dicunt, Delphi-
143쪽
eam appellatam statuentes. quod Delphis Γατο*ητι δα egerit, nisi quis plane Dei. phicam Aidae & V Ara Sibyllam , nostra dissinguere malit, quod non committendum puto, cum ceteris plerisque nomine scilicet & aetate consentiant utrinque dicta . Eandem Trojanam vocat Martianus Capella lib. II. de Nupti Philol. cap. et o. p. 4o. nam Trojanis rebus Phrygia & Ida mons accensetur. Sane esse Capellae Sibyllam cum nostra eandem, paulo post uberius patebit. Neque alia est a nostra Gergisbia Sibylla ; namque A illud Troados oppidum sibi honorem natalium ejus vindicabat, eaque de re cum Mermesso certabati vid. Gablaeum l. e. nisi tamen ei rei obstet, quod Gergithiam Solonis & Cyri aetate floruisse Suidas ait. Nostra enim ante Trojam evastatam suit. σbessalam faeere eandem Suidum, nescio quid cogitans Gallaeus i. c. statuit, male confundens omnia, & nulla de causa, quae de Manto Tiresiae filia ille habet, ad D lybi)a Sihilum reserens, quae diversa est Suine ab illa Manto, uti videtur. Nebauam
vero sacit hane nostram Ovupbrius Panvinius lib. de Sibyllis l. e. nulla, ut puto, idonea nixus autoritate. Nempe ad nostram refert, quae Diodorus Siculus lib. IV. pag. I 87. de alia Sibyllarum, Delphis vaticinata, narrat, quam Daphnem dieit Tiresiae filiam, ab Epigonis inter manubiarum primitias Delphis consecratam, de qua suo agemus loco, ubi & sententiae Onubrii originem indicibi mus. Certe eo conveniunt, quia Delphis utraque υπς mn, egerit, Sibyllae nomen quod gesserit utraque, & Versus utriusque Homerus quod compilaverit: quae an susscere possint ad hoc, ut unam dicamus utramque in tanta reliis quorum utrinque differentia, prudentiores iudicent. Putem igitur eandem
sm, cur ageret proinde, causa non erat Ganeo, multa congerenti ex rivulis, de quibus sanius judicae poterat, si sontes consuluisset. At & Cumanam Sibyllam eandem cum Estbraea facit Aristotelis, Cumanam non a patria sed sede in Italia eam dictam esse ab Italis, Melaebraenam quoque ab aliis cognominatam, lib. περὶ κου VE. T. I. Opp. p. Igo. E. testatus: Hanc G- mavum Sibyllam Deiphoben Glauci filiam facere videtur Virgilius AEneid. VL
144쪽
v. 36. ad quem videndus est Servius. Eam autem ut unam cum nostra statuamus, neque repugnat aetas, nam Cumanam antiquiorem ad tempora Troiana
pertinere supra vidimus; neque nomen, Heropbile enim Artemis nostra dicta, idque Cumanae quoque Sib3llae fuisse dicitur Lactantio & Suidae, quamvis ab eis
per errorem forte transatum sit ad Cumanam posteriorem, cum primae debere. tur. Nec quicquam adeo obstare video, quo minus eam cum nostra eandem statuam. An vero nostram cum Sicula, Samia quoque, Rhodia & Claria eandem dicere debeam cum 'utero de Divinat. l. c. nescio. Non quidem ita omni is destituitur autoritate, ac visum Gallaeo l. c. pag. 89. Si da enim praeeunte ita statuit, qui G1 braeam Sibyllam, quae eadem cum nostra, non ab istis tantum
locis, sed Jardianam quoque praeterea & Libsam & Lucanam ab aliis appellari
dicit. Cui concinit ex parte melior Pausaniae lib. X. in Phocicis Cap. I 2. pag. 827. autoritas, qui Artemin nostram majorem vitae partem egisse Sami, & CD-rou etiam venisse, venisse Delphos dicit. Imo idem ait, matrem ejus inter
Afros vitam egisse, & Sibyllae ab iis nomen reportasse, a qua Librae appellationem & nostra retinere potuit. Elissae nomen quod Libitae Sibyllae tribuit Midas, in Africa sorte gessit, videtur enim id esse, quod Didonis haesit sorori: inter Graecos Graecum tulit. Sic Libyssa igitur saltem fuerit Artemis nostra &damia, quam Samoristam cum scribit dictam Ilidorus, nihil aliud dicere
vide or, quam Samiam, Phrius vero nomen , Suin, ei datum in Samo gerere potuit. Nisi alia tamen Samia junior praeterea extitit, quam Isdorras l. e. ti Augustinus de Civ. Dei XVIII. 21. ad Numae Pompilii tempora referunt. Noestrae enim aetas, ut jam de ea dicamus, in tempora paulo Troiae excidio primra incidit,ut ex Pausaniae, Aolini & Stiine locis constat, Bocchi item, cujus autoritate Solinus utitur, pro quo nescio quem Metiam Onvb ius nobis obtrudit. Eandem vero EItbraeae Sibylliae aetatem omnes produnt, Apolloni us inprimis apud Lactantium , .& Sirabo, qui eam antiquissimam dicit, & altera L Laea, quae circa Alexandi M. tempora vixerit, majorem. Suidas Erythra ae antiquioris & junioris res consudisse videtur. Matrem nostrae Arte Iis Lamium refert Pausanias, quam didoniam facit Gemeus Alexandrinus lib. I. Strom. secti
145쪽
1 F. pag. 3o . Neptuni filiam Pausanias. Hinc Lamiam illam Nympham ex Idaeis & immortalem facit ipsa AE temis, versibus quibusdam a Palfunia allegatis,
apud quem etiam Lamiam illam mulierem primam vaticinatam, & ab Asris Sibyllam nominatam resertur. Eandem matrem Erytbraeae Sibyllae vendicat Sui. das, ut hinc quoque conje tiaram ducere liceat, eandem esse antiquiorem E - tbraeam, quae est Artemis nostra; sed tamen 'dolem matrem ejus aliis appellari, eidem Sui ne traditum. Patrem nostrae Iovem Pausanias ait a quibusdam statui, Apolline natam Suidas dicit Eotbraeam, eandem cum nostra; sacile invicem con. ciliandi. Nempe observat Puti anias, ipsam sese Artemin nostram in versibus suis modo uxorem, modo sororem, modo filiam Apollinis vocare, atque ita quidem ei mμοιινορογην atque poetice loqui ait, ob cognationem sei licet artis divinae, eodemque sorte animo Iovis alicubi se filiam dixit, quod esset ei charissima, consiliorumque ipsus particeps. Sobriam vero, uti loquitur, πατρος ἁνΘtωπει se fateri eidem Pausaniae observatum est, πατρος inquam κητος αγοιο, ut ipsa loquitur; pro quo σιτ.Φαγοιο substituendum non dubitem: ea enim hominis apud Homerum descriptio, quem ex nostrae Artemidis versibus multa decerpsisse paulo post audiemus. Illius vero nomen varium rursus redditur apud Suidam, qui dicit aliis insocratem aliis Crinagoram eum appellari neosorum vero Vocari Hermippi autoritate, erius rei etiam nuganias meminit, qui Pastorem hunc graeo orum ait suisse.
Nisi tamen haec ad juniorem potius Sibyllam Erythris in Ionia natam pertineant; sane enim has sibi vindicare Sibyllam, de qua i sta tradit, diserte Pausanias ait quamvis dissimulandum non sit, ipsum Pausaniam clare satis innuere, ipsam se hane Ariemin intelligere nostram, in cujus versibus dicit omitti ab Erythraeia Ionibus ea, quae de Mermesso patria sua in iis canat Sibylla. Forte igitur ab ipsis Erythraeis ea confusio jam olim admissa. Apollinis Sminthei apud Ale. xandream Troados eam sacerdotem suisse apud eundem Pausaniam legimus, ibique
146쪽
137que Hecubae somnium conjectas te ita, ut eventus tulit. Eo pertinere puto, quae Misas habet, cum Troica eam praedixisse dicit, & ipse paulo ante λα- sanias, eam ante vaticinatam inquiens, Asae & Eurosae perniciem, Spartae Helenam educatum iri, propter quam Ilio a Graecis excidium immineat, quae eadem ex Boccho, memoria salsus, citat Θraldus. Sami multum versatam &Clari & in Delo eidem Pausaniae relatum. Delphis item petrae insistentem oracula fudisse testis est clemens Alexandrinus i. c. pag. 3C4. qui monstratum in euria Delphica illud saxum ait. Carmina eam aliquam multa reliquisse scripta, eaque tanti visa Homero , ut ex illis decerperet flores carminibus suis ornandis, Bocobo, Isdoro, & Suidae relatum, qui & χρομῶν eius δι' επων expresse meminit. Hymnos ejus in Apollinem Delios memorare, est apud Pausaniam, qui & fragmentum ejus quoddam exhibet l. c. p. 826. 8 De reliquis fragmentish Eoissurdo, Altima, & aliis ei assignatis incerta sunt omnia. Mortem in Troade ei obtigisse idem ait, sepulchro quoque descripto, ac epitaphio exhibito. Sunt,
qui Babyloniam eam dicunt, nescio quo commentitio carmine decepti, &Noae nurum, cum eo in arca servatam, de quibus nugis affatim Gallaeus, nos ad certiora pergemus.
VIII. ASP ΛSΙΑ ρ Per telis amoribus, Socrate discipulo celeberrima semina,
Poetica sacultate non minus, quam Philosophiae & eloquentiae studiis prae- sitit. De ejus vita, moribus, rebus gestis & reliquis eo pertinentibus affatim ex Plutarcho maxime, Aristophave, Platone, Suida, ante Omnes alios nominandus egit Meuarius de mulieribus Philosophis segm. 6. ad quem Lectores ablegamus. Carminum vero ejus insigne fragmentum, quo Socratem docet, ut Alei-biadem adamatum sibi debeat conciliare, apud Hibenaeum l. V. p. 2I9. C. habemus. ASTYΑ-tsὶ De illa plura proferre constitui in Catalogo seminarum medicarum. Philosopharum &c. quia Eleganiatissimus Baetia, in Lexico Historico v. Pretem not. N. merito dubitat, illam inter Poetrias numerandam esse, quum solus Atheuius lib. V. pag. 2 9. B. tradat, earmina ipsi attributa ge ab Heroaeire Cra Hispublicata esse: 'Eν τοῖς φερομενωσ ώς ἀυτηι ἔπεσιν, απερ 'Hρόε Κρατί
147쪽
IX. ASTYANASSA, Helenae, quae Trojam amoribus suis exussit, anetlla fuit. Cui quod sermae sorte praestire non poterat excellentia, styli protervia licuit, ut Troiano gravius incendium in juvenilibus pectoribus accenderet. Ut 1 Suida si σὰ enim habemus, prima ea varium Veneris ingenium sermasque varias lascivo penicillo delineavit. Metrice id factum esse vulgo creditur, nec vero absimile est, cum oratio pedestris, in qua quidem aliquid sit arti , poetica sit recentior, teste Strabone Geogr. lib. I. pag. I 8. & συειράμυριατα arte post Triniana demum tempora conscribi coeperint. Eam cur cum Elephantide confuderint nonnulli, quod Ciraquello in leg. Connubial. XI. Gloss. I. Part. XI. Tom. II. Opp. p. I I b. observatum, nulla ratio patet.
ATHENAIS in Sibyllis est rursus, Erythris orta, non tamen cum DFibra a antiquiore, h. e. Artemide, de qua nos supra, coniundenda, a qua diserte distimguit dirabo Geogr. lib. XIV. pag. 641. Orta autem illa Ionicis Erythris, unde natam confusionem puto, quo antiquiorem etiam illam Erythraeam, Phrygiae Erythris ortam, Ioniae plerique vindicant Alexandri M. aetate eam floruisse ex eodem patet Strabone, de quo eam nonnulla cecinisse testatur. Ceterum in Poetriis celebris alia quoque Athenais, h. e. Eadoeia Augusta, de qua insta agemus.
148쪽
DE POEΤRIIS GR. I 39 quidem aliis omnibus, quam poeticis lusibus, se cum Sapphone obteitasse stverosmile. Attamen & Erinnam, insignem certe poetriam, idem Aidas σύ- ραν dapibus appellat, forte utrisque lusibus aptam. Neque enim omnes, quae in εταίραις Musae Lesbiae censentur, poetica saeuitate valuisse existimem; unde reliquos Anactoriam nempe vel Mamnem, Andromedam, Obo, Gorgonem, G i. nam, Megaram, Mnaida, P rino, IIὰ quae tantum, ut ejus ἐτοειραι, non ut μω Θ Dises a veteribus commemorantur, opera data in hacce collectione praeterea. XII. Tegeatidem seminam AUGEN inter Poetrias reserre, nestio an satis sit tutum. Rus in Lyrico carmine egregiam laudem suisse ex Stephano Grammatico voee Τεγεα vid. Aviae fragm. num. XVIII. colligas, a qua με 'raios vocatur. Sane ei in Poetriarum clariorum censu loeum reliquit G ratius, es ipso Jtephani testimonio nixus. At controversam ei movent P. Leopardus &Lueas Bostentus, qui relegata e textu Metiani AUGE eidem ANYTAM substituunt, qua de re supra in Anta plura diximus. An optimo jure id factitinst, ex illis judicabunt doctiores. Sane Graecum est nomen ΛUGES, nec aliud fundamentum emendationis suae Viri docti habuere, quam suspicionem nixam
literarum aliqua convenientia.
xIII. BARSINE vel Barsene, utramque enim lectionem Codices Iustini praese. runt, favet illi Diodorus biblioth. lib. XX. pag. 7 2. & Curtius lib. X. cap 6. g. m. huic Plutarchus in vita Alexandri Μ. Tom. I. Opp. pag. 676 D. ci 29 Mursinen ia enim, qui praeserant sudem Jufini Codices, ut Tiraquello notatum, non inveni Λlexandri M. amoribus famosissima mulier fuit. Ea Λrta
149쪽
hazo genita Regii generis viro suit, teste Plutarcho l. e. Errare enim virum doctissimum, Matthiam Bernenerum ad Iustini lib. XI. cap. IO. qui ex Arria. no lib. VII. de Exped. Alexandri cap. 4. pag. 278. ed. Gron. colligebat, Darii eam filiam exstitisse, deceptum salsa lectione Arriani, iam pridem observatum Clarissimis Viris P. Vorsitio ad Justini l. c. & Nie. Blancardo ad Arriavi l. c. pag. 447. errorque luculentis Plutarcti locis revictus. Primis nuptiis Menoni cognita, post mortem ejus Damasci captiva lacta, victorem vicit, legemque amo ris ei imposuit. Nempe illecebris feminae, torma singulari, ingenio & moribus suavissimis, graecis praetet ea literis cultae, resistere non poterat amplius, quem totum Darii gynaeceum, spectatissimarum formarum eopiam ipsi suppeditans,
frustra sol ieitaverat Scilicet conciliatore amoris accedente Parmenione, hane solam dignam judieavit, cui florem iuventutis impenderet, ea enim excepta, eum nulla se ante nuptias muliere oblectavit. Vid. Husarebum l. e. Filium autem ex ea Herculem suscepit, ut testantur Plutarchus in vita Eumenis Tom. I.
opp. p. 183. C. cI J Joseivus i. c. Pausanias lib. IX. in Boeoticis cap. r. pag. 721. Diosorus i. c. & alii. Inde Darii filiae nuptias secutus, Bursiten suam Eumeni permisit, ut ejus sororem Λpamam Ptolemaeo, teste Plutarcho l. e. Ipsa postremo cum filio Herculo Cassandri ambitione periit. vid. Justinum lib. XU. cap. 2. S. 3. Eam graecis literis ingenium praeclare cultum habuisse jam dictum, poetriam vero suisse oportet, si Vere est ejus hymnus in Neptunum,
150쪽
I Iquem nescio qua autoritate miraquellum in Leg. Connub. XI. gloT. I. Part. XI. m. II. Opp. pag. I 86. ei tribuere animadverto. At vereor, ne Maero sorte
sit obversata animo Tiraquelli, de qua quod legit in Neptunum hymnum eam eomposuisse, id ille ad Barsinen transtulit. BASILICA vid. infra PRAXILLA. XIV. BOLO ci 19 Delphi ea mulier hymnum composuit, quo Delphos eelebravit. Ex eo versus aliquot de Delphici templi & oraculi originibus reeitavit Paganias lib. X. in Phocicis cap. s. pag. 8o9 sq. 6169 Cetera de muliere, patria,
aetas, parentes, gesta, ignota omnia, nec alibi ejus mentionem occurrere memini.
CARMENTA vid. infra NICOSTRATA.
CASSANDRA quoque in Sibyllis censetur, idque nominis Phrygiae Sibyllae vindicat Suidas. Neque dubium est, Priami Regis filiam intelligi, quae ita
Graecis Latinisque Poetis decantata fuit, atque Deopbroni inprimis in obscuro carmine, ut hie plura de ea addere nihil necesse esse videatur. i Sarbiis eandem dictam & Taraxandram, & oracula ejus extitiisse ab eodem Suida accepimus. Alexandram quoque appellari Graecis & Latinis in triviis notum. Conf